Lancering Aarden op zee

Wanneer we ons leven zien als een lange, kronkelende reis vol pieken en dalen, worden de mensen die we onderweg ontmoeten onze reisgenoten. De één vanaf het eerste uur, de ander ergens halverwege. De één voor maar heel even, de ander misschien wel voor de rest van ons leven. De één luid, de ander stil. En dan is het moment daar: onze reisgenoten samenbrengen, allemaal op dezelfde plek en op hetzelfde moment – het voelt onwerkelijk. Want deze reisgenoten hebben ons allemaal op de een of andere manier geïnspireerd om Aarden op zee te schrijven, ons verhaal dat nu eindelijk in boekvorm tot leven is gekomen – ons geesteskind.

Afgelopen week hadden we dus ineens een deel van onze reisgenoten bijeen, en dat was werkelijk ongelofelijk. Maar ook dat iedereen om klokslag 19.00 uur zowat tegelijkertijd door de deur van Lokaal23 naar binnen kwam, verbaasde me – dat zijn we helemaal niet meer gewend met ons zeenomadenbestaan, waarbij tijd wordt bepaald door het ritme van het eiland of door het ritme van de zee. Binnen no-time was het tropisch heet in deze creatieve ontmoetingsplek in hartje Heusden. Ik was verrast door al die bekende gezichten in één ruimte, die speciaal voor ons daar waren.

Van familieleden die elkaar na jaren weer in de armen sloten, tot vrienden die elkaar alleen van naam kenden. Van buren uit onze oude straat tot buren uit ons nieuwe drijvende dorp. Van de allereerste jeugdvriend tot een allernieuwste besty. Van de gepensioneerde slager tot de lokale bakker. Van oud-studiegenoten tot oud-collega´s – zelfs van drie banen geleden.

Van zeilers van WSV Heusden tot booteigenaren van het Taling Genootschap. Van zeilers die we vijf jaar geleden voor het eerst in Spanje ontmoetten tot en met die ene Amsterdamse solozeiler uit onze Red Sea Squad. Van zeilers die we nog nooit in levende lijven hebben ontmoet tot zeilers die ons jarenlang een kompas boden in de schrijverswereld.

Er zijn zelfs mensen helemaal uit Groningen, België, Frankrijk en Zweden overgekomen… En nog een handjevol onbekenden die ons al die jaren hebben gevolgd, trouw reageerden of in stilte met onze verhalen meedeinden.

Goed, een Groningse koek en een Brabants kwartiertje later begon Niels aan zijn welkomstwoord. Van hoe hij als kleine jongen ooit zijn ouders eindelijk wist te overtuigen om een eerste bootje te kopen, tot het boek ´Aarden op zee´ als bekroning van onze reis. Daarna vertelde de uitgever van Hollandia over het boekproces en overhandigde mij het allereerste exemplaar.

Zenuwachtig lees ik een stukje voor uit het boek: hoe het idee voor deze reis is ontstaan (zie hoofdstuk 1 ´Huisje, bootje, beestje´). Het voorlezen vond ik nog spannender dan een oceaan oversteek – op de Rode zee na dan – niet alleen vanwege het intieme gebaar, maar ook het besef dat ons verhaal nu voor iedereen te lezen is. En achteraf gezien had ik nog zoveel meer willen vertellen…

Bijvoorbeeld over de ketting die ik die avond droeg: een afscheidscadeau van de Cook-eilandbewoners (zie avonturenboek en hoofdstuk 15 ´Achter de horizon´) – zowel het souvenir als het verhaal erachter is onbetaalbaar! Maar ook over de foto van de boekcover (zie hoofdstuk 8, ´Stilte voor de storm´): Na vier zware zeildagen kwamen we aan op Martinique, een Caribisch eiland. Lees: een Frans eiland. Na maandenlang Surinaamse roti en blikvoer keken we hier zo erg naar uit dat we de punt brie ongegeneerd naar binnen hebben geduwd, om vervolgens in de hangmat uit te buiken. Niels wilde perse nog de mast in, want tijdens die tocht kraakte er weer wat. En dus takelde ik hem omhoog om vervolgens weer in de hangmat te kruipen. Vanuit die positie kon ik hem goed in de gaten houden. En daar, van vijftien meter hoog, maakte hij spontaan deze foto van mij. Wie had gedacht dat dit de coverfoto van ons eigen boek zou worden?!

Maar ik wilde eigenlijk het allerliefst met al onze reisgenoten, die speciaal hierheen toe zijn gekomen, bijkletsen. Vooraf rekenden we uit hoeveel tijd we zouden hebben als we iedereen zouden willen spreken: 3 minuten per gast… Dus ging ik maar gauw aan mijn signeertafeltje zitten. Uiteraard was het allereerste gesigneerde exemplaar voor Niels, want de wereldreis en het boek is mede dankzij hem. In de week van de lancering hebben we ruim honderdvijftig mensen gezien, gesproken, geknuffeld én bijna evenzoveel boeken mogen signeren. En nu staat ons eigen boek in het rijtje van onze scheepsbibliotheek, tussen al die verhalen die ons ooit hebben geïnspireerd – nu is het onze beurt om anderen te inspireren of simpelweg te vermaken.

Lieve reisgenoten, hoe, waar en wanneer onze paden elkaar precies gekruist hebben, doet er niet toe. Ik ben dankbaar dat het is gebeurd en dat jullie een stukje met ons mee hebben gereisd. Dat we elkaar hebben gevoed met wijsheid en inspiratie. Dat we elkaar hebben gesteund op het moment dat het nodig was. En dat we de moed vinden om elkaar opnieuw te leren kennen en vrij te laten, om een plek of een manier te vinden om te aarden.

P.S. Heb je nog geen boek? Bestel hier dan een (gesigneerd) exemplaar.

P.P.S. Heb je het boek inmiddels gelezen? Laat dan hieronder een review achter!