<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Sailing Black Moon</title>
	<atom:link href="https://www.sailingblackmoon.nl/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<description>Sailing Black Moon</description>
	<lastBuildDate>Sat, 06 Dec 2025 10:24:08 +0000</lastBuildDate>
	<language>nl-NL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.7.5</generator>

<image>
	<url>https://www.sailingblackmoon.nl/wp-content/uploads/2026/04/cropped-dji_fly_20250830_131936_387_1756549664027_photo_optimized-scaled-1-32x32.jpg</url>
	<title>Sailing Black Moon</title>
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Lancering Aarden op zee</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/lancering-aarden-op-zee/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/lancering-aarden-op-zee/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 06 Dec 2025 10:24:08 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Boek]]></category>
		<category><![CDATA[Flessenpost]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.sailingblackmoon.nl/?p=10926</guid>

					<description><![CDATA[Wanneer we ons leven zien als een lange, kronkelende reis vol pieken en dalen, worden de mensen die we onderweg ontmoeten onze reisgenoten. De één vanaf het eerste uur, de ander ergens halverwege. De één voor maar heel even, de ander misschien wel voor de rest van ons leven. De één luid, de ander stil. En dan is het moment daar: onze reisgenoten samenbrengen, allemaal op dezelfde plek en op hetzelfde moment &#8211; het voelt onwerkelijk. Want deze reisgenoten hebben ons allemaal op de een of andere manier geïnspireerd om Aarden op zee te schrijven, ons verhaal dat nu eindelijk in boekvorm tot leven is gekomen – ons geesteskind. Afgelopen week hadden we dus ineens een deel van onze reisgenoten bijeen, en dat was werkelijk ongelofelijk. Maar ook dat iedereen om klokslag 19.00 uur zowat tegelijkertijd door de deur van Lokaal23 naar binnen kwam, verbaasde me – dat zijn we helemaal niet meer gewend met ons zeenomadenbestaan, waarbij tijd wordt bepaald door het ritme van het eiland of door het ritme van de zee. Binnen no-time was het tropisch heet in deze creatieve ontmoetingsplek in hartje Heusden. Ik was verrast door al die bekende gezichten in één ruimte, die speciaal voor ons daar waren. Van familieleden die elkaar na jaren weer in de armen sloten, tot vrienden die elkaar alleen van naam kenden. Van buren uit onze oude straat tot buren uit ons nieuwe drijvende dorp. Van de allereerste jeugdvriend tot een allernieuwste besty. Van de gepensioneerde slager tot de lokale bakker. Van oud-studiegenoten tot oud-collega´s – zelfs van drie banen geleden. Van zeilers van WSV Heusden tot booteigenaren van het Taling Genootschap. Van zeilers die we vijf jaar geleden voor het eerst in Spanje ontmoetten tot en met die ene Amsterdamse solozeiler uit onze Red Sea Squad. Van zeilers die we nog nooit in levende lijven hebben ontmoet tot zeilers die ons jarenlang een kompas boden in de schrijverswereld. Er zijn zelfs mensen helemaal uit Groningen, België, Frankrijk en Zweden overgekomen… En nog een handjevol onbekenden die ons al die jaren hebben gevolgd, trouw reageerden of in stilte met onze verhalen meedeinden. Goed, een Groningse koek en een Brabants kwartiertje later begon Niels aan zijn welkomstwoord. Van hoe hij als kleine jongen ooit zijn ouders eindelijk wist te overtuigen om een eerste bootje te kopen, tot het boek ´Aarden op zee´ als bekroning van onze reis. Daarna vertelde de uitgever van Hollandia over het boekproces en overhandigde mij het allereerste exemplaar. Zenuwachtig lees ik een stukje voor uit het boek: hoe het idee voor deze reis is ontstaan (zie hoofdstuk 1 ´Huisje, bootje, beestje´). Het voorlezen vond ik nog spannender dan een oceaan oversteek – op de Rode zee na dan – niet alleen vanwege het intieme gebaar, maar ook het besef dat ons verhaal nu voor iedereen te lezen is. En achteraf gezien had ik nog zoveel meer willen vertellen… Bijvoorbeeld over de ketting die ik die avond droeg: een afscheidscadeau van de Cook-eilandbewoners (zie avonturenboek en hoofdstuk 15 ´Achter de horizon´) – zowel het souvenir als het verhaal erachter is onbetaalbaar! Maar ook over de foto van de boekcover (zie hoofdstuk 8, ´Stilte voor de storm´): Na vier zware zeildagen kwamen we aan op Martinique, een Caribisch eiland. Lees: een Frans eiland. Na maandenlang Surinaamse roti en blikvoer keken we hier zo erg naar uit dat we de punt brie ongegeneerd naar binnen hebben geduwd, om vervolgens in de hangmat uit te buiken. Niels wilde perse nog de mast in, want tijdens die tocht kraakte er weer wat. En dus takelde ik hem omhoog om vervolgens weer in de hangmat te kruipen. Vanuit die positie kon ik hem goed in de gaten houden. En daar, van vijftien meter hoog, maakte hij spontaan deze foto van mij. Wie had gedacht dat dit de coverfoto van ons eigen boek zou worden?! Maar ik wilde eigenlijk het allerliefst met al onze reisgenoten, die speciaal hierheen toe zijn gekomen, bijkletsen. Vooraf rekenden we uit hoeveel tijd we zouden hebben als we iedereen zouden willen spreken: 3 minuten per gast… Dus ging ik maar gauw aan mijn signeertafeltje zitten. Uiteraard was het allereerste gesigneerde exemplaar voor Niels, want de wereldreis en het boek is mede dankzij hem. In de week van de lancering hebben we ruim honderdvijftig mensen gezien, gesproken, geknuffeld én bijna evenzoveel boeken mogen signeren. En nu staat ons eigen boek in het rijtje van onze scheepsbibliotheek, tussen al die verhalen die ons ooit hebben geïnspireerd &#8211; nu is het onze beurt om anderen te inspireren of simpelweg te vermaken. Lieve reisgenoten, hoe, waar en wanneer onze paden elkaar precies gekruist hebben, doet er niet toe. Ik ben dankbaar dat het is gebeurd en dat jullie een stukje met ons mee hebben gereisd. Dat we elkaar hebben gevoed met wijsheid en inspiratie. Dat we elkaar hebben gesteund op het moment dat het nodig was. En dat we de moed vinden om elkaar opnieuw te leren kennen en vrij te laten, om een plek of een manier te vinden om te aarden. Liefs, Greetje &#160; P.S. Heb je nog geen boek? Bestel hier dan een (gesigneerd) exemplaar. P.P.S. Heb je het boek inmiddels gelezen? Laat dan hieronder een review achter!]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/lancering-aarden-op-zee/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>7</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Kijkje achter de schermen</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/kijkje-achter-de-schermen/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/kijkje-achter-de-schermen/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 26 Oct 2025 11:39:18 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Boek]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.sailingblackmoon.nl/?p=10452</guid>

					<description><![CDATA[Het boek is naar de drukker &#8211; er is dus niets meer aan te veranderen! En nu zit ik werktuiglijk achter de laptop — trots en opgelucht, maar ook een tikje onzeker. Van “Moest ik die ene gedachte nou echt zo nodig delen?” tot “Had ik dat andere verhaal niet óók op moeten schrijven?” En van “Zitten de lezers hier eigenlijk wel op te wachten?” tot “Wat zullen ze er uiteindelijk van vinden?” Maar dit alles is onderdeel van onze reis, en zoals altijd nemen we jullie daarin mee. Dus hierbij: het proces van het boek, verdeeld over tien mijlpalen. Mijlpaal 1 Na 101 blogs dacht ik: die bundel ik wel even tot een boek. Dus mailde ik exact een jaar geleden uitgeverij Hollandia: “TADAA!!” Zo werkt het blijkbaar niet helemaal, maar ik kwam wel binnen met een bijna-kant-en-klaar verhaal — én ontving een positieve reactie terug. Mijlpaal 2 Er volgde een belletje, een kennismaking – en zo kwam ook het verhaal áchter het verhaal op tafel. Oei... ga ik nu ook mijn inner journey met iedereen delen? Eén van de redenen – of misschien wel de aanleiding – voor onze reis, was dat we geen kinderen konden krijgen. Of wilden. Of allebei. Je merkt het al: dat is een proces. Onbewust nam ik die oude bagage mee aan boord. Want blijkbaar had ik daar nog iets mee te doen — en natuurlijk gebeurt dat midden op zee. De zee is namelijk een enorme spiegel. Alleen in mijn eigen gedachten en herinneringen, zonder afleiding, in zeeën van tijd. Of ik wilde of niet: vroeg of laat moest ik erin kijken. En zodoende heb ik er een passage of twee over geschreven. Niet om dramatisch te doen — het is een onderdeel van ons groeiproces, en dus onderdeel van ons verhaal. Mijlpaal 3 Terug naar start dus: het schrijven van een zogeheten synopsis. Eén A4’tje met daarin de hoofdthema’s, kernboodschap, hoofdstukindeling én mogelijke boektitels. Fun fact: in mijn top 5 stond Aarden op zee helemaal onderaan. Deze titel bedacht ik jaren geleden, ooit op zee — tijdens het moment dat ik over kinderloosheid reflecteerde, om precies te zijn. Maar nu zocht ik eigenlijk iets anders. Iets verfrissends. Zoals wanneer je naar een feestje gaat – een boekpresentatie bijvoorbeeld – en je per se iets nieuws wilt aantrekken, terwijl dat ene jurkje dat je al had hangen eigenlijk perfect is. En jawel… de uitgever pikte juist dié titel eruit. Zodoende werd er nieuw leven ingeblazen in Aarden op zee, en nu past het van begin tot eind. Mijlpaal 4 Dan het contract… dat was natuurlijk wat uitgebreider dan één A4’tje. Nadat we de Rode Zee (voor de tweede keer!) hadden getrotseerd, kreeg ik eindelijk het conceptcontract binnen. In de bus naar de Egyptische piramides begon ik te bladeren: veertien pagina’s vol juridische taal. Ik viel bijna van m’n kameel af — waar was ik aan begonnen?! Uitgeverij Hollandia zat midden in een verhuizing naar HarperCollins, dus het liet allemaal even op zich wachten. Ondertussen begon de tijd serieus te dringen: de deadline voor hun najaarscatalogus kwam in zicht. Daarmee gaan ze immers “de boer op” om de boeken van het najaar te presenteren. Er zat dus wat &#8220;druk&#8221; achter… Na een urenlang gesprek en wat aanpassingen hier en daar, zette ik uiteindelijk mijn handtekening onder ´Auteur: Greetje Tops´. Kippenvelmoment. Maar ook: nu is er geen weg meer terug. Mijlpaal 5 In rap tempo moeilijke keuzes maken: de titel, de coverfoto (één uit duizenden) of toch beter een grafisch ontwerp, de ondertitel (“Hoe kunnen we dat al beslissen als het boek nog niet geschreven is?!”), het aantal pagina’s, de verkoopprijs… En voor ik het wist stond de cover in de catalogus, op Bol.com — en dacht ChatGPT ook al te weten wat Aarden op zee betekent. Een side-projectje tijdens ons verblijf in Frankrijk (met dank aan zus en zwager voor de team effort) &#8211; zie Bonus onderaan Mijlpaal 6 Schrijven, herschrijven, schrappen, nadenken, herinneringen ophalen, “Niels, lees even mee!” toevoegen, redigeren, corrigeren… En dat alles tussen klussen, vliegen, zeilen, werken, enzovoort door. Het allermoeilijkste hoofdstuk, Blauwe woestijn — met notities van die 37 dagen op zee — schreef ik in een “hutje op de hei” bij mijn zus en zwager in Frankrijk. Het was niet de bedoeling om daar een maand lang te blijven, maar de tijd werd me gegeven en het was er zó fijn. Ik ben nog steeds ontzettend dankbaar voor die periode, de reflecties én het resultaat. Ook de uitgever was onder de indruk en zei: Een hoofdstuk als dit, daar hoopte ik op! Tijdens een van de laatste correctierondes werd het niveau weer wat verhoogd: “Zijn de gevoelige termen &#8211; zoals het beschrijven van iemands uiterlijk, de leefomstandigheden en de gebruiken binnen een bepaalde cultuur en &#8211; wel woke genoeg?” Taal vormt namelijk ons wereldbeeld — en dus gingen we nog één keer kritisch door het boek heen. Door samen te werken met Hollandia is het een betere versie geworden. Ik ben dankbaar voor het vertrouwen en de energie die ze er in hebben gestoken — om ons verhaal uit te brengen. Mijlpaal 7 Dan wat extra fun in de mix: foto’s selecteren, de route in kaart brengen, de bootindeling… dit biedt jou als lezer wat meer inzicht in het reilen en zeilen (#jargon). Geen zorgen: het boek is voor zowel doorgewinterde zeebonken als nieuwsgierige landlubbers. Ja, het staat stiekem bomvol zeiltermen — voor mij een leuke uitdaging om te laveren tussen deze twee doelgroepen, zodat iedereen het op z’n eigen niveau kan meebeleven. Bovendien komt er een mooie, gedetailleerde tekening met legenda van Black Moon bij, zodat je af en toe kunt spieken. Mijlpaal 8 Van eindredacteur naar zetter — is zetter niet heel ouderwets, met loden letters en zo? Klopt: hedendaags heet dat een DTP’er! Het boek is opgemaakt, de hoofdstukken zijn verdeeld, er is dagenlang gestoeid met enters en spaties. Net zo lang tot alles precies op z’n plek stond. Oeps… het zijn iets meer...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/kijkje-achter-de-schermen/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>9</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Het roer in eigen handen</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/het-roer-in-eigen-handen/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/het-roer-in-eigen-handen/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 03 Sep 2025 13:50:20 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Boek]]></category>
		<category><![CDATA[Europa]]></category>
		<category><![CDATA[Schippersklus]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.sailingblackmoon.nl/?p=10289</guid>

					<description><![CDATA[‘Waar precies is het misgegaan?’ – een typische vraag die we elkaar tijdens onze reis al veelvuldig gesteld hebben. En nu rijst deze vraag weer, zodra we terug op Lefkas aankomen. Dit keer met een spiksplinternieuwe boot, maar waar nog van alles mis mee is. Het idee: een korte stop ter voorbereiding op de tocht door de Rode Zee naar de Malediven. We strijken neer op een Taverne voor een eindevaluatie en verheugen ons in ieder geval op morgen, dan gaan we Black Moon bezoeken. Acht maanden staat ze al op de werf en dit keer zijn we drie maanden weggeweest – ons ingezet voor een zeilproject die op papier perfect leek, maar in de praktijk één groot drama bleek. Laten we maar bij het begin beginnen… Zeilproject op papier Het zeilproject op papier was als volgt: een zeilkennis van ons, in dit verslag Theo genaamd, zou ergens op de Middellandse Zee een tweedehands schip kopen, groot genoeg voor tien personen, en vervolgens op de Malediven een charterbedrijf opzetten. De opdrachten van Niels en mij waren drieledig: 1) de boot helpen gereedmaken voor een tocht van vijfduizend mijl én om er gasten op te laten verblijven; 2) de boot van de Middellandse Zee door o.a. de Rode Zee naar de Malediven te transporteren; 3) als vaste schipper/bemanning de charterboot onderhouden en er met gasten op de Malediven mee rondvaren. De honorering was ook drieledig: 1) een maandelijks bedrag om ons aan boord te houden – letterlijk en figuurlijk – inclusief bootonderhoud; 2) een vast bedrag om de boot naar de Malediven te varen; 3) een percentage van iedere boeking aan gasten. Dan nu de praktijk… Na een uitgebreide zoektocht naar een geschikte boot heeft Theo uiteindelijk besloten een spiksplinternieuwe boot te bestellen. In eerste instantie dachten we ‘interessant!’, maar deze keuze komt met nogal wat onvoorziene consequenties: langere levertijd, hogere kosten en vooral een intensievere voorbereidingstijd. De Jeanneau Sun Oddysey 490 werd uiteindelijk vier weken later dan gepland opgeleverd en blijkbaar is zo’n schip dan bij lange na nog niet gereed om ermee te varen. Deze moet namelijk door de desbetreffende dealers geïnstalleerd worden. Theo hield ons voor om deze commissioning met zes personen te doen – hij en zijn vrouw, de twee Jeanneau-dealers en wij twee – met zes man, zo´n twee weken werk. Zo wordt een zeiljacht opgeleverd, volledig in plastic folie verpakt en alles moet nog geïnstalleerd worden Maar bij aankomst in Frankrijk zijn er helemaal geen dealers. Het hek van de werf wordt achter ons gesloten en stap voor stap worden onze grenzen overschreden. Midden in een hittegolf maken we dagen van twaalf uur. ‘We’ zijn voornamelijk Niels ik, want Theo zit merendeel binnen aan zijn laptop voor zijn IT-bedrijf en zijn vrouw aan de telefoon met hun twee kinderen. En die twee dealers? Die zijn nooit gekomen. Ter verduidelijking: vanaf de dag van aankomst zijn we allemaal aan boord ingetrokken – zelfs het plastic moest nog van de matrassen afgehaald worden, zo nieuw! Maar het resulteert in een ‘verbouwen met de winkel open’, zeg maar. Koken, slapen, klussen, continue rommel maken, opruimen, alles loopt door elkaar. En om het nog erger te maken: de twee kinderen zijn na een week ook nog aan boord gekomen. Nu liggen er vier mensen binnen te vegeteren, terwijl Niels en ik het zware werk doen – letterlijk voor spek en bonen, want zo´n intensieve klus was niet de deal. We sturen dus maar een extra factuur ter compensatie… Klussen tijdens een hittegolf De installatie Een greep uit de installatie (plus vreemde gesprekken): Onderwaterschip: schuren, schilderen, gaten boren en zeekranen plaatsen – prima. Of we ook “even” een boeg- en hekschroef kunnen inbouwen… ´Uh, hoe dan?´ Mast horizontaal en vervolgens staand tuigen – Niels: ´Er zit een knik in de mast´, Theo: ´Oh dat trekt tijdens het zeilen vanzelf wel recht.´ Een spiksplinternieuwe radardome van 1.500 euro installeren – of we ook even een camera van 15 euro erop kunnen monteren. ´Serieus?!´ En bij iedere handeling komt Theo met de vraag: ‘Weet je wel zeker dat het zo moet? Wacht, ik vraag het even aan Chat-GPT!’ En natuurlijk komt Chat-GPT met een andere ideeën, waardoor de klus uitgesteld of zelfs helemaal opnieuw gedaan moet worden. Zo vaak dat we er gek van worden en Niels antwoordt: ‘Heeft Chat-GPT zelf ooit een boot gehad? Nee? Nou, dan doen we het alsnog op mijn manier!’ Iedere dag vraag ik naar de status van bijboot, buiskap en zonnetent. Antwoord: ´Daar is momenteel geen geld voor…´ ´Dus je verwacht van ons dat we een tocht van vijfduizend mijl afleggen, volledig blootgesteld aan de elementen? Ook zonnepanelen, airco, generator en watermaker komen op de lijst van 2026 te staan. En noodvuurpijlen? Theo: ´Dat is zó ouderwets, er is internet (Starlink) aan boord!´ Geen plan B Na vier lange weken is de boot nog bij lange na niet af. En de tijd om, via de Middellandse Zee, de Rode Zee, de Golf van Aden en de Arabische Zee, voor oktober op de Malediven aan te komen begint te dringen. Op mijn vraag ‘Wat is plan B?’ reageert Theo: ‘Er is geen plan B en komt geen plan B!’ Op Niels’ opmerking ‘Heb je die recente aanslagen op de Rode Zee gezien?’ wordt enkel gereageerd: ‘Oh ja, we moeten de drone nog instellen voor plaatjes op Instagram.’ Op ons voorstel qua route met mogelijke schuilhavens en -baaien wordt woestijndroog gezegd: ‘Jullie mogen nergens stoppen, want dat wordt niet door de verzekering gedekt.’ Conclusie: hij verwacht nu dat we duizenden mijlen non-stop door een hoog risicogebied afleggen &#8211; met een boot die niet af is en waar nog geen enkele mijl mee gevaren is… Twee dagen voor vertrek zijn de buiskap, zonnetent en bijboot toch nog aangekomen Geen testvaart Met letterlijk nul motoruren en nul zeemijlen op het log vertrekken we vanuit Port Napoleon in Frankrijk voor een duizend mijl naar Lefkas in Griekenland, want anders zitten we hier nog weken langer gevangen. Eén troost: zeilmaatje Eefje...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/het-roer-in-eigen-handen/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>12</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Piramide van Maslow</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/piramide-van-maslow/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/piramide-van-maslow/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 21 May 2025 14:11:03 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Boek]]></category>
		<category><![CDATA[Egypte]]></category>
		<category><![CDATA[Schippersklus]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.sailingblackmoon.nl/?p=10260</guid>

					<description><![CDATA[“Eerst goed achterover leunen en dan helemaal naar voren,” waarschuwt de gids. Met een zucht en een steun komt mijn kameel exact in deze twee etappes omhoog. “Whahaaa,” kreun ik mee. Ik wiebel nog wat heen en weer, net zo lang ik me wat zelfverzekerder op de bultrug vol kleden heb genesteld. In een treintje van zes stappen we rechtstreeks het decor van woestijnzand en piramides in. Caïro ligt aan de voet van een enorme Sphinx. Het is onverwachts druk met vooral lokale bezoekers, Ramadan is ten einde en iedereen in Egypte gaat er dus op uit om dat te vieren. Wij ook voor één dag, maar dan om een andere reden: we zijn halverwege het Suezkanaal, de Rode Zee ligt officieel achter ons. Nog slechts één etappe naar Cyprus en dan zit onze klus met Northstar erop. En de volgende projecten dienen zich al aan… Twee maanden geleden bij aankomst in Maleisië, vanwege de klus op Northstar, kwamen we ook oude bekenden tegen. Een Hongaarse familie die we voor het eerst in Panama, voordat we de Stille Oceaan gingen oversteken, ontmoeten. En eenmaal in Frans-Polynesië zijn we meerdere malen bij hen aan boord geweest. We hadden direct een klik met hen en Niels deed diverse bootklusjes op hun Jeanneau 51. Project 1: charteren Inmiddels zijn ze met hun eigen boot in Maleisië, in voorbereiding om hun wereldomzeiling naar de Middellandse Zee af te ronden. Maar ook in voorbereiding op een nieuwe onderneming. Ze nodigen ons uit voor een drankje in de Marina van Langkawi. Enerzijds voor tips over de Rode Zee. Anderzijds vanwege hun nieuwe onderneming: ze willen een tweede boot kopen en zoeken daar een charterkoppel voor. Correctie: ze hebben het ideale koppel gevonden en dat zijn wij! Maar willen wij dat wel? De opvolgende maanden volgt een proces: wat voor boot dan, waar te kopen, waar te starten, welke locatie te charteren, welke doelgroep? En persoonlijk: hoe lang willen we hieraan committeren, wat wordt ons salaris wat doen we dan met onze eigen Black Moon? Project 2: een eigen boek! In de tussentijd heb ik ook contact met een uitgeverij voor een boek over onze wereldreis. Hollandia om precies te zijn, dé uitgever van al die avonturenboeken die ons destijds hebben geïnspireerd. Durf ik dat wel? Aan de ene kant vind ik het doodeng om deze commitment aan te gaan. Een blog schrijven uit losse pols is toch echt een ander verhaal dan een compleet boek. Dat is niet zomaar de 100 blogs achter elkaar zetten, in ieder geval, dat is niet mijn bedoeling. Ik wil het dan ook persoonlijker maken, en dat is tegelijkertijd best spannend. Het zou sowieso een enorme eer zijn om ons boek tussen al die andere titels te hebben staan, een kers op de taart van onze wereldomzeiling. Eigenlijk heb ik ook wel zin om onze reis te herbeleven en voel daarbij de behoefte om er nog dieper op te reflecteren. Op bezoek bij Uitgeverij Hollandia, mei 2025 Toen we exact een jaar geleden in Griekenland aankwamen, waren we zowel blij als weemoedig. Eigenlijk waren we vooral opgelucht. Het laatste deel van de reis, met name door de Rode Zee, hebben we niet bepaald als een hoogtepunt ervaren en dat is zacht uitgedrukt. Een goed verhaal voor een boek, dat dan weer wel. Om heel eerlijk te zijn waren we extreem vermoeid, alle drie. De spanning, de onveiligheid, de onzekerheid, het gebrek aan slaap, de cultuurverschillen, de energie die het kostte, de motor die met iedere mijl harder begon te trillen… Ook vanwege deze vergankelijkheid bereikten we het punt dat we vanaf aankomst de behoeften hadden om te vertragen. We besloten om niet door te zeilen naar Nederland, naar huis, als we dat überhaupt nog ons thuis kunnen noemen. We besloten juist om te blijven, te vertragen. Om minimaal een jaar op een plek te blijven, om even te kunnen aarden, om te klussen aan Black Moon en om te werken. Inmiddels kwam de bodem van onze scheepskas ook in zicht. Kortom: onze behoeftes verschoven. De Giza Piramides en Great Sphinx in Caïro, Egypte, april 2025 Behoeftehiërarchie Al sjokkend op onze kamelen bewonderen we de piramides. Nu kan ik een heel blog aan dit wereldwonder wijden, maar momenteel vind ik het interessanter om een andere piramide te belichten: de Piramide van Maslow, een theorie over de behoeftehiërarchie. In de basis, de fundering van deze piramide, staan de primaire behoeftes van de mens: zuurstof, eten en drinken. Dit wordt op de voet gevolgd door een veilig huis en omgeving. Daarna volgt de behoefte aan sociaal contact met familie, vrienden en andere relaties. Als deze primaire behoeftes in de basis vervuld worden, ontstaat er ook ruimte voor erkenning en waardering door deze relaties, bijvoorbeeld waardering voor je werk &#8211; in ons geval vooral onze reis en levensstijl. De hoogst haalbare in deze theorie staat op de top van de piramide. Zelfrealisatie is de behoefte om jezelf te ontwikkelen tot de persoon die je graag zou willen zijn. Dit proces wordt aangedreven vanuit een intrinsieke motivatie. Onze behoeftes Met behulp van deze theorie hoop ik iets beter te duiden wat we zoal op reis door hebben gemaakt en vooral hoe we dit hebben ervaren. Sommige mensen in onze omgeving zeggen dat we in die vier jaar eigenlijk niet zoveel drama mee hebben gemaakt: geen stormen, geen aanvallen, geen diefstal, geen megaschades, geen waternood, etc. Maar ook zonder deze zogenaamde “cruciale gebeurtenissen” waren er heel veel momenten waarop we ons niet veilig hebben gevoeld: een primaire levensbehoefte. Een greep uit deze onveilige momenten: toen we een lekkage midden op zee hadden, met motorproblemen in Suriname aankwamen, een ernstig ziek familielid, morele kwesties, onveilige ankerplekken en gebedel aan boord, een ongewone route rond Papua Nieuw Guinea, van hindernissen tot bureaucratie en heimwee in Indonesië en tot slot de route naar en door de Rode Zee. Dus ja, we hadden even tijd nodig om bij te komen van dit omvangrijke avontuur vol levenslessen. Het afgelopen jaar heeft ons...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/piramide-van-maslow/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>9</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Géén bananen aan boord</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/geen-bananen-aan-boord/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/geen-bananen-aan-boord/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 12 Apr 2025 10:43:32 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Rode Zee]]></category>
		<category><![CDATA[Schippersklus]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.sailingblackmoon.nl/?p=10223</guid>

					<description><![CDATA[Uit het niets rijzen er wolkenkrabbers uit de Rode Zee. Jeddah. Na 18 dagen komen we vanuit de Malediven in Saudi-Arabië aan en laten we voor de tweede keer in een jaar tijd het Hoge Risico Gebied in ons kielzog. Dit keer in die van een catamaran. Acht weken lang varen we als crew op een Lagoon 46. Echter, crew is wellicht een te onderdanige term. Niels en ik hebben deze 5.000 nm namelijk al eerder afgelegd en onze opdracht is om Northstar er, samen met de eigenaars, doorheen te loodsen. Een route waar iedere zoute zeebonk vroeg of laat nederig van wordt. Maar hoe verhoudt zich de relatie tussen twee koppels tijdens zo’n lange reis op zee &#8211; zeker wanneer de eigenaars het laatste woord hebben? En hoe ervaren wij het verblijf en de oversteek op een catamaran vergeleken met een monohull? De wolkenkrabbers van Jeddah in zicht Onze klus als crew Het vertrek start in Maleisië. Op 5 februari vliegen we vanuit Athene naar Langkawi waar we ruim een jaar geleden met Black Moon ook lagen. Dit keer voelt alles anders. Vorig jaar was ik de hitte beu. Nu geven de tropische geuren, &#8211; geluiden en &#8211; warmte de energie waar we al maandenlang naar uitkeken. We zijn opgeladen en kijken uit naar deze rematch met de Rode Zee. Eerst nog even de Indische Oceaan en de Arabische Zee oversteken &#8211; een kwestie van mijlen vreten, waarbij we de boot en elkaar goed leren kennen. Want hoe zal dat zijn op een catamaran? Slechts één keer eerder heb ik een week in Italië als co-schipper opgevaren. Maar 5.000 nm, met een heleboel obstakels, is andere koek. Zelfs op een luxe catamaran. Het Roemeens vlaggetje van Northstar hangt nog slaperig in de windstilte. De eigenaren &#8211; hij Roemeens, zij Amerikaans &#8211; zijn net terug van hun familie tournee. De airco pruttelt, dus de glazen schuifpui sluit snel achter ons. We nemen plaats in een ruime salon met hoekbank en hoekkeuken. De andere twee hoeken zijn voorzien van koel/vrieskast en navigatietafel. Aan weerszijden twee trappetjes die in de drijvers verdwijnen, met in totaal vier Queen size bedden, inclusief privé badkamer met warm water. Zelfs de toiletten worden met zoet gespoeld. Verder is er nog een wasmachine met droger aan boord. En &#8211; last but not least &#8211; Starlink voor supersnel internet midden op zee. Om in het luxe thema te blijven overhandigen we ze een flesje bubbels die we tijdens onze tussenstop op Singapore hebben gekocht. Deze wordt in de “wijnkelder” bewaard voor bij aankomst op Cyprus, het eindstation van onze klus. We verwachten er 8-12 weken over te doen. Northstar achter anker in Thailand, onze eerste stop Bananen zijn verboden De opvolgende dagen bereiden we ons voor op vertrek. Voordat ik er erg in heb, hangt Niels al in de mast: de windvaan moet vervangen en het tuig gecontroleerd. Na het provianderen gooien we de trossen los voor een testzeil naar Thailand &#8211; slechts één nachtje varen – een zogeheten shake down sail. Een woelige zee vanwege de stroomrafelingen doet de catamaran schudden en kraken. Dat wordt nog wat op de Rode Zee! De vaat, die volgens hen gewoon kan blijven staan, sneuvelt zowat. En het tropisch fruit ligt verspreid over de vloer; granaatappels en mango´s rollen via het trappetje zo onze drijver in. Behalve bananen. Die zijn namelijk verboden hier aan boord… Na een korte stop op Koh Phi Phi &#8211; net lang genoeg voor een Thaise massage en lokale curry &#8211; zetten we zeil richting de Indische Oceaan. Dit keer wordt het nieuwste paradepaardje ingezet: de Code Zero, een groot voorzeil die zowel enkel als dubbel kan, afhankelijk van de windhoek. Met 8 knopen snelheid glijden we over een spiegelgladde Indische Oceaan richting de Malediven. Met af en toe de motor erbij doen we er slechts elf dagen over. Code Zero als twinsail bij een voordewindse koers 1.500 liter diesel Na exact een jaar zijn we terug in het azuurblauwe water met de koraalzanderige straatjes van Uligan, het Noordelijkste atol van de Malediven. Tijdens ons verblijf van een week liggen er zo´n elf boten. Maar hoe anders dan vorig jaar, toen daar vijf boten elkaar spontaan hielpen met klussen om als konvooi te vertrekken. Nu wordt er amper naar elkaar gezwaaid, hooguit een virtuele groet van de ene Starlink-dish naar de andere. De ankerbaai druppelt leeg, zonder dat we exact van elkaars plan afweten. Op de valreep komt er een extra bemanningslid aan boord: Barry. Een barrel van 220 liter diesel. Met een totaal van 1.500 liter moeten we de 2.500 nm naar Jeddah kunnen halen, mits we minimaal een kwart ervan zeilen. Anders moeten we tussendoor in ofwel Socotra (hun voorkeur) ofwel Djibouti (ons advies) stoppen. Gelukkig hadden we genoeg wind en zelfs een prima venster om non-stop door de nauwe zeestraat Bab-el-Mandeb te varen. Diesel tanken voor de oversteek van 2.500 nm Wachtsysteem De dagen op zee rijgen zich aaneen. Ironisch genoeg wordt de meeste tijd boven op de brug doorgebracht. In deze stuurhut kun je makkelijk met vier personen op een rij zitten. En erachter ook nog languit loungen. Wat betreft de wachtjes deed de kapitein een goed voorstel: per koppel zes uur op en zes uur af, met om 02.00 ‘s nachts de wissel. Tijdens de wacht moet er wel altijd één iemand wakker blijven, de ander ligt op de achterbank stand-by voor het geval dat. Met dit wachtsysteem konden we dus ook wat tijd met z´n tweeën doorbrengen. &#160; Samen op de brug wacht houden &#124; Veel instrumenten aan boord Gedurende de dag wisselen we elkaar af om binnen te eten, bij te slapen, een filmpje te kijken of te koken. Alleen ‘s avonds eten we gezamenlijk aan tafel. Behalve kip, want daar is de kapitein mentaal allergisch voor. Verse vis is gelukkig wel toegestaan. Sterker nog: hoe meer en groter, des te beter. Na de twee meter lange marlin was het wel gedaan met het vissen. We moesten zelfs ruimte...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/geen-bananen-aan-boord/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>8</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Lego voor volwassenen</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/lego-voor-volwassenen/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/lego-voor-volwassenen/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 16 Feb 2025 06:16:13 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Griekenland]]></category>
		<category><![CDATA[Schippersklus]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.sailingblackmoon.nl/?p=10187</guid>

					<description><![CDATA[“Drie, twee, één en duwen!” Met een allerlaatste kreun staat de motor ineens in de salon. Origineel sinds 1988, maar wat een boel mijlen hebben we er de afgelopen vier jaar toch mee gemaakt. In totaal staan er vierduizend motoruren op de teller. Hij heeft ons veilig rond de wereld geholpen; van manoeuvreren in marina´s en ankerbaaien, door kanalen en tussen riffen, tijdens windstiltes of juist squalls, met vanwege stroom tegen of om simpelweg de batterijen te laden tot uiteenlopende noodgevallen. Alhoewel, we hebben hem ook af en toe een handje moeten helpen onderweg. Hoe dan ook, deze motor verdient een lintje én nu dan een welverdiende grote beurt. Bij terugkomst op Lefkas hebben we de motor er dus gelijk uitgelepeld. Laten we nu precies de dag erna door griep geveld worden. En in plaats van twee maanden hebben we nog maar één maand de tijd vanwege een grote schippersklus, waarvoor we naar Maleisië vliegen… De winter in Griekenland hadden we wellicht wat geromantiseerd. Het is kouder en natter dan verwacht, vrijwel alles is dicht en ons sociale leven is teruggedrongen tot een technisch gesprekje met een medeklusser op de werf. Bovenal hebben we hier geen enkele betaalde klus gevonden. Tijdens ons bezoek aan familie in december maken we een klussenlijst voor Black Moon met als prio: een grote revisie aan de motor, de schroefaslager en het kaal schuren en schilderen van het onderwaterschip. Hiervoor hebben we twee maanden gerekend en dan kan ze weer te water. Als we dan toch geen betaald werk hebben, kunnen we maar beter zelf rondvaren. Totdat… D.m.v. een takel, aan een balk dwars over de kajuitingang, takelen we de motor eruit Deze rot zee nooit meer “Ik zie online dat de nieuwe lichting zeilers nog steeds erg onzeker over de Rode Zee zijn”, merk ik op. Logisch dat iedereen dezelfde twijfels en vragen heeft als wij vorig jaar. Via de besloten Facebookgroep stel ik sommige mensen gerust dat wij – met nog vijftig andere boten &#8211; er vorig jaar nagenoeg probleemloos doorheen zijn gevaren. Iemand reageert: “Kunnen we jullie niet inhuren als crew?” Ik bijt op mijn lip. Terug naar de Rode Zee?! We zijn net een beetje bijgekomen. Ik hoor Niels nog zeggen: “Deze rot zee nooit meer!” Waarna we concludeerden: Tenzij we er goed voor betaald worden… misschien… en op een zwaardere boot&#8230; Daar zitten we dan in ons appartementje op Lefkas vliegtickets te boeken naar Maleisië, waar een Lagoon 46 catamaran op ons ligt te wachten. Wie had dat nou een maand eerder gedacht. Op vijf februari vliegen we uit, dat geeft ons nog maar drie klusweken. Iedere ochtend fietsen we naar de werf en klussen we tot het donker wordt. De locals vinden ons maar raar. Fietsen komt niet in hun woordenboek voor. Net zomin als isolatie. Het appartementje is zó koud en vochtig dat we na het eten gelijk naar bed gaan. We slapen veel en drinken en eten zo gezond mogelijk om fit te blijven. Vanwege de griep moeten we alle zeilen bijzetten om de beoogde klussen op tijd klaar te spelen. Het motorruim: voor, tijdens en na  Griekse yoghurt emmertjes Onze salon wordt een maand lang gedomineerd door een 185 kilo zware dieselmotor. De ene bank is bezet door de trap en de andere door gereedschapskisten. De kombuis is een werkatelier aan chemische middelen die niet geschikt zijn om mee te koken. Op de tafel worden de motoronderdelen en de desbetreffende legoblokjes in Griekse yoghurt emmertjes zorgvuldig gecategoriseerd. Het bed is een winkel aan reserveonderdelen, die nu na zoveel jaar een grote uitverkoop houdt. Het toilet is sowieso onbruikbaar op het droge, waardoor ik iedere nacht als een verzopen katje door de werf moet sprinten. “Dus ja, we gaan écht in dit appartementje verblijven, punt uit”. In de laatste klusweek breekt de zon zowaar door. Het voelt dan gelijk als lente. Perfect moment om buiten te schuren. Het eentonige geluid van de schuurmachine wordt een paar keer per dag onderbroken voor een toiletbezoek waar heel toevallig ook de werfkatjes rondzwerven. Die moeten uitgebreid geknuffeld worden voordat ik ze hun piratenmaal voorschotel. Onze koffiepauze brengen we meestal aan de waterkant door. Dit keer ligt er een visschuit aangemeerd. De eigenaar komt naar buiten en biedt ons een deel van zijn vangst aan. “Katvis” zegt hij. “En deze dan?”, ik wijs naar de roze. “Ook katvis…” lacht hij. Het is bijvangst, aldus vis om weg te geven. Aan katten enzo. Met een plastic zakje aan het stuur fiets ik snel op en neer naar het appartement om onze vangst van de dag in de koeling te stoppen. Tevergeefs, die nacht word ik kat(s)misselijk. (z)werfkatje, de visboot met katvis en ons appartementje voor een maand Test start “Het zou zonde zijn om de motor niet te verven” praktiseert Niels. Nu kunnen we er eenmaal goed bij en we zijn niet van plan om binnenkort nog eens de motor eruit te halen. Enige uitdaging is dat hij niet buiten staat waar je met een verfbus lekker kunt rondzwaaien. We toveren de salon met plastic zeil om tot een “killroom” als zijnde spuitcabine. Een wolk van geel dwarrelt door de kajuitopening naar buiten. Zelfs Niels´ tenen kleuren RAL 1007. Ook het motorruim en de bilges hebben een likje verf gekregen. “Het is zo schoon dat je er soep uit kunt eten”, aldus een medezeiler. Klaar om de motor terug te plaatsen en met behulp van een voelermaatje uit te lijnen. Met een tuinslang in de inlaat doen we een test start. Geslaagd! Motor spuiten en essentiële onderdelen v.l.n.r. schroefslager oud vs nieuw, afdichting, schroefas die er van buiten niet uit kon vanwege de scheg, motorsteunen oud versus nieuw Voordat we de trap weer installeren bewonderen we het enorme gele legoblok voor volwassenen. De hoognodige onderdelen zijn vernieuwd, waaronder de motorsteunen, schroefaslager en afdichting. In Fiji ontdekten we al dat de motor speciaal hiervoor er een keer uit zou moeten. We hadden er toen niet de juiste reserveonderdelen voor. En vanaf de...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/lego-voor-volwassenen/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>5</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Warm bad</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/warm-bad/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/warm-bad/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 12 Jan 2025 10:24:29 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Europa]]></category>
		<category><![CDATA[Flessenpost]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=10157</guid>

					<description><![CDATA[“Een hete douche zou wel fijn zijn hè?” Het regent. Het waait. Het grauwt. De winter in Griekenland hebben we toch wat onderschat. Zodra de zon heel even verlegen tevoorschijn komt, zo rond het middaguur, trek ik gelijk de fles shampoo uit de kast om een koude dekdouche te nemen. Even in de zon opdrogen en dan weer naar binnen om te studeren. Over een aantal weken heb ik mijn herkansing en tussendoor krijgen we familiebezoek. Niet lang daarna vliegen we zelf uit voor een grote tour langs familie en vrienden; na vier jaar hebben we namelijk nog altijd niet iedereen gezien. Dat belooft een warm bad te worden! Of in ieder geval een dagelijkse warme douche… Ik sla zo hard als ik kan. Alle frustraties van het praktijkexamen moeten eruit. “Deze is voor de examinator”. Bam! De stok zwiert in de lucht, het regent olijven. We zijn bij een vriend van een vriend om te helpen met de jaarlijkse olijvenoogst. Na de RYA-cursus waren we toe aan even iets totaal anders; even van de boot, in het groen, andere taken, ons lichaam laten werken, en vooral onze gedachten verzetten. Het leek ons ook wel romantisch om olijven in Griekenland te plukken, wie wil dat nou niet? Awel, dat hebben we geweten. Het is keiharde arbeid. We mengen ons tussen 12 Albaniërs, het vaste team dat ieder jaar seizoenswerk doet. Ze werken 12 uur per dag en slapen gezamenlijk in een schuur waarvan we dachten dat er vee werd gehouden, of op z´n minst de opslag was. In het stalletje ernaast is een toilet met een warme douche, dat dan weer wel. Hashtag wintertijd Na twee lange werkdagen, en 300 kratten olijven, dragen we het stokje al over. Onze lijven voelen zwaar, maar mijn hoofd des te lichter. Het is tijd om me weer te gaan bezigen met nautische termen en berekeningen. Daarbij komen mijn vader en zijn vrouw op bezoek. Ze verblijven in een mooie villa &#8211; met warme douche &#8211; op loopafstand van onze ankerbaai. Met hun huurauto kammen we samen zowat heel Lefkas uit, van traditionele bergdorpjes tot en met de toeristische westkust, waar momenteel niet badgasten maar katten het straatbeeld domineren. Ook op vaste land toeren we via kustwegen langs ruige rotsformaties, op zoek naar iconische vissersdorpjes met de lekkerste Tavernes. Correctie: … op zoek naar een taverne die überhaupt nog open is. Hashtag wintertijd. En ondanks de regen is het een superleuke vakantie. Samen dingen beleven en herinneringen maken, dat is waar het om gaat. Herkansing Op de achterbank ligt steevast een studieboek. Ik kom er niet onderuit. Volgende week is mijn herkansing. Eenmaal terug aan boord wordt de theorieles meteorologie meteen in de praktijk gebracht. Een lagedrukgebied houdt ons in Nidri, dagen regent en dondert het. In plaats van varen leen ik een auto van mijn bootbuurvrouw om bij de zeilschool te geraken. Wanneer ik de baai van Sivota inrijd is deze haast onherkenbaar. Alle tavernes en souvenirwinkeltjes zijn gesloten. Slechts twee boten liggen nog aan de kade: dé lesboten van Ionianmode. “Welkom terug aan boord” zegt Nik. Ik schuifel voorzichtig over de gladde loopbrug (passerelle voor gevorderden). Bij binnenkomst besef ik pas dat het theorie-examen niet in het leslokaal maar hier aan boord wordt afgenomen. Op een boot waar vier mannen de afgelopen vijf dagen in de zeikende regen hun praktijkweek hebben afgelegd. Benauwd, bezweet, bedompt &#8211; ik weet niet welke term het beste past, maar neem vrolijk plaats aan de vochtige tafel en ga ijverig aan de slag. Ik begin met de oefening waarvan ik verwacht de grootste kans van slagen te hebben: Course to Steer en Estimated Position. Gevolgd door Tidal Height en Secondary Port. “Die laatste klopt niet helemaal, er zijn meerdere manieren om het te berekenen, ik doe het zo”. Ik zeg ja en amen, snap er nog minder van nu, maar prijs hem de lucht in. Het is namelijk beter smeren met olie dan met azijn. Tijdens de speed quiz herken ik iets geinigs van de vorige keer: zolang ik “warm” zit, ademt hij consistent. Maar zodra ik de mist in dreig te gaan, stokt zijn ademhaling. De meeste vragen beantwoord ik vlot en zelfverzekerd, maar dankzij de ademdetector scoor ik een 100%! “Gefeliciteerd, nu durf ik gerust bij je aan boord te stappen.” Ik adem diep uit, sjees zo over de passerelle naar buiten en adem weer diep in. Een week later meldt waterkaartenmaker Imray dat ze stoppen met het produceren van waterkaarten en volledig overgaan op digitale navigatie. Een koude douche voor Black Moon Winterslaap Om dit te vieren maken we op klaarlichte dag een fles prosecco soldaat. De dagen erna beginnen de voorbereidingen op de winter. Black Moon gaat eruit. De kant op. Op het droge. In winterslaap. Voor minstens drie maanden. Bewapend met een hogedrukreiniger en schraper verwijderen we alle pokjes en algjes van de bodem. We zijn de allerlaatste boot in het Tetris-veld. En als het goed is, zoals het er nu naar uit ziet, gaan we ook als allereerste er weer in. Afhankelijk hoe de bootklussen verlopen en wat we verder voor kansen tegen gaan komen. We pakken onze koffers en sluiten de kajuitdeuren voor een hele maand. Winterwonderland Wanneer ik de luiken op onze logeerkamer open, zie ik drie hertjes in de verse sneeuw schuifelen. We zijn in Zweden, bij onze (schoon)ouders, en worden meteen verwend met een vers pak sneeuw. Ondanks de winter-schemer-tijd piept de zon zelfs een paar uur per dag over de heuvel zo de tuin in. Dankzij de reflectie op de sneeuw bevinden we ons werkelijk in een winterwonderland. Wat hebben we dit gemist! En wat een feest om Wim &#38; Andra na zoveel jaren weer te zien. Twaalf dagen rijgen aaneen, gevuld met hout hakken, vuurtjes maken, keramieken, sneeuwwandelingen en “dia-avonden” over onze reis. Onze winterexpeditie eindigt in Noorwegen, bij zeilvrienden die we aan de andere kant van de wereld hebben ontmoet en maandenlang onze buren op Moorea waren. Nu twee jaar later is onze...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/warm-bad/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>5</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Man overboord</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/man-overboord/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/man-overboord/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 02 Nov 2024 09:45:48 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Griekenland]]></category>
		<category><![CDATA[Schippersklus]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=10148</guid>

					<description><![CDATA[“Greetje, roep Mayday over de radio!” commandeert Niels. De andere twee crewleden krijgen de opdracht om de zeilen te trimmen en de “man overboord” in de gaten te houden. Niels vervolgt de manoeuvre zoals we deze week vaker geoefend hebben. Het slachtoffer betreft slechts een fender, die om beurtelings overboord wordt gegooid. De truc is dan om zo snel mogelijk bij het slachtoffer te geraken en deze veilig terug aan boord te krijgen. Geen makkelijke oefening, zeker niet als het getoetst wordt met zogenaamd motorfalen. En dit is slechts één praktijkvoorbeeld. De week ervoor zijn we zowat verdronken in een hoeveelheid theorie, handelingen en nautische termen, waar we het bestaan amper van wisten. Back to school Op slechts een uur varen van Nidri ligt Sivota, een populaire baai met Griekse tavernes, souvenirwinkeltjes en ergens tussen de olijfbomen verscholen een zeilschool. George, onze instructeur voor de komende twee weken, wijst ons een plek aan de steiger waar ook zijn lesboten aan liggen. “Gewoon je anker zover mogelijk laten vallen en achteruit invaren” zegt hij alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Gelukkig hebben we dit de afgelopen maand geoefend! Licht gespannen sta ik achter het roer om aan de manoeuvre te beginnen, die we dus nog nooit met Black Moon zelf hebben gedaan. Het voelt een beetje als voor-skiën, waarbij de ski-instructeur je op niveau beoordeeld en je ofwel in het klasje van gevorderde ofwel in die van de kneusjes wordt ingedeeld. We komen maar gelijk met een plan b: vanuit de bijboot duwt Niels Black Moon de goede richting in, zodat we alsnog de 50 meter kaarsrecht naar achteren varen. “Tja, langkiel” lach ik, zodra George de lijnen van me aanneemt. Black Moon aan de steiger tussen de lesboten en uitzicht vanuit het klaslokaal bij ionianmode.com “De opleiding Yachtmaster Offshore is voor gevorderden” begint George. “Veel van de kennis in dit boek zou je dus al machtig moeten zijn”. Ik blader snel door het boek. Slik. Na een voorstelrondje komen we te weten dat de andere drie deelnemers wel braaf de Day Skipper en/of Coastal Skipper hebben gevolgd. “Ik heb volwassen mannen zien huilen tijdens deze cursus” besluit George zijn introductie voordat hij de eerste les start. “Waar zijn we aan begonnen…?” De theorieweek Na dag 1 hebben we vooral geleerd dat we héél véél nog niet wisten. Tijdens de opvolgende dagen groeit ons respect voor de oude zeerotten die de wereld op de ouderwetse manier hebben gerond. Op dag 2 leren we namelijk zelf om op traditionele wijze op kaarten te navigeren. En iedere keer als we denken het trucje door te hebben, wordt het niveau verhoogd, waardoor we weer de mist in gaan. Dezelfde avond nog vliegt ons huiswerk door de boot en zijn we allebei voornemens om er de brui aan te geven. Wanneer de wekker standaard om 6.30 uur gaat, slepen we elkaar toch maar weer naar het klaslokaal. Op dag 3 komt het berekenen van getijden erbij en nog voor de lunch staat het water tot aan mijn lippen. En op dag 4 houd ik het zelfs in het klaslokaal niet meer droog. De anderen kunnen het nog redelijk volgen, waarop het tempo wordt aangepast. Op de ochtend van dag 5 word ik in paniek wakker en biecht aan George op dat ik het écht niet meer kan volgen. Kaartwerk met o.a. Course to Steer, Estimated Position, Variation, Deviation, Leeway, Chart Datum, Highest Astro Tide, Spring- and Neap Curves, Computation of Rates, Secondary Port Hij stelt me gerust met een uurtje bijles en vervolgens weer ongerust met de volgende waarschuwing: “Je moet dit echt onder de knie krijgen, want jij bent straks verantwoordelijk voor zowel een schip, crew als passagiers. Bovendien wordt dit alles ook tijdens het praktijkexamen getoetst, en al zeilend zit je nog minder comfortabel dan nu. Lees: schommelschip, kleine kaartentafel, nat, koud, vermoeid, tussendoor zeilhandelingen uitvoeren, en wie weet wat voor verrassingen nog meer… Steiger tijgeren Zover is het dus nog niet, maar er is ook niet heel veel tijd. De week vooraf moeten we een theorie-examen afleggen en een presentatie aan onze praktijkexaminator Nik voorbereiden. Tussendoor volgen we allebei een First AID training en moet ik nog op voor mijn VHF Radio examen. Het lijkt het leger wel. We hoeven ons nog net niet tussendoor op te drukken en over de steiger te tijgeren. Zonder gein, we hebben het volledig onderschat. Want al deze onderdelen, plus minimaal 2.500 aan zeemijlen, zijn vereisten voor de RYA Yachtmaster Offshore. Wij dachten dat we dus wel goed zaten met onze 25.000 zeemijlen en evenveel levenslessen… Radio examen, Mayday oproep oefenen en CPR op een Griekse Annie  Ouderwets blokken dus en er het beste van maken. We gaan twee weken offline. Studieboeken liggen verspreid door de boot; van bed tot en met toilet. Onze gespreksonderwerpen worden beperkt tot nautische termen zoals Course to Steer, Angle of Vanishing Stability, Rules of the Road, Constrained by Draught, etc. Ontbijten en wandelen worden benut door elkaar te overhoren over navigatielichten en veiligheidsbriefings te pitchen. Zo rijgen we negen dagen van 14 uur aaneen, komen amper toe aan een gezonde maaltijd aan boord noch een warme douche aan de wal. Inmiddels begint het ook in Griekenland herfstig te worden. De praktijkweek “Greetje, jouw beurt om de MOB uit te voeren” roept de examinator naar binnen. Ik laat de kaartentafel voor wat het is, die berekeningen moeten maar even wachten. Net op het moment dat mijn handen om het stuurwiel klemmen, wordt de fender al overboord gegooid en zakt de zon achter de berg. Vannacht had ik wel tig keer de commando’s gerepeteerd: “Persoon A: Meld Mayday!”, “Persoon B: Blijf naar het slachtoffer wijzen!”, “Persoon C: Haal het voorzeil in!”. Welke handelingen moet ik zelf ook alweer doen? Oh ja, motor starten en van de wind wegdraaien tot het slachtoffer recht achter de boot is, dan overstag, terug aan de wind zeilen, en op het juiste moment het grootzeil laten lozen. Tot zover de theorie. Als ik...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/man-overboord/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>11</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>De bui zien hangen</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/de-bui-zien-hangen/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/de-bui-zien-hangen/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 05 Oct 2024 11:26:08 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Griekenland]]></category>
		<category><![CDATA[Schippersklus]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=10123</guid>

					<description><![CDATA[“Het ziet er nogal dreigend uit” zeg ik en nip van mijn glas wijn. Na een heerlijke zeildag met Black Moon zijn we bij het eilandje Kastos uitgekomen. Vanuit de ankerbaai weet de Griekse taverne het ene bijbootje naar de andere naar de wal te lokken. Met name die van de charterboten, waarbij er dan gemiddeld zes volwassenen in een rubberbootje klotsend naar de wal worden gebracht. Ook wij waren van plan om uit eten te gaan. Het is date night. “Inderdaad, we kunnen beter aan boord blijven” beaamt Niels en kijkt kritisch in de rondte. Tijdens het snorkelen constateerden we al dat ons anker niet volledig in de harde bodem ingegraven zat. Maar de charterboten om ons heen liggen helemaal nonchalant geankerd. “Wellicht moeten we nog wel heranke…” Niels heeft zijn zin nog niet afgemaakt en ineens trekt de wind aan. Ankers om ons heen beginnen te wandelen, boten botsen tegen elkaar aan, bijbootjes rukken vanaf de wal uit. “We moeten nú anker op!” besluit Niels. Ik klets mijn restje wijn over boord en start de motor.  “40 knopen… 48 knopen… 55 knopen…” roep ik vanachter het roer. Terwijl Niels als een malle het anker omhoog liert, manoeuvreer ik zo goed en zo kwaad als het gaat om andere boten te ontwijken. Schepen die blijven liggen worden voorzien van extra fenders aan de reling&#8230; alsof het botsboten zijn. Zodra we met halve wind de baai verlaten, lijkt het meteen stukken minder dramatisch. Maar als we achterom kijken zien we één grote chaos. Boten botsend tegen elkaar, een jacht op de rotsen beland en een naderend onheilspellende lucht vol donder en bliksem. Deze storm was niet voorspeld, maar we zagen de bui letterlijk hangen. Ik vraag me af wie van hen Zeus heeft beledigd&#8230; Net zomin had ik verwacht dat ons korte filmpje op Facebook en Instagram storm zou lopen. En aan de opmerkingen te zien, staan ook hier de beste stuurlui aan wal. Toegegeven, de tips in ons artikel op zeilen.nl hebben we dit keer zelf niet volledig opgevolgd. Toch hebben we goed gehandeld vinden we zelf. Terwijl we de storm op zee uitrijden, en we terug naar onze thuisbaai varen, horen we de ene noodoproep na de ander over de radio. Drie uur later yamassen we een ouzo op de goede afloop. “Ik ben nu extra blij dat we de komende charterklussen samendoen”… Zeilen en aanmeren met een 50-voeter  Med-stijl Twee charterklussen hebben we op het programma staan. Een week met een Nederlands stel op een Jeanneau Sun Odyssey 36 en een week met vijf Nederlandse dames op een Beneteau Oceanis 50. Om een idee te krijgen hoe groot een 50 voeter is: er kunnen maar liefst 12 volwassenen op slapen! Dit soort charterboten zagen we ook in Frans-Polynesië, meestal vol Deense dames met de volgende kenmerken: hoogblond, jongvolwassen en vooral topless. De droombaan van een gemiddelde mannelijke schipper wellicht. We besluiten eerst maar eens te oefenen met onze vriendin Anne, die zowat de hele zomer een 50-voeter heeft geschipperd. Het zeilen is niet moeilijk, alles is van gemakken voorzien, het is vooral gaaf en door de brede kont gaan we al gauw schuin. Dan komt het tweede stuurwiel dus goed van pas. Maar we willen vooral leren hoe we het schip mediterraans aanleggen. De marina’s en kades hebben hier geen vingersteigers of meerpalen. En het is gebruikelijk dat je achteruit invaart en dus zodoende aanlegt. Sommige marina’s zijn voorzien van lazy lines: een slijmerig lijntje die vanaf de kade naar een onzichtbaar betonnen blok op de bodem voor de boot uit loopt, daar haal je uiteindelijk de mooring lijn naar boven om deze aan de kikker op de boeg vast te knopen. Wanneer een lazy line ontbreekt moet het op een nog omslachtigere manier: eerst het anker uitgooien en vervolgens achteruit varen. Nergens anders ter wereld hebben we ooit zo aangemeerd. Het is niet heel moeilijk, meer een kwestie van weten en veel oefenen. Alhoewel zo’n manoeuvre met Black Moon, vanwege haar lange kiel, dramatisch is. Nog een variant: eerst ankeren, dan achteruit varen en de achterkant met lange lijnen aan rotsen vastbinden Logistieke puzzel Dan hebben we nog twee logistieke puzzels te maken. Ten eerste de route die we met de twee charterboten gaan varen. Uitgerekend deze maand is het weer zeer onvoorspelbaar en moeten we dus meerdere scenario’s bedenken qua route en overnachtingen. Ten tweede waar we Black Moon en onze dinghy gerust achter kunnen laten. Uiteindelijk regelen we een bewaakte stalling in de mangrove van Nidri, waar ze voor een prikkie veilig in een rijtje ligt. We brengen onze bagage met de dinghy naar de wal, alles in de auto, varen terug, leggen de dinghy aan dek, hangen de buitenboordmotor aan het hek, pompen de sup op, peddelen geconcentreerd op onze knieën naar de wal, leggen de sup achter in de auto en rijden naar de marina van Lefkas. Dan volgt de incheckprocedure. Ons Nederlandse vaarbewijs goedgekeurd. Papieren ingevuld. Handtekeningen gezet. Waarborg gereserveerd. De boot geïnspecteerd. Boodschappen doen. Bedden opdekken. Gasten ontvangen. Rondleiding en instructie door de boot. Wie slaapt waar? Vooruit, nog één Yamas. Morgenvroeg gaan de trossen los! Griekse godinnen De weergoden zijn ons redelijk goed gezind. De eerste week is het aanzienlijk kouder, maar alles is relatief. Terwijl het stelletje in badkleding van de najaarszon geniet, staan Niels en ik in een winters zeiltenue kou te kleumen. Ook krijgen we wat regen over ons heen. Tijdens de inspectie hebben we geen watertest gedaan met een nat bed, vanwege een lekkend luik, tot gevolg. De tweede week verliep nagenoeg perfect. De vijf dames – waarvan merendeel gepensioneerde artsen – beleefden een soort van tweede jeugd. Leren zeilen, suppen, snorkelen, midden in de nacht sterrenkijken, een joy ride met een Griekse god, noem maar op. Ondanks enkele protesterende gewrichten, weten de dames het maximale uit de week te halen. Met een unaniem hoogtepunt in het bijzonder… Vanaf het eiland Ithaka peddelt Niels de dames in twee etappes aan wal. Daar wacht een...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/de-bui-zien-hangen/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>5</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>De boot gemist</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/de-boot-gemist/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/de-boot-gemist/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 26 Aug 2024 08:13:32 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Europa]]></category>
		<category><![CDATA[Italië]]></category>
		<category><![CDATA[Schippersklus]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=10089</guid>

					<description><![CDATA[“Waarom doen we het nou ook nooit eens normaal?” Gefrustreerd sla ik de autodeur dicht. Het wiel eronder rookt. Tot Kroatië zijn we gekomen. Net over de grens moesten we een noodstop maken, omdat de tot-twee-keer-toe vervangen lager wéér vastliep. En dit keer is het menens. “Oké er is hulp onderweg” zegt Niels hoopvol. “Waren we maar gewoon met het vliegtuig gegaan” begin ik weer te peinzen. Boven op het dak ligt een reservewiel en twee mountainbikes. De achterbank ligt bezaaid met kleding, nieuwe opbergboxen, de buitenboordmotor en nog meer spullen waarvan we nu denken “hadden we dat nou echt nodig?” Maar bovenal vlieg ik over twee dagen vanuit Griekenland naar Italië voor een allereerste betaalde schippersklus. De vraag is dus: ga ik de boot missen? Twee uur later komt een sleepauto ons ophalen. Weer een uur later wordt onze Malaka voor een gesloten garage afgezet. Nog eens vier uur later komt de desbetreffende monteur. We kunnen elkaar niet verstaan, maar zijn non-verbale taal begrijpen we al te goed: een uur lang wordt er met wenkbrauwen gefronst, met een hamer geramd, met het hoofd geschud en geijsbeerd. Hij gebaart ons verderop te gaan lunchen en verdwijnt zelf met zijn auto. Weer een uur later komt hij terug van de sloop met een roestige, halfvergane, naaf. Acht uur later zijn we weer onderweg! Op de sleepwagen &#124; Op de brug &#124; Naaf en lager vervangen Terug in Griekenland We vervolgen onze route in omgekeerde volgorde als de maand ervoor. De Balkan is een mooie en rustige route, zonder de tolpoortjes zouden we amper hoeven te remmen. Dat is ook precies het doel om de naaf en lager te sparen. Naast het raam dat niet open kan hebben we er nu dus een tweede handicap bij: op de motor afremmen en uiteindelijk met de handrem tot stilstand komen, nét daar waar de portierdeur op een kiertje kan om de nodige centjes tegen bonnetjes te wisselen. Bij ieder tolpoortje en tankbeurt groeit het vertrouwen terug dat we Griekenland gaan halen. Na veertig uur rijden we Lefkas binnen. De Malaka brengt ons naar de thuishaven alsof er niets is gebeurd. Sjouwen en stouwen Met een reeds opkomende zon sjouwen we snel alle spullen naar de boot. Gelukkig staat er juist vandaag een briesje. Maar om alles weg te stouwen voordat het te heet is, gaat nooit lukken. “Waar laten we het allemaal” wisselen we elkaar voortdurend af. De zorgvuldig geselecteerde kleding en schoenen die we nog in ons familiehuis hadden liggen, lijkt in deze hitte volledig misplaatst. En over de ruimte nog maar te zwijgen. Na een maand is het ook hoognodig om het onderwaterschip te schrobben en de watermaker te draaien. De twee dagen vliegen zo snel om dat, voordat ik überhaupt heb kunnen landen, ik alweer opstijg richting Sicilië. Bij de tweede vlucht stap ik wel achterin &#124; Vlucht vertraagd vanwege slecht weer Eerste schippersklus “Je bent een beetje zenuwachtig he?” plaagt Niels me nog in de auto wanneer hij me naar het vliegtuig brengt. “Ja, maar meer vanwege het vliegen dan het varen”. Ik heb namelijk nog nooit alleen gevlogen, en nu heb ik er gelijk drie in één trip. Bij de eerste vlucht bega ik dan ook meteen een blunder. Rij 30C staat er op mijn boarding pass. Braaf sluit ik aan in de rij en oefen mijn “Buona Sera” op de eerste de beste stewardess om me vervolgens door het héle gangpad heen te excuseren, net zo ver tot ik de achterste stewardess tegen het lijf loop. Rij 30 blijkt de állerlaatste. Of ik hulp nodig heb? Verhit wijs naar mijn stoel en zij naar de achterdeur, waar ik dus ook doorheen had kunnen komen. Dan zegt ze met zo´n heerlijk Italiaans accent: “Ah, what can I say? It´s experience”. Ik verzwijg maar even dat ik onderweg ben voor een co-schippersklus om een jacht van Sicilië naar Sardinië te zeilen. De boot gehaald “Ik heb blijkbaar een abonnement op langzaam reizen” zeg ik tegen Waldemar, de desbetreffende schipper en eigenaar van de Nederlandsevloot.nl, wanneer we elkaar op de kade in Sicilië ontmoeten. Door de ene vertraging na de ander heb ik er, van kajuitdeur tot kajuitdeur, maar liefst twintig uur over gedaan. Maar ik heb de boot gehaald, daar gaat het om! Waldemar wijst me mijn privé hut en na een halve nacht diepe slaap gaan we aan de slag. Morgen komen de gasten namelijk al en dan gaan we ook meteen anker op. Hutten netjes maken, boodschappen doen, route plannen en elkaar wat beter leren kennen. De Catamaran, een Fontaine Pajot Athena 38, op Sicilië &#124; Waldemar, de schipper en eigenaar van de Nederlandsevloot.nl De schippersklus Via via vroeg Waldemar mij om samen met hem van Sicilië naar Sardinië te varen. Na jarenlang in Griekenland gecharterd te hebben, verlegt hij dit jaar zijn koers richting de Canarische eilanden. En gasten kunnen gewoon mee eilandhoppen. Dit zal zijn tweede nachtpassage ooit worden, en mijn allereerste ervaring op een catamaran. Samen vormen we vast een goed team, dachten we zo. Het Belgische gezin van vier is inmiddels aan boord. Iedereen wil helpen om het anker omhoog te halen, maar er kan er maar één aan het roer staan. Dat ben ik blijkbaar. En ik herinner me nu pas dat een cat niet één maar twee motoren heeft&#8230; “Meer naar stuurboord” roept Waldemar. Iedereen wijst mee naar rechts. “Nee, nu weer naar bakboord” Nu wijst iedereen naar links. De twee pookjes gaan op en neer, maar wat ik ook stuur, ik krijg de catamaran niet op de juiste positie. Dan maakt Waldemar een gebaar van “de rechterpook naar voren, de linkerpook naar achteren” en hopla, de boot maakt nu een zwier richting het anker! Op de volgende ankerplek krijg ik de smaak te pakken. Door de twee motoren met elkaar te laten communiceren kun je gewoon achtjes maken en pirouetjes draaien, wel gewoon op twee drijvers uiteraard. De laatste boodschappen worden gedaan en de watertank gevuld. We zijn er klaar...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/de-boot-gemist/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>9</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
