<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Travel &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<atom:link href="https://www.sailingblackmoon.nl/category/travel/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<description>Sailing Black Moon</description>
	<lastBuildDate>Thu, 28 Sep 2023 08:00:49 +0000</lastBuildDate>
	<language>nl-NL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.7.5</generator>

<image>
	<url>https://www.sailingblackmoon.nl/wp-content/uploads/2026/04/cropped-dji_fly_20250830_131936_387_1756549664027_photo_optimized-scaled-1-32x32.jpg</url>
	<title>Travel &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Bedelnootjes</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/bedelnootjes/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/bedelnootjes/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 28 Sep 2023 07:33:08 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Solomon]]></category>
		<category><![CDATA[Travel]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9649</guid>

					<description><![CDATA[“Moeten we dat nieuwe zeil niet wegnemen?” vraag ik terwijl ik de slaap uit mijn ogen wrijf. Een front trekt in de verte voorbij en geeft nog net een extra puf wind waardoor het zeil terug bak slaat, en jawel, uit de naden scheurt. We kijken elkaar stoïcijns aan. Een diepe zucht volgt. Het is een oud zeil dat we eerder ergens in een wrak hebben gevonden, maar voor ons is het een nieuw lichtweerzeil dat goed van pas zou komen op de route richting Indonesië. “Nou, hebben we bij aankomst op Solomon wat te doen”. Na 5 dagen komen we aan op het hoofdeiland Honiara. We zien drie andere boten voor anker liggen. Als ongetemde hengsten in een arena gaan ze te keer. We slaken weer een diepe zucht. Uren doen we erover om het anker definitief voor de nacht in te graven, zodat we morgen braaf in kunnen klaren. Slapen, koken en lopen is uitdagender dan op zee. En aan land gaan blijkt niet minder onveilig… Dit was het zeilplan voor de route naar Indonesië, totdat het linker zeil scheurde “NU!” roept Niels terwijl hij de bijboot zo ver mogelijk voorbij de reling houdt. Ik laat de val over de mastlier slippen. Met een plof landt de bijboot in het golfslagbad. Twee tellen later start de sequens opnieuw en is het wachten op het juiste moment om de buitenboordmotor van het hek naar de bijboot te tillen. Met de bootpapieren in de waterdichte rugzak lopen we het rijtje Customs, Immigratie en Biosecurity af. Op straat zien we overal rode spetters, het lijkt wel bloed. Antwoorden hierop volgen later, eerst het papierwerk. Alles loopt redelijk soepel totdat de Bio-man met ons mee naar de boot zegt te gaan. Nors loopt hij voorop. Pas wanneer ik een praatje over het eiland aan ga, komt hij een beetje los en krijg weliswaar een soort van lach te zien. Ik slik. Zijn gebit is vuurrood, alsof hij rechtstreeks uit een bokswedstrijd is gewandeld. Voordat hij in onze bijboot stapt, fluimt hij nog wat rode spetters op de steiger. Eenmaal aan boord vullen we de standaard papiertjes in en vraagt hij wat we aan groente en fruit uit Vanuatu mee hebben genomen. Braaf wijs ik naar het trosje overrijpe bananen aan de reling achter hem, terwijl ik de aardappelen, papaja’s en limoenen binnen gemakshalve vergeet te vermelden. Hij schrijft een bonnetje uit dat we later op kantoor kunnen betalen, zodra we cash hebben. “Goh dat is wel een flink bedrag” flap ik eruit wanneer ik 800 Solomon Dollar zie staan. “Standaard” zegt hij. In geen enkel land hebben we meer dan een paar euro voor Bio hoeven te betalen. Pas wanneer hij van boord is kijken we goed wat er staat en rekenen we het om: 20 euro standaard en 60 euro voor in het in beslag nemen van de bananen. Zucht. Deze bananen zijn ons duur komen staan White men “Ik moet echt even van de boot af” roep ik gefrustreerd wanneer we alles nog eens goed zeevast hebben gezet. “Laten we een hapje aan wal doen dan” stelt Niels voor. “Koken wordt ‘m zo toch niet”. We nemen dezelfde route als vanochtend, maar het voelt nog vreemder nu de avond valt. Er zijn wederom veel mensen op straat, maar dit keer zijn ze niet in beweging. Ze hangen, ze spugen, ze gluren, ze bedelen, ze roepen, ze smiespelen&#8230; “White men”. Zonder elkaar aan te hoeven kijken of ook maar iets te zeggen, keren we om. Vlakbij waar we de bijboot hebben geparkeerd vinden we een ietwat toeristisch eettentje. Normaal eten we liever waar de locals ook komen, dit keer gaat onze voorkeur uit naar iets dat in ieder geval niet op een crime scène lijkt. Bedelnootjes “Het komt door de betel nuts” leest Niels hardop voor. Ze eten het zaad van de areca palm met als resultaat een gelukkig gevoel en rode smoel. “Zou de bio man gewoon high geweest zijn?” grap ik. “Die we overigens nog niet betaald hebben” ketst Niels terug. Snel werken we de hamburgers naar binnen, zodat we nog voor het donker terug op de boot zijn. En maar goed ook, want een van de boten is van het anker geslagen. De Koreaanse solozeiler kwam pas aan dek toen hij de andere boten al op een haar na had gepasseerd. Niels en bootbuur Peter van SV Timy helpen de solozeiler in veiligheid, en daarmee ook onze eigen boten. Dit is veruit de gevaarlijkste ankerplek tot nu toe. Klik hier of op de foto voor een kort actiefilmpje op Facebook De volgende ochtend doen we nog wat inkopen voor vertrek. De markt is rijk aan verse groente en fruit. En diverse nootjes natuurlijk. Er zijn verschillende klassen te zien, van kleedjes op de grond in de open lucht tot aan kraampjes onder een overkapping. Wat de positie of verkoopwaar ook is: niemand lacht, niemand groet, niemand praat. Alsof iedereen er werktuigelijk staat, haast zielloos. De een biedt vis aan, al wapperend met een plastic zakje aan een stokje om de vliegen weg te houden. De ander rijgt ter plekke het zoveelste identieke armbandje. En daar iemand met pindanootjes in schil, die per vijf doppen op een nat zeil in de regen liggen te soppen. Het lijken wel bedelnootjes. Een marktman smiespelt ons toe: “Draag je tas op je buik, anders word je gerold”. Wanneer we de markt verlaten komt een straatman luidkeels en in grote passen op ons af. “Hello my friends!” zijn hand al opdringerig uitgestoken, zodat je het haast niet kunt negeren. We lopen er met een grote boog omheen, al vriendelijk gebarend op een onzichtbaar horloge dat we haast hebben. Haast om deze enge stad te verlaten. Wanneer we terug bij de bijboot zijn kan ik weer diep ademhalen. Totdat ik van een afstandje Black Moon in een donkergrijs decor op en neer zie stuiteren. Zucht. Gaan met die banaan Met gevaar voor eigen leven maak ik twee borden instant noodles als lunch. In...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/bedelnootjes/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>8</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Lonely planet</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/lonely-planet/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/lonely-planet/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 10 Sep 2023 05:29:42 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Travel]]></category>
		<category><![CDATA[Vanuatu]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9643</guid>

					<description><![CDATA[Na drie regenachtige dagen op zee begint de kuip weer een beetje leefbaar te worden. De tros bananen uit Fiji hangt verslagen aan de reling te bungelen, merendeel heeft zich collectief overgegeven. Beste reden om het laatste etmaal op zee met een versgebakken bananencake door te brengen. Alleen al het gegeven dat ik op het idee kom is positief. We hingen er namelijk ook een beetje zoals die bananen bij, binnen op de bank, met de luiken gesloten. “De vulkaan is al te zien” fluister-schreeuwt Niels. Samen kijken we in het duister naar een rode gloed voor ons. “Dat is nog eens een vuurtoren” zeg ik na een tijdje. Geen reactie. Niels is al in bed gekropen. Ik pak er maar een fleece dekentje bij om mijn laatste wachtje wat comfortabeler te maken. Met iedere mijl die we afleggen transformeert de gloed in een borrelende massa, afgewisseld door felrode strepen. Vuurwerk zoals ik het nog nooit eerder gezien heb. Oerachtig In de vroege ochtend zien we de verdere contouren van het eiland Tanna en tuffen we de ankerbaai van Port Resolution binnen. Met twintig boten is het er bizar druk vanwege de Australische Underground Rally. We vinden een plekje op steenworp afstand van rotsen, waar het gesteente rookt en het water kookt. De hele dag krijgen we geen gehoor op de radio, waardoor de vrijdag langzaam overgaat in een weekend. Zonder ingeklaard te zijn gaan we de dag erop toch even poolshoogte aan wal nemen. De wandeling naar het dorpje is zalig, de vegetatie is oerachtig en de mensen evenzo. Het dorpje lijkt gevestigd in een oude krater. We lopen langs rieten daken, niet veel hoger dan een tuinhuisje. Met onze westerse bril op zijn we geneigd om het hutjes te noemen. Maar het zijn net zo goed huizen, hoe klein en primitief dan ook, zoals onze boot. We zijn op zoek naar de man die de tours naar de vulkaan voor zeilers regelt. Schijnbaar mag je er niet zelfstandig heen. Logisch ook wel &#8211; je zult er maar in tuimelen zeg. Alleen horen we van onze bootburen dat de privé tour vanuit deze baai niet betekent dat het ook exclusief is. Op een heldere avond &#8211; zoals mogelijk dit weekend &#8211; rukken alle resorts rondom het eiland uit om daar met honderden in een krater te staan koekeloeren. En om de 80 euro per persoon te kunnen betalen moeten we voor 50 euro een rit naar de stad nemen, wat een halve dag in beslag neemt. Wat een gedoe denken we bij onszelf. Alsof dit de enige actieve vulkaan ter wereld is. Indonesië en de Filipijnen staan er vol mee. In het kader “nu we er toch zijn” proberen we het morgen alsnog te regelen, zodat we maandag met goed weer door naar het hoofdeiland kunnen. Rokende rotsen en kokend water op Tanna Vulkaanuitbarsting De volgende ochtend word ik gewekt door een lokale vulkaanuitbarsting. Niels staat vloekend en tierend emmers water te scheppen. “Wat is er?” Ik steek mijn hoofd uit het luik. Oh, ik zie het al. Zwart, alles is zwart. Het drijvende dorp ligt letterlijk onder de rook van de vulkaan. En het is niet zomaar as, vulkanisch as bestaat in feite uit glasdeeltjes die krassen en overal tussen kruipen. We spoelen het dek, de ramen, de kuip, het stuur, de zeilen, het beslag, de lieren, het canvas, de ritsen, de buitenboordmotor, de bijboot, en ga zo maar door. Urenlang zijn we zoet met zout, want de watertank is bijna leeg en water maken zit er dus ook niet in hier. Tijd voor koffie. Gefrustreerd ploffen we neer. Ik geloof dat we de vulkaan dichtbij genoeg hebben gezien… Vulkaanas op dek en -rook tijdens het zeilen Licht ontvlambaar Met de wind en rook mee zetten we koers op het hoofdeiland Efate, een etmaal varen. Urenlang worden we nog achtervolgd door de geur van lucifertjes. De zee gedraagt zich ruw en er staat veel meer wind dan voorspeld. Wanneer dan ook de watervoetpomp uitgeveerd, de oven uitgeswingd en zelfs de toiletpot uitgezeten is, blijft de stemming aan boord licht ontvlambaar. Op Efate aangekomen kunnen we dan eindelijk inklaren, en dat voor de helft van de prijs. Wel besluiten we om eerst het schip weer op orde te brengen. Het is namelijk een huishouden van Jan Vulkaansteen. Boiler Op Efate is de vers markt de grootste hit, gevolgd door de hardware store. Voor deze laatste shop gaan we met het openbaar vervoer, van die kleine pendelbusjes met klapstoeltjes, een leuke manier om wat van de omgeving te zien en een praatje met locals aan te knopen. We kopen een waterkraan voor echte keukens en zelfs een elektrische waterpomp. De rest repareren we met spullen aan boord. Twee volle dagen zijn we er druk mee, maar dan hebben we officieel stromend water aan boord, inclusief een douchekraantje aan dek! De volgende upgrade wordt een boiler” grap ik maar niet heus. Zodra we op de Middellandse Zee zijn krijgen we weer met Europese seizoenen te maken. Na onze Spa-klusweek op Fiji zeg ik geen nee meer tegen een warme douche. We zeilen met een tijdelijke watertap in de gootsteen en oven op de vloer met fenders tegen het schuiven  Lonely planet Vrijwel alle zeilers die we op Vanuatu spreken hebben de vulkaan op Tanna bezocht. Ik vond het zelf ook heel jammer eigenlijk &#8211; had me er echt op verheugd bij aankomst. “Maar tot voor vertrek uit Fiji wist je niet eens dat er een vulkaan was” merkt hij scherp op. En zo heeft ieder eiland zijn eigen Unique Selling Point, wat het FOMO-gevoel continu aanwakkert. We concluderen dat we gewoon andere type zeilers zijn, misschien iets traditioneler. We navigeren liever op pilotboeken in plaats van de populaire Lonely Planet gidsen. Black Moon is het belangrijkst, we zijn volledig afhankelijk van elkaar. Wij houden haar veilig aan land, zij houdt ons veilig op zee. We zijn zelf altijd verantwoordelijk voor de juiste koers. En hoe verleidelijk al die hotspots ook...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/lonely-planet/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>9</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Het laatste Koninkrijk</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/het-laatste-koninkrijk/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/het-laatste-koninkrijk/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 15 Jul 2023 21:11:56 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Stille Oceaan]]></category>
		<category><![CDATA[Travel]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9584</guid>

					<description><![CDATA[“Sorry lieverd, ik voel me met de minuut slechter worden”. De eerste nacht van vier is zojuist aangebroken. Black Moon dobbert ergens tussen Samoa en Tonga in. Omkeren heeft geen nut meer. Terwijl ik minstens twee etmalen met griep in het vooronder lig, zeilt Niels solo. Alleen bij het grootzeil reven steek ik even mijn snotterige neus naar buiten. “Ka- ik iets doe-?” vraag ik nasaal. Niels staat fier bij de mast om het eerste rif te zetten. Zwalkend op mijn benen trek ik wat aan het achterlijk om het grootzeil te helpen plooien. Hij heeft het eigenlijk al onder controle, dus ik kruip weer onder de “wol”. Het is een rare gewaarwording om in de tropen griep te hebben. Voordat de laatste nacht valt, voel ik me al iets beter en besluit een wachtje te proberen. Ik word beloond met een zonovergoten kalme zee. Wanneer Tonga in het ochtendgloren wordt onthuld, voel ik me ineens stukken beter. Het lijkt wel vloeibaar goud waar we in varen Samoa en Tonga zijn totaal verschillende eilanden. Zo heeft Samoa hoge bergen met watervallen en is “dankzij” de Chinese visserij zelfs industrieel te noemen. De locals zijn er ontzettend aardig en naar onze ervaring de meest gelukkige mensen van heel Polynesië. Tonga daarentegen is platter qua landschap, met actieve vulkanen, en de mensen maken een wat norse indruk. Trotser is wellicht een positievere benaming, want Tonga is het laatste koninkrijk van Polynesië. In tegenstelling tot de andere eilandengroepen in de Stille Oceaan zijn zij altijd vrij van kolonisatie gebleven en dus tot op de dag van vandaag onafhankelijk. Black Moon op Samoa: in de baai tussen het dorpje met kerk en gemeentehuis (links) en de Chinese vissers in (rechts) Hoge verwachtingen Onze verwachting van Tonga was hoog. En ja, daar gaat het vaak al mis. Zo keek Niels voorafgaand aan de reis het meest uit naar drie specifieke bestemmingen: Suriname, San Blas en Tonga. Dit in volgorde van aankomst, want hij fantaseerde zelfs gekscherend als “Plan A: Wereldomzeiling” niet lukt over te gaan op “Plan B: Een bar op Tonga openen”. Om uiteenlopende redenen bleken dit toch niet onze droombestemmingen te zijn. Dat klinkt heel verwend, en dat zijn we ook, want natuurlijk zijn dit geweldige locaties. Na drie jaar reizen weten we inmiddels steeds beter en sneller waar we ons ergens welkom, veilig en comfortabel voelen voor een optimaal verblijf. Klant is koning Wanneer we tussen het vulkanische landschap naar binnen zeilen, al slalommend om grote brokken lava gesteente heen, is onze eerste indruk van Tonga zeker positief. Vorig jaar dreigde er nog een vulkaan uit te barsten, waar ik een nieuwsartikel voor Zeilen over schreef. Dat maakt het decor waar we in varen nog net wat spectaculairder. Het is een klein uurtje varen naar het dorpje Heirifa, waar we ons in moeten klaren. Tijdens het motortochtje genieten we van de verlegen zon, terwijl we een kannetje water opofferen om het dek en ons zelf te ontzouten. Zo kunnen we de autoriteiten netjes aan boord ontvangen. Inmiddels kennen we het ritueel wel: Health, Biosecurity, Immigration &#38; Customs. In willekeurige volgorde, want vaak is het chaotisch en lijken ze de bezoeken niet op elkaar af te stemmen, waardoor het een hele dag kan duren. Ook op Tonga gaat het principe “klant is koning” niet op. We moeten aan de hoge kademuur aanmeren, bijna boven op een wrak Kingdom of Tonga Een enorme meneer zit tegenover ons in de kuip. Ons klaptafeltje lijkt wel model Playmobil zoals hij daar zit met een paar nieuwe formulieren voor zich. Hij is van de Biosecurity en neemt ons afval in beslag, wanneer hij ervan verzekerd is dat we geen huisdieren aan boord hebben. Handig denk ik nog, totdat de rekening komt. Graag cash te betalen in TOP, Tongaanse dollars. Uhh, maar we zijn er net en we mochten niet van boord, dus hoe komen we dan aan cash… Onze Franse bootburen zijn vanochtend al ingeklaard en zijn zo vriendelijk om voor ons geld uit de muur te halen. Het is niet de enige rekening die we moeten betalen namelijk en net als op Samoa wordt vrijwel alles nog in cash betaald, wat eigenlijk wel een leuker betaalmiddel is. Op Tonga eren ze o.a. het koninkrijk en de walvissen Hoog bezoek Weer een uur later komen de autoriteiten van Customs en Immigration aan boord en is het meeste papierwerk gedaan. Pas na vijven komt de meneer van Health en mag het gele Q-vlaggetje, dat al die tijd ongeduldig in de mast wapperde, naar beneden. Hij had onze boot blijkbaar over het hoofd gezien en was al bijna aan zijn weekend begonnen. Gelukkig rekende hij ons geen overuren, wat vrij uitzonderlijk is. Met de autoritaire schoenafdrukken nog aan dek vinden we een fijn plekje in de baai voor een welverdiende nachtrust. We nemen een verfrissende duik en trakteren onze Franse bootburen op de verse tonijn die nu na drie dagen perfect is om als sashimi te eten. Met een wijntje erbij zien we de kleine gebouwen aan de waterkant. Een restaurantje wordt afgewisseld met een ruïne en dan volgt er weer een winkeltje, merendeel gerund door Chinezen. Na het feestmaal duiken we allemaal op tijd te kooi om de nodige slaap in te halen. “Oh nee” verzucht ik wanneer de decibel aan wal met de minuut wordt opgevoerd. Er blijkt dus ook een bar te zijn en laat het nu vrijdagavond zijn. Tot wel 2 uur ‘s nachts worden we getrakteerd op het foute uur van de jaren ‘90 tot heden. Uitgeput ontwaak ik terwijl de fruitmarkt al in volle gang is. Ik por Niels wakker. “Ik hoop niet dat je zo’n bar in gedachten had?” Op de markt van Samoa kocht ik nog een waaier, zo heet dat het er was! ©emilehanna Walvissen spotten We verhuizen naar een meer afgelegen eiland, waar we ongestoord snorkelen, een vuurtje op het strand maken en walvissen spotten. Het seizoen is nog maar net begonnen. Met 5 mensen in onze bijboot...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/het-laatste-koninkrijk/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>7</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Blauwe woestijn</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/blauwe-woestijn/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/blauwe-woestijn/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 29 Mar 2022 21:00:17 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Panama]]></category>
		<category><![CDATA[Stille Oceaan]]></category>
		<category><![CDATA[Travel]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9046</guid>

					<description><![CDATA[“We zitten zo echt gevangen!”. Ik slik. Koortsachtig bestuderen we de route op het ene scherm en het weerkaartje op het andere. Steeds hopend op een wonder waardoor we vanaf morgen alsnog wind krijgen. We dobberen nu al 9 dagen op de Stille Oceaan. Hij doet z´n naam eer aan. “Als we geluk hebben pakken we over een paar dagen nog nét het staartje van dit windveldje mee”. We scrollen door naar de overige vijf dagen. “Maar als we pech hebben komen we officieel in deze doldrum terecht. Dan doen we er misschien wel twee maanden over!” We trimmen de zeilen dag en nacht. Dagelijks doen we wel zo´n zes zeilwisselingen. Maar nog gaan we niet snel genoeg. Het onderwaterschip raakt enorm aangegroeid wat Black Moon alsmaar remt. We ervaren een vicieuze cirkel dat invloed heeft op álles: proviand, brandstof, drinkwater, energieopbrengst, aantal dagen op zee, deadline aankomst en kans op schades. Nooit eerder deze reis waren we zo kwetsbaar…  Week 1: De groeten van Neptunes Op 12 februari 2022 zijn we klaar voor de grootste oversteek van onze reis: 4.000 mijl waar we naar schatting 32-40 dagen over zullen doen. Bestemming: Frans-Polynesië, een weinig bezochte eilandengroep midden in de Stille Oceaan. Via de achterdeur verlaten we Panama City en daarmee zeggen we gedag tegen vaste land; misschien wel voor een of twee jaar. Dit keer zijn er geen cruiser vrienden die ons uitzwaaien. Toch zijn we niet alleen. Nog zo´n vijf boten zetten dezelfde koers en vertrekken druppelsgewijs. Via de satelliettelefoon houdt het kleine konvooi elkaar op de hoogte. Het begint goed met een bezeilbaar briesje, vlakke zee, vers gevangen vis op de BBQ (al zeilend!), kuiptafeltje uit en genieten van de eerste zonsondergang op zee. “Dit is wel goed vol te houden zo”, juich ik achteraf gezien te snel. Neptunes, die we over een paar dagen zullen ontmoeten, luisterde kennelijk al mee. Week 2: Evenaar en even naar Na een week dobberend en roffelend om koers onderlangs de Galapagos archipel te bevaren geven we het op. De aanbevolen route gaat gewoonweg niet. En we zijn niet de enige. We koersen dan maar bovenlangs. De motor roffelt een hele nacht, omdat we anders officieel in de doldrums terecht komen. Maar ook dit heeft consequenties: mogelijk verbruiken we zo 2/3 van de diesel en dan zijn we nog niet eens op de helft! Vervolgens doen we iets wat eigenlijk niet mag: we gaan dwars tussen de eilanden door. Anders kost het ons dagen en dagen extra. We zien niets van de eilanden, behalve een paar meeliftende vogels die tot slot een boodschap op het voorzeil achterlaten. Stank voor dank. Zo loom als een hoogbejaarde Galapagos schildpad schuifelen we vooruit; gemiddelde snelheid slechts 3,3 knopen in plaats van onze gewoonlijke 5. Dan komt er ‘s ochtends ineens wind: zeilen omhoog, motor uit, reven en nog meer reven. Hoppa! Als een raket vliegen we evenaar over. We tellen af totdat de laterale coördinaten alleen maar nullen tonen. Op de grens van het Noordelijk halfrond naar het Zuidelijk halfrond doen we een offer aan Neptunes. Blijkbaar viel de rum niet in goede aarde, uh water, want de volgende dag zit alles tegen. We gaan te traag en te zuidelijk, de motor lekt diesel, de watermaker maakt rare geluidjes, de Hydrovane trekt de koers met lichte wind niet, het bandje in de autopilot scheurt, een mastlier slijt en tot slot (tot zover): er groeit van alles aan het onderwaterschip waardoor we alsmaar langzamer gaan! “We móeten het water in”, besluit Niels. Ik gooi een safety line uit dat achter de boot drijft en sta bewapend met een misthoorn op haaienwacht. Niels gaat over boord, bewapend met een duikbril en krabber. Week 3: Steeds verder van huis De schoonheidsbehandeling doet wonderen – vergelijk het met de geschoren benen van een wielrenner &#8211; maar nog zijn er dagen en dagen bij dat we door stroop lijken te varen. “Waar blijft die beloofde passaatwind?”. Gefrustreerd door de aanhoudende wind van voren kruipen we ´s avonds achter de laptop om een filmpje te kijken; even ontsnappen van de realiteit. De dagen rijgen aaneen en na bijna 3 weken komen we over de helft qua mijlen: nog 2.000 te gaan. Resterende dagen: verrassing! We lezen ons suf, repareren het hoognodige, passen de zeilen continu aan en kokerellen in de kombuis. De laatste schillen papaja, ananas en avocado vliegen overboord. De moederyoghurt wil na een paar herhalingen niet meer lukken. Maar de broden zijn gelukkig geen misbaksels. Niels certificeert me als beste bakker van de regio! Bij 05 graden Zuid gaat de klok een uur terug en dat zullen we deze tocht nog eens drie keer moeten doen. Met ca 10 uur verschil geraken we steeds verder van huis, al lijkt dat met enkel de tijdsaanduiding en blauw om ons heen wat abstract. Zo filosoferen we een tijdje over tijd. Totdat we plots een drijvend dorp aan Chinese visboten binnen komen zeilen. Of beter gezegd: stad. Met zonsondergang varen we er dwars doorheen en vergapen ons aan de vele roestbakken die hier al jaren en jaren aan een drijfanker liggen. Tientallen Chinezen zwaaien vanaf hun achterplecht naar dat kleine scheepje dat glorieus in al haar vrijheid voorbijkomt komt zeilen. We dachten dat we alleen waren, maar nu worden we omringd door honderden schepen, duizenden mensen. Maar het huilen staat nader dan het lachen, want gezamenlijk vissen ze de oceaan leeg. De zon gaat onder, de tl-balken plinken aan. Nog tot diep in de nacht zien we van een afstand velden lichtvervuiling in de donkere einder. Heel surrealistisch. Alsof er ergens op aarde nog steeds een oorlog gaande is… Week 4: Verdwaald in een blauwe woestijn “Yep, nog steeds hetzelfde uitzicht”, roep ik naar binnen. Met een ochtendkoffie in de kuip bestuderen we de golven. We lijken wel verdwaald. Zo kwetsbaar als in een woestijn. Onze Piramide van Maslow is als een kaartenhuis; de primaire levensbehoeftes houden elkaar staande. Dus als er één wegvalt… Met die zorg in het achterhoofd...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/blauwe-woestijn/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>22</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Mijlpaal Panamakanaal  </title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/mijlpaal-panamakanaal/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/mijlpaal-panamakanaal/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 26 Jan 2022 13:25:13 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Panama]]></category>
		<category><![CDATA[Travel]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9001</guid>

					<description><![CDATA[“Weet je waar ik het meest zenuwachtig over ben?”. Niels kijkt me nieuwsgierig aan. “Niet zozeer de sluizen, maar zes mensen aan boord. Hoe doen we dat met slapen, eten en toiletteren…”. Hij knikt. “Ja, vóóral als de Pilot naar het toilet moet. Wat als hij ontdekt dat we helemaal geen vuilwatertank hebben”. En zo zijn er nog 101 dingen die mis kunnen gaan. Geruchten stuiteren over de steigers van Shelter Bay Marina, waar we nu al een kleine week liggen. Van boetes omdat het eten niet lekker is tot een u-turn maken vanwege een te langzame motor. We dachten even te gaan kijken hoe het is z´n werk gaat en dan misschien nog naar een paar weken aan de Atlantische zijde te verblijven, maar ons kennende gaan we meteen in standje turbo als we de kans schoon zien. Binnen een paar dagen is Black Moon ´gemeten´, nu nog een paar dagen verder zijn we al aan de beurt voor dé transit en weer een paar dagen later varen we ineens op de Stille Oceaan!  “Did you practiced, before it´s your turn?”, vraagt mijn Amerikaanse buurvrouw. We zitten aan een lange tafel in Shelter Bay Marina bij Colón. Niet in het restaurant, maar in de Palape: een vrije ruimte waar cruisers kunnen ´recreëren´, er wordt dus veelvuldig gebruik van gemaakt. Een BBQ hier, een Potluck daar. Allerlei nationaliteiten door elkaar. Supergezellig en vooral interessant, want vrijwel iedereen staat aan de vooravond van de transit. Dat schept een band. Nu wil het zo zijn dat merendeel van de cruisers nog nóóit door een sluis hebben gevaren. Dit had ik me nog niet gerealiseerd, want voor ons Dutchies is een sluis een soort van normaal. “Heb je een openingetje voor me?”, vraag je dan aan de sluismeester. ^De ´meting´ bleek vooral een papierwinkel; zelfs het toilet werd niet gecontroleerd Hoger niveau Niels ging in z´n jeugd al zelfstandig met zijn rubberbootje door de Wilhelminasluis van Andel; even een broodje gezond halen in Woudrichem. Alsof ze dat thuis in Heusden niet hebben. Het ging natuurlijk niet zozeer om de beloning, het zijn al de mijlpalen daartussenin en verder. En deze mijlpalen gaan nu naar hoger niveau. In meerder opzichten. Een waterniveauverschil van 30 meter, waarbij zelfs zes volwassenen aan boord wordt vereist. Zelf vinden we het schutten niet zo spannend &#8211; vooral heel erg gaaf &#8211; maar er zijn veel cruisers die een keer willen oefenen en daar maken wij graag gebruik van. Er zijn zelfs toeristen en backpackers die zich als vrijwilliger aanbieden; voor de ervaring of hun bucket list. En als je niet genoeg bemanning hebt, moet je zogeheten ´line handlers´ inhuren. Dit zijn dan ervaren Panamezen die, zo wordt gezegd, gerust buiten op dek overnachten. Gelukkig is onze crew al gauw compleet! ^Crew Black Moon versterkt met Katie uit Amerika (SV Searcher) en Marie uit Frankrijk &#38; Yalçin uit Turkije (SV Tire Bouchon) Ciao, Atlantische Oceaan Met vijf mensen aan boord gepropt en een nog na smeulende creditcard op zak varen we om 13.00 ´s middags uit. “See you on the other side”, roepen we naar elkaar. Vlak na de haveningang moeten we het anker uitgooien, wachtend op het zesde bemanningslid: de Maritime Advisor, die met een pilotboat naar Black Moon wordt gebracht. Waarom dit niet in de haven kon, is mij een raadsel. Nu zit het hele dek onder de vettige bagger van het anker ophalen; lekkere start met al die mensen, fenders en lijnen aan boord. Harold, een enorme man, neemt plaats in de navigatiehoek. Hij laat zijn werkschoenen (maat 49 schat ik) aan, terwijl de rest op blote voeten over de boot wordt verdeeld. Niels achter het stuurwiel, Marie en Yalçin op het achterdek, Katie en ik op het voordek. Bij iedere line handler ligt een ruim 2 cm dikke blauwe tros van zo´n 50 meter lang. De eerste stap is een grote lus maken. ^De ingehuurde blauwe tros, voorzien van een paalsteek XXL We naderen het eerste sluizencomplex. Aan weerszijde staan twee sluismedewerkers. Apenvuistjes maken korte loepjes in de lucht, vanuit de pols, alsof het een ´Goedendag´ is (redactie: Middeleeuws wapen). Op een afstand van zo´n twintig meter worden de vier apenvuistjes één voor één op Black Moon geworpen. Eentje ploft op de buiskap. Gelukkig zonder afdruk. De zonnepanelen hebben we bedekt met kuipkussens. Het lijntje van de apenvuist gaat door de blauwe lus met wederom een paalsteek en dan halen de sluismedewerkers de scheepslijnen naar de wal: de blauwe lus gaat om de bolder. Daar ligt ons scheepje dan, onverwachts alleen te midden van een enorme sluis. Alhoewel, veel langer en breder dan de Volkeraksluis is het nou ook weer niet. Maar wel veel hoger, heftiger en complexer. Niet alleen vanwege de procedure – iedere sluis bestaan uit drie complexen om precies te zijn. De twee grote sluisdeuren sluiten achter ons. En daarmee ook het hoofdstuk Atlanische Oceaan. ^De eerste sluis en het apenvuistje: een metaal balletje verwikkeld in touw aan een dunne lijn om ver te werpen (klik op de foto voor beter zicht)  Aan het lijntje gehouden Bevend en schuddend stijgen we zo´n 30 meter. De line handlers moeten beurtelings de lijnen aanhalen, weer een beetje vieren&#8230; Oplettend dat Black Moon in het midden blijft, zonder dat er vingers knel raken. Harold helpt ons waar nodig en stelt tussendoor zijn zoveelste Quiz-vraag: “Hoe vaak zijn de sluisdeuren sinds 1912 vervangen?”. “Nul keer!”, roepen we in koor. Niels staat stand-by totdat hij de tweede – en derde sluiskamer in moet varen. Dit gaat op wandelsnelheid, want de sluismedewerkers lopen met ons mee vanaf de wal &#8211; ons aan het lijntje houdend. De line handlers blijven op positie met het apenvuistje in de hand, de blauwe scheepstros op dek. Anders is het voor de sluismedewerkers te zwaar zeulen. Vrachtschepen worden overigens getrokken door een ´mule´, tegenwoordig is dat gelukkig een locomotief. Na de derde wisseltruc gaan de laatste deuren van de Gatún sluizen open en varen we in het donker het Gatún meer op....]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/mijlpaal-panamakanaal/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>17</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Eindstation Panama</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/eindstation-panama/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/eindstation-panama/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 21 Dec 2021 09:00:59 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Colombia]]></category>
		<category><![CDATA[Panama]]></category>
		<category><![CDATA[Travel]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8937</guid>

					<description><![CDATA[“Volgens mij moeten we helemaal niet de Pacific op willen met onze boot”. Met ongeloof kijk ik even op. De Pacific is onze droom. We zijn zo dichtbij. En nu wordt Panama ons eindstation? Ik draai me om in de zeekooi. Ik ben al voor de tweede dag zeeziek. Niels is zwaar vermoeid, omdat hij zowat solo zeilt. Black Moon wordt buiten in elkaar geslagen door de kruisgolven. Zelfs binnen krijgt ze het af en toe te verduren. Dit is werkelijk de meest rottige oversteek die we tot nu toe hebben meegemaakt. We naderen Panama, en daarmee het einde van de Atlantische Oceaan, met als gevolg kruisgolven. Denk aan een bad met water waar je je arm doorheen roeit om het warme kraanwater te verdelen, aan het einde van de badrand klotst het. Dat effect dus. En dan vier meter hoog. Dat breekt dingen. Althans bij ons… Na de lange klussenlijst in Santa Marta voelen we ons klaar voor de volgende etappe: Panama. Een maand lang remote bij het archipel San Blas, dan in januari door hét Panamakanaal om aan de overkant uit te komen, oftewel de Pacific. Jeetje, wat gaat het ineens snel! We zien een prima weervenster die we niet willen laten schieten &#8211; ook al hebben we nog ruim twee weken haventegoed &#8211; voordat de befaamde Christmas winds op komen zetten. We nemen afscheid van cruiservrienden en melden ons af bij álle autoriteiten. Drie mijl uit de kust worden we ingehaald door de Coast Guard. Vanuit de dikke RIB roept een van de opvarenden dat we onze paspoorten moeten overhandigen. Ik kijk naar het golfslagbad om ons heen en zucht… “Hoe dan?” ^Vertrek vanuit Santa Marta © SV Northern Shadow Schade 1: zee-reling gebeukt Vervolgens moeten we ook nog een formulier ondertekenen. Dan gebeurt er waar ik al bang voor was. De RIB beukt tegen onze romp en glijdt over onze stootlijst tegen de zee-reling. Een scepter zegt krak. Ik voel een pijnscheut. De RIB houdt weer wat afstand totdat we het formulier ondertekend hebben. “Dit gaan we dus niet weer zo doen, toch?!”, bries ik. “Lief, je moet écht je gemak houden nu. Dit is de Coast Guard. In CO-LOM-BI-A!”. Aan mijn gezicht was al af te lezen dat ik principieel op deze procedure tegen ben en dat ze nu ook niet zomaar met de schade weg kunnen komen. “Wil je dan omdraaien voor wat papierwerk waar we toch niets mee opschieten?”, overtuigt hij me uiteindelijk. Als de paspoorten eenmaal veilig en droog terug aan boord zijn, werpen we de verfrommelde papieren terug en kunnen we dan op ons gemakje de schade opmaken. “Het lijkt mee te vallen”. Niels buigt de metalen stang terug in lijn van de reling. “Het is gelukkig niet doorgebroken of van het dek gescheurd. Nu alleen hopen dat deze 33 jaar oude kit het nog even houdt totdat we in Panama zijn”. En we hebben nog meer geluk, want als de RIB een meter verder langszij lag dan had ie de verstaging vol geraakt. Dan hadden we zeker om kunnen draaien voor een mastinspectie. We pikken de wind op, rollen het voorzeil uit en zetten onze hydrovane aan het roer. Nu zijn we echt vertrokken. De drie dagen gaan nu van start. Regelmatig controleer ik het keukenkastje, waar de scepter op uitkomt, op mogelijke lekkage waterschade. Vooralsnog blijft het droog! ^De route van Colombia (Santa Marta) naar Panama (Linton Bay): 350 nm Schade 2: hydrovane flext Niels hangt als een fout boegbeeld achter aan de boot. Handen aan de hekstoel, voeten op de zwemtrap. Hij inspecteert hij de hydrovane (windvaanstuurinrichting) of eigenlijk de bevestiging ervan tegen de spiegel van de romp. In Curaçao zagen we al wat haarscheurtjes in de lak, rondom de bevestigingsplaten (brackets). Zoveel kracht komt er op het polyester te staan. Voor de zekerheid hebben we de spiegel van binnen verstevigd met vier lagen glasvezel en epoxy plus de ankerplaat aan de binnenzijde aangepast. En in Colombia nog een extra bracket naar de zwemtrap toe. “Het flext nog steeds te veel”, roept ie. “En binnen is het nog beter te zien, tussen iedere golf door voel je gewoon wat beweging”. Vanuit mijn zeekooi tel ik stilletjes de dagen van de eerstvolgende crossing: 30-40 dagen lang op de Pacific Ocean… Schade 3: keukenblok ontwricht “Lief, je moet nu echt gaan slapen. Ik kan weer prima een wachtje houden”. Niels hamert nog een extra spietje onder het keukenblok. “Eerst moet dit ellendig gekraak opgelost worden, ook voordat het hele interieur uit elkaar valt”. Het keukenblok beweegt ineens; niet zichtbaar veel, maar het maakt geluid en dan gaan er alarmbellen af. De houten plaat onder het keukenblok schuurt bij iedere golfslag tegen te balken op de vloer. Of andersom. Pff, het lijkt wel alsof dit onze eerste oversteek ever is en we allerlei kinderziektes ontdekken. Het is geen enorme ramp, maar inmiddels zijn we allebei vermoeid en gefrustreerd. “En nu ga je te kooi, dat is een bevel!”, knipoog ik. Het werkt. Schade 4: zonnepaneel gewrapt Na twee ellendige dagen begint het zowat kalmer te worden. Ons gemoedstoestand wordt zichtbaar positief beïnvloed. De hengel gaat uit. Niels staat enthousiast op het achterdek de vislijn te begeleiden naast het zonnepaneel aan bakboord. Vanuit zijn ooghoek ziet hij iets ongewoons. “Niet waar!” Een van de twee bevestigingen is afgebroken. Overboord. Gezonken. Foetsie. Tachtig dollar door de plee gespoeld. Ik haal een zakje met de stevigste tie-wraps die we hebben. Iedere tie-wrap wordt met een diepe zucht aangetrokken. Het zijn er zes. Het ziet er niet uit, maar de crisis is nu even afgewend. ^Niels doet een noodreparatie aan het zeil: &#8220;pleister&#8221; erop en door! Schade 5: “nieuw voorzeil” Ik kan het de vissen en de dolfijnen niet kwalijk nemen. Ik zou ook lekker diep onder water blijven als ik hen was. Al is het vergeleken met de afgelopen twee dagen nu redelijk aangenaam, het is en blijft een rottig zeetje. Geheel volgens voorspelling kakt de wind in. Dit is dan ook de...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/eindstation-panama/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>11</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Droomtocht naar Colombia</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/droomtocht-naar-colombia/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/droomtocht-naar-colombia/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 16 Nov 2021 15:02:54 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Colombia]]></category>
		<category><![CDATA[Curaçao]]></category>
		<category><![CDATA[Travel]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8891</guid>

					<description><![CDATA[“Hebben we dan werkelijk alles?” Ik bekijk nogmaals de checklist. Nieuw voorzeil – waarvan de oude al bijna een jaar geleden kapot is gescheurd: check. Reserve GPS-receiver – waar we al ruim een jaar op zitten te wachten: check. Een tweedehandse watermaker – waarvan we altijd zeiden dat we dat nóóit zouden aanschaffen: check. “Oké, dan zijn we klaar om naar Colombia te gaan!”, grijns ik. We doen een vreugdedansje op onze 1 bij 1 dansvloer en ploffen bezweet neer op de bank. Niels bekijkt vanuit zijn ooghoek de glanzend rode zak met daarin ons nieuw, kraakvers, onberispelijk wit zeil. Een label met zijn achternaam en de afmetingen erop bengelt er als bewijsmateriaal aan. “Huh”, begint ie. “Zeg, was het voorlijk wel 12,73 meter?” Ik grijp wederom mijn telefoon voor de offerte: “Hier staat 12,37 meter”. Spontaan beginnen we weer te zweten…  Generale repetitie Na drie maanden Curaçao merken we dat het seizoen verandert. Het regent vaker, maar bovenal is het broeiend heet. Ofwel het is windstil, ofwel het waait loeihard. Momenteel is het tweede het geval. Het zeil blijft braaf in de zak. Maar we moeten en zullen het weten! De zak gaat ondersteboven op de amper twee meter lange bank. Samen met een meetlint bewandelen onze vingers de haarspeldbochten van het voorlijk. Mijn handen trillen. Niels ademt onrustig. Onze vingers vechten om voorrang. Iedere twintig centimeter wordt bij elkaar opgeteld tot de rekensom grofweg 12,45 meter zegt. Opluchting. Deze uitkomst zit het dichtstbij wat het zou moeten zijn. In dat geval hebben ze het verkeerd op de label geschreven. “En we hebben wat speelruimte”, luidt Niels´ slotpleidooi. Een generale repetitie leidt ons de week erop naar Klein Curaçao. Het zeil past naadloos. Uitwuiven en wegzeilen Je zou denken dat om ergens te komen je veel wind nodig hebt, met een zeilboot. Dat is een misopvatting: je moet vooral gunstige wind hebben. Nu wil het zo zijn dat de route naar Colombia iets bedrieglijks heeft. Het is de keuze tussen veel wind of licht tot geen wind, maar dan met kans op onweer en bliksem. Het is dus kiezen tussen twee kwaden. Met weemoed nemen we afscheid van Curaçao; van enkele cruisers en duikers die er voorlopig blijven en van een paar cruisers die een andere richting opgaan. Opgetogen varen we voor de laatste keer de kronkelende geul van Spaans Water richting Caribische zee met pal aan de overkant Venezuela, waar we ver uit de buurt moeten blijven. Iets met piraterij. Een handjevol palmbomen staan netjes in de rij om ons traag uit te wuiven. Eenmaal uit de geul slaan we rechts af en volgen we de kustlijn van Curaçao tot aan het meest westelijke puntje, vanaf dan zijn we officieel op open zee. De wind pikt op. De witte motor stuwt ons zwarte maantje met een nette 5,5 knopen snelheid door de blauwe golven. ^Vissen in onze onderbroek: 2x Bonito aan de haak, perfect formaat voor 2 personen Licht uit, spot aan Een zwaluw vliegt cirkeltjes rondom ons volle zeil. Normaal valt een individueel vogeltje niet zo op, maar eenmaal op zee wordt iedere verandering opgemerkt. Zintuigen staan op scherp. In contact met de elementen. Terwijl de brandende zon voor ons in het westen onder duikt, rijst de volle maan in het oosten achter ons op. Als in tegelijkertijd. Alsof er een verstekeling bij ons aan boord is met een draaiboek om dit fenomeen te regisseren precies op het moment dat we met een drankje in de kuip zitten, voordat de wachtjesloop van start gaat. We zijn er stil van en genieten van het spektakel om ons heen. “Dit heb ik nog nooit gezien”, fluister ik, bang om de voorstelling te verstoren. Binnen vijf minuten is de goocheltruc ten einde en is het zaallicht gedimd. Spot aan. Klaarmakend voor het volgende bedrijf nestel ik me in de navigatiehoek buiten in de kuip. Ik observeer de maan tot ze in haar volle glorie hoog aan de hemel prijkt. Een schouwspel van licht en schaduw volgt. Als een wolf in schaapkleren verklapt ze waar er zich scenes met drama afspelen. Schapenwolkjes worden verstoord door dikke, donkere wolken die zich boven ons verlaten eiland hebben opgebouwd en de achtervolging hebben ingezet. Alsof we voor de vorm een kleine voorsprong hebben gekregen, dat we anders niet meer van start zouden gaan. Ter hoogte van Venezuela zie ik bliksemflitsen. Pal boven me dansen de sterren aan de hemel. ^Wachtwissels: Volle maan komt op, Niels trimt het zeil, Greetje ligt plat op de vloer tegen zeeziekte, Aruba by night Surprise act Tijdens mijn tweede nachtwacht gaan we Aruba passeren. Anders dan anders ben ik meteen klaarwakker, in mijn nopjes van wederom een leuk wachtje. Ze kunnen ook heel eentonig, saai, koud, nat, oncomfortabel en vooral vermoeiend zijn. Vergezeld van een goede cast varen we nu langs een nieuw decor. Een rits van miljarden lichtjes staan te schitteren op het doek rechts van me. Het patroon wordt onderbroken door een enkele brug. In gedachte mijmer ik even hoe spijtig het is dat we ook dit eiland niet gaan bezoeken, maar we moeten nu eenmaal keuzes maken. We zien liever iets heel anders dan meer van hetzelfde. Een nieuw continent, een andere cultuur en wat ruigere natuur alstublieft. Voor me liggen een aantal vracht- en cruiseschepen voor anker. Op het blote oog zijn het er meer dan op ons schermpje. Fijn, maar niet heus, nu moet ik er slalommend doorheen. Ik verleg de koers beetje bij beetje om genoeg afstand te bewaren. Dan volgt er nog een surprise act. Een lichtbundel loopt weg van het hoofdpodium en komt recht op ons af. Ik roep het cruiseschip via de radio op. “I just wanted to check if you can see us and if you can pass us on our stern?”. Ze zien ons niet op AIS of radar, vreemd, maar uiteindelijk wel visueel. Ze verleggen vrijwel direct hun ramkoers. “Thank you, also a good watch to you sir.” Wissel van de wacht. Show stelen Nu dacht...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/droomtocht-naar-colombia/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>11</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Moreel kompas</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/moreel-kompas/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/moreel-kompas/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 30 Oct 2021 17:52:52 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Curaçao]]></category>
		<category><![CDATA[Exploring]]></category>
		<category><![CDATA[Travel]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8864</guid>

					<description><![CDATA[Beduusd komen we vanuit het ziekenhuis terug op Black Moon. De dag erop krijgen we onverwachts bericht dat zijn broer en twee zussen op Curaçao zijn geland. Opluchting. We regelen met Niels´ ouders om een aantal belangrijke bootonderdelen voor ons mee te nemen. Ik verifieer meteen of de huurauto en het huisje nog steeds in orde gaan zijn voor onze familieweek. Intussen ontvangen we bericht dat ons nieuwe zeil eindelijk op het eiland is, dus die kunnen we ophalen met de auto die we nog niet hebben. Niels bekijkt online het weer of er al een venster naar Colombia in zicht komt. Dan staat er nog een wachtrijtje aan familiebelletjes en leuke uitstapjes met vrienden op de planning. Tot slot willen we ook nog naar Klein. “Haha, we hebben het gewoon druk!”, app ik mijn zus. Kakkerlakkencatamaran We brengen familie Klinker naar hun broers boot, genaamd Little White Elephant. Onwennig stappen ze er voor het eerst aan boord. Ik hoor smorende kreten wanneer ze de kajuit in verdwijnen. Niels vertelde al hoe erg het er binnen aan toe is. Kakkerlakken overal, zelfs in bed bij klaarlichte dag. Zonder de nodige documenten stappen ze weer snel terug in het bootje. Ze hebben zo een gesprek met de behandelende arts, gaan op zoek naar het hondje, achter de huurscooter aan, de verzekering bellen en de politie om te vragen wat te doen met de boot. Helaas is het al duidelijk dat Sako er niet meer bovenop zal komen. We horen ze onderling discussiëren wat ze wat al die spullen moeten doen. “Als jullie iets willen hebben, zoals dit bootje of iets anders, zeg het maar, wij doen er toch niets mee”. Little White Elephant is een eigendom dat veel zorg en kosten vereist en weinig winst oplevert, maar alsnog waarde voor een ander kan zijn Naar het depot “Op zich wel een aanlokkelijk aanbod”, begin ik. Niels knikt. “Ja, ik kan zo drie dingen opnoemen die we heel goed zouden kunnen gebruiken. Of een ander blij mee kunnen maken”. Een paar nachten slapen we allebei slecht. Ons geweten is aan het knagen. De beste man leeft immers nog en wij zijn al aan het muiten geslagen?! Dan krijgen we bericht van de familie dat Sako helaas is overleden. En de vraag of we kunnen helpen om zijn boot naar het depot van de Marina te brengen. Terwijl we op Little White Elephant varen – voor het allereerst op een catamaran &#8211; delen we mede dat we afzien van spullen, dat we enkel willen helpen. In gedachte bij Sako varen we naar de Marina, navigerend op ons moreel kompas. ^Little White Elephant Casa Marcianos Nadat de kakkerlakkencatamaran is overgedragen aan de botenmakelaar, halen we de genua op en maken we ons klaar op ons volgende familiebezoek. De dag voor aankomst van Niels´ ouders ontvangen we de sleutel van het naastgelegen huisje waar mijn moeder verbleef. Ondanks mijn appje een week eerder is er helemaal niet schoongemaakt. Werktuigelijk maken we alles zelf schoon. “Wat zijn dit voor zwarte puntjes in de besteklade?”, en begin te schrobben. Niels haalt een bus met ongediertebestrijding van de boot en sprayt in de kastjes. Nog geen minuut later zit er al een kakkerlak op mijn arm. Terwijl de keuken-huiskamer walmt, gaat Niels verder in de slaapkamer. Ik neem nog snel een douche, zodat we daarna deze Casa Marcianos kunnen laten luchten. “Okay, that´s it! Het zit vol met Amerikaanse kakkerlakken!”. Al slalommend vind ik mijn weg naar buiten en bel de verhuurder. Nutteloos eiland Of kakkerlakken een nut hebben is maar de vraag. Uiteraard bevinden ze zich in een voedselketen, dus zodoende profiteert er altijd iemand van. Dezelfde vraag kan over Curaçao gesteld worden. Omdat de opbrengsten van de Curaçaose agricultuur teleurstellend waren, de zoutpannen geen hoge opbrengst hadden en er geen edelmetalen te vinden waren, noemden de Spanjaarden het eiland “isla inutil”: nutteloos eiland. De verhuurder reageert niet, behalve dan dat hij aan het feesten is in Fuik baai. Onze lokale vrienden Steve en Denyse klimmen in de telefoon en regelen in no-time een supermooie accommodatie in de buurt. Met zwembad en al. Het blijkt niet alleen supergezellig te zijn om met locals op te trekken, maar ook erg nuttig. ^Op de valreep naar Klein Curaçao: zeilen, snorkelen en “steengrillen”. Het was een fantastische week met Wim &#38; Andra! Loco locals Nog even over Steve en Denyse. Ze zijn zowat de enige locals met een zeilboot. De meeste lokale boten zijn voorzien van dikke motoren. Juist, meerdere motoren, waarbij het aantal pk het gehalte testosteron van El Capitan presenteert. Toen Steve en Denyse hun motorboot verruilden voor een zeilboot werden ze dan ook ´loco´ verklaard in de haven. Maar ze hebben een droom: een zeilreis. Ze zien vooralsnog alleen cruisers voorbij komen cruisen, dus vanuit Curaçao vertrekken wordt een primeur. Ter voorbereiding hierop helpt Niels Steve met wat bootklussen. En terwijl zij ons het hemd van de lijf vragen over onze reis, nemen ze ons op sleeptouw naar plekken waar de normale toerist niet komt. Het wordt nog lastig afscheid nemen zo. We geven ze nog één laatste tip: wacht niet te lang met vertrekken, er is immers nooit een perfect moment, maar ga voordat het te laat is. Naar vaste land “Ik zie een weervenster vanaf het vertrek van pa en ma”, zegt Niels. Deze willen we niet laten schieten, want na drie maanden zijn we wel toe aan een volgend hoofdstuk. Dat betekent dat we ons rondom alle uitstapjes ook op een driedaagse zeiltrip moeten voorbereiden. Wat we niet hoeven te doen is bevoorraden, aangezien alles op dit eiland veel duurder is; dit in tegenstelling tot Colombia. Want ja, werkelijk álles wordt naar Curaçao geïmporteerd. Maar voor ons is het weldegelijk een nuttig eiland geweest. We hebben er mooie vriendschappen gesloten, fijne familie bezoeken gehad, ons duikbrevet behaald, een stukje oceaan verbeterd, nabestaande geholpen en belangrijke onderdelen ontvangen om onze reis te continueren. We exporteren hele bijzondere herinneringen!]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/moreel-kompas/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>7</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Te land, ter zee en in de lucht</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/ter-land-ter-zee-en-in-de-lucht/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/ter-land-ter-zee-en-in-de-lucht/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 22 Sep 2021 19:19:46 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Curaçao]]></category>
		<category><![CDATA[Travel]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8809</guid>

					<description><![CDATA[“Black Moon, what are your intentions?”. De Coast Guard is nergens te bekennen, toch zien ze ons zeilen. Niels beantwoordt hen via de radio dat we gewoon een stukje aan het zeilen zijn… Het plan was om een paar dagen naar Klein Curaçao te gaan; een kleine 10 nm. Heen laverend, terug voor het lappie. We hadden net de zeilen gehesen, wanneer boatbuddy Saoirse ons bericht: “Change of plans, looking at the wind direction it´s bad to anchor at Klein. Let´s go to Fuik Baai instead”. Hmm, dat is nog niet eens 1 mijl. In het kader nu-we-er-toch-zijn laveren we wat voor de ingang om na een paar uur alsnog voldaan het anker te droppen in “Fack Bay”, zoals onze Amerikaanse vrienden het uitspreken. Na een paar dagen speervissen en barbecueën zetten we weer zeil, zo´n 30 mijl naar Westpunt: de Turtle Beach! Drie keer raden wat we daar gaan doen…   Aangezien we hélemaal naar de andere kant van het eiland Curaçao varen, weten we niet precies wat het vervolgplan gaat zijn. Brandy, van het Amerikaanse zeiljacht Saoirse, en ik doen voor de zekerheid nog wat boodschappen. Dit is een hele onderneming. Met de dinghy (bijboot) langs de kust, het kanaal door, dan kriskras door het Spaanse Water, bootje parkeren, met de bus of liftend naar het centrum en vervolgens in omgekeerde volgorde terug… Dat gaat ons zeker drie uur tijd kosten. De bus daagt wederom niet op, dus de duimen gaan omhoog. Gelukkig karren er al snel bekenden voorbij: Crew Choctaw dropt ons bij de supermarkt af. Voor de terugweg appt Brandy lokale vriend Steve; hij is namelijk bijna klaar met werken en passeert ons zowat. Fijn zo´n eiland met dorpsmentaliteit. ^Fuikbaai met zeiljachten Wasa (DE), Black Moon (NL), Saoirse (USA) ©beauandbrandy Y-knot Terwijl de zon al ondergaat liggen we met een goedgevulde dinghy aan het tankstation de benzinetanks te vullen. “Damn, we forgot our lights”, schrikt Brandy op. Een vissersboot genaamd Y-knot vaart langs, ik wenk: “Gaan jullie toevallig richting Fuik Baai?”. Ze zijn juist klaar met vissen, klaar om naar huis te gaan. Hij benadrukt dat het er inmiddels ruig aan toe gaat buiten. “Oh, wij moeten daar wel heen…”, zeg ik licht beteuterd. “Kunnen jullie ons niet even een sleepje geven?”. Vertwijfeld bekijkt hij de twee dames in dat bomvolle rubberen bootje en werpt een lijn: “Why not”. Hij doet zijn scheepsnaam eer aan. We sjouwen alles bij hen aan boord, knopen de dinghy erachter en al kletsend over hun visserij en onze zeilerij zijn we binnen een half uurtje herenigd met onze mannen. Boodschappen doen was nog nooit zo avontuurlijk! ^Zeiljacht Saoirse is te volgen op YouTube, Facebook en Instagram via: beauandbrandy Zeilen onder de radar We zeilen langs de kust, rechts zien we Willemstad in alle kleuren van de regenboog en links een palet van blauw. We schieten elkaars bootjes. Beau en Brandy hebben een groot YouTube kanaal, dus het is erg bijzonder om te zien hoe het er live in hun drijvende studio aan toe gaat. We vragen ze of de Coast Guard ook hen heeft geroepen toen we langs de entree van Spaans Water voeren. Ze zeiden ons: “Please note that you need anchor permits everywhere!”. Maar Soairse wordt niet opgeroepen, aangezien zij reizen zonder AIS (Automatic Identification System). Digitaal zijn zij dus onzichtbaar, onder de radar zeg maar. Het gaat ons verder voor de wind en na zes uurtjes zeilen droppen we beide ankers in kraakhelder blauw water omringd door een hoge rotsenpartij, waardoor het bereik van de marifoon minimaal is. Betrapt Beau en Brandy hebben de volgende ochtend een afspraakje met vrienden die hier met een cruiseschip passeren. Niels en ik gaan naar het strandje om onze nieuwe gadget uit te proberen: een drone! Deze hadden we in Martinique gekocht om actiebeelden aan onze artikelen in Zeilen Magazine toe te voegen. Na een paar vlieguren op het droge wordt dit de eerste keer boven water. Hoewel de temperatuur hier constant rond de 25 graden is, bespeuren we wat koudwatervrees! Maar nu we dichtbij land geankerd liggen, hoeven we het stijgen en landen niet meteen vanaf de maan te doen. Met name het opvangen van de drone – mijn taak – is spannend. Helemaal vanaf een bewegende boot met allerlei obstakels. En juist op het moment dat we boven het ankerbaaitje zweven voor een fotoshoot van ons maantje, vliegt er een helikopter over. Oeps, Coast Guard… ^Introductiepagina van ons 6-pagina tellende artikel in Zeilen Magazine, oktober 2021 Onderduiken Licht beteuterd komen Beau en Brandy al na een half uur terug. Hun vrienden kregen maar 20 minuten vrije tijd; rondreizen met een cruiseschip staat kennelijk synoniem voor eilandjes aantikken zonder verdere bewegingsvrijheid. “So let´s go diving!”. We huren spullen en doen voor het eerst een duik zonder instructeur én vanaf een boot. We leggen hun dinghy vast aan een boei en doen een briefing. Dan laten we ons alle vier achterover in het water vallen. Via de boeilijn trekken we ons zelf naar de bodem en stuiten direct op een vliegtuigwrak… De stroming is zo sterk dat we al snel te ver van het start-finish-punt afdrijven. Halverwege de fles zwemmen we op de rug, tegen de stroming in, terug naar de dinghy, om op nog een andere plek te gaan duiken. Een goede keus, want hier vinden we de zeeschildpadden! ^Niels en Greetje met een zeeschildpad ©beauandbrandy Snel naar Colombia Aangezien we “betrapt” zijn, besluiten we de volgende dag weer terug te gaan. Ook lijkt dat het beste weervenster van de hele week. Tegen de wind en stroming in boksen we onze weg terug richting Spaans Water: de kweekvijver voor cruisers om door te gaan naar de Pacific. De eerste maand was al meteen een feest van herkenning om gelijkgestemden te spreken. Na de Atlantische oversteek is de Pacific hét onderwerp van gesprek. Sommige cruisers kiezen ervoor om na het orkaanseizoen een extra rondje Carieb te doen, via Mexico of de Bahama’s bijvoorbeeld. Merendeel heeft, net als wij, het plan...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/ter-land-ter-zee-en-in-de-lucht/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>11</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Met de Franse slag</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/met-de-franse-slag/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/met-de-franse-slag/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 05 Aug 2021 18:34:19 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Curaçao]]></category>
		<category><![CDATA[Martinique]]></category>
		<category><![CDATA[Travel]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8747</guid>

					<description><![CDATA[Nu we besloten hebben om het Franse eiland Martinique te verruilen voor het Nederlandse Curaçao kunnen we eigenlijk niet meer wachten. Allicht is het weer ons nog niet goed gezind. Oefening in geduld dus. Het wordt een week van de laatste keren: nóg één keer flink inslaan bij de Leaderprice, nóg één uitgebreid ontbijt met verse croissantjes van de dichtstbijzijnde boulangerie, gevolgd door nog één bourgondisch kaasplankje met alles erop en eraan. Verder is het vooral voorbereiden op de meerdaagse passage. En aangezien we al drie maanden niet fatsoenlijk gezeild hebben, start de trip iet wat met de Franse slag. “Aaahh, ik ben roestig!”, gil ik bij een zoveelste blunder. Eilandhoppen. Het klinkt altijd zo romantisch en idyllisch. Echter, voordat je het ene eiland achter je kunt laten, is er een heleboel te doen. Eigenlijk te veel om op te noemen. Het maakt dus eigenlijk niet uit of je nu 1 nacht of wekenlang op zee verblijft, het betreft vrijwel altijd dezelfde voorbereidingen. We lichten er 10 uit: 1.Weer en route Het weer is leidend dus daar beginnen we altijd mee. Pas als je een vertrek dag in zicht hebt, kun je namelijk de andere klussen gaan inplannen. De route en de wind samen bepalen hoelang de reis zal gaan duren en wat voor zeilopstelling je het beste kunt voeren. In dit geval verwachten we er vier dagen over te doen (490 nm), met een voor-de-winds-koers. 2.Rigging check Het ´staand want´ wordt van top tot teen gecontroleerd: verstagingen, splitpennen, ringetjes en zalingaanhechtingen. Dus alles wat aan de mast en aan het dek zit zeg maar. Hier en daar vervangen we een tapeje over scherpe oneffenheden, ter bescherming van de zeilen en de schoten. Ook het toplicht en de valdoorvoeren worden geïnspecteerd. Dit klusje doen we het liefst bij zo min mogelijk wind, want hiervoor moeten we 16 meter de hoogte in. De figuurlijke koeien waaien van de dijk, wanneer ik Niels omhoog lier. 3.Zeilen en vallen controleren Het voorzeil wordt een aantal keer uitgerold. Als het stroef in- en uitloopt, sprayen we een beetje McLube in de trommel. Wonderspul! Werkt dat nog niet, dan moet de valspanning aangepast worden. Ook het grootzeil wordt een keer gehesen en de reeflijnen nagelopen. Verder nog de kraanlijn, de fokkenschoten, de grootschoot, de bulletalie, de spibomen, de ophouders, het lummelbeslag en last but not least de kotterfok. Oh, en niet te vergeten alle harpjes, sluitingen, … ^Water tanken, diesel tanken, dinghy vol boodschappen (Niels moet er ook nog bij!) 4.Water en diesel tanken Hoelang de trip ook duurt, we vullen altijd alle tanks nokkievol. De interne watertank bedraagt 240 liter, daarnaast vullen we nog losse tankjes van in totaal 80 liter. Als we zuinig aan doen, redden we het met 10 liter per dag voor alles: koken, drinken, afwassen en douchen (of nou ja, een kattenwasje dan). De interne dieseltank bedraagt 160 liter, daarnaast vullen we nog losse tankjes van 40 liter. We rekenen met 2 liter verbruik per uur, dus daarmee kunnen we de hele passage motoren. In theorie dan. Alles op zeil is niet alleen gratis, maar ook veel leuker! 5.Boodschappen Tja, aangezien we drie maanden op een Frans eiland zijn verbleven, puilt onze bilge al uit van de lekkerste patés en cuisine-maaltijden. En aangezien Martinique een goed betaalbare &#8211; en alles verkrijgbare supermarkt heeft, wordt maantje helemaal volgepropt met blikjes, potjes en flesjes lekkers. Hierna wordt het namelijk alleen maar duurder of gewoonweg niet verkrijgbaar (zeggen we dit niet al vanaf de Canarische eilanden?). Op de laatste dag halen we nog wat vers, maar dat is ook nu weer verlept en in verhouding met blik erg duur. Ach, de eerste dagen op zee hebben we toch geen fut om te koken. Pasta uit blik: prima bootvoer. 6.Announcement of Arrival Voordat we vertrekken melden we ons alvast aan bij de autoriteiten van Curaçao middels een account bij SailClear. Merendeel van de Caribische eilanden werken hier tegenwoordig mee en dat zorgt ervoor dat het daadwerkelijk inklaren bij aankomst heel vlot gebeurt. Ze hebben immers al onze gegevens al. Op de vraag hoeveel flessen drank er aan boord is, antwoorden we maar niet al te braaf. Martinique werkt overigens niet met SailClear, zij hebben een eigen systeem… ^Snackbar/Clearance Customs, uitklaren in het kantoortje en onze Third man on the Moon 7.Uitklaren Om aan te kunnen tonen dat we daadwerkelijk vanuit Martinique komen, hebben we een uitklaringsformulier nodig. Op dit eiland kun je blijkbaar al jaren zelfstandig in- en uitklaren, zonder dat er ook maar één autoriteit bij komt kijken; wat in deze tijd vrijwel ondenkbaar is. Maar het wordt nog gekker. Men nemen een café. Geen internetcafé, want wifi verstrekken ze niet bij een bestelling. Nee, een hamburgertent met een kantoortje (lees: opslag) achter het terras, grenzend aan de keuken. Hier maak je voor slechts 3 euro gebruik van de computer uit jaar blok met daarop een check-in-check-out programma. Dus terwijl je hamburger wordt gebakken, voer je je gegevens in en print je deze uit. De café-uitbater zet er vervolgens een stempel op en wenst je Bon Apetit. “Met de Franse slag in- en uitgeklaard”, gniffelen we met de formulieren in de map. 8.Dinghy wegstouwen Pas op de dag van vertrek, als we zeker weten dat we niet meer aan land hoeven, laten we ons bijbootje leeglopen. Een grote schoonmaak volgt, want er zit altijd van allerlei viezigheid onder het dekje. En al helemaal na onze mangrove operatie een paar weken terug. Vervolgens vouwen we het zo klein mogelijk op, verpakken we het in de zak en binden we het vast op het dek. 9.Alles zeevast maken Niet alleen de dinghy moet goed zeevast zitten. Alles, werkelijk alles dat niet nagelvast zit, gaat hoe dan ook bewegen. Zelf houden we van een ´schoon dek´, oftewel zo min mogelijk spullen op het dek. Ook binnen moet alles goed opgeborgen worden. Het zal niet de eerste keer zijn dat er een lampje of een zonnebril tegen de vlakte gaat. Ach, jullie kennen onze klaagzang door...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/met-de-franse-slag/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>9</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
