<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Suriname &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<atom:link href="https://www.sailingblackmoon.nl/category/suriname/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<description>Sailing Black Moon</description>
	<lastBuildDate>Thu, 05 Aug 2021 18:43:42 +0000</lastBuildDate>
	<language>nl-NL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.7.5</generator>

<image>
	<url>https://www.sailingblackmoon.nl/wp-content/uploads/2026/04/cropped-dji_fly_20250830_131936_387_1756549664027_photo_optimized-scaled-1-32x32.jpg</url>
	<title>Suriname &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Op naar het blauw</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/op-naar-het-blauw/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/op-naar-het-blauw/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 20 Apr 2021 16:30:12 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Martinique]]></category>
		<category><![CDATA[Suriname]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8645</guid>

					<description><![CDATA[“Black Moon, Black Moon, do you copy”, klinkt het over de radio. Zeiljacht Flyer ziet ons al van mijlenver op de AIS en vraagt of we wensen van de supermarkt hebben. “Jazeker”, juichen we. “Stokbrood en camembert!”. Na vijf volle zeildagen vanaf Suriname naderen we Martinique, het Franse eiland binnen de Cariben. Te midden van de Cariben. We hebben dus heel veel andere mooie eilanden links laten liggen. Letterlijk. Neem Trinidad en Tobago, Grenada, Saint Vincent en de Grenadines, Saint Lucia… Waarom varen we al deze mooie eilanden voorbij? En wat is ons verdere plan?  Terwijl we in de Surinaamse jungle liggen, lopen we nogmaals de scenario´s langs voor onze verdere reis met als eerste stop: Martinique. Dat ligt al vast. Hoe graag we ook samen met zeiljacht Victoria verder de jungle in willen gaan, het weer is bepalend. Midden in de jungle hijsen we de antenne van hun satelliettelefoon (Iridium Go!) op in de mast om een vers weerkaartje binnen te halen. We zien een perfecte week in onze laatste visum-maand, dus die moeten we benutten. Daarnaast hebben we over een paar dagen een zoom-meeting met een nieuwe lichting vertrekkers, welke door Zeilen Magazine georganiseerd wordt. Foto: Laatste zeil etappe op de Surinaamse rivier ©SY Victoria (inclusief omslagfoto) Nieuwe lichting vertrekkers Een klein jaar geleden zaten we nog aan de andere kant. Aan de andere kant van de oceaan en aan de andere kant van het spectrum. We moesten toen nog vertrekken en nu zijn we gastsprekers om onze ervaringen te delen met de bemanning van zo´n 60 schepen uit Nederland. Het voelt een beetje alsof we brugpiepers af zijn. Dezelfde prangende vragen en overpeinzingen als toen worden ook nu gesteld. Vaak is er geen eenduidig antwoord, soms kom je er pas achter na vertrek. We delen met name onze ervaring over het navigeren op de Corona-kaart, de communicatie met andere vertrekkers, ons verblijf in Suriname en wat ons vervolgplan is. Dat we uitgerekend Martinique als eerstvolgende bestemming hebben doet vooral ons zelf verbazen, want vorig jaar zeiden we tegen elkaar “Duizenden schepen in één baai, dat gaan wij écht niet doen!”. Foto´s: Tijdens de zoommeeting vanaf Waterland Marina werden we afgeleid door een luiaard die even promotie kwam maken. Naar de Cariben Na twee volle maanden nemen we afscheid van Suriname; een land waar we ons behoorlijk thuis hebben gevoeld. Het voelt dus een beetje als opnieuw vertrekken. Maar dit keer weten we precies wat ons te wachten staat. De laatste overbrugging, de voorlopig laatste meerdaagse zeiltocht voordat we in de Cariben zijn. Het blauw! Doordat we tijdens de grote Atlantische oversteek af zijn gebogen naar Suriname hebben we nu geen wind meer van achteren, maar van opzij en soms zelfs van voren. Veel kans op squalls ook. Sportief zeilen dus. Eigenlijk geen doen om er ook nog bij te vissen… En laten we nu juist dit keer de grootste vangst van het jaar hebben: een Marlin van ruim 1,5 meter. “Hoe moeten we die aan boord krijgen?”, roep ik zenuwachtig met het veel te kleine netje in mijn handen. De spitse snuit en prachtige hanenkam steken tussen de golven door boven water in ons kielzog; de ene keer aan bakboord, de andere keer aan stuurboord. Wat een gevecht. Na een half uur touwtrekken kijken we in haar grote, angstige ogen. Totdat de lijn knapt. Ze is bevrijd, met een glow-in-the-dark aasje als trofee. Teleurstelling en opluchting tegelijkertijd. We staken het vissen voor de resterende dagen. Foto: Aan de windse koers met flinke golfslag “We hebben lekkage!”, hoor ik Niels vanuit de voorpiek roepen. Het dekbed is aan bakboordzijde doorweekt en omdat we juist alle spullen van achteren naar voren hadden gestouwd, moet het nu weer omgekeerd. En dat al zeilend. Terwijl heel Nederland op zoek is naar paaseieren, zoeken wij ons een ongeluk naar kleine lekkages op romphoogte. Ons maantje lag sinds lange tijd langdurig op één oor, waardoor er steeds kleine beetjes zeewater via de stootlijst binnen sijpelde. Geen man overboord dus. Het voordeel van de aan-de-windse-koers is wel dat het een keer stil is in de boot; geen rammelende ditjes en datjes in de kastjes. We hebben heerlijk geslapen! Tijdens een ruige zee: de een op de bank en de ander ernaast op de grond. Tijdens een rustige zee: in de kuip onder de sterrenhemel! Foto: Na vijf dagen land in zicht: Martinique  Eerste en laatste eiland Uitgerust varen we de grote baai van Martinique binnen. Tussen de honderden, honderden en honderden boten liggen Flyer en Neptune geankerd. We hadden niet verwacht dat we elkaar nog zouden zien tijdens deze reis. Het is dan ook erg leuk om elkaars avonturen van de afgelopen drie maanden live te kunnen horen. We pakken groot uit met Franse kaasjes, speciaal biertjes, rode wijn… De sterke verhalen smaken nog het allerbest. We zijn alle drie vanuit Kaapverdië vertrokken, in dezelfde week, maar in plaats van Suriname hebben zij de vele mooie eilandjes in het blauw bezocht. Inmiddels zijn ze nu op het (een na) laatste eiland gestrand om vervolgens koers naar Nederland te zetten. Voor hen zit de reis er dus bijna op. Een rond plan. In de zeilerswereld ook wel een rondje Atlantic genoemd. Foto: Wachten om in te checken kan op slechtere manieren Bubbel geklapt “Over een jaar zal het toch wel weer allemaal normaal zijn?!”. Hoe stellig ik het ook zou willen zeggen, het blijft een grote vraag die vrijwel iedereen wel eens hardop stelt. Zo blijkt een jaar na dato dat de Caribische eilanden nog steeds moeilijk toegankelijk te zijn. Voor de tweede keer is de zogenoemde “Caribbean Travel Bubble” geklapt. Met deze bubbel was het doel dat je met een quarantaineperiode en negatieve test op eiland X ook naar eilanden Y en Z zou kunnen hoppen. Maar nog steeds heeft ieder eilandenarchipel zijn eigen regels en tarieven. Enkele eilanden zijn zelfs afgesloten, waaronder Trinidad en Tobago. Anderen vragen honderden en honderden dollars voor een enkele test. En soms nog een test. Of ook...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/op-naar-het-blauw/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>12</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Jungle verslaafd</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/jungle-verslaafd/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/jungle-verslaafd/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 31 Mar 2021 02:15:34 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Exploring]]></category>
		<category><![CDATA[Suriname]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8625</guid>

					<description><![CDATA[“Hier rechts lijkt wel een kreekje”. Niels peddelt ons recht in de dichtbegroeide vegetatie. Ik vouw mezelf op in de kano. Doorns krassen langs blote armen en benen, grijpen het kleine beetje zwemstof dat we aanhebben, en dan zijn we ineens omringd door jungle. Vleermuizen scheren langs ons af ter bevestiging dat dit hun domein is. En dat er heel veel insecten zijn. Vooral dat, bedenk ik me even later. Loom peddelen we door de kreek. En nog een. En de dag erop weer een. Dit terwijl we nog geen week geleden zo snel mogelijk naar het blauw wilden. Maar we zijn instant verslaafd geraakt aan de jungle. Met onze nieuwe Amerikaanse cruiservrienden van Sailing Yacht Victoria besluiten we een Jungle XL Expeditie op te tuigen. We gaan nog één keer de rivier op, maar dan dit keer echt de jungle in…   De rivier wordt steeds smaller. De dikke, hoekige wortels van de heksenbomen worden bij hoog water onzichtbaar. De takken domineren op dat moment en het lijkt dat er op iedere uiteinde een slang kronkelt. Zodra het donker is schijnen we met onze zaklampen. Op zoek naar oogjes. Dan ineens flikkert er een geeloranje briljant tussen al dat groen. Een boa constrictor op slechts enkele meters afstand van onze boten. Bij laag water komen de brede wortels van de heksenbomen tevoorschijn. Ernaast kan er zomaar een kaaiman roerloos zitten. Urenlang hopen we op twee oranje ogen, maar helaas. In onze dinghy´s laten we ons stroomopwaarts terug naar de schepen drijven. We zakken onderuit en genieten van de nachtshow. De stroming zorgt af en toe voor een kanteling, waardoor het tweepersoonsbootje 180 graden draait. “Het lijkt de Efteling wel”, grapt Niels. “En bedankt. Nu heb ik de tune van de Fata Morgana in mijn hoofd”. Foto´s zeilend de rivier op ©SY Victoria (klik op foto&#8217;s voor groter beeld) Hoe magisch. Een bewegende jungle rondom ons onder een volle maan. De rivier is nu zo smal dat onze schepen niet meer kunnen draaien zonder in de heksentakken terecht te komen. Black Moon ligt langszij Victoria aan haar anker. En nog eens vier lijnen naar die griezelige takken. Zo vormen we een reusachtig spinnenweb. Hopelijk trappen er niet te veel insecten en andere ongewenste bezoekers in onze val. Of omgekeerd… Gevangen in de jungle “Deze kreek lijkt in een loep te lopen”. We bestuderen de waterkaarten. Niels en Phil hebben er hun missie van gemaakt om ´m te ronden. In onze eigen dinghy´s. Emma en ik gaan er blind in mee. Bijna letterlijk, vanwege de zwarte muskietennetten om onze hoofden. Al snel blijken deze life-savers te zijn. Of nou ja, zónder waren we wellicht eerder omgedraaid. Waar de machete eerder gebruikt werd voor kinderspel is het echte werk nu begonnen, wanneer de kreek zich transformeert in een ware mangrove. Waar we eerder nog net met een hupsje over de horizontale boomstammen kwamen, zullen we de bootjes er nu overheen moeten tillen, trekken, sjorren als we terugkeren. ALS we terugkeren. We besluiten door te zetten met de overtuiging dat we het laagste punt nu toch bijna hebben bereikt en dat het dan weer dieper wordt en we de uitgang hebben bereikt. Tot het moment komt dat we ons realiseren: we zitten gevangen in de jungle. Foto´s Jungle Expeditie met de dinghy´s (klik op foto&#8217;s voor groter beeld) Ondanks de jungle ons zes uur lang heeft gegijzeld willen de mannen de volgende dag de loep vanaf de andere zijde benaderen. Gegijzeld is een apart woord. Je kunt namelijk ofwel het slachtoffer ofwel de dader zijn. We zijn beide bedenk ik me terwijl ik nog voor zonsopkomst in de dinghy stap. Dit keer zijn we nog beter voorbereid &#8211; lees: naast twee machetes ook een bijl en een zaag, laarzen en jawel dit keer gaan er ook snackjes mee. Jammer genoeg ben ik dit keer extra motivatie vergeten in te pakken. Dit realiseer ik me wanneer we na een half uur het eerste obstakel in zicht krijgen. De dinghy was gisteren na een flinke poetsbeurt wonderbaarlijke schoon geworden en ik heb geen zin in nog zo´n afterparty. Drie grote klauwpartijen verder belanden we op bijna hetzelfde punt als gisteren, met wederom de meest dichtbegroeide mangrove die je maar voor kunt stellen. Zodra we omdraaien en de andere kant op peddelen, wrikken en leuren ben ik wederom verbaasd hoe we in hier in hemelsnaam doorheen gekomen zijn. Foto´s: dieren gespot, o.a. boa constrictor, kapucijnaap, toekans, giftige kikker ©SY Victoria (klik op foto&#8217;s voor groter beeld) Slaven in de jungle “Kijk, hier is andere vegetatie”, zegt Niels en wijst naar stuurboord. “Bamboe. Waarschijnlijk hier geplant door Javanen”. Een teken van de slavernij of de latere contractarbeiders. Als we later aan boord van Victoria de satellietbeelden boven ons bekijken zien we ook daadwerkelijk lijnen lopen. De woeste jungle keurig verdeeld in vakjes. Signalementen van oude plantages. Wat moet het toch ongelooflijk afzien zijn geweest om in deze zelfde omgeving op plantages te werken. De hitte, de muskieten, de lijfstraffen. Het onbewoonde stukje Suriname waar we ons nu in bevinden lijkt ongerept, maar het is juist terug verwilderd. Als in graven waarin de slaven en contractarbeiders ten rusten zijn gelegd en die nu overwoekerd zijn door de oorspronkelijke flora en fauna, waardoor niemand er meer kan komen of durft te komen. En gelukkig niet meer móet komen. En waarom willen wij hier een week lang verblijven? We zijn verslaafd geraakt aan de jungle. Aan het ongerepte. Aan het verwilderde. Aan het zelfvoorzienende. Aan de vrijheid. Een contradictie van de slavernij. Vondst Ondanks dat Phil en Emma al ruim vijf jaar reizen, hebben ze nog nooit zoiets als dit ervaren, nog nooit zo´n unieke plek bevaren zeggen ze. We genieten van ieder moment met hen in de jungle. Ook al ben ik soms bang dat onze spullen kapotgaan of dat we een enge infectie oplopen. Ik blijf hopen dat we nog meer zoogdieren zien, zoals otters (check!) en een lamantijn (een soort zeekoe, maar helaas). En na al dat geploeter belanden we...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/jungle-verslaafd/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>12</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Op zoek naar “libi”</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/op-zoek-naar-libi/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/op-zoek-naar-libi/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Fri, 12 Mar 2021 11:09:55 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Exploring]]></category>
		<category><![CDATA[Suriname]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8576</guid>

					<description><![CDATA[“Ik heb voor jullie gevochten”. Mijn vader en ik liggen tegenover elkaar. Ik op een strandbedje onder een palmboom, hij op een ziekenhuisbed onder een infuusrek. Op 7.500 km afstand van elkaar huilen we samen. Tranen van verdriet omdat hij er bijna niet meer was. Tranen van blijdschap omdat hij er nog wel is. Op dat moment ligt hij nog op de IC, waarvan 4 dagen onder narcose, door de gevolgen van Covid-19. Voor het eerst deze reis vraag ik mezelf af: Wat dóe ik hier? Zo ver van weg van familie&#8230; Opties lopen we wekenlang na. Kan ik überhaupt wel naar Nederland vliegen? Inmiddels is hij gelukkig weer thuis, dus het hoeft even niet. Hij krijgt de nodige zorg en liefde. Hij heeft zin in zijn tweede leven. Zijn “libi”. Nu kunnen ook wij ons leven weer leven. De dieseldokter is klaar met de motor, dus tijd voor een nieuw avontuur met Black Moon. We gaan de rivier op… “They are stealing the eggs”. Een visser raast langs ons voorbij, terwijl we net bij de buurboot aan de koffie zitten. Drie Nederlandse boten liggen voor anker bij Braamspunt. Terug van weggeweest, maar nu met een werkende motor! Het ziet er nu ook heel anders uit dan toen. We zien een strandje, ruiken de zee en voelen ons weer wat vrijer. De dag ervoor waren we meteen met de dinghy´s het strand opgegaan. We spraken wat locals die zich bezigden met een schoonmaakactie: afval ruimen en boomstammen versjouwen. Op hun t-shirt staat het logo van Probios (Protect Biodiversity Suriname). Ze zetten zich in voor de zeeschildpadden en motiveren ons om mee te helpen. We vragen of we de schildpadden mogen “storen” tijdens het nestelen. Dat mag vlak voor zonsopkomst, want ze moeten dan toch terug de zee in voordat het te heet wordt. Foto´s: strand opruimactie met oude visnetten en diepvries, zeeschildpad klem in het hout, gestolen eieren terug in het nest gelegd Achtervolging Niels pakt de verrekijker en ziet dezelfde mannen die zich vanochtend erg verdacht gedroegen over het strand lopen met vuilniszakken. Op de plek waar wij het vuil al op hebben geruimd, dus er zal iets anders in de zakken zitten. Omdat de visser ons alarmeerde besluiten we polshoogte te nemen. Met de drie dinghy´s racen we naar het strand en lopen richting de mannen. Al snel zetten ze op het rennen, waarbij ze een van de zakken laten vallen. In een hutje verderop zitten ze te chillen, ofwel ons op te wachten. Niels begroet ze en vraagt op de man af: “Zijn jullie eieren aan het rapen?”. Ze zijn aan het vissen, zeggen ze, en tonen een bakje met een gedroogde vis erin. Vervolgens wijzen ze naar een kampement, naar een man met een hondje en een vuilniszak in de verte. “Hij raapt eieren”, zegt de woordvoerder. We laten de mannen in hun sop gaarkoken, nadat we stiekem een foto van ze hebben genomen. Alarmering Als eerste leggen we de gevonden eieren terug in de nesten. We hebben geen idee of het nog nut heeft, maar het voelt het juiste om te doen. Al overleeft één van de 127 het, dan is het de kleine moeite meer dan waard. De kansberekening is sowieso 1:100, want na het uitkomen moeten ze zich uit het nest graven, over het strand kruipen, boomstammen trotseren, fregatvogels ontvluchten en vissersnetten ontwijken. Vervolgens verwittigen we Probios &#8211; en op hun beurt de politie. Wanneer we richting Frederiksdorp varen komt de politieboot langszij voor meer informatie. Ze maken een proces verbaal op en bedanken ons. Ondertussen bedenken we wat nog meer kunnen doen. De gedachten dat we misschien maar één schildpadje gered hebben voelt te nihil, te vluchting. We besluiten de lokale media te informeren en onze ervaring op sociale media te delen. Ook dit gaat in overleg met Probios. Maar zijn wij eigenlijk wel de aangewezen personen hiervoor? Foto´s: diverse publicaties in lokale nieuws: STVS, Waterkant, Times Suriname en Dagblad Suriname Bemoeiende bakra´s? Een paar dagen later bekijken we alle publiciteit en reacties. Vrijwel alle Surinaamse kranten, radio &#8211; en tv-zenders hebben er aandacht aan geschonken. Daar zijn we natuurlijk blij mee. En het gros van het volk vindt dat we goed gehandeld hebben en overladen ons met complimenten! Maar net als op nu.nl en op diverse fora zijn de meningen vaak verdeeld. En dat mag. Naast persvrijheid is er namelijk ook vrijheid van meningsuiting. Alleen is dat laatste niet altijd een dialoog te noemen; om het maar netjes te verwoorden. De een vindt ons bemoeiende bakra´s (Surinaams voor kaaskoppen), de ander vindt ons arrogant vanwege de kolonisatie. Oef, dat zit nog diep. Hoe wij überhaupt vanaf zee het land binnengevallen zijn wordt er afgevraagd. En we zullen waarschijnlijk ook Covid meegenomen hebben. En… Iedereen zoekt zijn libi. Moeilijk. We begrijpen dat mensen het hier economisch moeilijk hebben, dat mensen een inkomen nodig hebben en dat ze daardoor wellicht verleid worden tot illegale handelingen. Inclusief sommige strandopzichters blijkt later in het nieuws. “Iedereen zoekt zijn libi. Moeilijk.”, verklaart een van de vrijwilligers van Probios. Ik vraag haar om dat uit te leggen. “Libi betekent leven, levensonderhoud”, zegt ze. Voor sommige Surinamers blijkt het moeilijk te zijn om rond te komen. Voor ons Westersen is libi wellicht een breder begrip. Ook begrijpen we dat er tradities zijn om schildpadeieren te eten of te gebruiken bij rituelen. Maar ja, als ze zo doorgaan zijn er over een paar jaar helemaal geen schildpadden meer. En dus ook geen eieren voor al die tradities. Er is dus naast conservatie ook educatie en sociaaleconomische ontwikkeling nodig. Een bewustwording en basis waar we in Nederland al veel verder in zijn. En die kennis nemen we mee op reis. Vandaar dat we ons verhaal hebben gedeeld. Puur onze ervaring op dat moment. Niets meer, niets minder. Door er aandacht aan te schenken hopen we dat het effect heeft op gebieden die er nog meer invloed op hebben en ernaar kunnen handelen. Dus bemoeiende bakra´s? Nee, eerder een goede daad...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/op-zoek-naar-libi/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>16</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Kleine wasjes, grote wasjes</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/kleine-wasjes-grote-wasjes/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/kleine-wasjes-grote-wasjes/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 23 Feb 2021 16:08:45 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Exploring]]></category>
		<category><![CDATA[Suriname]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8551</guid>

					<description><![CDATA[PLONS! “Wat doe je?!”, roept Niels. “Ik ben gevallen!”, sputter ik evenzo verschrikt en zwem naar het trappetje achter Black Moon. Als een verzopen katje sta ik op het achterdek. Mijn armen doen zeer van het schaven langs de zeerailing. Het ene moment was ik op de steiger kleding aan het wassen en het andere moment verstapte ik me. Dus viel ik tussen wal en schip. Een klein wasje na afloop van onze binnenlandse trip naar het Amazonegebied, na het overleven van allerlei gevaarlijke dieren en wildwaterbanen. Daarnaast hebben we voor het eerst in ons leven een glimp van de inheemse cultuur gekregen&#8230; De 14 bemanningen van Marine Waterland zitten ineens in een busje dat koers zet op het district Brokopondo. Hoe zuidelijker, hoe minder woningen we langs de weg zien. De woningen die we nog wel zien worden steeds kleiner en primitiever. De daken zijn van riet of golfplaat. Het landschap wordt heuvelachtiger. We passeren de Rosebel goudmijn en het Brownsberg Natuurpark. Maar we rijden door. We gaan nog verder het ongerepte tegemoet. Na twee uur rijden houdt de weg plots op. Kijkend door onze westerse ogen stopt het busje in een getto. Een doodlopende getto. We moeten uitstappen. Voor ons liggen tientallen korjalen geparkeerd en een daarvan is voor ons bedoeld. We stappen in de uitgeholde houten boomstam, voorzien van zijplanken en tweezitjes, en varen de rivier af dat omlijst is door een regenwoud: de Amazone. ^Hier stappen we over. De korjaal is een prachtig klassiek vaartuig voor op de binnenlandse rivieren van Suriname.  Wildwaterbaan We gaan stroomopwaarts en dat is goed te merken wanneer onze veredelde boomstam zich met een rotgang op een eerste stroomversnelling afstuift. De enorme keien steken midden op de rivier uit en het bruine water spuit er woest tussen door. Het is kennelijk laag water, omdat de ´kleine regen´ op zijn eind is en de droge tijd al enige tijd voelbaar is. De kapitein zit helemaal op het achterste puntje van de korjaal. Als ik nog eens omkijk zit hij aan de telefoon en dat is dus niet handsfree! Later horen we dat het maar liefst twee jaar duurt voordat een korjaalbestuurder de route op zijn duimpje kent. Begrijpelijk, want er zijn geen betonningen en er is nog altijd geen detailkaart. Behendig slalomt hij tussen de rapids door. Het is een echte wildwaterbaan, welke we voorheen alleen nog maar uit attractieparken kennen. Wederom: hoe verder de rivier op, hoe primitiever de leefomstandigheden worden. ^Foto en video vanuit de Korjaal. Klik op de foto voor een ritje in de stroomversnelling! (credits: @schorpioenopreis) Grote wasjes We passeren diverse eilanden. Elk eiland is een apart dorp. Een nieuw dorp kenmerkt zich aan een poort bovenaan de trap dat versierd is met jonge palmbladeren, de zogenaamde azam-paw. Deze poort is bedoeld om boze geesten buiten het dorp te houden. Onderaan de trap leggen de korjalen aan en ´baden de vrouwen´. Het baden heeft meerdere betekenissen blijkt snel. Wanneer we langs varen, wuiven we uitbundig. Vaak wordt het onbeantwoord. Ze zijn druk. Kleding, potten, pannen en vislijnen drijven in het water. Manden balanceren op de hoofden. Kinderen hangen in een doek op de rug, aan de borst of spelend boven het water. De potten en pannen moeten iedere dag zowat gepolijst zijn, anders houd je als vrouw niet goed het huis, zo begrijp ik later. Ik vraag me af of ze niet blij keken omdat ze niet gelukkig zijn, of omdat wij Bakra´s (blanken) zomaar hun territorium binnendringen. ^Op en rondom Danpaati River Lodge. Onbewoond eiland Na drie uur varen komen we aan op Danpaati. Een onbewoond eiland, speciaal voor gasten zoals wij. Of nou ja, onbewoond? Op ontelbare apen, slangen, vogelspinnen, leguanen, kaaimannen en nog veel meer kriebelbeestjes na dan. Ons houten hutje voor de komende vier dagen ligt pal aan de rivier. Twee bedden onder een klamboe, een koude douche en een hangmat. Meer dan genoeg luxe voor ons, want we gaan veel op avontuur. Dat het eiland onbewoond is, blijkt gezien het Coronatijdperk een enorm voordeel. We mogen andere dorpen dan ook niet betreden, op één na: waar zich het Saamaka museum bevindt. Wel komen er iedere ochtend medewerkers vanaf de andere eilanden om te koken en schoon te maken. De vrouwen. De mannen hebben de taak om te gidsen of om de korjalen te besturen. Alleen de mannen mogen gemotoriseerd varen, de vrouwen moeten roeien. Want, zo wordt verklaard, als de motor kapot gaat weten de vrouwen niet wat ze moeten doen. Dus kunnen ze net zo goed blijven roeien is de beredenering. Stroomopwaarts. Niels en ik hebben de kano die onder aan ons huisje ligt uitgeprobeerd. Heel moeilijk. ^Wildlife op en rondom het eiland Danpaati: vogelspinnen, padden, krekels en kaaimannen! Het dorpje Pikin Slee Onze korjaal stopt zoals verwacht onder aan de trap van het dorpje Pikin Slee. En onder aan de trap baden zoals verwacht de vrouwen. We moeten mondkapjes op van onze gids. Om ons heen horen we onverstaanbare Saramakaanse klanken, afgewisseld voor het universele “Corona”. We voelen ons absoluut niet welkom. Met onze ogen proberen we zo goed als mogelijk vriendelijke blikken te werpen, wat wellicht nog enger overkomt. Ik voel me heel ongemakkelijk. Bovenaan de trap leren we een paar basiswoorden van onze gids om de locals in ieder geval op een correctie manier te begroeten. Goedemorgen: “I weki no”, afgeleid van het Engelse “I´m awake”. Hierop wordt dan geantwoord: “Mi weeki oo”, afgeleid van “Ik ben ook wakker”. Enkele meisjes die nog niet hoeven te baden, maar er wel alvast rondhangen alsof ze weten dat dit hun plaats is, lijken wel voorzichtig nieuwsgierig naar ons. We wisselen een paar Engelse woorden. Ze zijn net uit school zeggen ze en giechelen. We kronkelen door het dorpje, passeren de oudere (gepensioneerde?) vrouwen die voor hun hut zitten en I-weki-no-en erop los. Het helpt, want we krijgen hét antwoord terug. In tegenstelling tot de badende vrouwen bedekken ze hun tot dienst bewezen borsten niet eens af. Her en der zijn hutten met...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/kleine-wasjes-grote-wasjes/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>9</slash:comments>
		
		<enclosure url="https://sailj4.site.transip.me/wp-content/uploads/2021/02/1.-Rapid-mov-kort-low-res.mov" length="0" type="video/quicktime" />

			</item>
		<item>
		<title>De Surinaamse rivier op</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/de-surinaamse-rivier-op/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/de-surinaamse-rivier-op/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 13 Feb 2021 12:00:51 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Suriname]]></category>
		<category><![CDATA[Travel]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8543</guid>

					<description><![CDATA[De blauwe oceaan wordt steeds bruiner. We zijn er bijna! Dat wil zeggen, we zijn bijna bij de uiterton. Deze boei geeft de grens van de Atlantische Oceaan en de ingang van de Surinaamse rivier aan. Voorbij de uiterton vaar je door een smalle, ondiepe geul. Concentratie. Voorbij deze geul moeten we het anker uitgooien om bij daglicht en gunstige stroming de route op de Surinaamse rivier te vervolgen, zo´n 7 uur varen. Maar eerst deze mijlpaal: We hebben gewoon de gróte Atlántische Oceáán overgestoken! ´Ik zet de champagne alvast koud´, juich ik. Niels start de motor, de zeilen kunnen bijna naar beneden. Pruttel, pruttel, pruttel… De motor valt uit en start niet meer. Nog 3 mijl ´Dit is eigenlijk onverantwoord´, zegt Niels. Vanachter het stuurwiel kijk ik hem vluchtig aan. ´Ja, maar we hebben geen andere keus. Toch?´ Ik concentreer me op de zeilvoering op deze smalle, ondiepe geul. Mijn blik schiet steeds van het voorzeil, naar de dieptemeter, naar het navigatiescherm, naar het groene flikkerlichtje voor me dat de eerstvolgende betonning aanduidt, naar het visverkeer om me heen en terug naar de fok. Nog een paar mijl en dan komen we aan bij Braamspunt: de poort van de Surinaamse rivier. Hier kun je klaarblijkelijk op één specifieke plek voor anker en aangezien de motor nu defect is, zullen we daar gebruik van móeten maken. Ik herhaal: ankeren met een defecte motor. Dus: ankeren op zeil. Voeg daaraan toe: harde wind en 3 knopen stroming. En ook nog: nacht. Plus: onbekend gebied. En tot slot: zonder satelliettelefoon. Dus ja, alles bij elkaar opgeteld is dit redelijk onverantwoord. Maar we hébben geen andere keus. Met deze wind en stroming is het onmogelijk om op zee te blijven dobberen. Dan missen we de ingang. Bovendien zijn we buiten levensgevaar en hinderen we het verkeer niet. Nog niet. Dus de marifoon blijft gewoon stand-by. We moeten eerst zelfredzaam zijn. Foto: Dieseldokter Niels voor het motoruim Nog 2 mijl Niels demonteert de trap van de kajuitingang om een eerste anamnese (ziektebeeld) bij de motor af te nemen. ´Ik zie wat viezigheid in het potje van de eerste dieselfilter zitten. Die ga ik eerst draineren´. Met kunst en vliegwerk assisteer ik zoveel mogelijk. Het bekertje dieselprut zet ik ergens klem, neem weer snel plaats in de cockpit en probeer de motor te starten. Hoopvol kijken we elkaar aan. Hij start, maar valt weer uit. ´Dan ga ik de filters helemaal vervangen´. Filter 1 wordt vervangen. Nog 1,7 mijl. Even vervloek ik dat we uitgerekend Suriname als locatie gekozen hebben en niet een van de blauwe ankerbaaitjes in de Carieb. Filter 2 wordt vervangen. Nog 1,5 mijl. Motor aan… Uit. ´Dan ga ik het hele filterhuis vervangen´. De voorpiek wordt overhoopgehaald voor het spiksplinternieuwe dieselfilterhuis. Ik dank Niels in gedachten dat hij vooraf al die reservespullen heeft ingeslagen. ´Niet waar!´, hoor ik vervolgens. ´Het ding is helemaal niet compleet…´ Op commando diep ik de externe dieselfilterpomp uit de bakskist op. Niels voegt het ontbrekende onderdeel aan het nieuwe dieselfilterhuis. Nog 1,2 mijl. De transplantatie is gelukt. Maar nog steeds zonder gewenst resultaat. Nog 1 mijl ´Ik heb goed &#8211; en slecht nieuws´, concludeert Niels. Het goede nieuws is dat we nu weten dat het probleem niet aan de filters ligt, dus die schakels kunnen we wegstrepen. Het slechte nieuws is dat we nu terug bij af zijn en over tientallen minuten bij de ankerplek aankomen. ´Dus wellicht is het de dieselpomp, dat ie niet krachtig genoeg meer is´. We stellen het op de proef. De slang tussen dieselpomp en dieselfilter 1 wordt ontkoppeld en in een externe dieseltank gestoken. Het lijkt te werken! De motor blijft lopen, maar de 10 liter is er al binnen enkele minuten doorheen. Dat wil zeggen dat de diesel via de retourleiding in no time terug de tank in wordt gestuwd. We hebben nog maar 3 andere tankjes, dus dan redden we het nog niet. Nog 500 meter. ´Misschien ligt het aan de ontluchtingsslang´, oppert de atechnische ik. ´Door de golfslag van de afgelopen dagen is er misschien zeewater van buiten en/of diesel vanuit de tank in de ontluchtingsslang gekomen´, motiveer ik. Niels koppelt de slang helemaal achterin naar buiten los. Maar vanaf hier loopt de slang vrij stijl naar beneden. Vervolgens snijdt hij de slang halverwege, ter hoogte van de bilge, door. Er komt inderdaad een beetje vloeistof uit, maar ook dit is niet dé oplossing. Nog 100 meter ´Lief´, zeg ik zo rustig mogelijk. ´We zijn nu echt bijna bij de ankerplek´. We komen er niet onderuit. We moeten de anker-manoeuvre op zeil doen. Niels loopt naar voren om het anker gereed te maken. Ik stuur ons maantje van halfwindse-koers naar scherp-aan-de-wind. Het waait 20 knopen op de neus en stroomt 3 knopen tegen. Mijn hart bonkt in mijn keel. Waarom hebben we dit nooit geoefend, sis ik tegen mezelf. ´Zodra ik JA roep, gooi jij de schoot van de fok los en gooi ik het anker uit´. Ik knik… JAAAA! Niels verdwijnt achter het losgeschoten zeil en begeleidt de ankerketting tot zo´n 30 meter. Door het lawaai van het flapperende zeil en de ratelende ketting hoor ik niet wat hij vervolgens roept. We schreeuwen loze kreten naar elkaar. Maar ons maantje ligt ineens stil. Het anker grijpt zich in de Surinaamse blub en houdt onze 7 tonner op de gekozen plek. Ik rol het zeil in. Dat was dus ook wat hij riep. Voor het eerst in 16 dagen liggen we stil en uit de wind. De stilte klinkt als geweld in onze oren. Foto´s: Local Hans nam een paar foto´s van ons en zette deze op Marinetraffic. Mijn vader zag daardoor dat we safe waren ondanks we volgens de tracker op Noforeignland nog midden op de oceaan &#8220;dobberden&#8221;! Aan de poort Het is 03.00 uur ´s nachts. De champagne is inmiddels koud. In andere omstandigheden hadden we nu onze oversteek uitbundig gevierd. Maar we zijn kapot. In plaats van een glaasje bubbels spoelen we allebei...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/de-surinaamse-rivier-op/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>14</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Dagboek: Dé Atlantische oversteek</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/dagboek-de-atlantische-oversteek/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/dagboek-de-atlantische-oversteek/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 04 Feb 2021 20:23:01 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Kaapverdië]]></category>
		<category><![CDATA[Suriname]]></category>
		<category><![CDATA[Travel]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8520</guid>

					<description><![CDATA[‘Haal de stormfok!’, roept Niels. Ik duik de achterkajuit in, maar nog voordat ik terug ben is het al gebeurd. Het voorzeil is aan flarden gescheurd. Door een vlaag van 42 knopen, oftewel windkracht 9, sloeg de genua hard terug naar bak. De nekslag voor onze bejaarde lapjesdoek. ‘Nog maar 1.885 van de 1.900 zeemijlen te gaan…’, grap ik sarcastisch, nadat we in rustiger vaarwater terecht zijn gekomen. Na wat koudwatervrees, vanwege de aanhoudende valwinden tussen de Kaapverdische eilanden in, zijn we een paar dagen later dan verwacht vertrokken voor de grote Atlantische oversteek. Ons dagboek van Kaapverdië naar Suriname: 16 dagen op open zee. Dag 1, 16 jan, 66 nm: Vertrekdag Niels haalt het anker op. Zodra de spijker uit de Afrikaanse blub is getrokken, stuur ik ons maantje ferm buiten de baai waar we drie weken hebben gelegen. Daarbuiten moeten we snel een puntje voorzeil zetten om het schip zo stabiel mogelijk te houden. Iets met hoge golfslag en valwinden. Onze bejaarde genua, die we speciaal voor deze oversteek opgelapt hebben, wordt nog even flink op de proef gesteld. We rollen een stukje uit, maar bedenken ons al gauw om toch beter de stormfok… KLAP! SCHEUR! Verstijfd staar ik naar het in repen verscheurd voorzeil dat wild alle kanten op flappert. ‘We móeten d’r naar beneden halen’, zegt Niels resoluut. ‘Jij bij de mast, zeil laten zakken! Ik ga naar voren om ´m binnenboord te trekken’. Met de stormfok op proppen we de oude zeilzak vol en overleggen onze opties qua zeilvoering voor de resterende reis&#8230; ’s Avonds komen we ineens in rustiger vaarwater, de wind valt zelfs een beetje weg. Dit is dé kans om de fok op de rol te zetten! Dag 2, 17 jan, 186 nm: Inslingerdag ‘Ik voel me niet lekker’. En schuif mijn ontbijt aan de kant. De nacht was een hobbelige slingerkoers. Ik duik nog even het slingerbedje in. Niels wisselt me nog voor de lunch af; is ook moe vanwege de gebroken nacht. Even later wordt hij wakker van oergeluiden boven het toilet. ‘Ben je nou zeeziek?’, vraagt hij verbaasd en smeert een boterham voor me. ‘Hier eten, want we moeten de zeilen wisselen’. Terwijl we samen op dek staan te swingen om de fok uit te bomen en de stormfok (kotterfok) op te doeken, komt het vissenvoer er alweer uit. ‘Ik haal wel een doekje’, zegt ie. De schat, denk ik, terwijl ik over de reling blijf hangen tot ik mijn snoet kan schoonvegen. Dan begint hij ijverig naast me de boot te poetsen… Dag 3, 18 jan, 302 nm: Cocoondag ‘Heh, lig jij nou gewoon binnen?’, vraag ik slaperig. Het is nog nacht en Niels heeft de wacht. ‘Ja, ik dacht ineens waarom zitten we ons zelf te pijnigen daarbuiten in de kou? Als er al scheepsvaart is, kunnen we dat ook hier op het schermpje zien’. Ik spurt niet tegen. Al die brekers in de kuip en continue die wind in je nek… Wel blijven we onze wachtjes om de drie uur draaien, wat inhoudt: van het slingerbedje aan bakboordzijde naar het kermisbedje aan stuurboordzijde. Vanaf deze bank heb je al liggend uitzicht op het navigatiescherm. Wel ieder half uur even je hoofd buiten steken voor een 360 graden check. ’s Ochtends zijn we allebei goed uitgerust, maar we maken er alsnog een soort van cocoondag van. Stevig ontbijt, veel lezen, hengeltje uit en een couscoussalade van verse groente. Vooruit, een paar kleine bootklusjes dan. ^Twee kleine voorzeilen aan weerszijde uitgeboomd: de passaatopstelling. Zo komen we hopelijk ook aan de overkant! Dag 4, 19 jan, 425 nm: Frustydag Vandaag zijn we allebei om de beurt met het verkeerde been uit het slingerbedje gestapt. Alles mislukt of gaat uitermate moeizaam. Oké, oké, een paar voorbeeldjes dan. We besluiten dat het tijd is voor een douche, daar knappen we vast van op. Ik pak de puts (verzwaarde emmer met een touw eraan) uit de bakskist en Niels de jerrycan met zoet water vanaf het achterdek. Het idee is om samen met één emmertje te doen. We moeten immers nog een tijdje. Niels sopt zich als eerste in, terwijl de boot wild op en neer gaat. ‘Gódver!’ Volle emmer om. Hij vult nog een emmer en doucht zich snel af. Dan is het mijn beurt. De boot krijgt weer een optater, en jawel, ook deze emmer gaat om… Bijna de helft van al het douchewater in een keer verspild midden op de oceaan. Reden tot hevige discussie, want drinkwater is niet vanzelfsprekend meer. Nadat we allebei zijn afgekoeld kunnen wel lachen om ons geëmmer en gaan we brood bakken. En nét als mijn handen onder het deeg zitten, gaat de hengel af. Niels spurt naar buiten. ‘Een mahi-mahi!’, roept hij nog enthousiast. Binnen vijf minuten is het zowel bovendeks als benedendeks één groot circus… Dag 5, 20 jan, 548 nm: Mahi-mahi-dagen We zijn al op een kwart! Maantje loopt gemiddeld 5,1 knopen en dat is prima, vooral zonder genua. We varen liever wat conservatief, zodat de boel heel blijft. De rest van de boel dan. Om die reden hebben we gisteravond de zeilen anders opgesteld: het grootzeil weg en de twee kleine voorzeilen aan weerszijde uitgeboomd. De passaatopstelling. Hopelijk is dit iets comfortabeler qua zeegang en ook omdat het grootzeil af en toe flinke klappen maakte. We fileren de mahi-mahi van gisteren. Na de lunch (sashimi!) hengelen we nóg een mahi-mahi binnen. Dit keer zijn we wel weer een team. Tussendoor wisselen we berichtjes via de satelliettelefoon uit met familie en mede-cruisers. In totaal zijn er zeven Nederlandse boten op de Atlantische oceaan. Dat schept een band. Vier ervan gaan direct naar de Cariben en drie eerst naar Suriname. Drie boten is een wedstrijd, toch? Foto’s mahi-mahi vangsten, verwerkt tot sashimi, en wat zeewier voor erbij? (klik op de foto voor nog beter beeld) Dag 6, 21 jan, 676 nm: Schoonmaakdag ‘Liefje, het is jouw wacht’, hoor ik naast me. Ik steek mijn slaperige hoofd in de passaatwind om wakker te...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/dagboek-de-atlantische-oversteek/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>35</slash:comments>
		
		<enclosure url="https://sailj4.site.transip.me/wp-content/uploads/2021/02/Video-Black-Moon-Atlantische-Oceaan.mov" length="0" type="video/quicktime" />

			</item>
	</channel>
</rss>
