<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Sudan &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<atom:link href="https://www.sailingblackmoon.nl/category/sudan/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<description>Sailing Black Moon</description>
	<lastBuildDate>Mon, 29 Apr 2024 11:17:16 +0000</lastBuildDate>
	<language>nl-NL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.7.5</generator>

<image>
	<url>https://www.sailingblackmoon.nl/wp-content/uploads/2026/04/cropped-dji_fly_20250830_131936_387_1756549664027_photo_optimized-scaled-1-32x32.jpg</url>
	<title>Sudan &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Fata Morgana</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/fata-morgana/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/fata-morgana/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 29 Apr 2024 11:17:16 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Rode Zee]]></category>
		<category><![CDATA[Sudan]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9918</guid>

					<description><![CDATA[Met grote opluchting verleggen we onze koers naar het westen. Suakin, een oud stadje in Sudan, moet ons bescherming bieden voor de aantrekkende noordenwind vol woestijnstof. Nu we op de Rode Zee zijn is het gedaan met strandzand en wuivende palmbomen. Vanaf nu is het woestijnzand vergezeld door kamelen. Na 5 dagen valt ons anker in het havenkommetje dat omringd is door een ruïne. Maar liefst veertien andere zeilboten liggen er en wederom vertrekt er iedere dag één of twee in een poging tientallen mijlen hogerop te komen. De resterende 600 mijl tot aan het Suezkanaal in Egypte lijkt qua afstand een peulenschil, vergeleken met wat we het afgelopen jaar hebben afgelegd, toch wordt dit zeil technisch één van de lastigste stukken. We moeten namelijk tegen de wind en tegen steile golfjes opkruisen. En tussendoor ergens zien te schuilen… of is dat een Fata Morgana? Suakin Een zwarte man in een spierwitte djellaba stapt met wat hulp bij ons aan boord. “Ik ben moeilijk ter been” wijst hij naar zijn houten poot. Eenmaal in de kuip opent hij een koffertje, zo eentje die advocaten en accountants in de jaren ‘90 gebruikten. Het nepleer is half afgebladderd en de sluitingen zijn verroest, maar het doet nog steeds dienst. Mohammed is namelijk onze agent. Hij helpt ons met inklaren, internet, diesel en cash. Zo’n agent werkt niet bepaald pro bono overigens. Het starttarief alleen al bedraagt 300 euro. Officieel ingeklaard worden we in Suakin overigens niet, we krijgen slechts een toeristenkaart voor aan wal en een exit document om bij het Suezkanaal te tonen. “Dit is de enige manier momenteel” verklaart Mohamed. Sudan is in oorlog, zowel economisch als etnisch. Later wordt ons duidelijk dat Mohamed maar liefst zes gezinnen onderhoudt. Dat zet dingen weer in een ander perspectief. De ankerbaai van Suakin, omringd door ruïne Suikerfeest Na een paar dagen ontwaakt het oude stadje als donderslag bij heldere hemel. Een extra lang ochtendgebed trommelt iedereen uit bed. Het einde van de Ramadan, de start van het Suikerfeest. De oude promenade, het vervallen theehuis en de overige ruïne delen die in onze ogen als decorstukken van de Efteling attractie dienstdeden, is ineens weer geopend. De ankerbaai is omringd door witte djellaba’s. Sommige Arabieren dragen er een traditioneel mouwloos vestje over. Mensen drinken koffie en thee, kopen snoepgoed uit kruiwagens op straat en pootjebaden aan de waterkant. We besluiten aan wal te gaan om het festijn van dichtbij te bekijken, niet wetende dat we ons als idolen door de menigte moesten worstelen. “Salam Habibi”, “Hallo vriend”. Handjes schudden, selfies hier, koffietjes daar. Alleen de gevangenis waar de grootste criminelen uit Sudan vastzitten, blijft onverstoorbaar stil. Niels met Mohamed aan boord van Black Moon, assistent Krabi leidt ons rond met tuktuk en naar restaurant Krabi, de assistent van Mohammed, leidt ons rond en neemt ons mee naar een restaurant. Na een traditionele maaltijd, bestaande uit heel veel rijst en een stuk vlees dat je met je rechterhand moet eten, is het tijd om te kletsen. Krabi en ik vergelijken wat cultuurverschillen. In Sudan worden mensen nog steeds uitgehuwelijkt, met name om financiële redenen, dus hij is nieuwsgierig hoe dat bij ons zit. Hij valt in de ene verbazing na de ander wanneer ik vertel over onze keuzevrijheid met betrekking tot wel of niet trouwen, wel of geen kinderen, de mogelijkheden om in het buitenland te wonen en werken, enzovoort. “Ik ben afgestudeerd tot architect” zegt hij trots en toont me wat tekeningen op zijn telefoon. Zijn probleem alleen is dat de banen steeds naar het-neefje-van-zonder-diploma gaan. Hij vraagt &#8211; lees smeekt &#8211; om hem te helpen aan een verblijfsvergunning in Nederland. “Ik zit hier gevangen, maar ik houd hoop”. Zwijgend in onze eigen gedachten drinken we veel te zoete thee. Boodschappen op de markt in Suakin. Rechts: jongens dragen kan met water, de een modern en de ander traditioneel gekleed Opkruisen Na een week ruilen we onze laatste Sudanese ponden in voor vers brood en eieren en vervolgen onze koers langs de kustlijn van Sudan. Binnen een paar uur bouwen de golven op, net zo hoog dat ze Black Moon doen stilleggen. Onze kruistocht is begonnen. Zigzaggend vechten we tegen d’n Rode Duivel. En net als we denken dat het lekker gaat, verliezen we tijdens het volgende rak al ons terrein. Zonder motor valt er niet tegenop te kruisen. En al motorzeilen maken we dubbele uren. “We halen het zo nooit binnen het weervenster” concludeert Niels. “En ook niet met de dieselvoorraad” gooi ik er nog bovenop. Een alternatief is om naar Jeddah te zeilen, aan de oostzijde van de Rode Zee. Maar we besluiten aan de westzijde te blijven, achter de riffen door noordwaarts te motoren en wanneer nodig te schuilen. Zeearm in de woestijn Een Marsa, zo wordt een zeearm of baai in de woestijn genoemd. Aan de westzijde van de Rode Zee zijn tientallen Marsa’s te vinden. Sommige zijn slechts 200 meter lang, anderen maar liefst 2 mijl. Het zijn ideale ankerplekken om te schuilen en uit te rusten. Ankeren in zo’n Marsa maakt de woestijn nog mysterieuzer dan het al is. Er zijn ook riffen langs de kust om achter te schuilen. Dankzij de hedendaagse technische snufjes zien we alle ondieptes op onze laptop en kunnen we zelfs ‘s nachts er tussendoor navigeren. Dit was tot tiental jaren geleden ondenkbaar. Na twee knobbelige etmalen valt ons anker voor de tweede keer tussen het koraal. Eentje heeft zelfs een duinachtig eilandje, een ideale broedplaats voor vogels die de zilte lucht boven de woestijnstof verkiezen. Vogels houden klemmen zich aan de reling vast tegen de noordenwind Tuigschade Marsahoppen klinkt minder gezellig dan eilandhoppen en in werkelijkheid blijkt dat ook zo te zijn. Wekenlang zijn we alleen. Geen boten die met ons op varen en geen andere boten die we bij toeval tegenkomen. Onze vloot waar we vanaf de Malediven mee opvoeren is vanaf Suakin uiteen gevallen en zelfs de boten die na ons de Rode Zee op zijn gekomen, hebben ons al...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/fata-morgana/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>10</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
