<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Stille Oceaan &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<atom:link href="https://www.sailingblackmoon.nl/category/stille-oceaan/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<description>Sailing Black Moon</description>
	<lastBuildDate>Sat, 26 Aug 2023 06:38:41 +0000</lastBuildDate>
	<language>nl-NL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.7.5</generator>

<image>
	<url>https://www.sailingblackmoon.nl/wp-content/uploads/2026/04/cropped-dji_fly_20250830_131936_387_1756549664027_photo_optimized-scaled-1-32x32.jpg</url>
	<title>Stille Oceaan &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Steigerpraat</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/steigerpraat/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/steigerpraat/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 26 Aug 2023 06:38:41 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Fiji]]></category>
		<category><![CDATA[Stille Oceaan]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9611</guid>

					<description><![CDATA[Ik draai de kraan vol open en prop mijn kluskleren in de tas. In no-time stoomt het douchehokje. Er is maar één haakje dus drapeer de badhanddoek maar over de deur. Wat een gedoe denk ik nog even totdat ik onder de hete straal stap. Tranen springen in mijn ogen van geluk. En ondanks dat de hokjes aan weerszijden bezet zijn, kan ik een grinnik niet onderdrukken. Wát-een-sen-sa-tie! Een warme douche sinds 1,5 jaar is bijna niet te beschrijven. Het voelt als een volwaardige Spa-dag in 5 minuten. Okay, ik ben er misschien wel iets langer onder blijven staan &#8211; schaamteloos de wachtrij negerend. De laatste warme douche was in Panama. Het is dus ook 1,5 jaar geleden dat Black Moon nu in een Marina ligt. Bizar om te realiseren dat we al die tijd op het anker hebben vertrouwd. Nou ja, er zaten wel wat slapeloze nachten bij. Maar we liggen er niet alleen voor de Spa hoor, of toch wel? Maantje krijgt een welverdiende wellness-week! Op de steigers “Ze ziet er prachtig uit zeg” hoor ik zowat om het kwartier in verschillende Engelse accenten. Locals, Australiërs, Nieuw-Zeelanders, zelfs een paar Nederlanders die onze nationaliteit niet meteen konden raden. Nee, helaas hebben we nog altijd geen nieuwe vlag gevonden. Overal om ons heen staan bosjes mensen te kletsen. “Oh ja, ook dat is Marina leven”, verzucht ik naar Niels. Werkelijk iedereen groet elkaar. Bula hier, Bula daar. Er is geen ontkomen aan en het werkt ook aanstekelijk. “Koffie dan maar?” Of je boot nu aan een steiger ligt of in de steigers staat, er is altijd tijd voor het steigerpraatje: wat is het boottype, waar komen we vandaan, waar gaan we naartoe, wat gaan we klussen? Met een inmiddels druipende kwast in mijn hand probeer ik duidelijk te maken dat we toch echt even door moeten werken nu de zon nog schijnt. “Ah joh, Fiji-Time” wordt dan vaak als excuus gebruikt om het gesprek nog even op gang te houden. “Enne, wat voor verf gebruik je eigenlijk?”… Antiflouling roeren, het lijkt wel kava uit onze vorige flessenpost In de steigers Black Moon gaat voor zeven dagen in de steigers. We hebben een klussen lijst voor zeker vijf dagen, dus dat geeft wat speling. Maar iedereen met een boot weet: ga je het een repareren, dan gaat het ander kapot. Vandaar de marge, hoe marginaal dan ook. We staan net op het droge en gauw vallen de twee reservedagen in het water. En ziedaar, de wellness week wordt verrijkt met een modderbad. Onze slippers maken slurpgeluiden wanneer we met schuurmachine, schildertape, kwasten, poetsdoeken en ladders dagenlang rondjes om de boot maken. Staande boot In eerste instantie denken we op een mooie plek te staan, vlak bij het douche gebouw. Als wonen op een drijvend huis al niet avontuurlijk genoeg is, dan is wonen op een staande boot &#8211; zeg maar &#8211; uitdagend. Gereedschap en reserveonderdelen die bed en banken grotendeels bezetten. Je kont niet kunnen keren. Alle luiken neurotische afsluiten om kakkerlakken, ratten en muggen buiten te houden. Ook het toilet en de wasbak aan boord zijn afgesloten, dus de ladder en badhuis worden dag en nacht gebruikt. Gelukkig is het niet ver lopen. Maar ongelukkig maakt iedereen gebruik van dat badhuis en komt iedereen dus langs, jawel, onze boot. “Hard aan het werk?” Ik knik. “Zeg, ik vroeg me af …” Voor en na: onderwaterschip geverfd en romp gepoetst  Kleinste in de rij Natuurlijk kunnen steigerpraatjes hartstikke gezellig zijn en zelfs voordelig uitpakken. Zo zitten er tussen alle ongevraagde adviezen ook wat goede bij en via via worden er zelfs motoronderdelen per vliegtuig voor ons meegenomen. Dat scheelt wekenlang wachten! Al die positieve aandacht maakt ons nog trotser dan we al zijn. Black Moon is dan wel de kleinste in de rij, maar is ook het verst van huis. Door al die steigerpraat merken we dat de meerderheid uit Australië en Nieuw-Zeeland komt. Niet heel gek, want het ligt op slechts een of twee weken afstand varen. We hadden het ons nog niet gerealiseerd dat dit vaak seizoen cruisers zijn, ze zijn op zomervakantie zeg maar. Ze liggen in de Marina omdat ze het kunnen veroorloven en gaan drie keer per dag buiten de deur eten, uiteraard op de Marina, met uitzicht op de steiger. Wanneer ik in het badhuis het dagelijkse afwasje sta te doen, blijkt ook dat een uitgelezen moment voor een steigerpraatje. Na oktober begint het cycloon seizoen weer, dus voor die tijd moeten ze terug zijn. En wij door. Boten die tijdens het cycloon seizoen op Fiji blijven worden in een zogeheten Cyclone pit geplaatst Koerswijziging “Nee, we gaan niet naar Nieuw-Zeeland en waarschijnlijk ook niet meer naar Australië” hoor ik Niels tegen de zoveelste passant op badslippers zeggen. Ik merk dat we onze koerswijziging al aan vreemden vertellen, zonder dat we het samen officieel hebben besloten. Het nieuwe plan is in de tussentijd meer gaan leven en we voelen dat het een goede beslissing voor ons is. Tijdens een klusbiertje hakken we de knoop door. We gaan op de Middellandse Zee onze Yachtmaster doen, bijvoorbeeld Griekenland of Kroatië. Het originele idee was om dit in Australië al te gaan doen. Echter, het lijstje met nadelen is vele malen langer dan de voordelen. Bijvoorbeeld de hoge verblijfkosten; een week in een Marina is leuk, maanden daarentegen. Dan maar weer de vertrouwde emmer met koud water. De aller-aller-allerlaatste Ook besluiten we dit jaar al door te zeilen naar Indonesië, via de volgende drie bijzondere eilanden: Vanuatu, Solomon en Papua New Guinea. Deze omweg betekent wel dat we er soort van doorheen moeten Jappanneren. We zijn dan buiten cycloon gevaar, maar ook daar krijgen we met uitdagende weersomstandigheden te maken. Tot aan de Middellandse zee is het zo´n 5.000 mijl varen. Kortom: we kunnen maar beter zo snel mogelijk vertrekken. Nog één laag verf en dan kunnen we te water. En vooruit, nog een aller-aller-allerlaatste warme douche. Ik klim over de boeg, haal de voorspring aan en loop...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/steigerpraat/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>10</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Wortelschieten</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/wortelschieten/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/wortelschieten/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 06 Aug 2023 04:09:33 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Fiji]]></category>
		<category><![CDATA[Stille Oceaan]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9606</guid>

					<description><![CDATA[“De chief houdt vanmiddag een ceremonie in het dorp”. De buurman van verderop komt speciaal naar ons toe gevaren om de uitnodiging door te geven. In zijn bijbootje zitten drie lokale jochies te stuiteren. Eentje kijkt nieuwsgierig in de kuip en wijst naar de verrekijker. Niels ligt nog binnen te tukken. Afgelopen week hebben we niet veel geslapen vanwege het slechte weer. Het blijkt knap lastig ankeren te zijn op Fiji; de diepte, het getijden, de stroming, de regen met veel wind uit alle richtingen. En als je anker aan de wandel gaat, ligt je boot zomaar op het rif. “Moeten we kava meenemen?” vraag ik voor de zekerheid. Volgens etiquette schenk je een lokale kavawortel aan de chief van het dorp, waarbij je officieel toestemming vraagt of je aan land mag komen. Van zo´n speciale wortel maken ze een hallucinerend drankje als onderdeel van de ceremonie. We zijn steeds nergens lang genoeg gebleven om de zogeheten sevusevu mee te maken en dit is onze laatste kans&#8230;  Tegenover ons op de vloer zitten twee locals. Een van de mannen voert het hoogste woord. Of hij de chief is wordt niet helemaal duidelijk, wel houdt hij de kava tussen zijn benen. De andere man heeft zijn schort van het resort nog aan. Ieder Yasawa eiland is tegenwoordig voorzien van resorts, waar merendeel van de eilanders werken. Persoonlijk vinden we dit erg jammer, want ons gevoel zegt dat de cultuur hierdoor verandert en dat we een minder pure ontmoeting met de locals hebben. Toch houden ze de kava in traditie, dus daar doen we graag aan mee. Toen we op Fiji aankwamen hebben we dan ook op aanraden van zowat iedereen een bos wortels op de markt gekocht. Een bosje is ongeveer gelijk aan de prijs van een fles wijn. Ieder bosje kavawortels wordt verpakt in krantenpapier en versierd met een lint De eerste wortel Onderweg naar de Yasawa eilanden zoeken we een ankerplek tussen de twee hoofdeilanden. Na een regenachtige week is de zee onwijs kalm en breekt eindelijk de hemel open. Ik geniet zelfs van de zon op mijn gezicht, wat heb ik dat gevoel gemist! Jarenlang vermeden we liever de tropenzon, we leken wel vampiers. “Zo had ik me de Stille Oceaan voorgesteld” zegt Niels tevreden. “Black Moon, we zien orka´s in de verte” roepen onze Zuid-Afrikaanse vrienden van Avanti over de radio. We hebben nog twee uur tot aan de ankerplek te gaan en Avanti ligt een uur op ons voor. Met de verrekijker paraat nestelen we ons op het voordek in het zonnetje. Na een poosje zien we een groepje in de verte gracieus voorbij zwemmen en eentje zelfs vlak voor onze boeg. Orka vlak voor onze boeg; de enige andere keer dat we ze zagen was in Spanje! Vanaf wal roept en zwaait een lokale man naar ons. We liggen net voor anker aan een – op het eerste ogenblik – uitgestorven dorpje. Met wederzijdse nieuwsgierigheid roeien we naar de kade. Of we in zijn gastenboek willen schrijven. Een rondleiding door het dorp volgt. Hij zorgt voor de jonge reuzenmosselen die zodra ze groot genoeg zijn worden uitgezet. “Verder onderhoud ik het groen” en plukt een aantal limoentjes voor ons. Het dorp is inderdaad “uitgestorven”; het was tot aan 1930 een quarantaine voor álle leprapatiënten op de Pacific. En een aantal jaren geleden zijn de laatste woningen door een cycloon verwoest, waaronder die van hemzelf. Hij verdient al twintig jaar hetzelfde uurloon: 5 Fiji Dollar / 2,5 Euro per uur. “Heb je misschien AAA-batterijen voor me” vraagt hij. “Of anders kava?” Van baby tot volwassen reuzenmossel op de kwekerij, onze privé gids is erg blij met de kava De tweede wortel Op het eerste Yasawa eiland aangekomen besluiten we samen met de bemanning van Avanti naar de grotten te varen. We slepen de bijboten op het strand. Een local komt ons tegemoet. “We gaan bijna sluiten” begint hij. “Maar je hebt nog 20 minuten en het is 50 Fiji dollar per persoon”. Horden toeristen struinen uit de grotten en verzamelen zich in de toerboten. Met ongedane zaken trekken we onze bootjes terug in het water en besluiten naar het tegenoverliggende dorpje te gaan. Dit keer neemt crew Avanti de kostbare kava namens ons vieren mee. “Dus jullie zijn met twee boten?” vraagt de chief nogmaals en kijkt naar de enkele wortel op zijn schoot. Oeps. De chief benadrukt dat als we naar het naastliggende dorp willen we ook daar een kava moeten schenken. En als we de berg op willen wandelen, moeten we een gids inhuren. En als we de grotten in willen, dan …  “En nu is de markt voor jullie opgezet” zegt hij en wijst ons de deur. Verheugd op verse groenten en fruit – of op z´n minst een verse wortel – stuiten we op een soort Koningsdagmarkt met kleedjes op de grond vol souvenirs. Enigszins genegeerd doen we een rondje “Ohh” en “Ahh” en gaan maar terug naar de boten waar we de vers gevangen vis met onze buren delen. We vangen voor het eerst een Wahoo, een heerlijke en veilige roofvis om te eten! De derde wortel “We hebben inderdaad een paar vissen gevangen” antwoordt Niels. “De mahi-mahi en wahoo waren heerlijk, maar de barracuda hebben we voor de zekerheid teruggegooid”. De chief kijkt verschrikt op. “Daarvoor zou ik je moeten straffen”. Uhh. “Het is nu tijd voor de ceremonie” zegt hij en wijst ons de deur. We lopen tussen de huizen door en bukken onder het druipend wasgoed het hoofdplein op. Rechts zien we een mooi Christelijk kerkje en links is een bouwzeil uitgespreid. Een twintigtal cruisers hebben zich er al verzameld. John, de cruiser die ons namens het dorp uit heeft genodigd, vraagt iedereen zich voor te stellen aan priester John, die de ceremonie gaat leiden. Priester John schudt de gestampte kava in een zakje en laat het in een grote houten kom water weken. Terwijl hij vertelt over het ritueel knijpt hij in het zakje, totdat het water...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/wortelschieten/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>5</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Het laatste Koninkrijk</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/het-laatste-koninkrijk/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/het-laatste-koninkrijk/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 15 Jul 2023 21:11:56 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Stille Oceaan]]></category>
		<category><![CDATA[Travel]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9584</guid>

					<description><![CDATA[“Sorry lieverd, ik voel me met de minuut slechter worden”. De eerste nacht van vier is zojuist aangebroken. Black Moon dobbert ergens tussen Samoa en Tonga in. Omkeren heeft geen nut meer. Terwijl ik minstens twee etmalen met griep in het vooronder lig, zeilt Niels solo. Alleen bij het grootzeil reven steek ik even mijn snotterige neus naar buiten. “Ka- ik iets doe-?” vraag ik nasaal. Niels staat fier bij de mast om het eerste rif te zetten. Zwalkend op mijn benen trek ik wat aan het achterlijk om het grootzeil te helpen plooien. Hij heeft het eigenlijk al onder controle, dus ik kruip weer onder de “wol”. Het is een rare gewaarwording om in de tropen griep te hebben. Voordat de laatste nacht valt, voel ik me al iets beter en besluit een wachtje te proberen. Ik word beloond met een zonovergoten kalme zee. Wanneer Tonga in het ochtendgloren wordt onthuld, voel ik me ineens stukken beter. Het lijkt wel vloeibaar goud waar we in varen Samoa en Tonga zijn totaal verschillende eilanden. Zo heeft Samoa hoge bergen met watervallen en is “dankzij” de Chinese visserij zelfs industrieel te noemen. De locals zijn er ontzettend aardig en naar onze ervaring de meest gelukkige mensen van heel Polynesië. Tonga daarentegen is platter qua landschap, met actieve vulkanen, en de mensen maken een wat norse indruk. Trotser is wellicht een positievere benaming, want Tonga is het laatste koninkrijk van Polynesië. In tegenstelling tot de andere eilandengroepen in de Stille Oceaan zijn zij altijd vrij van kolonisatie gebleven en dus tot op de dag van vandaag onafhankelijk. Black Moon op Samoa: in de baai tussen het dorpje met kerk en gemeentehuis (links) en de Chinese vissers in (rechts) Hoge verwachtingen Onze verwachting van Tonga was hoog. En ja, daar gaat het vaak al mis. Zo keek Niels voorafgaand aan de reis het meest uit naar drie specifieke bestemmingen: Suriname, San Blas en Tonga. Dit in volgorde van aankomst, want hij fantaseerde zelfs gekscherend als “Plan A: Wereldomzeiling” niet lukt over te gaan op “Plan B: Een bar op Tonga openen”. Om uiteenlopende redenen bleken dit toch niet onze droombestemmingen te zijn. Dat klinkt heel verwend, en dat zijn we ook, want natuurlijk zijn dit geweldige locaties. Na drie jaar reizen weten we inmiddels steeds beter en sneller waar we ons ergens welkom, veilig en comfortabel voelen voor een optimaal verblijf. Klant is koning Wanneer we tussen het vulkanische landschap naar binnen zeilen, al slalommend om grote brokken lava gesteente heen, is onze eerste indruk van Tonga zeker positief. Vorig jaar dreigde er nog een vulkaan uit te barsten, waar ik een nieuwsartikel voor Zeilen over schreef. Dat maakt het decor waar we in varen nog net wat spectaculairder. Het is een klein uurtje varen naar het dorpje Heirifa, waar we ons in moeten klaren. Tijdens het motortochtje genieten we van de verlegen zon, terwijl we een kannetje water opofferen om het dek en ons zelf te ontzouten. Zo kunnen we de autoriteiten netjes aan boord ontvangen. Inmiddels kennen we het ritueel wel: Health, Biosecurity, Immigration &#38; Customs. In willekeurige volgorde, want vaak is het chaotisch en lijken ze de bezoeken niet op elkaar af te stemmen, waardoor het een hele dag kan duren. Ook op Tonga gaat het principe “klant is koning” niet op. We moeten aan de hoge kademuur aanmeren, bijna boven op een wrak Kingdom of Tonga Een enorme meneer zit tegenover ons in de kuip. Ons klaptafeltje lijkt wel model Playmobil zoals hij daar zit met een paar nieuwe formulieren voor zich. Hij is van de Biosecurity en neemt ons afval in beslag, wanneer hij ervan verzekerd is dat we geen huisdieren aan boord hebben. Handig denk ik nog, totdat de rekening komt. Graag cash te betalen in TOP, Tongaanse dollars. Uhh, maar we zijn er net en we mochten niet van boord, dus hoe komen we dan aan cash… Onze Franse bootburen zijn vanochtend al ingeklaard en zijn zo vriendelijk om voor ons geld uit de muur te halen. Het is niet de enige rekening die we moeten betalen namelijk en net als op Samoa wordt vrijwel alles nog in cash betaald, wat eigenlijk wel een leuker betaalmiddel is. Op Tonga eren ze o.a. het koninkrijk en de walvissen Hoog bezoek Weer een uur later komen de autoriteiten van Customs en Immigration aan boord en is het meeste papierwerk gedaan. Pas na vijven komt de meneer van Health en mag het gele Q-vlaggetje, dat al die tijd ongeduldig in de mast wapperde, naar beneden. Hij had onze boot blijkbaar over het hoofd gezien en was al bijna aan zijn weekend begonnen. Gelukkig rekende hij ons geen overuren, wat vrij uitzonderlijk is. Met de autoritaire schoenafdrukken nog aan dek vinden we een fijn plekje in de baai voor een welverdiende nachtrust. We nemen een verfrissende duik en trakteren onze Franse bootburen op de verse tonijn die nu na drie dagen perfect is om als sashimi te eten. Met een wijntje erbij zien we de kleine gebouwen aan de waterkant. Een restaurantje wordt afgewisseld met een ruïne en dan volgt er weer een winkeltje, merendeel gerund door Chinezen. Na het feestmaal duiken we allemaal op tijd te kooi om de nodige slaap in te halen. “Oh nee” verzucht ik wanneer de decibel aan wal met de minuut wordt opgevoerd. Er blijkt dus ook een bar te zijn en laat het nu vrijdagavond zijn. Tot wel 2 uur ‘s nachts worden we getrakteerd op het foute uur van de jaren ‘90 tot heden. Uitgeput ontwaak ik terwijl de fruitmarkt al in volle gang is. Ik por Niels wakker. “Ik hoop niet dat je zo’n bar in gedachten had?” Op de markt van Samoa kocht ik nog een waaier, zo heet dat het er was! ©emilehanna Walvissen spotten We verhuizen naar een meer afgelegen eiland, waar we ongestoord snorkelen, een vuurtje op het strand maken en walvissen spotten. Het seizoen is nog maar net begonnen. Met 5 mensen in onze bijboot...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/het-laatste-koninkrijk/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>7</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>De Tijdverdrijver</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/de-tijdverdrijver/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/de-tijdverdrijver/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 26 Jun 2023 05:13:10 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Stille Oceaan]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9568</guid>

					<description><![CDATA[Met een enkele zucht wind zijn we de tijdlijn overgestoken. Door een onzichtbare lijn zijn we van UTC +11 naar UTC &#8211; 12 gegaan en hebben we dus een hele dag overgeslagen. Zondag 18 juni 2023 komt dus niet in ons logboek voor terwijl we van Cook naar Samoa zeilen. We discussiëren al weken over de tijdzone, naar ons idee klopt de lokale tijd op de Cookeilanden niet met onze biologische klok. We worden pas rond 7.30 uur wakker, terwijl de zon ons normaal gesproken al lang en breed uit bed fikt. Nu zijn we dus officieel over de andere kant van de wereld. Toch zijn we de 180 graden lijn nog niet gepasseerd. Samoa heeft deze digitaal opgeschoven om makkelijker zaken te doen met Fiji, Nieuw-Zeeland en Australië. Voor ons komt het eigenlijk ook wel goed uit, want als we op een zondag aan zouden komen, konden we nog niet inklaren. Toeval hoor, want op een meerdaagse oversteek weet je nooit helemaal zeker op welke dag je precies aankomt. Hoe komen we al die uren op zee door? Vijf manieren van tijd verdrijven. Tijdverdrijver 1: Ditjes, datjes en dutjes Tijdens het zeilen beweegt werkelijk alles en daardoor gaan er ook dingen kapot. We controleren dus continu de noodzakelijke onderdelen, zoals tuig en beslag. Soms moet er wat strakker of losser gezet worden of zelfs uit voorzorg vervangen. Wanneer de zee rustig is en we ons allebei lekker genoeg voelen, doen we ook extra klusjes. Van kleding herstellen en canvas repareren tot iets poetsen of beter indelen. De vislijn staat overdag bijna altijd uit. Let wel: we moeten ook in staat zijn om de vis binnen te halen. Het is dus niet handig om deze klakkeloos te slepen, terwijl we de nacht ingaan, wanneer de zee ruiger is, er slecht weer op komst is of wanneer we ons katterig voelen. En uiteraard de huishoudelijke taakjes niet te vergeten. Bijvoorbeeld het jongleren met kopjes tijdens een afwasje, terwijl je zelf in een wastobbe staat, is soms ook een hele klus. En tussen al die ditjes en datjes, doen we ook veel dutjes. Want er is een wachtschema en die gaat 24/7 door. Met het ritme van de oceaan meebewegen voorkomt zeeziekte Tijdverdrijver 2: Wachtschema Een wachtschema, serieus? Jawel, maar ook niet helemaal. In het begin van onze reis deden we heel braaf 3 uur op, 3 uur af. Vooral tijdens de nacht. Maar het is echt vreselijk om wakker geschud te worden, wanneer je éindelijk in de remslaap ligt en dan vervolgens als een zombie buiten in de regen moet staan. Sinds de Pacific oversteek hebben we dit schema wat laten varen en gaat het meer organisch. Heel simpel: wanneer het kan en je bent moe, dan ga je slapen. En wanneer je voelt dat je de wacht langer kunt houden, dan slaap je later wat langer. En tijdens onze wachtjes dommelen we ook weleens, dan zetten we een wekkertje om ieder half uur de positie en omgeving te controleren. Overdag is het ook handig om een soort van wachtschema aan te houden, zodat het duidelijk is wie oplet (zie tijdverdrijver 5) en wie iets voor zichzelf kan doen (zie tijdverdrijver 4). Iedere drie uur vullen we het logboek in met daarin de positie, snelheid, condities, etc. Dit is een fijn ritueel om de dag en nacht te breken. Vaak plan ik er ook een snack- of drinkmoment omheen, om de tijd te rekken en om ergens naar uit te kijken. Zo hebben we een ochtend ritueel met eerst verse koffie en daarna ontbijt. Tegelijkertijd gaat het niet (zie tijdverdrijver 3). Het avondritueel is onze favoriet. Eerst lekker douchen op dek en daarna met een pot thee en pak koekjes samen naar de zonsondergang kijken. En herhaal. Overdag dutjes doen of een podcast luisteren  Tijdverdrijver 3: Natjes en droogjes Lekker eten is goed voor de moraal aan boord. Maar soms ook een enorme uitdaging. De eerste paar dagen op zee moet vooral ik voorzichtig zijn om niet zeeziek te worden. Vooraf bereid ik een paar simpele dingen voor, zoals een pastasalade, die je ook koud kunt eten. En ik zet een aantal blikken klaar die in een handomdraai op te warmen zijn. Het liefst eten we zoveel mogelijk uit onze “voertroggen”, deze plastic bakken zijn ideaal doordat ze afsluitbaar zijn (snel op te bergen als het ruiger wordt of wanneer we een deel voor de nacht willen bewaren), een handvat hebben (betere grip) en dieper zijn dan een normaal kommetje (minder kans op knoeien). Maaltijden die je zo naar binnen kunt lepelen zijn sowieso aan te raden: pasta, linzen, couscous en natuurlijk de befaamde instant noodles. Alles een beetje opleuken naar eigen smaak is aan te raden. Ook grappig om te realiseren dat natjes en droogjes vrijwel nooit samen gaan. Drinken is een werkwoord. Wanneer je de zes hele stappen naar buiten wederom niet zonder knoeien af weet te leggen, voel je je net een gefrustreerde peuter die de motoriek nog niet onder controle heeft. “Ben je klaar voor koffie, lief?” vraag ik voortaan. Dan pas schenk ik in, boven de gootsteen of een pan op het fornuis, waarna ik Niels beide bekers een voor een aangeef. Vervolgens neem ik ook plaats. En dan pas kunnen we drinken. Totdat beide bekers helemaal leeg zijn. Overigens, om zeeziekte te voorkomen, drinken en eten we de eerste dagen wat neutraler. Beter even geen koffie, pittig eten of zoetigheid. Maar water, crackers en lichte maaltijden, zolang als nodig. Onze favoriete voertroggen; vanuit gootsteen of op wiebelfornuis en handig om aan te geven Tijdverdrijver 4: Zien, horen, zwijgen De leukste tijdverdrijvers zijn degene waar je anders de tijd niet voor neemt. Het lezen van een boek – en deze ook werkelijk uitleest! Het luisteren van een podcast is ook een favoriet, omdat je dan gewoon om je heen kunt blijven kijken. Daardoor is dit ook een goed medium voor de eerste dagen, wanneer zeeziekte nog op de loer ligt. In dat kader is het...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/de-tijdverdrijver/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>6</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Avonturenboek</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/avonturenboek/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/avonturenboek/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 05 Jun 2023 22:03:48 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Cook eilanden]]></category>
		<category><![CDATA[Stille Oceaan]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9556</guid>

					<description><![CDATA[“Wie wil de eerste slag geven?”, de 18-jarige Peter houdt een roestige hamer omhoog. Vijf westerlingen kijken hem enigszins gechoqueerd aan. “Oh, gaat het met een hamer gebeuren?” stamel ik. “De dominee zal het zo doen”, stelt hij ons gerust en kijkt vertederd naar zijn varkens. “Ik verzorg ze, maar slacht ze niet”. We zijn uitgenodigd voor een Kai Kai morgen; een traditioneel diner voor speciale gelegenheden. Dit keer om de dominee en zijn gezin te danken voor hun dienst de afgelopen drie jaar. Het wordt inmiddels ook onze laatste dag in dit bijzonder dorpje met slechts 28 bewoners. Onverwachts hebben we de meest unieke ervaring tijdens onze reis gehad. De lokale mensen hebben ons verwelkomd, omarmd, gevoed en voor ons gebeden &#8211; zonder er ook maar iets voor terug te wensen. Het is werkelijk een verhaal uit een avonturenboek, dat we nu op onze beurt mogen schrijven.  Op de dag van onze aankomst op Penrhyn kunnen we direct inklaren. Eerst komt de meneer van de immigratie aan boord. Hij bekijkt onze paspoorten, de bootpapieren en controleert de zarpe, het document dat we bij vertrek uit Frans-Polynesië mee hebben gekregen. De volgende controle wordt door George gedaan, van de bio security. Hij vertelt dat we geen biologisch afval overboord mogen gooien en vraagt: “Heb je varkensvlees aan boord?”. Nu hebben we eerder gehoord dat vlees, noten, zaden en schelpen vaak ingenomen worden. Aarzelend bevestig ik dat we verse bacon in de koeling hebben. De kostbare zaden en mooiste schelpen heb ik in de kledingkast tussen ons ondergoed verstopt. Gelukkig mogen we het allemaal houden. “Het is gewoon voor op papier”, zegt hij en pakt een spray bus. Met een hink, stap, sprong sprayt hij door de boot om eventuele ongewenste insecten te doden. Gelukkig moet hij zelf ook lachen om zijn komisch optreden en we kletsen nog wat tot hij onze kajuit als veilig beschouwd. Zondag-rustdag is zo gek nog niet Eerste stappen aan wal “Zo, nu mogen jullie weer naar binnen en ook aan wal”, zegt George en wijst naar een gebouwtje. “Het politiebureau”. Via het zandpad ernaar toe passeren tientallen brommertjes ons. Iedereen zwaait en begroet ons in het Engels met “Hello” of in het Maori met “Kia Orana”. Kindjes achter op de brommers draaien verrast om en zwaaien net zo lang tot we uit het zicht verdwijnen. Sommige kinderen hebben nog nooit (bewust) een blanke persoon gezien, aangezien er in geen drie jaar zeilboten op bezoek zijn geweest. De enigszins norse politieman stempelt onze paspoorten en dan zijn we officieel ingeklaard op de Cookeilanden. 28 zielen We steken het atol over en droppen het anker voor het dorpje Te Tautua, waar momenteel 28 mensen wonen. Nog dezelfde dag worden we uitgenodigd om naar de zondagsschool te komen, waar de 11 kinderen hun versje aan ons voor gaan dragen. Vereerd nemen we plaats in het midden van het midden. De kinderen drentelen buiten in stilte rond het kleine gebouwtje, verrast vanwege de hoge opkomst door een bijna even aantal “toeristen”. Om ons heen zitten de vrouwen in kleurrijke gewaden, de mannen staan naast de rijtjes stoelen. Ik heb het gevoel alsof we hun zitplaatsen hebben ingenomen, nog niet wetende dat we dit gevoel in nog vele grotere proporties gaan ervaren. Dan begint de jongste vrouw op de voorste rij te zingen, haar buurvrouw valt bij, de derde naast ons volgt – het klinkt apart, maar wel mooi denk ik nog – totdat de vrouw pal achter ons inzet. Ik zie Niels zowat uit zijn stoel opspringen en moet mijn best doen om niet in de lach te schieten. Het is niet alleen dat deze oudste vrouw uit valse borst zingt, maar met z´n vieren zingen ze zo intensief door elkaar dat ik me bevangen voel. Lani, Sina en de oudste zangeres van het dorp Na het gezang verwelkomt Sina, de dominee, ons hartelijk. Ze zijn zo vereerd dat de gemeenschap Te Tautua momenteel 9 zielen rijker is en nodigt ons van harte uit om zondag minstens een van drie diensten bij te wonen. Inmiddels staan de 11 kindjes op een rij en dragen in het Maori hun versjes aan ons voor. De gezichtjes en namen gaan we later meer en meer herkennen, wat het afscheid nemen alleen maar moeilijker en moeilijker maakt. Tijdens de zondagsdienst is iedereen op zijn paasbest gekleed en ik begin steeds meer bewondering voor de liederen te krijgen. Kleine Kai Kai “Willen jullie bij ons thuis komen eten?” vraagt Lani, de vrouw van de dominee. Ze hebben een Kai Kai voor ons gemaakt en we mogen absoluut niets meenemen. De chocoladereep die we nog aan boord hadden wordt alsnog zeer gewaardeerd, zeker aangezien er in vier maanden geen bevoorradingsschip is geweest. Samen met onze drie Franse bootburen nemen we plaats aan tafel. Sina en Lani zitten beide aan het hoofd. In het midden staat een feestmaal. Sina doet een gebedje en bedankt ons wederom voor onze komst &#8211; hun eerste zeilgenootschap aangezien er in geen drie jaar boten zijn geweest. “Zo, nu mogen jullie beginnen” zegt Lani. Terwijl hun borden leeg blijven, begint ze te vertellen. Ze zijn hier een kleine drie jaar geleden gepositioneerd en binnenkort is het tijd om terug naar Australië te gaan. Uren strijken voorbij totdat we allemaal ons levensverhaal hebben gedeeld en de buiken van de zeilers gevuld zijn. Sina doet nog een gebedje en dan mogen we gaan. Niels helpt met het varken, links de jonge Peter die de varkens verzorgd Schietgebedje “Kom helpen met het varken” zegt Sina een paar dagen later. Niels stemt in. Alle zeilmannen zijn erbij, en ik. De andere zeilvrouwen moeten er niks van weten. Terwijl de ketel op het houtvuur aan de kook raakt, vraag ik de jonge Peter hoe vaak er een geslacht wordt. Even kijkt hij me niet begrijpend aan en antwoordt uiteindelijk “wanneer nodig”. Na de klap met de hamer wordt er weer een schietgebedje gedaan en dan volgt het mes. Niels houdt de achterpoten vast. Met de...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/avonturenboek/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>13</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Verder west  </title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/verder-west/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/verder-west/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 31 May 2023 21:13:59 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Cook eilanden]]></category>
		<category><![CDATA[Stille Oceaan]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9534</guid>

					<description><![CDATA[“Slaan jullie Bora Bora over?” Mijn buurman aan de bar kijkt me niet begrijpend aan en wijst naar de eilandjes pal tegenover ons. “Na ruim een jaar zijn we eigenlijk wel klaar om verder west te gaan” verklaar ik. “Verder west” is zo´n typische zeilterm op Frans-Polynesië om verder de Pacific op te gaan. Heel eerlijk zijn we het FOMO-gevoel bij ieder eiland of ankerplekje verderop ook een beetje beu. Zo komen we hier nooit weg. “Zijn we niet overhaastig?” probeer ik de dag erop. “Het is vroeg in het seizoen, dus we kunnen Bora Bora nog meepikken”. Niels houdt voet bij stuk. Black Moon is klaargemaakt, het weer is opgeklaard en we zijn immers al officieel uitgeklaard. “Ach dan hebben we een reden om ooit nog eens terug te komen” zeg ik dromerig. “We weten nu waar het is”. FOMO “Wist ik maar eerder dat het hier zo leuk was, dan waren we misschien wel langer gebleven”. Ik trap wederom in de FOMO-val. Aan de ene kant wil je niet weten waar het allemaal leuker is, aan de andere kant kan het helpen om goede keuzes te maken. De ´Fear Of Missing Out´ is hoog onder zeilers. Iedereen motiveert met de beste intenties waar je zeker nog heen moet, omdat zij daar een ge-wel-di-ge ervaring hebben gehad en je dat ook gunnen.  Want in die ene baai is een cleaning station voor mantaroggen en in die andere baai zwem je gegarandeerd tussen dolfijnen. En op Bora Bora is het water nóg blauwer dan hier. En daar zijn de eilanders zo aardig. En bij dat ene barretje moet je ab-so-luut een hamburger bestellen. De FOMO-lijst wordt langer, de tijd des te korter. Ik relativeer dat terwijl de één ergens een mooie ervaring heeft, wij gewoon van onze laatste week hier op Huahine genieten en nog een hele oceaan aan avontuur voor ons hebben liggen. Zonsondergang vanaf de Yachtclub, vooraan ligt Black Moon en achterin de laatste eilanden waaronder Bora Bora  Happy Hour We slenteren door het winkelstraatje van het dorpje Fare, pal aan het water waar Black Moon aan een spiksplinternieuwe meerboei ligt. Gratis en voor niets, terwijl je momenteel op Bora Bora 40 dollar per nacht betaalt. En een groot verschil met Tahiti: we kunnen hier gewoon peddelend naar de wal, slenterend naar de winkels en “kruipend” van de bar terug naar de bijboot. Iedere avond is het Happy Hour bij de Yachtclub, wat niet veel meer dan een bar met een aanlegplaats voor bijboten is. “Heel gezellig die bar” zeg ik op dag vijf nadat de Happy Hour weer eens flink is uitgelopen. “Ook erg gevaarlijk”. Tijd om te gaan!  Bestemming onbekend Het korte bezoek aan Huahine is eigenlijk wel lekker, want dit zal het tempo vanaf nu voorlopig blijven. Een weekje zeilen, een weekje eiland verkennen, en herhaal, totdat we in Fiji zijn. “Al besloten waar jullie heen gaan?” vraagt iedereen om de beurt tijdens onze laatste Happy Hour. “Nee, we laten de wind voor ons bepalen” grappen we serieus. Eigenlijk willen we direct naar Suwarrow, maar daar gaat de ARC-rally al naar toe en dan ligt de baai al vol. Bovendien zijn de twee Park Rangers nog niet op dit onbewoonde eiland gestationeerd en dus officieel ontoegankelijk. We besluiten de rally te omzeilen en eerst naar een hoger gelegen Cookeiland te varen. We laten Bora Bora links liggen &#8211; goed over de reling kijken 😉 Westwaarts We vertrekken tijdens een nieuwe maan. De zeilen worden mooi van opzij gevuld wanneer we Bora Bora voorbij zeilen. “Ik vind het eigenlijk best stoer van ons dat we deze “must visit” gewoon links laten liggen&#8221;, overtuig ik mijn laatste FOMO-stuiptrek. Terwijl we de eerste nacht invaren zien we het Zuiderkruis achter ons. ´s Avonds zien we de zon voor ons in de oceaan zakken en vervolgens Orion erboven. De vallende sterren zijn haast niet bij te houden, zoveel tellen we er beurtelings. Maar een nieuwe maan kent zowel voor- als nadelen. Zonder bouwlamp is de wolkenontwikkeling minder goed te zien, waardoor je verrast kunt worden door squalls: kleine fronten waar héél véél wind in zit. Om je vervolgens achter te laten met een rommeldek aan neergehaalde zeilen en vaak een natte kuip.  De eerste dagen zijn zo aangenaam dat ik niet eens zeeziek word. Vanaf dag twee en drie staan we gewoon allebei kleine klusjes aan boord te doen. Op dag vier begint de wind in te kakken. En op dag vijf liggen we officieel stil. Met nog 60 mijl te gaan liggen we praktisch voor de deur van het atol. Toch zijn we niet heel gretig om de motor meteen te gebruiken, want we weten niet of we er kunnen tanken. Bovendien redden we het niet meer om voor het donker binnen te komen. We dobberen een middag en nacht, halen wat extra uur slaap in, maken schoon schip en varen dan de laatste mijlen richting de pas van ons eerste Cookeiland. De volgende ochtend varen we het atol binnen Van het zuiden weg Toen ik de naam Penrhyn voor het eerst hoorde associeerde ik dit niet met Cook. De originele naam in Maori is Tongareva en klinkt meteen wat tropischer &#8211; het betekent “van het zuiden weg”. Voor de ingang van het atol ligt nog een schip. Ik kijk door de verrekijker “Er staat Police op”. Niet lang erna roept het patrouilleschip over de radio wat onze intenties zijn. “We wachten tot het licht wordt, zodat we het atol in kunnen varen” antwoordt Niels. “Wij ook” horen we weer in een Nieuw-Zeelands accent. “Okay, stand-by kanaal 16”. Met de opkomende zonneschijn in mijn gezicht leun ik over de preekstoel. “Ik kan zo de ondieptes echt niet zien hoor” roep ik. De stroomversnelling heeft ons al in de vaargeul gezet en met een rotgang varen we tussen de brekende golven door. “We zijn al binnen” roept Niels terug en buigt af naar stuurboord. Nu met de zon achter me, zie ik het koraal beter. Slalommend vinden we...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/verder-west/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>6</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Stipjes op de horizonten</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/stipjes-op-de-horizonten/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/stipjes-op-de-horizonten/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 11 May 2023 02:02:59 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Frans-Polynesië]]></category>
		<category><![CDATA[Stille Oceaan]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9525</guid>

					<description><![CDATA[“Vanaf hier zijn het eigenlijk maar stukjes van vier tot zeven dagen” zegt Niels bijna achteloos. “Stukjes” herhaal ik. Dat waren precies de oversteken in ons eerste jaar. Vier dagen naar Spanje, zeven dagen naar Kaapverdië. Toen spraken we niet over stukjes. Dat waren flinke mijlpalen. Blijkbaar zijn we dusdanig gegroeid en comfortabel op zee geworden dat we het vanaf nu over stukjes hebben. De bestemmingen daarentegen, die beschouwen we zeker wel als mijlpalen. Wat dacht je van Cook, Tonga, Fiji, New Caledonië, Australië? Deze en nog een aantal onbekendere eilanden zijn allemaal stipjes die één voor één op de horizon zullen verschijnen. Australië is dan de eindbestemming voor dit jaar en tevens de start van ons vervolgplan… Terug op Tahiti Zes weken lang hebben we geen gereedschap gebruikt &#8211; op een machete voor kokosnoten, een bijl voor brandhout en een hengel om vis te vangen na. Sinds lange tijd voelde het als vakantie. Dat wil niet zeggen dat er geen bootklussen te doen waren, er is altijd een lijst. Vooral nu we ons voorbereiden op ruim 2.000 zeemijlen dit jaar. Tahiti is een van de weinige eilanden op Frans-Polynesië met faciliteiten en winkels om deze lijst af te kunnen vinken. Wonend vanachter anker is het verblijf hier vrij dramatisch. De beste ankerplek (lees: de minst risicovolle) is bij “Airport Anchorage”. Niet omdat de vliegtuigen zo laag vliegen &#8211; wat ze wel doen, want we liggen pal voor de landingsbaan – maar het gezwier en getrek aan het anker, vooral vanwege de onstuimige wind die over het ankerveld blaast en de stroming die ons naar de ondieptes stuurt. Het is 24/7 oppassen geblazen. Dan nog de lange en vaak wilde ritten met de bijboot om in de stad te komen maakt het erg vermoeiend en tijdrovend. Zeker gezien het lokale werk ethos minimaal en de uitgaven maximaal te noemen zijn. Een tegemoetkomende squall voor ons en slecht weer achter ons op de Airport Anchorage in Tahiti Klussenlijst Tahiti is natuurlijk meer dan alleen de hoofdstad Papeete, het is dus oneerlijk om het zo negatief af te schepen met enkel onze ervaring. We komen hier namelijk niet voor de monumentale watervallen, de traditionele dansfestivals en wereldberoemde surfwedstrijden. Sinds lange tijd &#8211; én tot lange tijd &#8211; zijn we in een soort van beschaafde wereld waar bijna alles te verkrijgen en te regelen is. Als je geluk hebt. En veel geld. En wat geduld. En niet te hebberig wordt. Hier kunnen we Black Moon shipshape maken. Een kleine greep uit de lijst: alle zeilen en verstagingen controleren (terwijl je zowat levend verbrand wordt), een routeplanning (wat een behoorlijke uitdaging is om de twee ARC vloten te omzeilen), visums en inklaar procedures voorbereiden (we zijn heel erg verwend geraakt hier het afgelopen jaar), satelliettelefoon activeren (met de komst van Starlink lijkt onze Iridium Go uit het Stenen Tijdperk te komen), vloeken op het AIS apparaat dat ineens niet meer werkt (andere boten kunnen onze boot niet meer op hun plotter zien. Helpdesk: of we het eventjes terug naar de fabriek kunnen sturen…), het onderwaterschip schrobben (er zit bijna geen antifouling meer op), provianderen voor minimaal 12 weken (denk aan de logistiek!). Voorpret! Greetje hijst Niels in de mast voor tuininspectie en samen de zeilen controleren/repareren Microsamenleving De “dinghy dock” is de parkeerplaats voor bijboten. Als je dan zo de Marina in komt tuffen, tevreden dat je bijboot je veilig naar wal heeft gebracht, op zoek naar een geschikt en veilig plekje, het dan zorgvuldig aanlegt, op slot doet, vervolgens op de kade klautert en nog eens omkijkt of je niets vergeten bent en of je je bootje wel zonder toezicht achter kan laten, dan kijk je nog eens goed naar de buurbijboten. Bij welk moederschip zouden ze horen? Wat zou het voor eigenaren zijn? Wat voor nationaliteit? Reizigers of blijvers? De “dinghy dock” is een soort microsamenleving. Je kunt er veel vanaf lezen. Aluminium bijboten behoren vaak bij blijvers die hier werken – ze zijn duur, onverwoestbaar en vooral minder geschikt om mee “op sleeptouw” te nemen. Er zijn hele luxe boten met zelfs een stuur console – deze behoren dan tot evenzo luxe jachten met uiteraard een volwaardige stuurhut ergens torenhoog, vaak zijn het deelnemers van de ARC of een andere rally. Dan zijn er bijbootjes zoals die van ons – de middenklas wereldreizigers die een precies passend maatje hebben en er zuinig op zijn. Tot slot zijn er nog de clochards – de zwerfbootjes waarvan je denkt dat ze achtergelaten zijn. De tubes zijn lek, waardoor de drijvers half leeg zijn. Er staat water tot aan de enkels (zee- of regenwater is om het even). De motor start niet meer of ontbreekt inmiddels. Een drijvende halve peddel maakt het plaatje compleet. “Franse vlag, stalen knikspant. Wedden?” We hebben het vaak in de praktijk gezien, zowel op Martinique als hier. De Franse clochard hangt over de voorste leeglopende drijver, zwoegend met een enkele peddel richting z’n stalen knikspant. Niels en ik kijken elkaar dan altijd even aan en denken hetzelfde: Zover mogen we het nóóit laten komen! Onze bijboot te midden van clochards Crew gezocht Een paar maanden eerder op Tahiti bezochten we de Marina voor een mogelijke klus. Via via kwamen we met een Hongaar in contact die onlangs een boot kocht en vanuit hier dus vertrekt met Fiji als stip op de horizon. Hij heeft wel zeilervaring maar nog nooit meerdaagse tochten gedaan. Dus zoekt hij ervaren crew. “Het zou wat voor ons kunnen zijn” denken we hardop. “Ja het zou een mooie eerste klus kunnen zijn” dromen we verder. We bekijken de boot (keurige Moody 42), ontmoeten de schipper (beetje vreemd), bespreken het honorarium (niet verkeerd) en nemen het reisplan door (3-6 weken, ai). Vertwijfeld lopen we de steiger af. “Het feit dat we enthousiast raken om zoiets te doen, is een goed teken” begint Niels en vervolgt. “Maar de eerste klus moet ook een positieve ervaring zijn”. Ik knik. Wij twijfelen om drie redenen. Ten eerste: we...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/stipjes-op-de-horizonten/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>6</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Twilight zone</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/twilight-zone/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/twilight-zone/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 20 Apr 2023 21:30:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Frans-Polynesië]]></category>
		<category><![CDATA[Persoonlijk]]></category>
		<category><![CDATA[Stille Oceaan]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9497</guid>

					<description><![CDATA[“Drink met je billen bloot melk uit een kokosnoot”. Bij het horen van dit liedje was ik als kind al verkocht. Hoe fantastisch is het om deze droom werkelijkheid te laten maken?! Dat is eigenlijk precies wat ik mezelf afvraag. Een maand lang drinken we werkelijk uit een kokosnoot, met onze billen bloot, op een onbewoond eiland. Oké, met andere zeilers in de buurt bedekken we ons heus wel met wat badkleding, desnoods een palmblad of een setje kokosnoten &#8211; het wordt niet voor niets de Tree of Lifegenoemd. Maar wat als dat leuk is voor even, maar niet voor heel je leven? Laveren we dan niet gewoon tussen droom en realiteit; een soort van twilight zone? We krijgen nieuwe inzichten hoe we onze reis willen vervolgen en hoe erna. Tijd om met de billen bloot te gaan. Na drie weken op de zuidpas van Fakarava beginnen de voorraden te slinken en de vuilniszakken te stinken. Er zijn hier geen winkels of afvalcontainers. Hopelijk arriveert het spookschip deze week wel. Aangezien we hier nog een aantal weken willen blijven, moeten we de gok wagen. We varen zo´n 30 mijl richting de Noordpas, waar het dorpje Rotoava is. Qua reissnelheid stond dit gelijk aan boodschappen doen in Groningen terwijl we in Brabant woonden. Zes uur lang slalommen we tussen Pearl farms en koraalhoofden door. Het is en blijft een surrealistische gewaarwording om in een atol te varen. Een soort van Grevelingenmeer met een exotisch behangetje. Al zeilend in een atol voelt het toch een beetje aan als een Twilight zone Westerse logica Bij het dorpje aangekomen blijkt dat wij niet het enige schip zijn met bevoorradingsdrang. Aangezien het twee weken geleden is dat er voedsel en brandstof is geleverd, is het uitdagend om een ankerplekje te vinden. We worden om 6 uur ´s ochtends gewekt, al dan niet door onze eigen wekker dan wel door het bevoorradingsschip. De hijskraan en transportkarretjes maken overuren, terwijl het tankstation en de winkel dicht blijven. Daar staan we dan met onze westerse logica. Natúúrlijk moeten we wachten tot alles uitgeladen is. Eilandleven. Het bevoorradingsschip wordt ontladen, in de rij bij het tankstation. Lees ook ons nieuwste artikel Gas, water en licht aan boord Hamsteren “De groentes zijn gearriveerd, snel!” appen onze bootburen. We schrokken de lunch naar binnen en sjezen weer met de bijboot naar de wal. Het tankstation is nog dicht, maar het kleine supermarktje heeft al wat bananen, mango´s, avocado´s, courgettes, uien, aardappelen en limoentjes uitgestald. De zeilers eromheen gedragen zich als apen in een dierentuin. Binnen een half uur is zowat het hele stalletje leeggeplunderd. “Maar hoe doen de locals dat dan?” vragen we ons af. Blijkbaar bestellen zij hun boodschappen online en wordt het vanuit Tahiti soort van “Thuisbezorgd”, waar ze het vanaf de kade ophalen met hun pick-up of boot. Kunnen ze meteen even tanken, tenzij… Pas laat in de middag gaat de pomp open. Voor de derde keer deze dag laden we onze bonte collectie aan kannetjes uit de bijboot. Vooraan in de rij zien we een eiland aan uniformele kannen; rood voor benzine en geel voor diesel. De charterboot tankt zo´n 1.000 liter en achter hen liggen nog drie van die grote catamarans. “Maar wat blijft er nog over voor de locals?” vragen we ons af. En ja hoor, de volgende ochtend is de diesel al uitverkocht. Nu we langer op Frans-Polynesië zijn zien we steeds meer schaduwkanten. Met name de particuliere charterboten dragen niet bepaald bij aan een goede reputatie. Kokosnoten verzamelen en drinken ©ahoipaulina Cocoloco Na een ruige week (lees: vijf dagen lang vast op Black Moon) kunnen we eindelijk weer buiten spelen. Dagenlang zijn de condities perfect om te duiken, waarna de zeilers zich op het strand verzamelen. We hakken kokosnoten en takken, waarna we cocoloco (vers kokoswater met een scheutje rum) rond een vuurtje drinken en naar de sterren kijken. We hebben een geweldige tijd en goed gezelschap, echt waar, en toch schort er iets. “Zijn jullie nou helemaal cocoloco geworden?” hoor ik je al denken. Lagerwal We hebben steeds sterker het gevoel alsof we hier niet op de Tuamotus horen te zijn. We merkten dit vorig jaar al vanwege het slechte weer en de pech aan Black Moon, maar we wilden graag een herkansing. Zeker met de ruige condities realiseer je hoe dun het lijntje is; “overleven op een eiland” is leuk zo spelenderwijs; af en toe wat kokosnoten hakken, een visje vangen, wat etenswaar delen met de bootburen en je eigen bonen spruiten. Links: Koraalhoofden zijn mooi om te zien tijdens het snorkelen, maar erg risicovol tijdens zeilen of achter anker. Rechts: Schip lagerwal geraakt, deze zagen we vorig jaar al &#8211; zoek de verschillen! Als het erop aankomt is het stuk minder paradijselijk. Dan zit je met gouden handboeien op de boot vastgeketend. Dan kijk je door het patrijspoortje hoe de palmbomen horizontaal staan. Door het platte landschap is er weinig beschutting en als je lagerwal komt te liggen loop je enorm risico om op koraal of zelfs op het atol terecht te komen. Het worden niet voor niets “danger islands” genoemd. Na veel praten realiseren we ons wat er ook onderhuids dwars zit. Type zeilers We zitten in een twilight zone qua locatie en zeilers; zeilers die hier jarenlang willen blijven en remote werken, zeilers die hier charteren en veelal over business praten en zeilers die hier hun reis beëindigen om uiteenlopende redenen en dus hun boot gaan verkopen. Dan zijn er een paar zeilvrienden die net op de Markiezen zijn aangekomen en hier nog heen moeten zeilen. Tussendoor sjezen de ARC-zeilers als een stelletje gepekelde japanners in een paar weken tijd door heel Frans-Polynesië. En tot slot zijn er de zeilers die voor ons op Tahiti zijn en zich al voorbereiden om verder West te gaan. Bij deze allerlaatste groep horen wij. Met zeilvrienden rond het kampvuur ©ahoipaulina Stipje op de horizon We besluiten het eerstvolgende weervenster naar Tahiti te nemen om onze reis te vervolgen. In mei verlaten...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/twilight-zone/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>7</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Spookvaren</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/spookvaren/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/spookvaren/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 01 Apr 2023 19:46:11 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Frans-Polynesië]]></category>
		<category><![CDATA[Stille Oceaan]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9459</guid>

					<description><![CDATA[“Maar ik bleef best kalm toch?” vraag ik naar de bekende weg. “Jazeker, alhoewel ik dat niet altijd kon zien…” Ik doe alsof mijn neus bloed. “Bijvoorbeeld toen je létterlijk achter mij aan het schuilen was”. Ik grinnik mijn zenuwen weg. En ja, ik moet eerlijk toegeven dat ik het best spannend vond om honderden haaien in één oogopslag te zien. Het wordt de “wall of sharks” genoemd. Maar ik vond het meer een file. Een soort van A2 met linksrijders, rechtsrijders, bumperklevers, inhalers, af en toe een oud vrouwtje die de rijstrook ophoudt, eentje die steeds op de rem trapt en een enkele spookrijder die de boel op stelten zet. “Spookvaren” hebben we zelf ook ervaring mee. Vanuit Moorea zijn we terug naar Fakarava gegaan, wat eigenlijk tegen de richting in is. Zoals we vaker zeiden “een geduldige zeiler heeft altijd goede wind”…  Na zeven maanden zeggen we onze vrienden op Tahiti en Moorea gedag, we gaan terug naar de Tuamotus voor zo’n zes weken. Een oversteek van drie dagen met wind uit het westen, wat zelden voorkomt. Perfect windje in de rug en dus weinig kans op tegenliggers. Het is heerlijk om weer onderweg te zijn, om nachtwachtjes onder de sterrenhemel door te brengen, een hengel uit te werpen en lekker in je nakie een zoute douche te nemen. Black Moon is beter uitgerust dan toen we hier de vorige keer waren. We zijn terug met een herstelde stuurkwadrant, goede watermaker, stevigere bijboot en zelfs duiktanks! We zijn vertrokken! Nog even handsturen en dan kan de gerepareerde autopilot het roer overnemen. Haaien rond de boot Twee dagen na aankomst is Niels jarig en de vers gevangen Bonito perfect om als sashimi te serveren. Ik fileer de tonijn, verwijder de huid en snijd het in dunne plakjes. De restantjes gooien we overboord. Een spektakel volgt: haaien! Nu hebben we al wel vaker tussen zwartpunt- en grijze rif haaien gezwommen en ze blijken echt niets te doen. Niet expres althans. Toch blijft het een dingetje. Je brein zegt “gevaar” en dat maakt het moeilijk om je hoofd koel te houden. “En wat nou als je ze gaat zien als hondjes?” oppert Niels. Hmm, interessant. We weten dat er op Moorea meer bijtincidenten door honden dan met haaien voorkomen. En voor honden ben ik niet bang, dus waarom dan wel voor haaien? Bang voor haaien Terwijl ik rond de boot snorkel zie ik een haaitje voorbij zwemmen. Ik bedoel een hondje. Een niet-aaibaar hondje voor de volledigheid. Hele gesprekken voer ik in gedachte met mezelf onder water. “Hé daar is ie weer. Oh dat was wat dichtbij vriend. Oké, dit gaat best goed. Help, is ie nu vlak achter me? Ahum, dat is je eigen vin Greetje. Ah, daar is ie!” Ik zwem een stukje met hem mee. Niels filmt het tafereel en ik raak een beetje overmoedig. Wanneer ik hem rechts in probeer te halen krijg ik een verkeersovertreding. De haai buigt plots links af, schrikt van de opgestelde cameraman, waardoor hij een u-turn maakt en recht op mij af sjeest. Ik schiet als een raket omhoog, naar de oppervlakte. Al snorkelend kan dat prima, maar tijdens het duiken is dit uit ten boze. De Zuidpas van Fakarava: rechts vooraan start de &#8220;Wall of Sharks&#8221;, links vooraan is het duikcentrum, links achterin is de ankerbaai. Klik hier of op de foto voor het filmpje. Duikplan Op de ankerplek verzamelen we zoveel mogelijk informatie over dé duik der duiken. Het is namelijk niet zomaar een duik, het is een driftduik. En het is niet zomaar een driftduik. Het is een driftduik tussen honderden haaien. Gegarandeerd! Dit maakt de Zuid-pas van Fakarava immens populair. Onder een hele selecte groep uiteraard, want de Tuamotus ligt in het midden van de Stille Oceaan. De weinige toeristen die hier verblijven, komen dan ook speciaal voor deze ene duik. Er zijn hier meerdere duikcentra, maar we slepen niet voor niets al die spullen mee aan boord. Na wikken en wegen besluiten we zelfstandig te gaan, met z’n tweeën. We verzamelen dus informatie &#8211; en vooral moed &#8211; door met voorgangers te praten. We maken een duikplan: tijdens laagwater varen we met onze eigen bijboot door de pas, richting open zee, daar gaan we overboord tot zo’n 20 meter. Met een lange lijn in de hand drijft de bijboot met ons mee richting het atol. Eenmaal binnen het atol buigen we rechtsaf en komen we vanzelf in een stroomversnelling terecht. Deze “rapid” stopt tot op zo’n 3 meter diepte naast het strand. Stapsgewijs gaan we dus van diep naar ondiep en maken we daarmee een zogeheten veilige duik. Tenminste, als je de haaien buiten beschouwing houdt. Klik hier of op de foto voor het filmpje Duiken met haaien Als twee verkeerscontroleurs zitten we strategisch achter een rots opgesteld, met de camera in de aanslag, naar de file te kijken. Tijdens de eerste paar minuten lijkt er een opstopping gaande. Spitsuur. Daarna gaan de haaien niet langer met een boog om ons heen, maar blijven ze hun rijbaan volgen. Hoe dieper des te minder mooi het licht; in deze grauwige setting bedenk ik dat het spookjes zijn die zo heen en weer zweven. Weer even later komen ze steeds dichterbij, maar zo vanachter het koraal voel ik me best veilig en lijkt het eerder alsof ik naar een 3D film aan het kijken ben dan dat ik werkelijk midden in zit. Na een kwartiertje nemen we de afslag en laten we ons door de stroming over ondiepere koraallandschappen meevoeren. We zien de mooiste gekleurde visjes en zelfs een enorme manta rog. “Wauw, wauw, wauw” roepen we zodra we weer boven water zijn. “Morgen weer?!” Spookschip “Onze re-match is nu al geslaagd hè?” evalueren we met een biertje op dek en de duikpakken druipend aan de reling. Rondom ons roffelen de compressoren. Het zorgt niet voor geluidsoverlast, eerder een saamhorigheidsgevoel. We zijn hier allemaal voor hetzelfde doel: duiken. Het seizoen hier is nog maar net van start. De...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/spookvaren/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>8</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Wind mee, stroom tegen</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/wind-mee-stroom-tegen/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/wind-mee-stroom-tegen/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 22 Feb 2023 01:35:22 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Frans-Polynesië]]></category>
		<category><![CDATA[Stille Oceaan]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9435</guid>

					<description><![CDATA[“Doe een stapje naar voren, doe een stapje terug”. Het lijkt wel een foute carnavalskraker hier in Frans-Polynesië, maar voor ons geen polonaise. We zijn nog steeds in volle voorbereiding op het volgende hoofdstuk met een ritme dat het één wordt gemaakt en het ander breekt. Gilly is ergens in een hoekje gekropen, een spoor van oranje kattenhaar dwarrelt door de kajuit en de kuip om ons heen. Zo schrok ze van het gebeuk op de golven toen we koers op Tahiti zetten. We hebben wind mee, maar stroom tegen. “Ik dacht dat het een lekker zeiltochtje zou worden?” roep ik vanaf het achterdek terwijl ik de duiktanks opnieuw vast probeer te sjorren. Niels staat achter het roer. De elektrische autopilot is nog steeds buiten gebruik; hopelijk kunnen we ´m vanaf morgen repareren. Dan verruilen we Gilly voor de pakketjes die haar baasjes uit Amerika voor ons mee hebben genomen. Binnenkort verlaten we Moorea en gaan we verder! Of toch een stapje terug&#8230;? “Hey” wijs ik. “Wat drijft daar nou?” Niels verlegt koers om polshoogte te nemen. Er drijft iets plats in de kleuren groen en geel. In gedachten gaan direct alarmbellen af; het zal toch geen nood-iets zijn ofzo peins ik. “Nee, het is een kajak”, juich ik. “Ja, zo eentje die locals gebruiken om mee te vissen”, merkt Niels op. Er is alleen geen hengel te zien en ook geen visser. We nemen de op drift geraakte kajak op sleeptouw. Het ding surft van links naar rechts. “Online is er niets als verloren opgegeven” grijns ik. De dag erop verkopen we ´m voor een leuk prijsje en zo doen we weer een stapje naar voren. ^ Kajak op sleeptouw, frisse kuiptent, elektrische autopilot repareren Voorjaarsschoonmaak Inmiddels eist de zon z´n tol. Het canvas begint her en der te scheuren en een aantal ritsen werken niet meer. Ik had een leuk tweedehands naaimachientje te koop zien staan, maar tijdens de demonstratie brak het ding zowat in tweeën. We doen weer een stapje terug door de klus uit te besteden. We kennen een Spaans stel met een semiprofessioneel atelier aan boord. De verdiensten van de kajak gaat zowat rechtstreeks naar de Spanjolen. Tussendoor maak ik gretig gebruik van de wasserette in de Marina en doen we een grote “voorjaarsschoonmaak” aan boord. Na een paar dagen zijn zowat alle kattenharen verdwenen en staat er een frisse tent over de kuip. Het voelt weer lekker ruimtelijk en opgeruimd aan boord. ^Met de hand sturen want de elektrische Autopilot is nog kapot  Klussen afwerken Met de benodigde pakketjes gaan we terug naar Moorea om de laatste klussen af te werken, zowel op Black Moon als op de twee boten van onze vrienden. Het is een knobbelige oceaan en de wind komt in een tijdsbestek van een paar minuten letterlijk “van voor, naar achter, van links, naar rechts”. Echt waar, ik verzin het niet. Niels stuurt wederom met de hand en lijkt er zelfs wel lol in te hebben om zo van de golven te surfen. Bij “thuiskomst” neem ik het roer over om Black Moon op een goed plekje te manoeuvreren, terwijl Niels het anker laat zakken. “Het stuurt raar…” merk ik op. Met een roer-aan-een-scheg heb je altijd een afwijking bij het achteruitvaren, maar dat zijn we gewend. “… alsof er geen roerdruk is!” ^Manoeuvreren op de ankerplek Hoofdpijndossier Niels duikt de achterkajuit in en opent het hoofdpijndossier. “Draai eens aan het stuurwiel” roept hij door het achterluik. Ik draai van links naar rechts. “Ja, het kwadrant is helemaal uit positie joh!” hoor ik. En zo zijn we een halve dag zoet met het ontmantelen en her installeren. De zelf tappende moeren zijn uit zichzelf losgedraaid. Er leek nog een minuscuul barstje te zien op het laswerk, maar wellicht was dat al zo en zijn we gewoon bevangen door onzekerheid en stress. De vorige keer waren we wellicht te voorzichtig geweest met aandraaien uit angst dat het kwadrant weer zou breken. We hebben er allebei buikpijn van. Ik repeteer in mezelf: het gaat er niet om wat er gebeurt, maar hoe we ermee om gaan. We installeren het opnieuw en draaien het dit keer snaarhard aan; ieder moertje om de beurt iets strakker. We spreken af dat we het kwadrant na iedere tocht even controleren. ^Het stuurkwadrant opnieuw installeren Uit de wurggreep Het lijkt wel alsof Moorea ons in een wurggreep houdt. Eerst de falende startmotor waardoor we niet weg konden, nu weer het kwadrant, dan een mastlier die spontaan in duigen valt en nog meer van hetzelfde liedje. Na zes maanden zijn we Moorea nog steeds niet beu, maar we voelen dat het tijd is om door te gaan. Inmiddels kennen we steeds meer zeilers die hier jarenlang rond cruisen en het klinkt erg verleidelijk, want er is nog zoveel te ontdekken op Frans-Polynesië. Met een Europees paspoort heb je geen visum nodig en je boot mag twee jaar blijven (daarna moet je ´m invoeren tegen 7% van je bootwaarde). Maar dit is niet onze eindbestemming. We voelen allebei de drang om nog grote stappen vooruit te nemen: Tonga, Cook, Fiji, Nieuw-Caledonië, Australië, Indonesië… Maar zover is het nog niet. Het cycloonseizoen is namelijk nog niet voorbij. We gaan eerst nog een aantal andere eilanden en atollen ontdekken. Terug naar de Tuamotus waar niets groeit behalve kokospalmen, waar bijna niets te koop is behalve zwarte parels, waar bewoners afhankelijk zijn van regen om te drinken, waar je surft op golven in plaats internet. Dat is in vele opzichten een stapje terug. Terug in onze route, terug in comfort, terug naar basis levensbehoeftes, terug naar de essentie van onze reis, terug naar “Op een onbewoond ei-ei-eiland”.]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/wind-mee-stroom-tegen/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>12</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
