<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Solomon &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<atom:link href="https://www.sailingblackmoon.nl/category/solomon/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<description>Sailing Black Moon</description>
	<lastBuildDate>Fri, 20 Oct 2023 00:56:38 +0000</lastBuildDate>
	<language>nl-NL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.7.5</generator>

<image>
	<url>https://www.sailingblackmoon.nl/wp-content/uploads/2026/04/cropped-dji_fly_20250830_131936_387_1756549664027_photo_optimized-scaled-1-32x32.jpg</url>
	<title>Solomon &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Verstoppertje</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/verstoppertje/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/verstoppertje/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Fri, 20 Oct 2023 00:48:20 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Papoea-Nieuw-Guinea]]></category>
		<category><![CDATA[Solomon]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9679</guid>

					<description><![CDATA[“KAKAA!” klinkt het vanuit de bosjes. “Was dat een vogel of een lokroep?” fluister ik. Geritsel om ons heen. “Waar dan?” Met slechts een paar knopen snelheid draaien we een rondje in de uithoek van de mangrove, een potentiële ankerplek voor de nacht. We hebben de vijf dagen op zee amper geslapen, terwijl we al oververmoeid uit Solomon vertrokken. Met deze “sneaky stop” hopen we onszelf een nachtje op te kunnen laden. Langzaam tuffen we tussen de buitenste eilandjes van Kavieng in Papoea-Nieuw-Guinea door. Dit keer hebben we besloten om ons helemaal niet in te klaren. Daarvoor moet je namelijk naar vast land of een van de hoofdeilanden en dat vonden we te risicovol. Om ons heen zien we platen tussen wilde begroeiing, waarschijnlijk daken van woningen. Van zo’n vijftig meter afstand proberen we met de verrekijker door de bladeren te turen en zien steeds meer silhouetten&#8230;  Verstopplek 1: Kavieng mangrove Op het moment dat we het anker hebben laten vallen zijn we omsingeld door halfnaakte eilanders. Een aantal kano’s komt ons al tegemoet. De een vraagt iets onverstaanbaars. De ander zit stilzwijgend ons te observeren. “Ik voel me hier niet bepaald veilig&#8221;, biecht ik na een poosje op. “Nee, en de ankerplek is het ook niet” zegt Niels. “We liggen slechts een paar bootlengtes van het rif af”. We besluiten door te gaan om het op de volgende ankerplek nog eens te proberen. Er staat nog een beetje wind die we kunnen benutten. Het nadeel is dat deze pas vier dagen verderop is. Het voordeel is dat we dan wel op de helft zijn. Zeilreparatie voor vertrek Verstopplek 2: Gizo mangrove Kavieng was eigenlijk niet onze eerste verstopplek. Nog voor vertrek in Solomon hielden we ons schuil in de mangrove van Gizo. Op de dag van uitklaren startte het weekend, wat de sfeer op straat met het uur grilliger maakte. De man van Customs bleef appen dat we de zogenaamde onkostenvergoeding ergens moesten komen afgeven en een stel benevelde vissers werden steeds vervelender. Een paar redelijk-goede nachten later klaarde het weer wat op en besloten we samen met Buddyboot Timy te vertrekken. Deze Jeaneau 39 is sneller dan Black Moon, dus voor ons een extra uitdaging om technischer te zeilen. Zo besloten we om niet de Hydrovane te gebruiken, maar de elektronische autopilot. Hiermee kunnen we juist naar de squalls toe sturen. Een Hydrovane vaart altijd met de wind weg namelijk. Dat is normaal heel fijn, want als je al genoeg wind hebt wil je dat niet ineens verdubbeld zien. Voor deze passage konden we juist ieder zuchtje wind gebruiken om niet te hoeven motoren en daarmee diesel besparen. Het was dus goed zoeken naar passerende squalls om de wind ervan zo lang mogelijk te benutten. Cumulonimbus bewolking waaruit squalls ontstaan Verstopplek 3: Hermit atol Het anker valt in helblauw water en zet zich vast in wit zand. We plonzen er snel achteraan. Wat een heerlijkheid om na 9 plakkerige dagen aan boord af te koelen. “Ik zie de eerste kano’s al aankomen&#8221;, wijs ik en douche me snel af. De ene man trekt de deksel van de pan met tomaatjes, paprika’s en bonen erin. “Voor jullie” zegt hij. De ander zet een aantal kreeften aan boord. Ze hoeven er niets voor terug, zeggen ze. Als we de koffer met visgerei en een jachtmes tonen, vinden ze het toch wel een goed idee om wat te ruilen. De nachten daarentegen zijn slopend. Iedere avond slaat het weer om, waardoor we niet veilig liggen. We zetten een extra anker om nog wat slaap te pakken, maar de lijn ervan breekt. We zwieren zo dicht naar het rif toe dat beide boten ‘s nachts anker op gaan. In het pikkedonker gaan we een mijl verderop in het diepe liggen. Zenuwslopend. Na het opduiken van het achtergebleven anker zeilen we vermoeid door naar Ninigo. Te dicht bij het rif geankerd, het donkerblauwe is te diep voor ons en het lichtblauwe weer te ondiep Verstopplek 4: Ninigo atol Wanneer we het atol na een windstille nacht binnen varen krijgen we nog lekker 40 knopen op de neus. Een halve dag later dan voorspeld liggen we dan eindelijk voor het dorpje Mal. De eerste kano komt er alweer aan. Al struikelend over mijn wallen slenter ik over dek om de eilanders te begroeten. Ze verwelkomen ons met verse kokosnoten en wijzen naar het dorpje waar we van harte welkom zijn. Het onstuimige weer houdt nog dagen aan dus we laten liever niet de boot onbeheerd achter. Iedere dag komen er meerdere kano’s langs met van alles: exotisch fruit, kreeft, eieren, zelfs een hele kip! We vermoeden dat “thuis-bezorgd” hier is uitgevonden. V.l.n.r. Kreeft thuisbezorgd, lieren schoonmaken en ankergerei stellen “De dorpelingen vragen zich af waarom jullie je verstopt houden” merkt onze bootburen op. Ieder rustig moment klussen we wat: zeilen repareren, lieren smeren, kleding wassen, verstagingen controleren, enzovoort. Deze passage lijkt wel de Dakar rally van de blauwe woestijn. Op dag drie gaan we in de vroege ochtend aan wal. Een tiental kindjes zwaait ons vanaf het strand tegemoet. Verlegen ontvangen de eilanders ons in hun dorp. We hebben een tas vol ingrediënten mee als dank voor al het verswaar, waaronder rijst, bonen en pasta. De kindjes veren op wanneer ik een bosje felgekleurde spaghetti omhoog hou. Niet om te eten, maar om mee te knutselen. Hartjes en bloemen blijken het populairst. Wanneer we zeggen een wandelingetje te maken, worden we door de kids geëscorteerd. Hand in hand lopen we over het junglepad, terwijl de meisjes traditionele liedjes in Pisin zingen. We leren ook een versie in het Engels met de boodschap dat iedereen familie is en dat al het eten gedeeld wordt. Mijn hart stroomt vol en vergeet spontaan al het reilen en zeilen. Wanneer we terug op het strand komen, giet het pijpenstelen. We stappen in de bijboot, zien geen hand voor ogen, laat staan de ankerplek. Aan boord is de rodeo show al begonnen. V.l.n.r. In het klaslokaal, Black Moon...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/verstoppertje/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>10</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Bedelnootjes</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/bedelnootjes/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/bedelnootjes/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 28 Sep 2023 07:33:08 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Solomon]]></category>
		<category><![CDATA[Travel]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9649</guid>

					<description><![CDATA[“Moeten we dat nieuwe zeil niet wegnemen?” vraag ik terwijl ik de slaap uit mijn ogen wrijf. Een front trekt in de verte voorbij en geeft nog net een extra puf wind waardoor het zeil terug bak slaat, en jawel, uit de naden scheurt. We kijken elkaar stoïcijns aan. Een diepe zucht volgt. Het is een oud zeil dat we eerder ergens in een wrak hebben gevonden, maar voor ons is het een nieuw lichtweerzeil dat goed van pas zou komen op de route richting Indonesië. “Nou, hebben we bij aankomst op Solomon wat te doen”. Na 5 dagen komen we aan op het hoofdeiland Honiara. We zien drie andere boten voor anker liggen. Als ongetemde hengsten in een arena gaan ze te keer. We slaken weer een diepe zucht. Uren doen we erover om het anker definitief voor de nacht in te graven, zodat we morgen braaf in kunnen klaren. Slapen, koken en lopen is uitdagender dan op zee. En aan land gaan blijkt niet minder onveilig… Dit was het zeilplan voor de route naar Indonesië, totdat het linker zeil scheurde “NU!” roept Niels terwijl hij de bijboot zo ver mogelijk voorbij de reling houdt. Ik laat de val over de mastlier slippen. Met een plof landt de bijboot in het golfslagbad. Twee tellen later start de sequens opnieuw en is het wachten op het juiste moment om de buitenboordmotor van het hek naar de bijboot te tillen. Met de bootpapieren in de waterdichte rugzak lopen we het rijtje Customs, Immigratie en Biosecurity af. Op straat zien we overal rode spetters, het lijkt wel bloed. Antwoorden hierop volgen later, eerst het papierwerk. Alles loopt redelijk soepel totdat de Bio-man met ons mee naar de boot zegt te gaan. Nors loopt hij voorop. Pas wanneer ik een praatje over het eiland aan ga, komt hij een beetje los en krijg weliswaar een soort van lach te zien. Ik slik. Zijn gebit is vuurrood, alsof hij rechtstreeks uit een bokswedstrijd is gewandeld. Voordat hij in onze bijboot stapt, fluimt hij nog wat rode spetters op de steiger. Eenmaal aan boord vullen we de standaard papiertjes in en vraagt hij wat we aan groente en fruit uit Vanuatu mee hebben genomen. Braaf wijs ik naar het trosje overrijpe bananen aan de reling achter hem, terwijl ik de aardappelen, papaja’s en limoenen binnen gemakshalve vergeet te vermelden. Hij schrijft een bonnetje uit dat we later op kantoor kunnen betalen, zodra we cash hebben. “Goh dat is wel een flink bedrag” flap ik eruit wanneer ik 800 Solomon Dollar zie staan. “Standaard” zegt hij. In geen enkel land hebben we meer dan een paar euro voor Bio hoeven te betalen. Pas wanneer hij van boord is kijken we goed wat er staat en rekenen we het om: 20 euro standaard en 60 euro voor in het in beslag nemen van de bananen. Zucht. Deze bananen zijn ons duur komen staan White men “Ik moet echt even van de boot af” roep ik gefrustreerd wanneer we alles nog eens goed zeevast hebben gezet. “Laten we een hapje aan wal doen dan” stelt Niels voor. “Koken wordt ‘m zo toch niet”. We nemen dezelfde route als vanochtend, maar het voelt nog vreemder nu de avond valt. Er zijn wederom veel mensen op straat, maar dit keer zijn ze niet in beweging. Ze hangen, ze spugen, ze gluren, ze bedelen, ze roepen, ze smiespelen&#8230; “White men”. Zonder elkaar aan te hoeven kijken of ook maar iets te zeggen, keren we om. Vlakbij waar we de bijboot hebben geparkeerd vinden we een ietwat toeristisch eettentje. Normaal eten we liever waar de locals ook komen, dit keer gaat onze voorkeur uit naar iets dat in ieder geval niet op een crime scène lijkt. Bedelnootjes “Het komt door de betel nuts” leest Niels hardop voor. Ze eten het zaad van de areca palm met als resultaat een gelukkig gevoel en rode smoel. “Zou de bio man gewoon high geweest zijn?” grap ik. “Die we overigens nog niet betaald hebben” ketst Niels terug. Snel werken we de hamburgers naar binnen, zodat we nog voor het donker terug op de boot zijn. En maar goed ook, want een van de boten is van het anker geslagen. De Koreaanse solozeiler kwam pas aan dek toen hij de andere boten al op een haar na had gepasseerd. Niels en bootbuur Peter van SV Timy helpen de solozeiler in veiligheid, en daarmee ook onze eigen boten. Dit is veruit de gevaarlijkste ankerplek tot nu toe. Klik hier of op de foto voor een kort actiefilmpje op Facebook De volgende ochtend doen we nog wat inkopen voor vertrek. De markt is rijk aan verse groente en fruit. En diverse nootjes natuurlijk. Er zijn verschillende klassen te zien, van kleedjes op de grond in de open lucht tot aan kraampjes onder een overkapping. Wat de positie of verkoopwaar ook is: niemand lacht, niemand groet, niemand praat. Alsof iedereen er werktuigelijk staat, haast zielloos. De een biedt vis aan, al wapperend met een plastic zakje aan een stokje om de vliegen weg te houden. De ander rijgt ter plekke het zoveelste identieke armbandje. En daar iemand met pindanootjes in schil, die per vijf doppen op een nat zeil in de regen liggen te soppen. Het lijken wel bedelnootjes. Een marktman smiespelt ons toe: “Draag je tas op je buik, anders word je gerold”. Wanneer we de markt verlaten komt een straatman luidkeels en in grote passen op ons af. “Hello my friends!” zijn hand al opdringerig uitgestoken, zodat je het haast niet kunt negeren. We lopen er met een grote boog omheen, al vriendelijk gebarend op een onzichtbaar horloge dat we haast hebben. Haast om deze enge stad te verlaten. Wanneer we terug bij de bijboot zijn kan ik weer diep ademhalen. Totdat ik van een afstandje Black Moon in een donkergrijs decor op en neer zie stuiteren. Zucht. Gaan met die banaan Met gevaar voor eigen leven maak ik twee borden instant noodles als lunch. In...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/bedelnootjes/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>8</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
