<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Rode Zee &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<atom:link href="https://www.sailingblackmoon.nl/category/rode-zee/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<description>Sailing Black Moon</description>
	<lastBuildDate>Sun, 26 Oct 2025 09:11:30 +0000</lastBuildDate>
	<language>nl-NL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.7.5</generator>

<image>
	<url>https://www.sailingblackmoon.nl/wp-content/uploads/2026/04/cropped-dji_fly_20250830_131936_387_1756549664027_photo_optimized-scaled-1-32x32.jpg</url>
	<title>Rode Zee &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Géén bananen aan boord</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/geen-bananen-aan-boord/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/geen-bananen-aan-boord/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 12 Apr 2025 10:43:32 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Rode Zee]]></category>
		<category><![CDATA[Schippersklus]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.sailingblackmoon.nl/?p=10223</guid>

					<description><![CDATA[Uit het niets rijzen er wolkenkrabbers uit de Rode Zee. Jeddah. Na 18 dagen komen we vanuit de Malediven in Saudi-Arabië aan en laten we voor de tweede keer in een jaar tijd het Hoge Risico Gebied in ons kielzog. Dit keer in die van een catamaran. Acht weken lang varen we als crew op een Lagoon 46. Echter, crew is wellicht een te onderdanige term. Niels en ik hebben deze 5.000 nm namelijk al eerder afgelegd en onze opdracht is om Northstar er, samen met de eigenaars, doorheen te loodsen. Een route waar iedere zoute zeebonk vroeg of laat nederig van wordt. Maar hoe verhoudt zich de relatie tussen twee koppels tijdens zo’n lange reis op zee &#8211; zeker wanneer de eigenaars het laatste woord hebben? En hoe ervaren wij het verblijf en de oversteek op een catamaran vergeleken met een monohull? De wolkenkrabbers van Jeddah in zicht Onze klus als crew Het vertrek start in Maleisië. Op 5 februari vliegen we vanuit Athene naar Langkawi waar we ruim een jaar geleden met Black Moon ook lagen. Dit keer voelt alles anders. Vorig jaar was ik de hitte beu. Nu geven de tropische geuren, &#8211; geluiden en &#8211; warmte de energie waar we al maandenlang naar uitkeken. We zijn opgeladen en kijken uit naar deze rematch met de Rode Zee. Eerst nog even de Indische Oceaan en de Arabische Zee oversteken &#8211; een kwestie van mijlen vreten, waarbij we de boot en elkaar goed leren kennen. Want hoe zal dat zijn op een catamaran? Slechts één keer eerder heb ik een week in Italië als co-schipper opgevaren. Maar 5.000 nm, met een heleboel obstakels, is andere koek. Zelfs op een luxe catamaran. Het Roemeens vlaggetje van Northstar hangt nog slaperig in de windstilte. De eigenaren &#8211; hij Roemeens, zij Amerikaans &#8211; zijn net terug van hun familie tournee. De airco pruttelt, dus de glazen schuifpui sluit snel achter ons. We nemen plaats in een ruime salon met hoekbank en hoekkeuken. De andere twee hoeken zijn voorzien van koel/vrieskast en navigatietafel. Aan weerszijden twee trappetjes die in de drijvers verdwijnen, met in totaal vier Queen size bedden, inclusief privé badkamer met warm water. Zelfs de toiletten worden met zoet gespoeld. Verder is er nog een wasmachine met droger aan boord. En &#8211; last but not least &#8211; Starlink voor supersnel internet midden op zee. Om in het luxe thema te blijven overhandigen we ze een flesje bubbels die we tijdens onze tussenstop op Singapore hebben gekocht. Deze wordt in de “wijnkelder” bewaard voor bij aankomst op Cyprus, het eindstation van onze klus. We verwachten er 8-12 weken over te doen. Northstar achter anker in Thailand, onze eerste stop Bananen zijn verboden De opvolgende dagen bereiden we ons voor op vertrek. Voordat ik er erg in heb, hangt Niels al in de mast: de windvaan moet vervangen en het tuig gecontroleerd. Na het provianderen gooien we de trossen los voor een testzeil naar Thailand &#8211; slechts één nachtje varen – een zogeheten shake down sail. Een woelige zee vanwege de stroomrafelingen doet de catamaran schudden en kraken. Dat wordt nog wat op de Rode Zee! De vaat, die volgens hen gewoon kan blijven staan, sneuvelt zowat. En het tropisch fruit ligt verspreid over de vloer; granaatappels en mango´s rollen via het trappetje zo onze drijver in. Behalve bananen. Die zijn namelijk verboden hier aan boord… Na een korte stop op Koh Phi Phi &#8211; net lang genoeg voor een Thaise massage en lokale curry &#8211; zetten we zeil richting de Indische Oceaan. Dit keer wordt het nieuwste paradepaardje ingezet: de Code Zero, een groot voorzeil die zowel enkel als dubbel kan, afhankelijk van de windhoek. Met 8 knopen snelheid glijden we over een spiegelgladde Indische Oceaan richting de Malediven. Met af en toe de motor erbij doen we er slechts elf dagen over. Code Zero als twinsail bij een voordewindse koers 1.500 liter diesel Na exact een jaar zijn we terug in het azuurblauwe water met de koraalzanderige straatjes van Uligan, het Noordelijkste atol van de Malediven. Tijdens ons verblijf van een week liggen er zo´n elf boten. Maar hoe anders dan vorig jaar, toen daar vijf boten elkaar spontaan hielpen met klussen om als konvooi te vertrekken. Nu wordt er amper naar elkaar gezwaaid, hooguit een virtuele groet van de ene Starlink-dish naar de andere. De ankerbaai druppelt leeg, zonder dat we exact van elkaars plan afweten. Op de valreep komt er een extra bemanningslid aan boord: Barry. Een barrel van 220 liter diesel. Met een totaal van 1.500 liter moeten we de 2.500 nm naar Jeddah kunnen halen, mits we minimaal een kwart ervan zeilen. Anders moeten we tussendoor in ofwel Socotra (hun voorkeur) ofwel Djibouti (ons advies) stoppen. Gelukkig hadden we genoeg wind en zelfs een prima venster om non-stop door de nauwe zeestraat Bab-el-Mandeb te varen. Diesel tanken voor de oversteek van 2.500 nm Wachtsysteem De dagen op zee rijgen zich aaneen. Ironisch genoeg wordt de meeste tijd boven op de brug doorgebracht. In deze stuurhut kun je makkelijk met vier personen op een rij zitten. En erachter ook nog languit loungen. Wat betreft de wachtjes deed de kapitein een goed voorstel: per koppel zes uur op en zes uur af, met om 02.00 ‘s nachts de wissel. Tijdens de wacht moet er wel altijd één iemand wakker blijven, de ander ligt op de achterbank stand-by voor het geval dat. Met dit wachtsysteem konden we dus ook wat tijd met z´n tweeën doorbrengen. &#160; Samen op de brug wacht houden &#124; Veel instrumenten aan boord Gedurende de dag wisselen we elkaar af om binnen te eten, bij te slapen, een filmpje te kijken of te koken. Alleen ‘s avonds eten we gezamenlijk aan tafel. Behalve kip, want daar is de kapitein mentaal allergisch voor. Verse vis is gelukkig wel toegestaan. Sterker nog: hoe meer en groter, des te beter. Na de twee meter lange marlin was het wel gedaan met het vissen. We moesten zelfs ruimte...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/geen-bananen-aan-boord/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>8</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Baksjisj in Egypte</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/baksjisj-in-egypte/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/baksjisj-in-egypte/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 21 May 2024 11:55:25 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Egypte]]></category>
		<category><![CDATA[Rode Zee]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9962</guid>

					<description><![CDATA[“Er lijkt geen einde aan te komen.” Ongeduldig ijsbeer ik twee meter heen en weer. “Kom nou eens zitten, commandeert Niels. “Hier, nog een ander weermodel”. De spanning wordt met de dag groter, de boot des te kleiner. We zijn zo dichtbij, en toch nog zo ver weg. Staren naar weerkaartjes, we gaan er mee naar bed en staan er mee op. En we raken het spuugzat. Met de bijboot op dek is de bewegingsruimte aan boord geminimaliseerd tot een stoeptegel. Enkel de zonnegroet dan maar. Ik moet bewegen. Nu we door Egypte varen, mogen we niet aan land. Zonder visa zijn we namelijk in transit. En daar komen heel wat ongeschreven regeltjes bij kijken. Eén misstap en je hebt een boete van duizenden euro’s aan je zeilbroek hangen. Met een zucht neem ik plaats op de bank, naast weerman Niels. En nu voorspellen de weergoden dat het nog weken kan duren voordat we bij het Suezkanaal aankomen. Dat redden we dus nooit met het toiletpapier! De tempels, de piramides, de duikspots, we varen er allemaal aan voorbij. We hebben genoeg spanning en avontuur aan de Rode Zee, de Golf van Suez en het Suezkanaal. Een tankstation en supermarkt daarentegen zouden wel een fijne afwisseling zijn. Noodgedwongen doen we er namelijk zes weken over vanaf Djibouti, met in totaal vijf stops in Sudan en zes in Egypte. Eenmaal in Egypte mogen we nergens aan land. Nu hoor ik je denken: doe niet zo moeilijk, regel gewoon een visa. Was het maar zo simpel. De lokale overheid denkt namelijk dat zeilers allemaal miljonairs zijn en rekenen dus honderden tot duizenden euro’s pér port of entry. Dat is wel erg dure toiletpapier. En we mogen ook niet overal ankeren. Al gauw merken we dat de stappen tussen de toegestane ankerplekken zelfs te groot voor ons zijn en doen we dus noodgedwongen dingen die eigenlijk niet mogen… Drie overtredingen Tijdens onze eerste ankerplek in Marsa Alam worden we onwijs goed geholpen door ene Abdull. Hij is van onze leeftijd en duikinstructeur. Tussen de bedrijven van zijn divetourboat door, komt hij bij ons op de koffie. Zeil- en duik avonturen wisselen elkaar af en gaat vervolgens met ons boodschappenlijstje naar de wal. Op eigen initiatief is hij ook nog langs de autoriteiten gegaan voor toestemming om te zwemmen, of op z’n minst dat we het even het anker en de propeller mogen controleren. De volgende stap op zijn agenda zou zijn dat we met hem mee mogen duiken. Maar het blijft een droge nee. “Vanavond, na zonsondergang…” fluistert Abdull. “Dan haal ik jullie op voor speciale koffie bij mij aan boord”. Bij aankomst wordt het achterdek bekleed met een traditioneel diner: Egyptisch brood, gegrilde kip, gebakken paprika, aardappel in tomatensaus. Totaal onverwacht! Hij vindt het zo vervelend dat we niet veel van Egypte kunnen zien, dus heeft hij Egypte naar ons toe gebracht. In ieder gevoel een voorproefje ervan. De kapitein van het schip vertelt interessante weerfeitjes over de Rode Zee. Momenteel wordt deze vanwege de aanhoudende noordenwind zogezegd “schoongeveegd”, dankzij het verse water uit de Middellandse Zee. Bij maanlicht nippen we vers gebrande koffie met gedroogde gember uit hele kleine kopjes. Voldaan nemen we afscheid van onze habibi. Sluiproute De volgende lange halte is Soma Bay, maar dat halen we nooit binnen één weervenster. Samen met buddyboat Parotia varen we drie keer door de nacht. Onze Duitse vriend Philip is net als wij wat voorzichtiger vanwege schade aan zijn tuig. We zitten vaak op één lijn wat we acceptabel vinden en komen samen tot een plan. Tussen zonsondergang en zonsopkomst blijkt de zee iets kalmer te zijn, dus draaien we nachtdiensten. We ankeren zelfs op een plek dat niet toegestaan is, het is ook geen ideale rustplek, maar we komen er ongeschonden mee weg. Wanneer we een binnendoor route nemen, worden we echter aangehouden door de Coast Guard of Military. Het is altijd maar de vraag welke autoriteit en hoe officieel, niemand draagt een uniform. We mogen er kennelijk niet varen en eisen onze bootpapieren. “The original, otherwise big prrroblem”. Nu hebben we vooraf elkaar op het hart gedrukt nooit te nimmer onze originele papieren en paspoorten te overhandigen, tenzij het een officiële procedure is begeleid door onze kanaalagent… Inmiddels drijven we zowat op het rif. Dit gaat niet goed zo! Ik spring snel naar binnen, Niels stuurt bij, de man in het bootje houdt zich angstvallig vast aan onze reling om ons niet te laten gaan. Ik toon het “originele” bootpaspoort. Hij kijkt er niet eens naar, stopt het zo in z’n zak en snelt door naar Parotia. Ik tip Philip vlug ook een kopietje te geven. Vervolgens varen we door naar de beoogde ankerplek, slechts een half uurtje verderop. In Soma Bay nemen we contact op met onze kanaalagent Captain Heebi. Die sluiproute kende hij niet, maar het was zeker wijs om niet onze originele documenten te geven. “Otherwise big prrroblem”. Een gevalletje baksjisj? Wanneer de zon achter de woestijnheuvels verdwijnt, is het stil. De toerboten liggen in de haven, de strandstoelen zijn leeg, we zijn helemaal alleen. “Denk jij wat ik denk?” Twijfelend kijken we nog eens goed om ons heen, er is echt niets of niemand te bekennen. Lachend vanwege de absurde situatie springen we overboord. En vervolgens vanwege het frisse water, de Middellandse Zee kietelt ons al. De Golf van Suez We navigeren weer door de nacht. De lichtjes aan land verrijken onze nachtdienst beurtelings. Philip volgt onze track, zodat hij als solozeiler een taak en zorg minder heeft. Hurghada is een populaire duikplaats, maar enkel voor de normale toerist. Zeilers mogen hier niet stoppen, wel hebben we dit keer toestemming gevraagd om tussen de riffen door te varen. Dat scheelt een nacht lang tegen de golven in beuken. Bij het ochtendlicht vernauwt het water zich, we buigen linksaf. Als de Rode Zee een slak zou zijn, dan is de Golf van Suez zijn linker voelspriet. Met een slakkengangetje varen we nog een dik etmaal noordwaarts. Aan de...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/baksjisj-in-egypte/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>8</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Fata Morgana</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/fata-morgana/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/fata-morgana/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 29 Apr 2024 11:17:16 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Rode Zee]]></category>
		<category><![CDATA[Sudan]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9918</guid>

					<description><![CDATA[Met grote opluchting verleggen we onze koers naar het westen. Suakin, een oud stadje in Sudan, moet ons bescherming bieden voor de aantrekkende noordenwind vol woestijnstof. Nu we op de Rode Zee zijn is het gedaan met strandzand en wuivende palmbomen. Vanaf nu is het woestijnzand vergezeld door kamelen. Na 5 dagen valt ons anker in het havenkommetje dat omringd is door een ruïne. Maar liefst veertien andere zeilboten liggen er en wederom vertrekt er iedere dag één of twee in een poging tientallen mijlen hogerop te komen. De resterende 600 mijl tot aan het Suezkanaal in Egypte lijkt qua afstand een peulenschil, vergeleken met wat we het afgelopen jaar hebben afgelegd, toch wordt dit zeil technisch één van de lastigste stukken. We moeten namelijk tegen de wind en tegen steile golfjes opkruisen. En tussendoor ergens zien te schuilen… of is dat een Fata Morgana? Suakin Een zwarte man in een spierwitte djellaba stapt met wat hulp bij ons aan boord. “Ik ben moeilijk ter been” wijst hij naar zijn houten poot. Eenmaal in de kuip opent hij een koffertje, zo eentje die advocaten en accountants in de jaren ‘90 gebruikten. Het nepleer is half afgebladderd en de sluitingen zijn verroest, maar het doet nog steeds dienst. Mohammed is namelijk onze agent. Hij helpt ons met inklaren, internet, diesel en cash. Zo’n agent werkt niet bepaald pro bono overigens. Het starttarief alleen al bedraagt 300 euro. Officieel ingeklaard worden we in Suakin overigens niet, we krijgen slechts een toeristenkaart voor aan wal en een exit document om bij het Suezkanaal te tonen. “Dit is de enige manier momenteel” verklaart Mohamed. Sudan is in oorlog, zowel economisch als etnisch. Later wordt ons duidelijk dat Mohamed maar liefst zes gezinnen onderhoudt. Dat zet dingen weer in een ander perspectief. De ankerbaai van Suakin, omringd door ruïne Suikerfeest Na een paar dagen ontwaakt het oude stadje als donderslag bij heldere hemel. Een extra lang ochtendgebed trommelt iedereen uit bed. Het einde van de Ramadan, de start van het Suikerfeest. De oude promenade, het vervallen theehuis en de overige ruïne delen die in onze ogen als decorstukken van de Efteling attractie dienstdeden, is ineens weer geopend. De ankerbaai is omringd door witte djellaba’s. Sommige Arabieren dragen er een traditioneel mouwloos vestje over. Mensen drinken koffie en thee, kopen snoepgoed uit kruiwagens op straat en pootjebaden aan de waterkant. We besluiten aan wal te gaan om het festijn van dichtbij te bekijken, niet wetende dat we ons als idolen door de menigte moesten worstelen. “Salam Habibi”, “Hallo vriend”. Handjes schudden, selfies hier, koffietjes daar. Alleen de gevangenis waar de grootste criminelen uit Sudan vastzitten, blijft onverstoorbaar stil. Niels met Mohamed aan boord van Black Moon, assistent Krabi leidt ons rond met tuktuk en naar restaurant Krabi, de assistent van Mohammed, leidt ons rond en neemt ons mee naar een restaurant. Na een traditionele maaltijd, bestaande uit heel veel rijst en een stuk vlees dat je met je rechterhand moet eten, is het tijd om te kletsen. Krabi en ik vergelijken wat cultuurverschillen. In Sudan worden mensen nog steeds uitgehuwelijkt, met name om financiële redenen, dus hij is nieuwsgierig hoe dat bij ons zit. Hij valt in de ene verbazing na de ander wanneer ik vertel over onze keuzevrijheid met betrekking tot wel of niet trouwen, wel of geen kinderen, de mogelijkheden om in het buitenland te wonen en werken, enzovoort. “Ik ben afgestudeerd tot architect” zegt hij trots en toont me wat tekeningen op zijn telefoon. Zijn probleem alleen is dat de banen steeds naar het-neefje-van-zonder-diploma gaan. Hij vraagt &#8211; lees smeekt &#8211; om hem te helpen aan een verblijfsvergunning in Nederland. “Ik zit hier gevangen, maar ik houd hoop”. Zwijgend in onze eigen gedachten drinken we veel te zoete thee. Boodschappen op de markt in Suakin. Rechts: jongens dragen kan met water, de een modern en de ander traditioneel gekleed Opkruisen Na een week ruilen we onze laatste Sudanese ponden in voor vers brood en eieren en vervolgen onze koers langs de kustlijn van Sudan. Binnen een paar uur bouwen de golven op, net zo hoog dat ze Black Moon doen stilleggen. Onze kruistocht is begonnen. Zigzaggend vechten we tegen d’n Rode Duivel. En net als we denken dat het lekker gaat, verliezen we tijdens het volgende rak al ons terrein. Zonder motor valt er niet tegenop te kruisen. En al motorzeilen maken we dubbele uren. “We halen het zo nooit binnen het weervenster” concludeert Niels. “En ook niet met de dieselvoorraad” gooi ik er nog bovenop. Een alternatief is om naar Jeddah te zeilen, aan de oostzijde van de Rode Zee. Maar we besluiten aan de westzijde te blijven, achter de riffen door noordwaarts te motoren en wanneer nodig te schuilen. Zeearm in de woestijn Een Marsa, zo wordt een zeearm of baai in de woestijn genoemd. Aan de westzijde van de Rode Zee zijn tientallen Marsa’s te vinden. Sommige zijn slechts 200 meter lang, anderen maar liefst 2 mijl. Het zijn ideale ankerplekken om te schuilen en uit te rusten. Ankeren in zo’n Marsa maakt de woestijn nog mysterieuzer dan het al is. Er zijn ook riffen langs de kust om achter te schuilen. Dankzij de hedendaagse technische snufjes zien we alle ondieptes op onze laptop en kunnen we zelfs ‘s nachts er tussendoor navigeren. Dit was tot tiental jaren geleden ondenkbaar. Na twee knobbelige etmalen valt ons anker voor de tweede keer tussen het koraal. Eentje heeft zelfs een duinachtig eilandje, een ideale broedplaats voor vogels die de zilte lucht boven de woestijnstof verkiezen. Vogels houden klemmen zich aan de reling vast tegen de noordenwind Tuigschade Marsahoppen klinkt minder gezellig dan eilandhoppen en in werkelijkheid blijkt dat ook zo te zijn. Wekenlang zijn we alleen. Geen boten die met ons op varen en geen andere boten die we bij toeval tegenkomen. Onze vloot waar we vanaf de Malediven mee opvoeren is vanaf Suakin uiteen gevallen en zelfs de boten die na ons de Rode Zee op zijn gekomen, hebben ons al...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/fata-morgana/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>10</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>De poort der tranen</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/de-poort-der-tranen/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/de-poort-der-tranen/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 11 Apr 2024 09:02:09 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Djibouti]]></category>
		<category><![CDATA[Rode Zee]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9912</guid>

					<description><![CDATA[“Een drone, ik zie een drone!” gil ik. Het is dag drie op de Rode Zee, waar Houthi´s vrachtschepen aanvallen met drones ter grootte van een sportvliegtuig. Terwijl ik net poedeltje naakt op dek sta te douchen verlegt het toestel zijn koers richting Black Moon. “Hij komt recht op ons af!” Ik duik ineen. Niels lacht. “Nee, het is te groot voor zo´n drone”. Zo´n 50 meter boven onze mast kantelt hij zijn vleugels en dan zien we het pas goed: het is een straaljager! Nadat hij ons geïnspecteerd heeft, accelereert hij op en laat ons in een dreunende atmosfeer achter. Met trillende handen schiet ik snel wat aan. Want er volgt er nog een, en nog een, en nog een. De straaljagers vliegen in formatie hun ronde tussen Eritrea en Jemen, waar het hoge risicogebied begint, aan de grens van Bab-el-Mandeb, ook wel ´De Poort der tranen´ genoemd.  Elf legerbasissen Na 17 dagen zeilen over de Arabische Zee en de Golf van Aden komt Djibouti in zicht. De havenstad is omlijst door vrachtschepen uit de hele wereld en oorlogsfregatten uit onder andere Frankrijk, Duitsland, Griekenland, Nederland, India en Amerika.  Tienduizenden vrachtschepen passeren er ieder jaar om goederen wereldwijd te vervoeren, dus ook jouw Amazon of Ali Express bestelling. Ooit was het onderdeel van Ethiopië, nu is dit land volledig afhankelijk van de inmiddels onafhankelijke handelsstad. Dit terwijl 60% van de bevolking werkloos is, en nog eens 20% voor de overheid werkt. Ooit werd het overheerst door Frankrijk, van 1894 tot 1977 om precies te zijn. Hedendaags is het een smeltkroes van verschillende culturen. International oorlogsfregatten stand-by in Djibouti Gemengde gevoelens Langer dan gepland verblijven we twee weken in de ankerbaai van Djibouti. Binnen die tijd hebben we 14 boten zien komen én gaan, merendeel Europeanen. Dagelijks wordt er tot onze verbazing een anker gelift met de opmerking “We don´t look at the weather”. Ook wij ruiken de stal, dus ons geduld om een gunstiger weervenster af te wachten wordt meer op de proef gesteld dan ooit. Maar we willen wel heelhuids in Europa aankomen. In die extra tijd bereiden we Black Moon voor, nemen we de route op papier nog eens door, helpen we andere zeilers en praten we over mogelijke weervensters. En een dagelijks wandelingetje naar de Boulangerie of door de Centreville. Al dan niet met gemengde gevoelens. Straatbeeld van Djibouti Watertandend bestellen we croissantjes, stokbrood en Franse kaasjes. We nemen het mee aan boord, want publiekelijk eten is uit den boze vanwege Ramadan. Zodra de zon onder gaat, zien we de bewoners zich letterlijk op de grond storten; op de hoek van de straat, op een rotonde, in een wachthokje, op een parkeerplaats voor de supermarkt. Waar je ook kijkt, zie je kleine kringetjes van vier of vijf mensen &#8211; met blote rechterhanden &#8211; van de grond eten. Waarschijnlijk een erfenis van het nomadische bestaan in de woestijn. Elk cultuurverschil heeft mooie kanten en we proberen het dus ook met een gezonde nieuwsgierige blik te aanschouwen. Echter door gebrek aan hygiëne, medicatie, schoon drinkwater, gecombineerd door armoede, hitte, droogte en het kauwen op narcotische qat bladeren, ligt de levensverwachting hier slechts tussen 45 en 55 jaar. Dat maakt ons hoogbejaard! De grens van een gezonde nieuwsgierige blik naar een potentieel gezondere levensstijl wordt dan al gauw overschreden. Wandeling in Nationaal park Konvooi van 5 boten De Rode Zee, zo´n 1.200 mijl tot aan Suez, waar we 3.000 mijl eerder nog over twijfelden, ligt nu voor ons als een feit. Samen met vier andere boten vertrekken we in konvooi. Onze eerste etappe is 650 mijl naar Suakin, in Sudan, waarvan de eerste drie dagen meteen het allerlastigste stuk betreft. De smalle zeestraat die ´De Poort der tranen´ wordt genoemd is slechts 20 mijl breed en 70 mijl lang. Aan het begin en het einde ervan patrouilleren diverse internationale oorlogsfregatten, waaronder de Nederlandse Maarten Tromp. De straat dankt zijn naam aan een Arabische legende, toen een aardbeving Arabië en Afrika van elkaar scheidde. Sindsdien bleven er tranen vloeien door de vele vergane schepen die erdoor probeerden te navigeren. Vandaag de dag wordt er nog steeds geschiedenis geschreven. Radar beeld met konvooi “Dit stond niet in de voorspellingen!” brult Niels boven het gebeuk uit. Een westenwind stuurt ons urenlang de verkeerde kant op, terug richting de Golf van Aden. Terwijl de grote boten in onze vloot er zeilend doorheen ploegen, wordt Black Moon na iedere drie golven volledig stopgezet. We zetten de motor bij om niet te veel achterstand op te lopen. Hoe meer tijd we hier verliezen des te groter de kans dat we op dag vier wederom tegenwind krijgen. Het weervenster tot aan Suakin is namelijk krapjes en er zijn meerdere factoren om ons druk over te maken. Beukend tegen wind en golven in, zie ook filmpje op Facebook Explosie aan emoties De eerste nacht blijven we allebei op wacht. Gek genoeg is er weinig verkeer, toch laten we onze AIS en navigatieverlichting gewoon aan, zodat schepen ons kunnen identificeren. De lucht roffelt en licht zo nu en dan volledig vanaf de horizon op. “Onweer of toch…?” vragen we ons hardop af. Met een heldere sterrenhemel is er geen vuiltje aan de lucht zou je zeggen. Toch speelt er zich van alles om ons heen af. Ons nachtzicht wordt verblind door een flikkerend licht vanaf een fregatschip, vermoedelijk een mobiele radar om de skiff in de buurt te kunnen identificeren. Vervolgens wordt er met een groene laser om zich heen geschenen. Starwars is er niets bij. Maar Black Moon piept er gewoon tussendoor. Vele gesprekken hebben we gevoerd, ook nu we er middenin zitten. Doen we hier wel verstandig aan? Nee, misschien niet. Hadden we andere keus? Ja, er waren alternatieven. Waarom doen we dit dan? Omdat we ons gevoel volgen. En dat gevoel dreunt soms tegen alles en iedereen in. Net als toen we vier jaar geleden vertrokken. Ik pak mijn telefoon voor een potje Patience, om de tijd te doden. Straaljager, waarschijnlijk een F18 uit...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/de-poort-der-tranen/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>8</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
