<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Persoonlijk &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<atom:link href="https://www.sailingblackmoon.nl/category/persoonlijk/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<description>Sailing Black Moon</description>
	<lastBuildDate>Thu, 20 Apr 2023 21:30:00 +0000</lastBuildDate>
	<language>nl-NL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.7.5</generator>

<image>
	<url>https://www.sailingblackmoon.nl/wp-content/uploads/2026/04/cropped-dji_fly_20250830_131936_387_1756549664027_photo_optimized-scaled-1-32x32.jpg</url>
	<title>Persoonlijk &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Twilight zone</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/twilight-zone/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/twilight-zone/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 20 Apr 2023 21:30:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Frans-Polynesië]]></category>
		<category><![CDATA[Persoonlijk]]></category>
		<category><![CDATA[Stille Oceaan]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9497</guid>

					<description><![CDATA[“Drink met je billen bloot melk uit een kokosnoot”. Bij het horen van dit liedje was ik als kind al verkocht. Hoe fantastisch is het om deze droom werkelijkheid te laten maken?! Dat is eigenlijk precies wat ik mezelf afvraag. Een maand lang drinken we werkelijk uit een kokosnoot, met onze billen bloot, op een onbewoond eiland. Oké, met andere zeilers in de buurt bedekken we ons heus wel met wat badkleding, desnoods een palmblad of een setje kokosnoten &#8211; het wordt niet voor niets de Tree of Lifegenoemd. Maar wat als dat leuk is voor even, maar niet voor heel je leven? Laveren we dan niet gewoon tussen droom en realiteit; een soort van twilight zone? We krijgen nieuwe inzichten hoe we onze reis willen vervolgen en hoe erna. Tijd om met de billen bloot te gaan. Na drie weken op de zuidpas van Fakarava beginnen de voorraden te slinken en de vuilniszakken te stinken. Er zijn hier geen winkels of afvalcontainers. Hopelijk arriveert het spookschip deze week wel. Aangezien we hier nog een aantal weken willen blijven, moeten we de gok wagen. We varen zo´n 30 mijl richting de Noordpas, waar het dorpje Rotoava is. Qua reissnelheid stond dit gelijk aan boodschappen doen in Groningen terwijl we in Brabant woonden. Zes uur lang slalommen we tussen Pearl farms en koraalhoofden door. Het is en blijft een surrealistische gewaarwording om in een atol te varen. Een soort van Grevelingenmeer met een exotisch behangetje. Al zeilend in een atol voelt het toch een beetje aan als een Twilight zone Westerse logica Bij het dorpje aangekomen blijkt dat wij niet het enige schip zijn met bevoorradingsdrang. Aangezien het twee weken geleden is dat er voedsel en brandstof is geleverd, is het uitdagend om een ankerplekje te vinden. We worden om 6 uur ´s ochtends gewekt, al dan niet door onze eigen wekker dan wel door het bevoorradingsschip. De hijskraan en transportkarretjes maken overuren, terwijl het tankstation en de winkel dicht blijven. Daar staan we dan met onze westerse logica. Natúúrlijk moeten we wachten tot alles uitgeladen is. Eilandleven. Het bevoorradingsschip wordt ontladen, in de rij bij het tankstation. Lees ook ons nieuwste artikel Gas, water en licht aan boord Hamsteren “De groentes zijn gearriveerd, snel!” appen onze bootburen. We schrokken de lunch naar binnen en sjezen weer met de bijboot naar de wal. Het tankstation is nog dicht, maar het kleine supermarktje heeft al wat bananen, mango´s, avocado´s, courgettes, uien, aardappelen en limoentjes uitgestald. De zeilers eromheen gedragen zich als apen in een dierentuin. Binnen een half uur is zowat het hele stalletje leeggeplunderd. “Maar hoe doen de locals dat dan?” vragen we ons af. Blijkbaar bestellen zij hun boodschappen online en wordt het vanuit Tahiti soort van “Thuisbezorgd”, waar ze het vanaf de kade ophalen met hun pick-up of boot. Kunnen ze meteen even tanken, tenzij… Pas laat in de middag gaat de pomp open. Voor de derde keer deze dag laden we onze bonte collectie aan kannetjes uit de bijboot. Vooraan in de rij zien we een eiland aan uniformele kannen; rood voor benzine en geel voor diesel. De charterboot tankt zo´n 1.000 liter en achter hen liggen nog drie van die grote catamarans. “Maar wat blijft er nog over voor de locals?” vragen we ons af. En ja hoor, de volgende ochtend is de diesel al uitverkocht. Nu we langer op Frans-Polynesië zijn zien we steeds meer schaduwkanten. Met name de particuliere charterboten dragen niet bepaald bij aan een goede reputatie. Kokosnoten verzamelen en drinken ©ahoipaulina Cocoloco Na een ruige week (lees: vijf dagen lang vast op Black Moon) kunnen we eindelijk weer buiten spelen. Dagenlang zijn de condities perfect om te duiken, waarna de zeilers zich op het strand verzamelen. We hakken kokosnoten en takken, waarna we cocoloco (vers kokoswater met een scheutje rum) rond een vuurtje drinken en naar de sterren kijken. We hebben een geweldige tijd en goed gezelschap, echt waar, en toch schort er iets. “Zijn jullie nou helemaal cocoloco geworden?” hoor ik je al denken. Lagerwal We hebben steeds sterker het gevoel alsof we hier niet op de Tuamotus horen te zijn. We merkten dit vorig jaar al vanwege het slechte weer en de pech aan Black Moon, maar we wilden graag een herkansing. Zeker met de ruige condities realiseer je hoe dun het lijntje is; “overleven op een eiland” is leuk zo spelenderwijs; af en toe wat kokosnoten hakken, een visje vangen, wat etenswaar delen met de bootburen en je eigen bonen spruiten. Links: Koraalhoofden zijn mooi om te zien tijdens het snorkelen, maar erg risicovol tijdens zeilen of achter anker. Rechts: Schip lagerwal geraakt, deze zagen we vorig jaar al &#8211; zoek de verschillen! Als het erop aankomt is het stuk minder paradijselijk. Dan zit je met gouden handboeien op de boot vastgeketend. Dan kijk je door het patrijspoortje hoe de palmbomen horizontaal staan. Door het platte landschap is er weinig beschutting en als je lagerwal komt te liggen loop je enorm risico om op koraal of zelfs op het atol terecht te komen. Het worden niet voor niets “danger islands” genoemd. Na veel praten realiseren we ons wat er ook onderhuids dwars zit. Type zeilers We zitten in een twilight zone qua locatie en zeilers; zeilers die hier jarenlang willen blijven en remote werken, zeilers die hier charteren en veelal over business praten en zeilers die hier hun reis beëindigen om uiteenlopende redenen en dus hun boot gaan verkopen. Dan zijn er een paar zeilvrienden die net op de Markiezen zijn aangekomen en hier nog heen moeten zeilen. Tussendoor sjezen de ARC-zeilers als een stelletje gepekelde japanners in een paar weken tijd door heel Frans-Polynesië. En tot slot zijn er de zeilers die voor ons op Tahiti zijn en zich al voorbereiden om verder West te gaan. Bij deze allerlaatste groep horen wij. Met zeilvrienden rond het kampvuur ©ahoipaulina Stipje op de horizon We besluiten het eerstvolgende weervenster naar Tahiti te nemen om onze reis te vervolgen. In mei verlaten...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/twilight-zone/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>7</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Huwelijksbootje</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/huwelijksbootje/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/huwelijksbootje/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 19 Mar 2023 03:16:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Frans-Polynesië]]></category>
		<category><![CDATA[Persoonlijk]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9450</guid>

					<description><![CDATA[“Wat zullen we nu gaan doen op ons jubileum?” Normaal zijn we niet zo gebrand op dit soort tradities, maar het is een speciale dit jaar: we zijn ons halve leven samen! We twijfelen tussen een exotische lunch op Coco Beach of een romantisch diner bij dat ene Franse tentje. Beide opties zijn behoorlijk aan de prijs en lastig te bereiken dus nemen ons zelf voor om een keer helemaal los te gaan in de supermarkt &#8211; lekkere Franse kaasjes en voor de verandering een héle goede fles wijn. Helaas gooien de weergoden roet in ons bourgondisch feestmaal. Het wordt een dagje binnen cocoonen, zoals vroeger op de Grevelingen, dus we zijn helemaal in ons element. We halen verse tonijn uit de koeling en stoffen een plastic flesje wijn af. Al proostend kijken we elkaar diep in de ogen aan &#8211; de oh zo vertrouwde spiegeltjes die inmiddels hier en daar wat rimpeltjes rijker zijn door alle jaren en zonnestralen. Dan vraagt Niels: “Wil je met me…  … een tatoeage nemen?” Uhh. Dit keer meent hij het erg serieus. Het is namelijk vaker zo dat Niels de initiatiefnemer van ons tweeën is en ik meer de rationele. Het houdt onze relatie in balans, zoals een boot zowel stuw – als stuurkracht nodig heeft. Dus zoals met alles antwoord ik “Laten we daar nog even over nadenken”. Meerdere keren concludeerden we er helemaal geen types voor te zijn. Maar ik geef toe: zeilers nemen van oudsher al tatoeages en de Polynesische zijn heel bijzonder. De tribals zijn al 2000 jaar oud en vertellen je persoonlijke levensverhaal aan de hand van symbolen, verwerkt in ringen rondom armen en benen. En ons verhaal gaat al ruim 19 jaar terug in de tijd, bijvoorbeeld… Eerste date Toen we vanuit tegengestelde richtingen buslijn 121 namen en elkaar op school ontmoetten. Toen je me op het schoolplein vaak in verlegenheid bracht door een grapje waar ik niet om kon lachen &#8211; maar het stiekem wel leuk vond, want je had blijkbaar oog voor mij. Toen je me een allereerste sms’je stuurde met de vraag hoe mijn rij examen was gegaan. Toen je me na het stappen (lees: vrijdagmiddag kroegentocht) vroeg welke richting het station op was &#8211; terwijl je dat heus wist &#8211; en ik besloot met je mee te lopen. Toen we op een gegeven moment zwijgend elkaar aan de hand namen en zo onze weg wisten te vinden. Eerste bootje Toen je me die ene keer thuis opbelde met de vraag of ik samen met je een bootje wilde kopen en &#8211; toen ik na een nachtje erover had geslapen uiteindelijk instemde &#8211; je enthousiast zei “mooi want ik heb d’r al gekocht, dus ik krijg 175 euro van je”. Toen we dus samen een bootje hadden en je me eerst leerde klussen voordat je me leerde zeilen. Toen we uiteindelijk lekker schuin gingen en jij vertwijfelt naar mast en tuig staarde en ik niet inzag wat er allemaal mis zou kunnen gaan. Toen we dus een bootje hadden nog voordat we samenwoonden en we 3 weken lang op een 5,60 meter schuitje vakantie doorbrachten. Toen het daarna nog steeds aan was, bleek dat misschien wel de ultieme relatietest te zijn. Tweede bootje Toen we een slagje groter gingen en we met onze Oceaan 22 veelvuldig de lokale competitie wonnen. Toen “loeven en vallen” de meest voorkomende woorden aan boord waren. Ik aan de helmstok, boeien ronden. Jij aan de schoten, de voorzeilen aanpassen om harder te gaan. Toen we voor het eerst de Noordzee opgingen, door de grote sluis, de grote plas op. Toen we uiteindelijk Blankenberge binnen liepen en we zo fier als een gieter het Belgische gastenvlaggetje in het want hesen. Toen we bij de Oesterput aan een dampende pan mosselen en een flesje wijn zaten, je me diep in de ogen keek en vroeg “Wil je met me reizen?” En ik ongewoon vrijwel direct ja zei. Derde bootje Toen we weer een slagje groter gingen en we met onze Friendship 26 vanuit België voor het eerst Het Kanaal overstaken. Toen we vervolgens pal voor de Engelse kust urenlang bij dezelfde boei dobberden, omdat we het getij verkeerd hadden berekend en we maar niet tegen de stroming inkwamen. Toen we eindelijk de haven van Ramsgate binnen kwamen en toen bleek dat de man, die op de steiger ons lijntje aannam, een wereldreis met een soortgelijk formaat boot had gemaakt kochten we zijn boek en meteen een boel waterkaarten van over de wereld. Vierde bootje Toen we een paar slagen groter gingen en we met onze Taling 33 de Maas ontgroeid waren. Toen we onze eerste nachtelijke oversteek langs de Engelse kust bezeilden en in tegengestelde richting vertrekkende boten passeerden. Toen ik die bewuste nacht een van de vertrekkende schepen via de radio opriep en zo hyper-de-pieper was om ook te vertrekken. Toen we dachten enkel nog zonnepanelen nodig te hebben en dan klaar waren om te gaan. Toen we uiteindelijk ons huis verkochten, nog een jaar lang klusten, banen opzegden, onze vertrouwde familie en vrienden uitwuifden en samen een onbekende horizon tegemoet gingen. Ver-trouwen Uiteraard gaat ons verhaal verder dan van boot naar boot of van land naar land. In geen enkele relatie gaat het altijd voor de wind. Je kunt de richting van de wind niet veranderen, maar wel de stand van je zeilen. Zo doen we dat al 19 jaar samen, waarvan 3 jaar reizend op een boot. Je zou dus kunnen zeggen dat we onze strepen al wel verdiend hebben. Vroeger gebruikten zeelui tatoeages als een soort logboek – om de herinneringen van de plaatsen, de ervaringen en de prestaties vast te leggen. Zo staat een zwaluw symbool voor 5.000 afgelegde zeemijlen, de nederige schildpad voor het oversteken van de evenaar en een zeemeermin voor het gemis van vrouwelijk gezelschap op zee. Inmiddels hebben we 15.000 mijl onder de kiel, is Neptunes exact een jaar geleden getuigen geweest van onze evenaar-kruising en leven we 24/7 op een...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/huwelijksbootje/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>19</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
