<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Papoea-Nieuw-Guinea &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<atom:link href="https://www.sailingblackmoon.nl/category/papoea-nieuw-guinea/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<description>Sailing Black Moon</description>
	<lastBuildDate>Fri, 20 Oct 2023 00:56:38 +0000</lastBuildDate>
	<language>nl-NL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.7.5</generator>

<image>
	<url>https://www.sailingblackmoon.nl/wp-content/uploads/2026/04/cropped-dji_fly_20250830_131936_387_1756549664027_photo_optimized-scaled-1-32x32.jpg</url>
	<title>Papoea-Nieuw-Guinea &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Verstoppertje</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/verstoppertje/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/verstoppertje/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Fri, 20 Oct 2023 00:48:20 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Papoea-Nieuw-Guinea]]></category>
		<category><![CDATA[Solomon]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9679</guid>

					<description><![CDATA[“KAKAA!” klinkt het vanuit de bosjes. “Was dat een vogel of een lokroep?” fluister ik. Geritsel om ons heen. “Waar dan?” Met slechts een paar knopen snelheid draaien we een rondje in de uithoek van de mangrove, een potentiële ankerplek voor de nacht. We hebben de vijf dagen op zee amper geslapen, terwijl we al oververmoeid uit Solomon vertrokken. Met deze “sneaky stop” hopen we onszelf een nachtje op te kunnen laden. Langzaam tuffen we tussen de buitenste eilandjes van Kavieng in Papoea-Nieuw-Guinea door. Dit keer hebben we besloten om ons helemaal niet in te klaren. Daarvoor moet je namelijk naar vast land of een van de hoofdeilanden en dat vonden we te risicovol. Om ons heen zien we platen tussen wilde begroeiing, waarschijnlijk daken van woningen. Van zo’n vijftig meter afstand proberen we met de verrekijker door de bladeren te turen en zien steeds meer silhouetten&#8230;  Verstopplek 1: Kavieng mangrove Op het moment dat we het anker hebben laten vallen zijn we omsingeld door halfnaakte eilanders. Een aantal kano’s komt ons al tegemoet. De een vraagt iets onverstaanbaars. De ander zit stilzwijgend ons te observeren. “Ik voel me hier niet bepaald veilig&#8221;, biecht ik na een poosje op. “Nee, en de ankerplek is het ook niet” zegt Niels. “We liggen slechts een paar bootlengtes van het rif af”. We besluiten door te gaan om het op de volgende ankerplek nog eens te proberen. Er staat nog een beetje wind die we kunnen benutten. Het nadeel is dat deze pas vier dagen verderop is. Het voordeel is dat we dan wel op de helft zijn. Zeilreparatie voor vertrek Verstopplek 2: Gizo mangrove Kavieng was eigenlijk niet onze eerste verstopplek. Nog voor vertrek in Solomon hielden we ons schuil in de mangrove van Gizo. Op de dag van uitklaren startte het weekend, wat de sfeer op straat met het uur grilliger maakte. De man van Customs bleef appen dat we de zogenaamde onkostenvergoeding ergens moesten komen afgeven en een stel benevelde vissers werden steeds vervelender. Een paar redelijk-goede nachten later klaarde het weer wat op en besloten we samen met Buddyboot Timy te vertrekken. Deze Jeaneau 39 is sneller dan Black Moon, dus voor ons een extra uitdaging om technischer te zeilen. Zo besloten we om niet de Hydrovane te gebruiken, maar de elektronische autopilot. Hiermee kunnen we juist naar de squalls toe sturen. Een Hydrovane vaart altijd met de wind weg namelijk. Dat is normaal heel fijn, want als je al genoeg wind hebt wil je dat niet ineens verdubbeld zien. Voor deze passage konden we juist ieder zuchtje wind gebruiken om niet te hoeven motoren en daarmee diesel besparen. Het was dus goed zoeken naar passerende squalls om de wind ervan zo lang mogelijk te benutten. Cumulonimbus bewolking waaruit squalls ontstaan Verstopplek 3: Hermit atol Het anker valt in helblauw water en zet zich vast in wit zand. We plonzen er snel achteraan. Wat een heerlijkheid om na 9 plakkerige dagen aan boord af te koelen. “Ik zie de eerste kano’s al aankomen&#8221;, wijs ik en douche me snel af. De ene man trekt de deksel van de pan met tomaatjes, paprika’s en bonen erin. “Voor jullie” zegt hij. De ander zet een aantal kreeften aan boord. Ze hoeven er niets voor terug, zeggen ze. Als we de koffer met visgerei en een jachtmes tonen, vinden ze het toch wel een goed idee om wat te ruilen. De nachten daarentegen zijn slopend. Iedere avond slaat het weer om, waardoor we niet veilig liggen. We zetten een extra anker om nog wat slaap te pakken, maar de lijn ervan breekt. We zwieren zo dicht naar het rif toe dat beide boten ‘s nachts anker op gaan. In het pikkedonker gaan we een mijl verderop in het diepe liggen. Zenuwslopend. Na het opduiken van het achtergebleven anker zeilen we vermoeid door naar Ninigo. Te dicht bij het rif geankerd, het donkerblauwe is te diep voor ons en het lichtblauwe weer te ondiep Verstopplek 4: Ninigo atol Wanneer we het atol na een windstille nacht binnen varen krijgen we nog lekker 40 knopen op de neus. Een halve dag later dan voorspeld liggen we dan eindelijk voor het dorpje Mal. De eerste kano komt er alweer aan. Al struikelend over mijn wallen slenter ik over dek om de eilanders te begroeten. Ze verwelkomen ons met verse kokosnoten en wijzen naar het dorpje waar we van harte welkom zijn. Het onstuimige weer houdt nog dagen aan dus we laten liever niet de boot onbeheerd achter. Iedere dag komen er meerdere kano’s langs met van alles: exotisch fruit, kreeft, eieren, zelfs een hele kip! We vermoeden dat “thuis-bezorgd” hier is uitgevonden. V.l.n.r. Kreeft thuisbezorgd, lieren schoonmaken en ankergerei stellen “De dorpelingen vragen zich af waarom jullie je verstopt houden” merkt onze bootburen op. Ieder rustig moment klussen we wat: zeilen repareren, lieren smeren, kleding wassen, verstagingen controleren, enzovoort. Deze passage lijkt wel de Dakar rally van de blauwe woestijn. Op dag drie gaan we in de vroege ochtend aan wal. Een tiental kindjes zwaait ons vanaf het strand tegemoet. Verlegen ontvangen de eilanders ons in hun dorp. We hebben een tas vol ingrediënten mee als dank voor al het verswaar, waaronder rijst, bonen en pasta. De kindjes veren op wanneer ik een bosje felgekleurde spaghetti omhoog hou. Niet om te eten, maar om mee te knutselen. Hartjes en bloemen blijken het populairst. Wanneer we zeggen een wandelingetje te maken, worden we door de kids geëscorteerd. Hand in hand lopen we over het junglepad, terwijl de meisjes traditionele liedjes in Pisin zingen. We leren ook een versie in het Engels met de boodschap dat iedereen familie is en dat al het eten gedeeld wordt. Mijn hart stroomt vol en vergeet spontaan al het reilen en zeilen. Wanneer we terug op het strand komen, giet het pijpenstelen. We stappen in de bijboot, zien geen hand voor ogen, laat staan de ankerplek. Aan boord is de rodeo show al begonnen. V.l.n.r. In het klaslokaal, Black Moon...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/verstoppertje/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>10</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
