<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Panama &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<atom:link href="https://www.sailingblackmoon.nl/category/panama/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<description>Sailing Black Moon</description>
	<lastBuildDate>Tue, 29 Mar 2022 21:58:15 +0000</lastBuildDate>
	<language>nl-NL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.7.5</generator>

<image>
	<url>https://www.sailingblackmoon.nl/wp-content/uploads/2026/04/cropped-dji_fly_20250830_131936_387_1756549664027_photo_optimized-scaled-1-32x32.jpg</url>
	<title>Panama &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Blauwe woestijn</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/blauwe-woestijn/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/blauwe-woestijn/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 29 Mar 2022 21:00:17 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Panama]]></category>
		<category><![CDATA[Stille Oceaan]]></category>
		<category><![CDATA[Travel]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9046</guid>

					<description><![CDATA[“We zitten zo echt gevangen!”. Ik slik. Koortsachtig bestuderen we de route op het ene scherm en het weerkaartje op het andere. Steeds hopend op een wonder waardoor we vanaf morgen alsnog wind krijgen. We dobberen nu al 9 dagen op de Stille Oceaan. Hij doet z´n naam eer aan. “Als we geluk hebben pakken we over een paar dagen nog nét het staartje van dit windveldje mee”. We scrollen door naar de overige vijf dagen. “Maar als we pech hebben komen we officieel in deze doldrum terecht. Dan doen we er misschien wel twee maanden over!” We trimmen de zeilen dag en nacht. Dagelijks doen we wel zo´n zes zeilwisselingen. Maar nog gaan we niet snel genoeg. Het onderwaterschip raakt enorm aangegroeid wat Black Moon alsmaar remt. We ervaren een vicieuze cirkel dat invloed heeft op álles: proviand, brandstof, drinkwater, energieopbrengst, aantal dagen op zee, deadline aankomst en kans op schades. Nooit eerder deze reis waren we zo kwetsbaar…  Week 1: De groeten van Neptunes Op 12 februari 2022 zijn we klaar voor de grootste oversteek van onze reis: 4.000 mijl waar we naar schatting 32-40 dagen over zullen doen. Bestemming: Frans-Polynesië, een weinig bezochte eilandengroep midden in de Stille Oceaan. Via de achterdeur verlaten we Panama City en daarmee zeggen we gedag tegen vaste land; misschien wel voor een of twee jaar. Dit keer zijn er geen cruiser vrienden die ons uitzwaaien. Toch zijn we niet alleen. Nog zo´n vijf boten zetten dezelfde koers en vertrekken druppelsgewijs. Via de satelliettelefoon houdt het kleine konvooi elkaar op de hoogte. Het begint goed met een bezeilbaar briesje, vlakke zee, vers gevangen vis op de BBQ (al zeilend!), kuiptafeltje uit en genieten van de eerste zonsondergang op zee. “Dit is wel goed vol te houden zo”, juich ik achteraf gezien te snel. Neptunes, die we over een paar dagen zullen ontmoeten, luisterde kennelijk al mee. Week 2: Evenaar en even naar Na een week dobberend en roffelend om koers onderlangs de Galapagos archipel te bevaren geven we het op. De aanbevolen route gaat gewoonweg niet. En we zijn niet de enige. We koersen dan maar bovenlangs. De motor roffelt een hele nacht, omdat we anders officieel in de doldrums terecht komen. Maar ook dit heeft consequenties: mogelijk verbruiken we zo 2/3 van de diesel en dan zijn we nog niet eens op de helft! Vervolgens doen we iets wat eigenlijk niet mag: we gaan dwars tussen de eilanden door. Anders kost het ons dagen en dagen extra. We zien niets van de eilanden, behalve een paar meeliftende vogels die tot slot een boodschap op het voorzeil achterlaten. Stank voor dank. Zo loom als een hoogbejaarde Galapagos schildpad schuifelen we vooruit; gemiddelde snelheid slechts 3,3 knopen in plaats van onze gewoonlijke 5. Dan komt er ‘s ochtends ineens wind: zeilen omhoog, motor uit, reven en nog meer reven. Hoppa! Als een raket vliegen we evenaar over. We tellen af totdat de laterale coördinaten alleen maar nullen tonen. Op de grens van het Noordelijk halfrond naar het Zuidelijk halfrond doen we een offer aan Neptunes. Blijkbaar viel de rum niet in goede aarde, uh water, want de volgende dag zit alles tegen. We gaan te traag en te zuidelijk, de motor lekt diesel, de watermaker maakt rare geluidjes, de Hydrovane trekt de koers met lichte wind niet, het bandje in de autopilot scheurt, een mastlier slijt en tot slot (tot zover): er groeit van alles aan het onderwaterschip waardoor we alsmaar langzamer gaan! “We móeten het water in”, besluit Niels. Ik gooi een safety line uit dat achter de boot drijft en sta bewapend met een misthoorn op haaienwacht. Niels gaat over boord, bewapend met een duikbril en krabber. Week 3: Steeds verder van huis De schoonheidsbehandeling doet wonderen – vergelijk het met de geschoren benen van een wielrenner &#8211; maar nog zijn er dagen en dagen bij dat we door stroop lijken te varen. “Waar blijft die beloofde passaatwind?”. Gefrustreerd door de aanhoudende wind van voren kruipen we ´s avonds achter de laptop om een filmpje te kijken; even ontsnappen van de realiteit. De dagen rijgen aaneen en na bijna 3 weken komen we over de helft qua mijlen: nog 2.000 te gaan. Resterende dagen: verrassing! We lezen ons suf, repareren het hoognodige, passen de zeilen continu aan en kokerellen in de kombuis. De laatste schillen papaja, ananas en avocado vliegen overboord. De moederyoghurt wil na een paar herhalingen niet meer lukken. Maar de broden zijn gelukkig geen misbaksels. Niels certificeert me als beste bakker van de regio! Bij 05 graden Zuid gaat de klok een uur terug en dat zullen we deze tocht nog eens drie keer moeten doen. Met ca 10 uur verschil geraken we steeds verder van huis, al lijkt dat met enkel de tijdsaanduiding en blauw om ons heen wat abstract. Zo filosoferen we een tijdje over tijd. Totdat we plots een drijvend dorp aan Chinese visboten binnen komen zeilen. Of beter gezegd: stad. Met zonsondergang varen we er dwars doorheen en vergapen ons aan de vele roestbakken die hier al jaren en jaren aan een drijfanker liggen. Tientallen Chinezen zwaaien vanaf hun achterplecht naar dat kleine scheepje dat glorieus in al haar vrijheid voorbijkomt komt zeilen. We dachten dat we alleen waren, maar nu worden we omringd door honderden schepen, duizenden mensen. Maar het huilen staat nader dan het lachen, want gezamenlijk vissen ze de oceaan leeg. De zon gaat onder, de tl-balken plinken aan. Nog tot diep in de nacht zien we van een afstand velden lichtvervuiling in de donkere einder. Heel surrealistisch. Alsof er ergens op aarde nog steeds een oorlog gaande is… Week 4: Verdwaald in een blauwe woestijn “Yep, nog steeds hetzelfde uitzicht”, roep ik naar binnen. Met een ochtendkoffie in de kuip bestuderen we de golven. We lijken wel verdwaald. Zo kwetsbaar als in een woestijn. Onze Piramide van Maslow is als een kaartenhuis; de primaire levensbehoeftes houden elkaar staande. Dus als er één wegvalt… Met die zorg in het achterhoofd...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/blauwe-woestijn/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>22</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Maanwater</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/maanwater/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/maanwater/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 10 Feb 2022 14:47:32 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Panama]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9025</guid>

					<description><![CDATA[“Wat staat er nog allemaal op het lijstje?”. Al kibbelend over het budget staan we voor de zoveelste keer op de bus naar Panama City te wachten. Nu we besloten hebben wat onze volgende bestemming gaat worden, hebben we weer een klussen- en wensenlijst waar nooit een einde aan lijkt te komen. Dit gaat namelijk de grootste oversteek ooit worden, 4.000 nautische mijlen, oftewel zo´n 32-40 dagen op de Stille Oceaan. En waar we heen gaan, is heel weinig. En wat ze wel hebben, is heel duur. Dus we moeten niet alleen goed provianderen voor de oversteek, maar ook voor ons verblijf daar. En nog eens kritisch naar reservespullen kijken, want je zult net zien dat de toiletpomp kapotgaat of dat onze good-old-tablet het volledig begeeft na 10.000 mijlen 24/7 navigeren in de buitenlucht. De geldkraan staat dus nog even flink open… Gelukkig komt er inmiddels ook drinkwater uit!    Waterkraan “On which side of Panama or you now?”, mailt Marine Warehouse. Het pakketje met de reparatie onderdelen voor de watermaker is bijna binnen. We kunnen het gelukkig ook aan de Pacific zijde ophalen. Dit keer verliep de operatie alsnog met een drupje bloed en het nodige zweet, maar gelukkig geen tranen. Of nou ja, van blijdschap dan misschien. Want er is inmiddels water op de maan! Aangezien we tussen de stad en het Panamakanaal liggen, is het zeewater erg troebel. Dus voor de grote test gaan we nog even naar de pareleilandjes Las Perlas om de watermaker eens flink wat uurtjes te laten draaien. De Katadyn 40 E produceert zo´n 5 liter per uur en met genoeg zonuren op de panelen kunnen we rond het middaguur water maken. Zo´n 10 tot 15 liter per dag is voldoende voor ons dagelijks verbruik. Geldkraan In de ban van onze watermaker hebben we eigenlijk weinig oog voor de pareleilandjes. Wat we ervan zien valt ook een beetje tegen. Zo parelwit zijn ze niet. Ja door de San Blas eilanden zijn we misschien wat verwend. De stroming van 2 knopen en getijdeverschil van 5 meter is maakt het water ook hier troebel en het ankeren zeer risicovol, dus liggen we een weekje aan een boei en gaan dan terug richting Panama City. Dan hebben we meteen de zeilen en het tuig getest. Voor de zoveelste keer nemen we de bus naar Albrook Mall, een enorm winkelcentrum met meer dan 500 winkels. We kopen o.a. een nieuwe tablet, wel een oud model wat ons 200 euro bespaard, en gaan naar de tandarts. Gewoon een controle en een opfrisbeurtje, dachten we… Mondwater “Zullen we dan maximaal 100 dollar afspreken?”. We staan voor een willekeurige tandartsenpraktijk, waar wederom niemand Engels spreekt. En wij nog altijd onvoldoende Spaans. Via google translate spreken we 35 dollar p.p. af en nemen we allebei in een apart behandelkamertje plaats. Ik open mijn mond en binnen 5 seconden hoor ik al een verontrustende “mhh” boven mij. Na het vooraf besproken poetswerk toont ze op haar tablet dat ik vijf gaatjes heb welke ´opnieuw´ gevuld moeten worden á 350 dollar. Ik maak duidelijk dat ik daarover na zal denken, maar nu niet meteen wil. Of ik dan wel een whitening wil á 250 dollar? Net als mijn man… Zelfverzekerd dat ze zich vergist loop ik met de onverwachte offerte in mijn hand langs het kamertje waar Niels vast alweer uit is. Dan zie ik blauw licht en een omhoogstekende duim. Mijn mond valt open. Ik vraag de tandarts of hij volmondig ja tegen deze behandeling heeft gezegd. Dan kijk ik Niels aan. “Knipper met je ogen: 1x is ja, 2x is nee. Weet je hoeveel dit kost?”. Zijn mond lijkt een hedendaags kunstwerk; lippen vormen een vierkant raamwerkje en omlijsten twee rijen parelwitte tanden, met blauwe toetsen tussen tand en vlees. “Huhu vij-e-twi-ig…”. Dan volgt de paniek en wil hij zelfstandig de behandeling acuut afbreken, kijkt in de spiegel, ziet het kunstwerk, en beseft dat dat niet zal gaan. Ik leg uit dat dit een miscommunicatie moet zijn. Dat ze dit voorafgaande de afspraak hadden moeten vragen en niet tijdens de behandeling met een mond vol aan attributen, waardoor een volwaardig tweerichtingsverkeer gesprek onmogelijk is… Dan presenteer ik Niels nog mijn offerte, waarop hij treffend zegt: “Maar je hebt nog nooit gaatjes gehad, dus hoezo moeten die kiezen ´opnieuw´ gevuld worden?”. Met een rekening van 95 dollar laten we de tandarts met een mond vol tanden achter. We lachen onze tanden bloot dat we elkaar gered hebben! Water bij de wijn De week erop volgt de grote proviandering. De eilandengroep van zo´n 118 eilanden waar we misschien wel een jaar gaan verblijven is rijk aan natuur, maar arm in wat betreft luxeproducten. Wijn, bier, maar ook melk gaan voor minimaal het dubbele over de toonbank. Om ruimte te besparen stappen we over op melkpoeder. Dan kunnen we van 1 kg poeder, aangelengd met maanwater, 3 liter melk maken. Maanmelk klinkt wat minder smakelijk – en dat is het ook &#8211; maar dan houden we meer ruimte over voor bier en wijn. De keuze uit de collectie kartonnen pakken wijn is niet zo groot, dus we testen er twee. De zogeheten A/B test. “Gadver deze is de volgende dag echt niet meer te drinken”, zeg ik en draai ons visje op de BBQ nog eens om. Niels reikt me een nieuw wijnglas aan. Iets beter. De volgende dag worden we allebei met hoofdpijn wakker. Niels grijnst: “Nou ik denk dat we allebei gezakt zijn voor de AA test haha”. ^Test zeil langs Panama City: zeilen, verstagingen, motor enzovoort zijn allemaal gecheckt! Maandbudget De laatste dagen voor vertrek staan in het teken van deadlines. Terwijl ons nieuwste artikel over Suriname in Zeilen Magazine verschijnt, stuur ik twee nieuwe artikelen naar de redactie. Het is een erg leuke manier om de scheepskas te spekken. Verder daalt de spaarrekening alsmaar. Na bijna twee jaar moeten we wel eens vooruit gaan denken hoe we al reizend wat bij kunnen verdienen. Vooralsnog gaat het meeste budget naar bootonderhoud,...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/maanwater/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>18</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Mijlpaal Panamakanaal  </title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/mijlpaal-panamakanaal/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/mijlpaal-panamakanaal/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 26 Jan 2022 13:25:13 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Panama]]></category>
		<category><![CDATA[Travel]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9001</guid>

					<description><![CDATA[“Weet je waar ik het meest zenuwachtig over ben?”. Niels kijkt me nieuwsgierig aan. “Niet zozeer de sluizen, maar zes mensen aan boord. Hoe doen we dat met slapen, eten en toiletteren…”. Hij knikt. “Ja, vóóral als de Pilot naar het toilet moet. Wat als hij ontdekt dat we helemaal geen vuilwatertank hebben”. En zo zijn er nog 101 dingen die mis kunnen gaan. Geruchten stuiteren over de steigers van Shelter Bay Marina, waar we nu al een kleine week liggen. Van boetes omdat het eten niet lekker is tot een u-turn maken vanwege een te langzame motor. We dachten even te gaan kijken hoe het is z´n werk gaat en dan misschien nog naar een paar weken aan de Atlantische zijde te verblijven, maar ons kennende gaan we meteen in standje turbo als we de kans schoon zien. Binnen een paar dagen is Black Moon ´gemeten´, nu nog een paar dagen verder zijn we al aan de beurt voor dé transit en weer een paar dagen later varen we ineens op de Stille Oceaan!  “Did you practiced, before it´s your turn?”, vraagt mijn Amerikaanse buurvrouw. We zitten aan een lange tafel in Shelter Bay Marina bij Colón. Niet in het restaurant, maar in de Palape: een vrije ruimte waar cruisers kunnen ´recreëren´, er wordt dus veelvuldig gebruik van gemaakt. Een BBQ hier, een Potluck daar. Allerlei nationaliteiten door elkaar. Supergezellig en vooral interessant, want vrijwel iedereen staat aan de vooravond van de transit. Dat schept een band. Nu wil het zo zijn dat merendeel van de cruisers nog nóóit door een sluis hebben gevaren. Dit had ik me nog niet gerealiseerd, want voor ons Dutchies is een sluis een soort van normaal. “Heb je een openingetje voor me?”, vraag je dan aan de sluismeester. ^De ´meting´ bleek vooral een papierwinkel; zelfs het toilet werd niet gecontroleerd Hoger niveau Niels ging in z´n jeugd al zelfstandig met zijn rubberbootje door de Wilhelminasluis van Andel; even een broodje gezond halen in Woudrichem. Alsof ze dat thuis in Heusden niet hebben. Het ging natuurlijk niet zozeer om de beloning, het zijn al de mijlpalen daartussenin en verder. En deze mijlpalen gaan nu naar hoger niveau. In meerder opzichten. Een waterniveauverschil van 30 meter, waarbij zelfs zes volwassenen aan boord wordt vereist. Zelf vinden we het schutten niet zo spannend &#8211; vooral heel erg gaaf &#8211; maar er zijn veel cruisers die een keer willen oefenen en daar maken wij graag gebruik van. Er zijn zelfs toeristen en backpackers die zich als vrijwilliger aanbieden; voor de ervaring of hun bucket list. En als je niet genoeg bemanning hebt, moet je zogeheten ´line handlers´ inhuren. Dit zijn dan ervaren Panamezen die, zo wordt gezegd, gerust buiten op dek overnachten. Gelukkig is onze crew al gauw compleet! ^Crew Black Moon versterkt met Katie uit Amerika (SV Searcher) en Marie uit Frankrijk &#38; Yalçin uit Turkije (SV Tire Bouchon) Ciao, Atlantische Oceaan Met vijf mensen aan boord gepropt en een nog na smeulende creditcard op zak varen we om 13.00 ´s middags uit. “See you on the other side”, roepen we naar elkaar. Vlak na de haveningang moeten we het anker uitgooien, wachtend op het zesde bemanningslid: de Maritime Advisor, die met een pilotboat naar Black Moon wordt gebracht. Waarom dit niet in de haven kon, is mij een raadsel. Nu zit het hele dek onder de vettige bagger van het anker ophalen; lekkere start met al die mensen, fenders en lijnen aan boord. Harold, een enorme man, neemt plaats in de navigatiehoek. Hij laat zijn werkschoenen (maat 49 schat ik) aan, terwijl de rest op blote voeten over de boot wordt verdeeld. Niels achter het stuurwiel, Marie en Yalçin op het achterdek, Katie en ik op het voordek. Bij iedere line handler ligt een ruim 2 cm dikke blauwe tros van zo´n 50 meter lang. De eerste stap is een grote lus maken. ^De ingehuurde blauwe tros, voorzien van een paalsteek XXL We naderen het eerste sluizencomplex. Aan weerszijde staan twee sluismedewerkers. Apenvuistjes maken korte loepjes in de lucht, vanuit de pols, alsof het een ´Goedendag´ is (redactie: Middeleeuws wapen). Op een afstand van zo´n twintig meter worden de vier apenvuistjes één voor één op Black Moon geworpen. Eentje ploft op de buiskap. Gelukkig zonder afdruk. De zonnepanelen hebben we bedekt met kuipkussens. Het lijntje van de apenvuist gaat door de blauwe lus met wederom een paalsteek en dan halen de sluismedewerkers de scheepslijnen naar de wal: de blauwe lus gaat om de bolder. Daar ligt ons scheepje dan, onverwachts alleen te midden van een enorme sluis. Alhoewel, veel langer en breder dan de Volkeraksluis is het nou ook weer niet. Maar wel veel hoger, heftiger en complexer. Niet alleen vanwege de procedure – iedere sluis bestaan uit drie complexen om precies te zijn. De twee grote sluisdeuren sluiten achter ons. En daarmee ook het hoofdstuk Atlanische Oceaan. ^De eerste sluis en het apenvuistje: een metaal balletje verwikkeld in touw aan een dunne lijn om ver te werpen (klik op de foto voor beter zicht)  Aan het lijntje gehouden Bevend en schuddend stijgen we zo´n 30 meter. De line handlers moeten beurtelings de lijnen aanhalen, weer een beetje vieren&#8230; Oplettend dat Black Moon in het midden blijft, zonder dat er vingers knel raken. Harold helpt ons waar nodig en stelt tussendoor zijn zoveelste Quiz-vraag: “Hoe vaak zijn de sluisdeuren sinds 1912 vervangen?”. “Nul keer!”, roepen we in koor. Niels staat stand-by totdat hij de tweede – en derde sluiskamer in moet varen. Dit gaat op wandelsnelheid, want de sluismedewerkers lopen met ons mee vanaf de wal &#8211; ons aan het lijntje houdend. De line handlers blijven op positie met het apenvuistje in de hand, de blauwe scheepstros op dek. Anders is het voor de sluismedewerkers te zwaar zeulen. Vrachtschepen worden overigens getrokken door een ´mule´, tegenwoordig is dat gelukkig een locomotief. Na de derde wisseltruc gaan de laatste deuren van de Gatún sluizen open en varen we in het donker het Gatún meer op....]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/mijlpaal-panamakanaal/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>17</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>378 plastic eilandjes</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/378-plastic-eilandjes/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/378-plastic-eilandjes/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 09 Jan 2022 12:51:58 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Exploring]]></category>
		<category><![CDATA[Panama]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8970</guid>

					<description><![CDATA[“Het lijkt wel nep, zo mooi!”, reageert iemand op onze Instagram foto. Black Moon ligt pal voor een perfect ogend Bounty eilandje: onberispelijk wit strandzand, dat zo nu en dan lichtjes overspoeld raakt door kabbelend azuurblauw water, en erachter een bosje palmbomen vanwaar je liggend in een hangmat uit een kokosnoot drinkt. Kijkend naar de foto realiseer je gemakshalve niet hóe we daar zijn gekomen: “Hard bakboord, NU!”, roep ik naar buiten. Niels staat aan het roer terwijl ik binnen op de gedetailleerde digitale kaarten navigeer. Door de gescande kaarten in het programma Open CPN te plotten, en aan onze intern gps-kastje te koppelen, zien we Black Moon op de lapjeskaarten varen en momenteel tussen koraalriffen door: de entree van één van de 378 eilandjes. Merendeel ervan zijn onbewoond. Drie anker manoeuvres later gaan we eens kijken of de eilandjes werkelijk zo paradijselijk zijn… ^Navigeren op de Bauhaus kaarten Onze verwachtingen van de San Blas liggen hoog. Vaak gaat het daar al mis. Maar de verhalen, reisboeken en plaatjes beloven ons een paradijselijk verblijf. Realiserend dat het leven er ´remote´ is, bereiden we ons goed voor. Black Moon wordt volgeladen met boodschappen, water, diesel, benzine en wat cash dollars om het een en ander van de indianen te kopen. Met indianen bedoelen we het inheemse volk van de Kuna Yala Tribe. De San Blas archipel is hun grondgebied, zowel de bewoonde &#8211; als de onbewoonde eilanden, ontdekken we later. Ze leven voornamelijk van eigen grondstoffen en inmiddels ook van toeristen. De onbewoonde eilanden blijken kostgrondjes te zijn, waar de indianen palmbomen telen. Met als gevolg dat er veel vuurplekken zijn om oude palmbladeren te verbranden. En omdat de eilandjes zo plat als een pannenkoek zijn is het er erg zompig. Oh ja, en zo onbewoond zijn ze niet; er wonen kolonies spinnen en kakkerlakken… ^Zeilkano met vissers of palmboeren; vaak is het zeiltje op meerdere plekken gescheurd Naaiwerk We waren gewaarschuwd. En toch, bij de eerste de beste indiaan, die met zijn lekkende kano langszij Black Moon kwam liggen en daar zijn traditionele mola kleedjes speciaal voor ons uitstalde, wat maar liefst een uur duurde, de kleedjes die door zijn zussen geborduurd zijn, zei hij, stuk voor stuk handmatig, waarin sommige wel wekenlang werk in zat, werden deze zonder blikken noch blozen voor slechts 20 USD aangeprezen, en dat is de vanaf prijs, want jawel, ik had weer een exemplaar op het oog dat een maand werk kostte, waarmee de simpele rekensom op 40 USD komt. Ik schrok ervan, want ik had het vrijwel direct gevraagd, maar Venancio wuifde mijn vraag letterlijk weg, waarmee hij wilde zeggen ´kijken kijken, dan kopen´, alsof hij wist dat ik hém anders zou wegwuiven. Dus ja, na een uur kun je nog moeilijk zeggen ´nou we denken er nog even over na´, nee deze man heeft tijd en energie in ons gestoken en nu voelden we ons verplicht om tot een aankoop over te gaan. En hij zit daar in zijn boomstamkano met z’n blote knokige voeten in een plasje water. Er drijft een halve petfles in om zo nu en dan theatraal zeewater uit te scheppen. Dat er een dikke buitenboordmotor achter hangt wordt tijdens deze voorstelling bijna onzichtbaar. Want je wilt zo graag geloven dat het heel uniek is dat wij indianen langszij de boot hebben – wat zeer zeker erg bijzonder is &#8211; en iets met ons willen ruilen. Maar nu staan we voor een dilemma: deze indiaan wil enkel en alleen keiharde dollars. Dus ik ga in onderhandeling. Venancio kijkt beteuterd, haast beledigd, wenkt zijn blik met de kenmerkende hoge jukbeenderen af en zegt resoluut “NO”. Nou, dan kopen we er maar één. ^Op de bewoonde eilandjes verkopen ze ook mola´s, mola´s en nog meer mola´s&#8230; “¡Hola! ¿Mola?”. De zoveelste indiaan komt langszij met soortgelijke borduursels. “No gracias”, zeg ik direct uit zelfbescherming, terwijl ik zelf handmatig onze zeilhuiken aan het naaien ben. Ook met de hand. Wanneer het peddelende vrouwtje, versierd met gekleurde kraaltjes om de enkels en polsen en een goud ringetje door de neus, alsnog langszij komt liggen zie ik mola´s geborduurd op schoudertasjes, laptophoezen en jawel mondkapjes. Erg toeristisch, wel nuttiger dan het reeds gekochte lapje denk ik in mezelf… Toch bedank ik Lisa met het argument dat we al een mola hebben. “You buy more mola´s, many mola´s”, is hun standaard reactie. We hebben het geld voor andere dingen nodig, essentiële dingen, zoals eten en water… Ik geef haar twee kleinkinderen een handjevol snoepjes en zij laat haar professioneel ogend visitekaartje achter met daarop de naam: Mola Lisa. ^Langoustine is onze favoriet!  Ingeburgerd Na bijna drie weken zijn we aardig ingeburgerd op de San Blas: achter dat ene eiland liggen we goed beschut, die ene indiaan heeft de beste broodjes, de andere de beste groente en bij dat ene rif schieten we gegarandeerd vis of kreeft. Alleen een waterkraan hebben we nog nergens gevonden en na drie weken staat het metertje van onze tank bijna in het rood. En waar laten we ons afval eigenlijk? Het bewoonde schiereiland Rio Azucar schijnt een waterleiding en een aanlegplaats te hebben, waar ze erg trots op zijn. Vertwijfeld varen we heen en weer langs het betonnen blok dat met enig fantasievermogen als kade zou kunnen dienen. Met de bijboot ga ik op voorverkenning. Volgens de amigo aan wal blijken we goed te zitten, alleen is de waterleiding momenteel defect. Over twee uur belooft hij. Om de tijd te doden doen we wat bootklusjes – Niels onderhoudt de toiletpomp en ik naai nog een paar meter &#8211; want het dorpje mogen we helaas niet betreden. Als we vier uur later eindelijk aan het tanken zijn, blijkt de waterdruk alsnog te laag. ^Green Island: ons favoriete eiland qua beschutting en speervissen Kerstcadeau “Het is dat we al betaald hebben, anders…”, zeg ik om Niels tegemoet te komen. Als het aan hem lag waren we na de eerste poging al weggegaan, maar onze opties zijn niet heel groot. Je schijnt nog ergens...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/378-plastic-eilandjes/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>6</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Eindstation Panama</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/eindstation-panama/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/eindstation-panama/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 21 Dec 2021 09:00:59 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Colombia]]></category>
		<category><![CDATA[Panama]]></category>
		<category><![CDATA[Travel]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8937</guid>

					<description><![CDATA[“Volgens mij moeten we helemaal niet de Pacific op willen met onze boot”. Met ongeloof kijk ik even op. De Pacific is onze droom. We zijn zo dichtbij. En nu wordt Panama ons eindstation? Ik draai me om in de zeekooi. Ik ben al voor de tweede dag zeeziek. Niels is zwaar vermoeid, omdat hij zowat solo zeilt. Black Moon wordt buiten in elkaar geslagen door de kruisgolven. Zelfs binnen krijgt ze het af en toe te verduren. Dit is werkelijk de meest rottige oversteek die we tot nu toe hebben meegemaakt. We naderen Panama, en daarmee het einde van de Atlantische Oceaan, met als gevolg kruisgolven. Denk aan een bad met water waar je je arm doorheen roeit om het warme kraanwater te verdelen, aan het einde van de badrand klotst het. Dat effect dus. En dan vier meter hoog. Dat breekt dingen. Althans bij ons… Na de lange klussenlijst in Santa Marta voelen we ons klaar voor de volgende etappe: Panama. Een maand lang remote bij het archipel San Blas, dan in januari door hét Panamakanaal om aan de overkant uit te komen, oftewel de Pacific. Jeetje, wat gaat het ineens snel! We zien een prima weervenster die we niet willen laten schieten &#8211; ook al hebben we nog ruim twee weken haventegoed &#8211; voordat de befaamde Christmas winds op komen zetten. We nemen afscheid van cruiservrienden en melden ons af bij álle autoriteiten. Drie mijl uit de kust worden we ingehaald door de Coast Guard. Vanuit de dikke RIB roept een van de opvarenden dat we onze paspoorten moeten overhandigen. Ik kijk naar het golfslagbad om ons heen en zucht… “Hoe dan?” ^Vertrek vanuit Santa Marta © SV Northern Shadow Schade 1: zee-reling gebeukt Vervolgens moeten we ook nog een formulier ondertekenen. Dan gebeurt er waar ik al bang voor was. De RIB beukt tegen onze romp en glijdt over onze stootlijst tegen de zee-reling. Een scepter zegt krak. Ik voel een pijnscheut. De RIB houdt weer wat afstand totdat we het formulier ondertekend hebben. “Dit gaan we dus niet weer zo doen, toch?!”, bries ik. “Lief, je moet écht je gemak houden nu. Dit is de Coast Guard. In CO-LOM-BI-A!”. Aan mijn gezicht was al af te lezen dat ik principieel op deze procedure tegen ben en dat ze nu ook niet zomaar met de schade weg kunnen komen. “Wil je dan omdraaien voor wat papierwerk waar we toch niets mee opschieten?”, overtuigt hij me uiteindelijk. Als de paspoorten eenmaal veilig en droog terug aan boord zijn, werpen we de verfrommelde papieren terug en kunnen we dan op ons gemakje de schade opmaken. “Het lijkt mee te vallen”. Niels buigt de metalen stang terug in lijn van de reling. “Het is gelukkig niet doorgebroken of van het dek gescheurd. Nu alleen hopen dat deze 33 jaar oude kit het nog even houdt totdat we in Panama zijn”. En we hebben nog meer geluk, want als de RIB een meter verder langszij lag dan had ie de verstaging vol geraakt. Dan hadden we zeker om kunnen draaien voor een mastinspectie. We pikken de wind op, rollen het voorzeil uit en zetten onze hydrovane aan het roer. Nu zijn we echt vertrokken. De drie dagen gaan nu van start. Regelmatig controleer ik het keukenkastje, waar de scepter op uitkomt, op mogelijke lekkage waterschade. Vooralsnog blijft het droog! ^De route van Colombia (Santa Marta) naar Panama (Linton Bay): 350 nm Schade 2: hydrovane flext Niels hangt als een fout boegbeeld achter aan de boot. Handen aan de hekstoel, voeten op de zwemtrap. Hij inspecteert hij de hydrovane (windvaanstuurinrichting) of eigenlijk de bevestiging ervan tegen de spiegel van de romp. In Curaçao zagen we al wat haarscheurtjes in de lak, rondom de bevestigingsplaten (brackets). Zoveel kracht komt er op het polyester te staan. Voor de zekerheid hebben we de spiegel van binnen verstevigd met vier lagen glasvezel en epoxy plus de ankerplaat aan de binnenzijde aangepast. En in Colombia nog een extra bracket naar de zwemtrap toe. “Het flext nog steeds te veel”, roept ie. “En binnen is het nog beter te zien, tussen iedere golf door voel je gewoon wat beweging”. Vanuit mijn zeekooi tel ik stilletjes de dagen van de eerstvolgende crossing: 30-40 dagen lang op de Pacific Ocean… Schade 3: keukenblok ontwricht “Lief, je moet nu echt gaan slapen. Ik kan weer prima een wachtje houden”. Niels hamert nog een extra spietje onder het keukenblok. “Eerst moet dit ellendig gekraak opgelost worden, ook voordat het hele interieur uit elkaar valt”. Het keukenblok beweegt ineens; niet zichtbaar veel, maar het maakt geluid en dan gaan er alarmbellen af. De houten plaat onder het keukenblok schuurt bij iedere golfslag tegen te balken op de vloer. Of andersom. Pff, het lijkt wel alsof dit onze eerste oversteek ever is en we allerlei kinderziektes ontdekken. Het is geen enorme ramp, maar inmiddels zijn we allebei vermoeid en gefrustreerd. “En nu ga je te kooi, dat is een bevel!”, knipoog ik. Het werkt. Schade 4: zonnepaneel gewrapt Na twee ellendige dagen begint het zowat kalmer te worden. Ons gemoedstoestand wordt zichtbaar positief beïnvloed. De hengel gaat uit. Niels staat enthousiast op het achterdek de vislijn te begeleiden naast het zonnepaneel aan bakboord. Vanuit zijn ooghoek ziet hij iets ongewoons. “Niet waar!” Een van de twee bevestigingen is afgebroken. Overboord. Gezonken. Foetsie. Tachtig dollar door de plee gespoeld. Ik haal een zakje met de stevigste tie-wraps die we hebben. Iedere tie-wrap wordt met een diepe zucht aangetrokken. Het zijn er zes. Het ziet er niet uit, maar de crisis is nu even afgewend. ^Niels doet een noodreparatie aan het zeil: &#8220;pleister&#8221; erop en door! Schade 5: “nieuw voorzeil” Ik kan het de vissen en de dolfijnen niet kwalijk nemen. Ik zou ook lekker diep onder water blijven als ik hen was. Al is het vergeleken met de afgelopen twee dagen nu redelijk aangenaam, het is en blijft een rottig zeetje. Geheel volgens voorspelling kakt de wind in. Dit is dan ook de...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/eindstation-panama/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>11</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
