<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Nederland &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<atom:link href="https://www.sailingblackmoon.nl/category/nederland/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<description>Sailing Black Moon</description>
	<lastBuildDate>Sun, 28 Jul 2024 09:43:26 +0000</lastBuildDate>
	<language>nl-NL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.7.5</generator>

<image>
	<url>https://www.sailingblackmoon.nl/wp-content/uploads/2026/04/cropped-dji_fly_20250830_131936_387_1756549664027_photo_optimized-scaled-1-32x32.jpg</url>
	<title>Nederland &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Vakantie in eigen land</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/vakantie-in-eigen-land/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/vakantie-in-eigen-land/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 28 Jul 2024 09:43:26 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Griekenland]]></category>
		<category><![CDATA[Nederland]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=10065</guid>

					<description><![CDATA[“Zijn jullie al gewend?” is misschien wel de meest gestelde vraag tijdens onze “vakantie” in Nederland. De aanhalingstekens zijn niet sarcastisch bedoeld, mocht je je dat afvragen. We hadden namelijk in geen vier jaar tijd zo´n volle agenda dan in de afgelopen drie weken. En dat is weer even… uhh… wennen. Of gewoon een kwestie van aanpassen. Afspraken met familieleden, vrienden, kennissen en opdrachtgevers. Afspraken om paspoorten te verlengen, rijbewijs te vernieuwen, tandartscontroles, een ziekenhuisbezoek en een autokeuring. Niet in willekeurige volgorde, want sommige agendapunten moeten nu eenmaal eerst in gang gezet worden. En die laatste komt ons van begin tot eind duur te staan. Want wij gaan helemaal vanuit Griekenland “op vakantie in eigen land” en nemen mee: een oude auto… De Balkanroute van 2.700 km leidt ons van Lefkas dwars door Noord-Macedonië, Servië, Kroatië, Slovenië, Oostenrijk, Duitsland en tot slot Nederland. Dat de auto een beetje roestaccenten heeft, vinden we niet zo erg. De vocale ondersteuning van onder beschouwen we als authentiek. En dat de bestuurdersraam niet open kan, hoort nu eenmaal bij dit oude beestje. Al bleek die handicap toch iets lastiger te zijn dan gedacht. Maar liefst 18 tolpoortjes moesten we zonder blikken of blozen trotseren. Met een soort van go-go-gadget-armzwaaien we beurtelings met ons bankpasje door het kiertje van de portierdeur richting het loket. Bij ieder tolpoortje leveren we niet alleen een paar euro in, ook de temperatuur daalt met een paar graden. Na 30 uur met enkel pitstops rijden we ons natte kikkerlandje binnen. “Is het te laat om om te draaien?” grappen we nog. Nee, we kunnen niet wachten om iedereen weer te zien! Toerist in eigen stad: Heusden vesting, een middeleeuws stadje in Noord-Brabant Het laatste stukje gaat op automatische piloot. Deze bocht een beetje scherp nemen, na de laatste heuvel afschakelen, hier extra remmen en dan volgt zachtjes het getril over de kinderkoppen tot aan de garage achter ons familiehuis. Verbaasde appjes stromen binnen: “Hoe kunnen jullie er al binnen een dag zijn?” We deden gewoon drie uur op en drie uur af; dit viel in het niets bij sommige nachten die we op zee hebben doorstaan. Oké, het vergt wat meer concentratie en we hadden natuurlijk in geen drie jaar autogereden. Al zeilend zou deze afstand weken in beslag nemen, dus in ons perspectief vlogen de kilometers ervan af. Helaas ongemerkt ook een aantal auto-onderdelen… Thuiskomertje In een mum van tijd zijn de rij- en reisdocumenten aangevraagd. Ook de tandarts had een gaatje vrij en was verbaasd er bij ons geen te vinden. Zelfs amper tandsteen. “Dagelijks in zeewater zwemmen” grijns ik tevreden. Echter, zout is niet altijd goud, zo blijkt tijdens de volgende controle. “Afgekeurd” staat op het autorapport. Onze Malaka is rotter dan we dachten; hij doet z´n naam eer aan. We hebben ´m voor een prikkie gekocht en de keurder prikt dan ook op drie plaatsen zo door het onderstel heen. Na het lassen volgt er nog een nieuw lagertje en doe ook maar een nieuw kogeltje. De banden zelf zouden nog nét kunnen, maar als het erop aankomt gaat het thuiskomertje ons niet meer naar huis brengen. En zeker niet terug naar ons drijvende huis, die veilig aan een mooring braaf op ons ligt te wachten. Extra banden met velg op extra dakrek &#124; Het afgeschreven thuiskomertje &#124; Black Moon aan de mooring in Nydri Feestvlaggetjes Eens had ik het me anders voorgesteld: aankomen in Nederland met onze eigen boot. Om dezelfde haven binnen te varen &#8211; waar we exact vier jaar geleden vertrokken &#8211; waar de mensen die ons toen uitzwaaiden, daar nog steeds zouden staan. Of vooruit, er weer staan, en misschien nog een extra paar. Dit keer geen tranen van verdriet en angst, maar van blijdschap en trots. En vlaggetjes uit alle landen waar we geweest zijn, wapperen dan fier in het want. In plaats van één groot feest met vuurwerk en spuitende champagneflessen maken we er gewoon heel veel intieme momentjes van. Dat past ons inmiddels ook beter. Gewapend met verhalen, foto´s, artikelen, traktaties en souvenirs rijden we kriskras door het land; van het Zuiden naar Haarlem, van Amsterdam naar Zeeland en terug. Weekendje Grevelingenmeer met bootvrienden, waar we exact 4 jaar geleden vertrokken, inclusief vuurwerk en prosecco! Reizen laat je thuis voelen in vreemde landen, en laat je vreemd voelen in je thuisland “Vier jaar!” is de meest voorkomende uitroep zodra de ene na de andere deur openzwaait. Ik moet mijn best doen om me er niet schuldig over te voelen, want vier jaar is belachelijk lang. En voor het thuisfront is dat gevoelsmatig wellicht nog langer dan voor ons. Toch, in al die tijd zijn mensen verhuisd, getrouwd, gezinnen uitgebreid, banen gewisseld, boten geruild, gerevalideerd, geëmigreerd, reizen gemaakt, vakanties gehouden, feestjes gevierd… En dat hebben wij dan allemaal gemist. Het grootste gemis zijn de familieleden die zelf ook in het buitenland wonen – waaronder de ouders van Niels, in Zweden, en mijn zus en zwager, in Frankrijk. We waren nu zo dichtbij en toch nog net iets te ver weg. Ook al konden we niet iedereen in levenden lijve zien, ze zijn allemaal met ons meegereisd. Merendeel van begin tot heden. De een is ergens halverwege afgestapt – want nogmaals: vier jaar! Een ander is juist halverwege opgestapt, omdat we toevallig online voorbij kwamen varen of bij ze op de deurmat strandden… Alle nummers van Zeilen waar we in staan &#124; Op bezoek bij de redactie van Zeilen Watersport-etiquette Of we dus al gewend zijn? Ik sip van mijn blikje bier voor wat extra bedenktijd en rits mijn bodywarmer wat verder dicht. Een handvol bekende zeilers vragen ons het hemd van het lijf na afloop van een thuiswedstrijdje, waar we spontaan aan mee konden doen. “Niet aan de kou in ieder geval” wil ik zeggen, maar dat is flauw. Na vier jaar vind ik het heerlijk om me naar gelang de temperatuur met laagjes te kunnen kleden, mijn haar te stijlen zonder dat de eerste de beste windvlaag er...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/vakantie-in-eigen-land/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>3</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>De oversteek naar Engeland</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/de-oversteek-naar-engeland/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/de-oversteek-naar-engeland/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 27 Jul 2020 15:50:19 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Europa]]></category>
		<category><![CDATA[Nederland]]></category>
		<category><![CDATA[Travel]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8113</guid>

					<description><![CDATA[Na de uitwuif varen we de Oosterschelde af. Aan het einde ervan ligt de Roompotsluis, waar we vroeg in de ochtend door heen schutten: de Noordzee op. Vlak naast de sluis ligt een vissershaventje dat als startlijn dient. We kunnen het niet laten om het koffertje met post te openen en lezen een paar kaarten en brieven. Zo leuk! Ongeduldig als twee blije kinderen kijken we verheerlijkt naar de overige pakketten; we spreken af dat we in het vervolg bij iedere bestemming één enveloppe openen. Dan doen we er lekker lang mee. We zijn namelijk ook ongeduldig om uit te varen, dus duiken na het kopje thee lekker te kooi. Morgen start een spannende en intensieve zeiltocht naar Engeland… Groen of toch rood De wekker gaat altijd wanneer je goed en wel in je remslaap bent aanbeland. Opstaan. Koud. Kleding zoeken in het donker. “Waarom heb ik dit niet gisteravond al klaargelegd?”, snauw ik tegen mezelf. Al aankledend zet ik de fluitketel op het vuur. “Het licht bij de buren gaat ook al aan”, merkt Niels op. Hmm, dé buurboot die gister in het donker als een pingpongbal de haven in kwam varen en die wij in de regen nog hebben helpen aanleggen&#8230; “We are still very green”, excuseerden ze zich. “En ik zie het verkeerslicht bij de sluis al op rood-groen staan en er naderen al drie schepen”, beantwoord ik Niels’ attentie. We snellen de box uit voordat onze buurboot ons dwarsboomt. De sluis seint groen-groen, we zijn op tijd. De buren zijn dan misschien groen, maar zij kregen rood. Pitstop Samen met de drie andere boten ligt Black Moon in de enorme sluis aan twee bolders. Voordat de sluisdeur dicht is willen we nog de hydrovane (een type windvaanstuurinrichting achterop de boot) gereed maken en daarvoor moeten er nog twee onderdelen geïnstalleerd worden. Eerst een slok koffie. Heet! Niels reikt het roerblad via het achterluik naar buiten en ik zet deze op mijn tenen om de lak van het achterdek te beschermen. Nu dan het roerblad met een zelfbedachte lijn rondom de reling borgen en in het water laten glijden. Niels staat op het zwemtrapje en houdt zich met één hand aan de boot vast om met de ander het blad te sturen. Ik houd de borglijn vast om het ongeleid projectiel te helpen positioneren. We wiebelen, sjorren, kreunen… en dan ineens schuift ie onder op de cilinder. De sluisdeur schuift inmiddels ook dicht. Het roerblad nog snel borgen met de bijbehorende borgpen. De rode windvaan erop en klaar. Terug naar de bolders voordat de lijnen strak komen te staan. Slok koffie. Lauw. Hap boterham. Droog. De deur naar de Noordzee zijde gaat alweer open. “Nu al?!”, panikeer ik kijkend naar de enkele hap uit mijn dubbele boterham met pindakaas. Natuurlijk, het is hoogwater, dus het verval is minimaal. Tegen heug en meug snel de boterham naar binnen werken, anders word ik misschien misselijk op zee. Motor starten om de sluis uit te varen. Zeilen hijsen voordat we op open water zitten. Het lijkt de pitstop van Formule 1 wel. Foto: Snel een foto van de zonsopkomst vlak voorbij de Roompotsluis. Aan de linkerzijde van de foto is de hydrovane te zien, te herkennen aan de grote rode vaan (het makkelijkste en lichtste onderdeel van de windvaanstuurinrichting). Buiten spelen En dan ineens zijn we buiten! Dit stukje Noordzee is bijna altijd een heksenketel. We hebben voltuig staan (eigenlijk te veel zeil) met de motor stand-by. Vanwege de flinke stroming motorzeilen we langs de kust van Domburg richting Zeebrugge. We moeten opletten dat we niet te ver naar de kust gestuwd worden. De hydrovane wordt op de gekozen koers ingesteld. Maar helaas, met deze stroming bakt ie er niks van. We wilden juist de hydrovane werkende krijgen, omdat de hendel van de elektronische stuurautomaat een paar dagen geleden afbrak. “Maar verder zijn we er helemaal klaar voor hoor”, grapte Niels nog naar z’n vader die het afgebroken hendeltje als vraagteken omhooghield. Uiteindelijk wist Niels met behulp van twee tangen de stuurautomaat alsnog in standje automatisch sturen te zetten. De zon komt op. Snel een foto en terug naar de prioriteiten. Black Moon lijkt wel een hobbelpaard. “Dit heeft niets, maar dan ook niets met zeilen te maken”, hoor ik vanachter het stuurwiel. We zitten de kermisrit uit en ter hoogte van Blankenberge komen we in rustiger vaarwater. Motor uit, zeilen trimmen. Dit is het betere werk. Het Kanaal oversteken We varen de Belgische kust af om vervolgens het kanaal over te steken. Koers op Dover. Nog voor het donker naderen we de shipping lane, oftewel een van de drukste scheepsvaartroutes ter wereld! Op ons navigatiescherm kunnen we de gigantische vrachtschepen en ferry’s vroegtijdig zien, inclusief de richting en met welke snelheid. Ze gaan soms wel vier keer zo hard als een gemiddeld zeilschip. Zonder dit systeem (ais) is het alsof je te voet de A2 oversteekt, maar dan met je schoenveters aan elkaar vastgebonden. Dusss… Daarbij is de verkeersregel dat je de shipping lane in een rechte lijn oversteekt. En om het nog spannender te maken: recreatievaart moet voorrang verlenen aan deze grote, snelle jongens. Maar deze oversteek hebben we vaker gedaan. We zijn niet groen op dit gebied. Met de motor bij steken we vlot over, naderen Dover laat in de avond en zien hoe de zon achter haar witte kliffen dooft. Foto&#8217;s: Terwijl het laatste vrachtschip voor ons uit dendert, dooft de zon achter de witte kliffen van Dover. In de salon is van een bank een slingerbedje gemaakt (niet te verwarren met de fruithangmat), zodat degene die slaapt stabieler op de golven mee kan bewegen maar ook sneller gewekt kan worden door degene die de wacht houdt. De vuurtoren waar we Newhaven binnenlopen, het mooiste plaatje van de haven&#8230; Inslingeren Volgens plan varen we de nacht door. Dat betekent dat we om en om slapen óf de wacht houden. Op deze manier pakken we meteen veel mijlen, benutten we het rustige weer en slingeren we...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/de-oversteek-naar-engeland/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>12</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>De uitwuif!</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/de-uitwuif/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/de-uitwuif/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 25 Jul 2020 11:58:34 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Nederland]]></category>
		<category><![CDATA[Travel]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8093</guid>

					<description><![CDATA[“Ben jij zenuwachtig?”, bevragen we elkaar. We weten het niet precies, het voelt gewoon raar. Sinds dit jaar verkeert heel Nederland &#8211; de hele wereld &#8211; in een status van onzekerheid en soms zelfs isolatie. Wij doen daar nog een schepje bovenop door precies die kenmerken te aanvaarden op het moment dat we de trossen losgooien en aan onze wereldreis beginnen. Maar toch is dat anders. Dat is namelijk onze keuze. En we krijgen er (hopelijk) veel moois voor terug. We voelen ons meer zenuwachtig voor het ‘afscheidsmoment’ dan het daadwerkelijk vertrek; om de zee op te gaan en om nieuwe plekken te ontdekken. Zondag 19 juli 2020 is het dan zover: De uitwuif!  Ons laatste weekend op het Grevelingenmeer is drukker dan druk. Half Nederland heeft vakantie en half Nederland viert vakantie in… Juist: Nederland. De bootjesmarkt heeft dit voorjaar goed geboerd; te zien aan de vele verse bootjesbezitters die (nog) niet zo behendig zijn in het manoeuvreren. Na een laatste, gezellige BBQ-avond met onze bootvrienden varen we op zondagochtend tegen de meute in om door de sluis van Bruinisse te schutten. Alhoewel deze sluis ook in de richting naar de Oosterschelde tjokvol ligt. We hebben geluk, bij aankomst staan de deuren nog open en Black Moon past er nog net bij. Aan de andere zijde van de sluis ligt de Gemeentehaven van Bruinisse, vol met vissersboten. Maar ook met een grote, openbare parkeerplaats. Hier ontvangen we onze familie en bootvrienden voor de uitwuif. Een geniaal idee van onze bootvrienden, want aan onze twee eerdere ideeën zaten behoorlijk wat haken en ogen. Eerste idee: Locatie Bruinisse Marina De Marina is super gastvrij en we hebben de afgelopen maanden meerdere keren aan de ruime wachtsteiger mogen liggen om bijvoorbeeld gasten op te pikken of om een boodschapje te doen (meteen even lekker douchen in het luxe badhuis). Echter, de Marina heeft allerlei restricties doorgevoerd om de doorstroming aan ligplaatshouders en bezoekers in goede banen te leiden. Zie groene pijlen op de grond, rode kruisen op de wastafels, etc. Dus een wachtsteiger vol met wuivende, jengelende en snotterende gasten past niet helemaal in dat plaatje. Bovendien is de kans dat de hele meute zich vervolgens naar de altijd drukke sluis verplaatst aanzienlijk groot en dan staan wij met al die aandacht letterlijk en figuurlijk ‘voor schut’. Tweede idee: Locatie Roompotsluis “En als we nou eens door de Roompotsluis schutten. Die is nooit zo druk, zowel in de sluis als aan wal. Dan varen we daarna meteen de Noordzee op, hijsen we de zeilen, enzo&#8230; Dat is ook wel een mooi plaatje om uit te zwaaien”, opper ik als alternatief. “Ja, en dan zien ze ons nog uuuuren richting de horizon varen”, helpt Niels me uit het droomplaatje. Ik beeld nu inderdaad allemaal lamme armen in, waarbij de ene arm zich na een tijdje in dermate horizontale toestand verkeerd dat die door de andere ondersteund moet worden. “Nee, dat kunnen we ze niet aandoen”, concludeer ik. Derde idee: Locatie Gemeentehaven Bruinisse Terug naar de locatie waar we wél goed afscheid denken te kunnen nemen. Overigens, het mag kennelijk geen afscheid genoemd worden, want termen als uitwuif, uitzwaaimoment, goede vaart wensen, etc vlogen in de rondte. Afscheid is ook een stom woord als je er iets langer bij stil staat. Klinkt als in ‘kaf van het koren scheiden’ of zoiets als gft en papier van elkaar scheiden. Nou ja, heel letterlijk genomen is het ook geen afscheid als in iets definitiefs. Maar het is wel een serieus moment waar we bij stil willen staan en elkaar met aandacht gedag willen zeggen, “for the time being”. In de volksmond wordt dat dan afscheid genoemd. Maar dat is het dus niet. Het is nu officieel een uitwuif. Een uitwuif klinkt leuk. En leuk moet het zijn! Een beetje ongemakkelijk staan we op de openbare parkeerplaats bij een rustbankje voor wandelaars of gepensioneerde vissers die naar hun oude werkleven willen kijken misschien. Het doet me zelf een beetje denken aan mijn ‘hangtijd’ toen ik nog zestien was. Alleen is het stadsscootertje na twintig jaar verruild voor een zeewaardig schip. En in plaats van zoete AA drinken we koffie uit wegwerpbekertjes. Onze gasten hebben appelflappen, koeken en zelfs champagne meegenomen. Het is een feestje! Hoewel we een bescheiden aantal mensen voor de uitwuif uitgenodigd hebben, is die aandacht er volop. Onze beide vaders overhandigen ons een bult aan postpakketten. Bij het schattige reiskoffertje wordt toelichting dat heel veel mensen – ook die er niet bij kunnen zijn vandaag – ons nog een uitwuif-groet mee willen geven. “De post stapelden zich zo enorm op dat het koffertje uitpuilden”, werd eraan toegevoegd toen we de drie pakketten in onze handen gedrukt kregen. “Het lijkt Boer zoekt vrouw wel hihi”, floep ik uit. We mogen de pakketjes pas onderweg openen en op sommige staan zelfs data aangegeven wanneer… Dus misschien wel pas met kerst of op onze verjaardagen. Hoe leuk is dat?! Het is bijna 15.00 uur. Het moment is daar. We verzoeken iedereen om naar de kade te lopen en daar te verzamelen om te zwaaien. Of wuiven. Er is ruimte voor improvisatie. Na dat verzoek lopen we de steiger op en plots horen we gejoel achter ons. Iedereen was blijven staan… om te wachten tot we op de boot zouden stappen? De tranen schieten in mijn ogen door dit gebaar. Door het gevoel dat iedereen letterlijk achter ons staat. Het overvalt me. Het vertedert me. Hand in hand lopen we naar de boot. We starten de motor, doen ons ding, en varen langs de kade waar de theorie van de uitwuif in de praktijk wordt gebracht. Stap één wordt gezet. Dit is het. Zwaaien, roepen, tranen, toeteren, wuiven. Dit was het. Gelukkig hebben we de foto’s én de brieven nog.  ]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/de-uitwuif/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>17</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Halve Maan</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/halve-maan/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/halve-maan/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 13 Jul 2020 16:06:25 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Nederland]]></category>
		<category><![CDATA[Travel]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8085</guid>

					<description><![CDATA[“Herinner je je deze plek nog?”, vraagt Niels terwijl we samen een biertje in de kuip drinken. Ik grinnik om de retorische vraag, want deze aanmeerlocatie aan de Brouwersdam bezoeken we al elf zomers op een rij. “Nee, ik bedoel precies deze plek waar nu Black Moon ligt, maar dan tien jaar geleden”. Ah ja, ons eerste bootje. Het bootje dat ook mij aangestoken heeft met het zeilvirus. Nooit verwacht dat we mede dankzij dat bootje na elf jaar later zo gegroeid zijn dat we nu zeilend op wereldreis gaan. En zowel de aankoop als de verkoop waren beide even bijzonder… De aankoop “Hoi, is Niels thuis?”, vraag ik ongeduldig. “Hallo, die Greetje! Hoe gaat het met jou?!”, stelt mijn schoonmoeder als wedervraag. Na een poosje is ze op Niels’ slaapkamer gearriveerd en overhandigt hem de thuistelefoon. Het is 2009 en als ik er zo aan terugdenk is het eigenlijk gaver om je verkering thuis op te bellen dan het huidige principe “twee blauwe vinkjes staat gelijk aan hartslag”. Niels heeft me de dag ervoor een voorstel gedaan waar ik hem over terugbel. We hebben elkaar ooit op het MBO leren kennen, waarna hij direct is door gaan studeren. Ik werk al een paar jaar. Zodra hij klaar is met zijn studie gaan we allebei sparen om uiteindelijk ook samen te wonen. Het voorstel gaat alleen niet over een huis, maar over een boot. Iemand uit onze haven wil zijn bootje voor een prikkie van hand doen. En Niels wil d’r wel kopen. Samen met mij dus. Ik heb gezegd dat ik daar even over na moet denken&#8230; Ten eerste kan ik helemaal niet zeilen. Ten tweede kost het niet alleen geld in aanschaf, maar ook onderhoud, stalling en wie weet wat nog meer. En ten derde is het ook wel meteen een commitment om zoiets samen te ondernemen. En bovenal, ben ik wel zo’n type? Ik zie mezelf niet in een streepjestrui of, nog erger, een printje van ankertjes&#8230; “Aan de andere kant is het misschien wel leuk om samen een hobby te hebben. En hierna wordt de stap naar samenwonen ook wat kleiner”, besluit ik mijn riedel aan pro’s en vooral cons. “Mooi, want ik heb d’r gister al gekocht!”, antwoord hij meteen na die paar voorzichtige pro’s. “Dussss… ik krijg 175 euro van je&#8230;!” Rivierzeilen Met enige twijfel kijk ik naar de paarse romp, die om een schuurbeurt en nieuwe laklaag vraagt. Samen met de nieuwe naam voelt het al meer als ons eigen scheepje, welke nog geen zes meter lang is. Oftewel de helft van Black Moon. Naast bootklussen leert Niels me zeilen. En ik leer hem vooral geduld hebben. Inmiddels weet ik dat rivierzeilen ook stukken moeilijker is dan zeilen op groter water. De Maas is namelijk smal en als de wind van voren komt, moet je voortdurend overstag (zigzaggend van a naar b). Tja, het gaat je namelijk niet altijd voor de wind. En omdat de rivieren krommen en er nu en dan weer een bomenrij staat, verandert de wind ook voortdurend. Hierdoor moet je de zeilen steeds bijstellen (trimmen). Daarnaast zijn er ook nog verkeersregels op het water, waar niet iedereen zich aan houdt overigens. Al bij al een goede kweekvijver met een steile leercurve. Drijvend terras Beautje is meer dan een zeilbootje, het is een kajuitzeilbootje. Door de opgebouwde kajuit kun je er ook in zitten en slapen, oftewel weekendjes weg. We schutten door het sluisje van Gorinchem en krijgen een prominente plek toegewezen: de kanosteiger. Daar liggen we dan aan de lange, brede trap dat menige schippers naar het centrum vol restaurantjes leidt. Als we alle reacties mogen geloven, blijkt onze kuip met olielamp van de A-C-Tion toch het gezelligste terrasje te zijn. We bereiden een eenpansmaaltijd op een campinggasstelletje, wanneer er een rode broek met een dame aan zijn zij voorbij komt lopen: “Blijf zo lang mogelijk klein varen”, tipt ze ons. “Voordat je het weet zit je op een groot schip met een luxe keuken om vervolgens uit eten te gaan”. Haar uitspraak heb ik inmiddels uitgebreid met: Blijf zolang mogelijk klein varen, maar beleef wel zoveel mogelijk grote avonturen Onbewust onbekwaam Tijdens een eerste vakantie naar Zeeland raak ik definitief besmet met het zeilvirus. Ik vind het zeilen op zout nog leuker en ook het bootleven fantastisch. Ik omklem de helmstok van het roer met beide handen en trek ‘m stevig naar me toe. “Woehoe, wat gaan we schuin”, joel ik. Ik voel de adrenaline in mijn lijf en kijk naar het buiswater dat over de gangboorden richting mijn billen stroomt. Niels ontkent mijn vraag of we ook om kunnen kukelen. Toch houdt hij nauwlettend een oogje in het zeil. Na de stevige zeiltocht deelt hij zijn lichte bezorgdheid met zijn naïeve kapitein van de dag. Ik mag dan nu wel een ‘bewust-bekwame’ zeiler zijn, maar als vers bootje bezitter ben ik blijkbaar nog ‘bewust onbekwaam’ als het om de conditie van het schip gaat. De les van vandaag is dus dat de mast kan breken als het ergens een zwakke plek heeft of wanneer een verstaging (stalen kabel) losschiet. Na een goede controle blijkt het in orde te zijn. We investeren in nieuwe zeilen en het bootje kan nog jaren vooruit. Stiekem kijken we al naar een andere type; eentje waarmee we wat leuker aan de lokale wedstrijdjes kunnen deelnemen. De verkoop Boven de sticker Beautje hangt nu een geplastificeerd vel met “Te koop” erop. We hebben d’r na het opknappen op botentekoop.nl gezet en na twee ongeduldige weken slechts één vraag beantwoord, waarna onze advertentie verdringt. We gaan dus ook de tweede zomervakantie met haar naar Zeeland. Het geplastificeerde vel trekt veel bekijks van de andere vijftien schippers aan de steiger bij Brouwersdam. Iedereen vraagt hoeveel we ervoor vragen. Gewoon uit nieuwsgierigheid, want interesse in kopen hebben ze eigenlijk niet. “Misschien was dat bordje toch niet zo’n goed idee”, zeg ik na de zoveelste relingklever. Totdat er twee jonge meiden verdacht vaak voorbij komen paraderen....]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/halve-maan/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>34</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Schoon schip maken</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/schoon-schip-maken/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/schoon-schip-maken/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 08 Jul 2020 13:36:27 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Nederland]]></category>
		<category><![CDATA[Travel]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8077</guid>

					<description><![CDATA[Het Grevelingenmeer is getransformeerd in een alles verwoestende kolkende watermassa. De wind giert door het want. Het doet Black Moon beven en jengelen; een weerkaatsing van de vele lijnen en kabels aan dek waar ik normaal van hou. Maar nu irriteert het me, het maakt me boos. Ik voel me ziek. Niet zeeziek, want we liggen veilig in een haven. Ik voel me ziek door alle emoties die door elkaar worden gehusseld. Het echte vertrek nadert en enkele laatste contactmomenten vallen mij plots zwaarder dan vooraf gedacht. Bij het publiceren van dit blog overweeg ik nogmaals of het niet té persoonlijk is, maar het is een onderdeel van het proces. Een onderdeel dat misschien wel iedere vertrekker in min of meerdere mate zal ervaren. Als ik dit niet deel, dan wordt het beeld van vertrek over-geromantiseerd. Om privacyredenen en uit respect voor dezen en genen worden er geen namen genoemd. De wind van voren Ik sluit me op in de wasserette van de haven. Na het starten van de wasmachine besluit ik nóg een varkentje te wassen. Ik neem de tijd en verstuur een persoonlijke boodschap naar een dierbare. Degene heeft iets bij me los gemaakt waar ik eigenlijk niet op zit te wachten. Ik vind dat dit niet het moment is, dat het te laat komt, zo vlak voor ons vertrek. Ik kan het er nu niet bij hebben, maar ik kan het ook niet negeren. Het is een situatie met veel donder en bliksem; iets wat al lang broed, zich op heeft gestapeld en nu losbarst. Ik laat de woede toe omdat dit juist nodig is om uiteindelijk de lucht te doen klaren. Maar zover is het nog niet, ik begeef me midden in de storm en voel me een wrak. Deze extra lading wordt te zwaar op het schip en dat heeft dus ook effect op de andere bemanning. Ik weet alleen nog niet hoe ik het over boord kan zetten en overweeg mijn beste opties: zo weg gaan en het de tijd geven of nóg een keer koers op die kolkende watermassa leggen, maar dit keer met aangepaste zeilen. Ik kies voor het laatste, de moeilijkste, en hoop daarmee schoon schip te kunnen maken. Je kan de richting van de wind niet veranderen, wel de stand van je zeilen Door de coronamaatregelen zijn er ook afscheidsmomenten die wat afstandelijker zijn dan verwacht. Ja het is ons eigen keuze om te vertrekken, om voor onbepaalde tijd te reizen, waardoor relaties met dierbaren op een soort van pauze worden gezet. Toch voelt het vervreemdend als een knuffel bespaard blijft. We moeten accepteren en respecteren dat dat helaas niet altijd gaat in deze vreemde tijd. Ook al zijn sommige maatregelen flink ingeburgerd, waar we ons zelf ook zoveel mogelijk aan houden uit respect voor de ander. Maar we weigeren om in angst te leven, zowel voor ons zelf als voor een ander, want het hele leven zit nu eenmaal vol risico’s. Als we zelfs bang voor een knuffel zouden zijn, zouden we ook niet op reis kunnen. Last but not least  De meeste afscheidsmomenten zijn met heel veel zon en luchtigheid, met verrassende en positieve support. Dierbaren die ons proces op de voet hebben gevolgd en uiten hoe gaaf ze het vinden en daarbij ook vooral blij voor ons zijn. Niels’ ouders komen volgende week op bezoek en daar kijken we ook enorm naar uit. Vanwege het reisverbod richting &#8211; en vanuit Zweden hebben we elkaar ruim een half jaar niet gezien. Dus het wordt een fijn weerzien, hoe kort ook, want ze zijn tevens de hekkensluiters. Bovenal zijn we enorm dankbaar dat zoveel mensen er voor ons zijn in deze bijzondere fase van ons leven. Over elf dagen gooien we de trossen los! We kunnen de weersvoorspellingen met de dag beter in kaart brengen en vooralsnog lijkt het er gunstig uit te zien. Hopelijk gaat het ons voor de wind.]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/schoon-schip-maken/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>42</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Zee(land)zwervers</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/zeelandzwervers/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/zeelandzwervers/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 29 Jun 2020 14:22:02 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Exploring]]></category>
		<category><![CDATA[Nederland]]></category>
		<category><![CDATA[Travel]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8070</guid>

					<description><![CDATA[We hebben vol tuig staan en hoppen van het ene eilandje naar het andere. Een tegemoetkomend zeiljacht nadert ons op de motor en lijkt niet uit te wijken. “Hmm, heb je dat schip in het vizier?”, vraag ik voor de zekerheid aan Niels. Door ons voorzeil wordt namelijk zijn zicht vanachter het roer belemmerd. “Ahoi, BZ’ers!”, horen we vanaf ruim 1,5 bootlengte. Niels en ik kijken elkaar vragend aan. BZ’ers? De schipper verklaart dat hij ons online volgt en we in Zeeland al heuse Bekende Zeilers aan het worden zijn. Na een gezellig praatje vervolgt hij zijn koers, waarna we een beetje verlegen op een wel heel bijzondere plek aanstranden… Landjepik Komende week staan er weer een aantal afscheidsbezoekjes gepland en daar hebben we een leuk plekje voor in gedachten. We zetten koers op Brouwerdam, waar een aantal aanlegsteigers zijn met het strand op loopafstand. Een gouden regel is eigenlijk om nooit ver vooraf een tijd en plaats vast te pinnen, want voor je het weet lig je ergens lagerwal tegen een steiger aan te wrijven met onrustige stootkussens en hoofdkussens als gevolg. Zo ook aan Haven Middelplaat; wat overigens geen echte haven is. De twee steigers bieden aan weerszijden plek voor zo’n tien schepen; net genoeg om een gezellig óf een vervelend cultuurtje te kweken. Met een kleine gok fileparkeren we Black Moon strak tussen twee schepen in. Het houdt niet over, maar we liggen. Later die middag krijgen we nieuwe buren. Zij hebben minder geluk. Het past niet. En zowel de voorbuur als de achterbuur willen, kunnen, zullen hun schip niet verhalen. Binnen no time worden we omringd door kissebissenden pensionado’s. Het lijkt wel of we op de set van Het dagboek van Hendrik Groen aanbeland zijn, aflevering ‘Op de camping’. Er volgen nog meer landjepik situaties waar scènes over worden getrapt. Aangezien we geen tv aan boord hebben, vinden we het allemaal wel vermakelijk. We houden ons verder een beetje afzijdig, want we kunnen later wel een paar handjes gebruiken om ons te helpen uitvaren zo lagerwal. Foto: drone shot van o.a. Black Moon boven &#8216;Dwars in de weg&#8217; aan het Grevelingenmeer, gemaakt door msvitanova. Relingklever We kijken of er inmiddels een plekje op West Repart vrij is gekomen. Dit keer hebben we geluk. Hier liggen we de komende dagen in de luwte. Qua wind dan. Een aantal schippers staan al klaar om een landvast aan te pakken. Altijd fijn om elkaar te helpen aanleggen, ook al is het niet per se nodig; het is een soort van etiquette op het water. Het is helemaal fijn als iedereen daarna weer terug naar zijn eigen schip gaat; een ongeschreven regel lijkt mij. Soms blijft er eentje gezellig plakken. De relingklever. Dit keer een ietwat jolige schipper die we nog herkennen toen we hier vorig jaar lagen. Hij heeft ooit de Middellandse Zee bezeild en dat vonden we toen natuurlijk erg interessant. Nu is hij met pensioen en zwerft &#8211; net als wij &#8211; door Zeeland. Dat schept een band. “Weet je wat ik nog mis op jullie schip?”. Nou… “Een wrijfhout” (lees: wwwrrijf hout). We hebben geen idee waar hij het over heeft en na aandringen lopen we naar zijn schip om zijn theorie in de praktijk te zien. Een half verrotte plank van een meter met twee rafelige lijnen aan de reling wrijft tussen de stootkussens en de steiger in. “Kijk, zo heb je geen last van schurende stootkussens als je aan een hoge kade met verval ligt bijvoorbeeld”. Ik krijg het letterlijk en figuurlijk heet onder de voeten en snel terug naar Black Moon. Na tig keer wrijfhout te horen is de tip er aardig ingewreven. Niels blijft uit beleefdheid wat langer aan zijn reling kleven. Sundowner Via een tunnel onder Brouwersdam loop je zo het strand op met uitzicht op de Noordzee. Voor het eerst dit jaar zien we het grote water waar onze reis volgende maand écht gaat beginnen. Tot nu toe voelt het een beetje alsof we vertrekkertje spelen. We verlangen naar het ruimere sop, maar we blijven elkaar erop wijzen dat we het niet moeten overhaasten. Inmiddels lijkt het erop dat de UK zijn quarantaineperiode van twee weken op gaat heffen, dus mogelijk kunnen we alsnog onze originele route gaan volgen. Als dat zo is, hebben we nog een voordeel van het wachten. Halverwege de strandwandeling openen we een lekker wijntje die we laatst vanuit Frankrijk meegenomen hebben en genieten van de zonsondergang die langzaam achter de horizon verdwijnt.]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/zeelandzwervers/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>28</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Midzomer</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/midzomer/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/midzomer/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 21 Jun 2020 13:41:53 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Nederland]]></category>
		<category><![CDATA[Travel]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8050</guid>

					<description><![CDATA[Vandaag is het nieuwe maan. Én er is een zonnewende gaande; het punt waarop de zon ten opzichte van de aarde de meest zuidelijke en noordelijke positie heeft bereikt. Oftewel, het is de langste dag van het jaar. De zon doet zijn best en de weergoden beloven ons een herhaalrecept van de afgelopen weken. We genieten enorm van ons nieuwe cruiser bestaan. De tijd gaat als een raket, want de nieuwe maan dient zich dus alwéér aan. Met deze hadden we graag willen vertrekken, maar er is een bekend gezegde onder zeilers: “The plans of sailors are written in the sand at low tide”. We noteren dus een nieuw vertrekdatum in het zand…   “Hèh, zijn we nu al bijna drie weken onderweg?”, bevraag ik mezelf hardop. Ik werk mijn agenda bij, want we hebben het – geloof het of niet – soms best druk. Vanaf dag één leven we veel meer bij de dag en die is dan dus ook zo om. De dagen worden automatisch gevuld met bootklusjes, regelwerk voor de reis, zeilen &#8211; wat soms ook onder klusjes valt &#8211; en het organiseren van bezoekjes. Nu we geen groots afscheidsfeest hebben kunnen houden, worden het veelal kwalitatieve afspraakjes als zijnde afscheid. We realiseren dat het woord ‘afscheid’ bij sommige binnen onze intimi erg zwaar valt. Het voelt voor de thuisblijvers anders dan voor ons. Voor hen is het gemis, terwijl het voor ons een groot avontuur is. Bijschrift foto&#8217;s: We vermaken een bedkussen van de achterkajuit om het optimaal te maken. Ik meet en snij het kussen, samen met Eefje vermaken we de sloop (midden op de mosselbank m.b.v. haar naaimachine aan onze aggregaat!) en Niels zaagt de onderplaat in de nieuwe maat. Zo klaren we weer een klusje! Midzomerfeest Er is geen enkel land dan Zweden waar ze zo uitbundig Midzomer vieren; het is er het meest populaire feestdag van het jaar. De zomer wordt ingeluid door met z’n allen lekker te drinken, te eten en al zingend om een meiboom heen te dansen. Maar er zijn ook wat variaties op deze traditie&#8230; Mocht je er een interessante van willen ontdekken, kijk dan vooral de film Midsommar! Misschien vieren ze in Zweden ook feest dat het vanaf nu weer wat donkerder wordt?! We bellen met onze (schoon)ouders in Zweden – en vragen of ze het ook dit jaar met alle buren gaan vieren. Ze schudden van nee; houden liever nog een beetje afstand, want… ze komen over een paar weken naar Nederland, speciaal om ons uit te zwaaien! The plans of sailors are written in the sand at low tide Route du soleil Net als de vertrekdatum staat ook de route niet in steen gebeiteld. Een animatie van ons originele reisplan voor het eerste jaar kun je hier bekijken. Vanwege de maatregelen in de UK gaan we niet meer via de Zuid-Engelse kust, maar langs de Franse kust richting Spanje. Er verschijnen steeds meer positieve berichten over de recreatie en het toerisme in Frankrijk en Spanje, gevolgd door Portugal. Ook hebben we onder andere via Facebook contact met een aantal vertrekkers die daar verblijven of zojuist vanuit Nederland koers op het Zuiden hebben gezet. Het aanpassen van je planning is voor cruisers heel normaal, dus nog voor het officiële vertrek komen we al goed in het ritme terecht. Nieuwe maan, nieuwe kans Nu vieren we dus midzomer; op onze eigen manier. We observeren de nieuwe maan in de ochtend, absorberen de zonnewende tot deze dooft en consumeren een lekker drankje om op ons &#8211; zeer toekomstige &#8211; vertrek te proosten. Op 20 juli 2020 is er weer een nieuwe maan, wellicht is dat wel hét moment! Mocht je onze mijlen op de voet willen volgen, dan kan dat vanaf nu ook via Polarsteps. &#160; &#160;]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/midzomer/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>24</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Zout, Zouter, Zoutst</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/zout-zouter-zoutst/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/zout-zouter-zoutst/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 08 Jun 2020 14:20:26 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Nederland]]></category>
		<category><![CDATA[Travel]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8033</guid>

					<description><![CDATA[Ik steek mijn neus buiten boord en haal diep adem. “Ik ruik het”, roep ik enthousiast. Het zout suist onder de boeg door. Nog één sluis te gaan en dan zijn we weer op het Grevelingenmeer. Het meer dat nog zouter is dan de zee. Het is een prachtig natuurgebied om lekker te zeilen en eilandjes te hoppen. En als de eilandjes vol liggen of als je behoefte aan volledige rust hebt, dan is er altijd wel een mooi ankerplekje te vinden. Kortom, de Grevelingen wordt onze verblijfplaats voor de komende zes weken. Het duurt precies een etmaal om hier te komen. De uren vliegen voorbij door alle hindernissen van bruggen en sluizen, maar ook door het ophalen van bijzondere herinneringen. We verlaten de haven op dinsdagmiddag 2 juni en willen deze dag in ieder geval de sluis bij Woudrichem en de brug bij Gorinchem passeren. Daarna hebben we nog drie bruggen in Dordrecht en nog drie sluizen in Zeeland te nemen. Schoonzus rijdt ons met de laatste tassen naar de haven, gooit de laatste tros aan boord en zwaait ons al filmend uit: “Tot snel in Zeeland!”. Vanaf de Afgedamde Maas zien we Heusden aan de Bergsche Maas liggen, onze originele thuishaven, onbereikbaar voor Black Moon met staande mast, en waar onze Memory Lane begint. Elf jaar geleden voeren we daar al met ons eerste scheepje Beautje, waar ik nog een heel apart blog over kan schrijven… Memory Lane Al motorrend halen we herinneringen op. Enerzijds om de tijd te doden, maar ook om er bewust van te zijn dat we hier een hele lange tijd niet meer gaan komen. Een aantal van onze memorabele momenten: Maart 2011: Voor een klusdag aan Beautje lopen we vanuit huis naar de strekdam. Daar aangekomen blijken we gevolgd te zijn door onze kat Fokje. Vanaf die dag is zijn territorium uitgebreid; de haven is zijn tweede thuis geworden. Op een zomerse dag begroet Fokje ons bij aankomst in een volle haven, waarna een Amsterdammer naar ons roept: “Ah, is dat jullie khát? Ik krijg 10 euries van je, want hij heeft alle worst opgevreten”. Vele hilarische avonturen volgden. Foto: Na elf jaar is Fokje in een ander warm nest thuisgekomen. Helaas kan hij niet met ons mee. Juli 2016: Tijdens een van de zomervakanties richting Zeeland willen we wederom de Wilheminasluis nemen – met ophaalbrug. Niels meldt onze boot Wild van Wind tijdig aan, waarop de sluismeester reageert dat de sluis wel draait, maar de brug gestremd is. Dus moeten we de mast maar strijken, volgens hem. Teleurgesteld en licht wantrouwend keren we terug naar de thuishaven, waarna ik nog eens een poging doe. “Ja hoor mevrouw, u kunt gewoon schutten en ook een brugopeningetje is geen probleem”. Daar aangekomen blijkt zijn dienst erop te zitten en zijn collega wist niets van een stremming een uur eerder… Foto: Gelukkig schutten we dit keer zonder problemen, de eerste horde is genomen.   Mei 2020: Black Moon en Banjaard liggen – net als vroeger &#8211; naast elkaar achter het anker voor een barbecuefeestje op het strandje bij Well, net voorbij Nederhemert. We zijn niet de enige met dat idee. Binnen een mum van tijd zwelt het mini-natuurgebied &#8211; waar normaal gesproken alleen vogels de baas zijn – op tot Duinrell-achtige proporties. Iedere vijf minuten gaat het golfslagbad van start vanwege het heen en weer gebrom, waarbij in een enkele oogopslag maar liefst drie wetten worden overtreden: te jong, te hard en te veel bij elkaar. Tijdens de lekkere strandbarbecue maken beide bemanningen concrete plannen om weer richting Zeeland te gaan. Hier zijn &#8211; na vogels &#8211; zeilers de baas. Drijven op het zout Sinds woensdag drijven we dus weer op het zout. Net op tijd voordat het Caribische klimaat omslaat in een depressie. Heeft het met de volle maan te maken? We maken een pitstop in onze oude haven Herkingen om een vlaggetje van Staatsbosbeheer te kopen, hiermee mogen we aan de eilandjes overnachten. Ook halen we ons reddingsvlot op, welke afgelopen winter gekeurd is. Nog een zwaar onderdeel om mee te zeulen en (hopelijk) nooit te hoeven gebruiken. In onze vorige blog is te lezen dat we onze waterlijn al naderen. De waterlijn – in ons geval de rode streep onder de zwarte romp &#8211; geeft aan hoe diep het schip maximaal in het water hoort te liggen. Onder die lijn is de huid behandeld met antifouling: een speciale verf om aangroei tegen te gaan. Hoe meer organismen op de huid en hoe zwaarder het schip, des te minder snel we nog vooruitkomen… Maar nu liggen we hier in het beschutte baaitje van de Stampersplaat, met een volle watertank en een 50kg wegende reddingsvlot extra, en de waterlijn is meer zichtbaar dan daarvoor. Rara, hoe kan dat? Zwaartekracht! Het zoute water verlicht Black Moon…]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/zout-zouter-zoutst/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>26</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Treasures</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/treasures/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/treasures/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 01 Jun 2020 12:48:42 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Exploring]]></category>
		<category><![CDATA[Nederland]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8013</guid>

					<description><![CDATA[Niels kijkt vanaf een afstandje kritisch naar de romp van Black Moon. “We raken de waterlijn al bijna”, zegt hij met lichte bezorgdheid. We kunnen het gewicht nog iets beter verdelen, maar er ligt ook al gewoon heel veel aan boord. Hoewel we al zóveel spullen hebben weggedaan. En ja, heel eerlijk, er zijn ook heel veel andere spullen voor in de plaats gekomen. Wel allemaal praktisch van aard, wat een extra eliminatie dus erg moeilijk maakt. Er wordt een nieuw beleid ingevoerd: iets nieuws aan boord, betekent iets anders “overboord”. Nog een paar dagen stouwen en dan gaan we weer richting het zout! One man’s trash is another man’s treasure... Ont-spullen Een van onze thema’s van de afgelopen twee jaar is ont-spullen. Het begon met de verkoop van het huis. De potentiele kopers waren bereid om de vraagprijs te betalen, maar dan wel inclusief inboedel en alle prullaria. Ze vonden het namelijk leuk ingericht en konden het dan direct verhuren. Slik. Al onze spulletjes, door de jaren heen zorgvuldig uitgekozen en een plekje gegeven. En dan zo één twee drie aan een vreemde van de hand doen… Maar ja, het alternatief is opslaan. Waar en voor hoe lang? Dus we hadden een deal en dat voelde eigenlijk best bevrijdend! Schatkist Wel stelden we een shortlist op van spullen met emotionele waarde, waaronder een houten kist, welke niet tot de deal behoorde. De kist kocht ik op de brocante markt in Heusden toen ons eerste neefje werd geboren. De speelgoedkist werd door de jaren heen een heuse schatkist. Inmiddels hebben we drie neefjes, waaronder Elvin die onverwachts vanuit Indonesië naar Nederland overgekomen is. De pandemie heeft weldegelijk voordelen, want anders had ik mijn zus en Elvin niet meer gezien voor vertrek. Aangezien ons grote afscheidsfeest op 6 juni gecanceld is, proberen we zoveel mogelijk mooie herinneringen met vrienden en familie te maken. Los van elkaar, vanwege de social distancing. Ons afscheid met de neefjes werd een zoektocht naar de schatkist. En met succes! Eerst mochten ze even op Black Moon kijken, wat al reuze spannend was. Aan boord lag een flessenpost voor ze klaar met daarin een schatkaart. De route bracht ons tot diep in het bos. Lux hield de kaart goed vast en Nyv, de oudste, vond bijna alle aanwijzingen op de bomen. Halverwege de speurtocht riep Elvin, die soms beter in Engels dan in Nederlands is: “Oh nu snap ik ‘t, we zoeken een TREASURE!” Portretfoto&#8217;s in schatkist v.l.n.r.: Elvin, Lux en Nyv Gift van Neptunes Onder het credo “One man’s trash is another man’s treasure” hebben wij zelf ook een schat gevonden. Een tijdje geleden zagen we een aantal zeilbootjes in het riet liggen. Verbannen. Nog diezelfde nacht zijn ze afgebrand. Het komt helaas steeds vaker voor dat bootjes verwaarloosd raken en de eigenaar ze dan anoniem in een haven of in het riet achterlaat. De havenmeester of Rijkswaterstaat is vervolgens probleemeigenaar. Onlangs lag er weer een bootje in het riet; gedumpt en vrijwel geheel ontmanteld. Op één onderdeel na en dat was precies de missing piece voor Black Moon. Nog diezelfde avond zijn we met het bijbootje teruggegaan en hebben het gedumpte onderdeel opgehaald om het een tweede leven te geven. Dank je wel Neptunes! Ont-zoeten “Ik heb het hier nu eigenlijk wel gezien”, wederom kijkt Niels kritisch naar de romp, welke door de kalk steeds valer geworden is. We hebben genoten van het bos, maar de bloesem en de kalk van het zoete water verpesten onze harde werken. Ook de insecten lijken Black Moon de allerleukste te vinden. We regelen de laatste zaken aan wal: rijbewijs verlengd, vaarbewijs opgehaald, preventieve medicaties besteld, internationale creditcard aangevraagd, etc. We betalen de havenmeester twee maanden liggeld en danken hem voor de gastvrijheid. De laatste spulletjes uit het familiehuis worden opgeslagen of weggeven en tussendoor worden er de laatste wasjes gedaan. Hierna wordt het handwas of een openbare wasserette opzoeken. Komende week gaan we terug naar het zout, waar recreatie weer toegestaan is en gelukkig ook wassen gefaciliteerd wordt. Dan wonen we officieel aan boord en kunnen we eindelijk weer verder kijken dan Zeeland. Het nieuws over Europese grenzen wordt steeds positiever, dus ook die schatkaart kan binnenkort uitgerold worden!]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/treasures/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>34</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Wonen op de maan</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/wonen-op-de-maan/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/wonen-op-de-maan/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 11 May 2020 11:47:14 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Nederland]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=7978</guid>

					<description><![CDATA[“Wonen jullie al op de maan?”, appt een zeilvriend ons. “Haha leuke, die ga ik gebruiken”, app ik terug en leg onze situatie verder aan hem uit. We wonen nu part-time op Black Moon; of stiekem toch nog meer misschien. De havenmeester heeft ons netjes geïnformeerd dat je hier niet permanent mag wonen. “Maar ach, deze haven staat amper geregistreerd”, mompelde hij erachteraan. Grinnikend trekken we ons plan. We verblijven binnen zijn goedkeuren op de boot en pendelen doordeweeks naar het familiehuis voor een onbeperkte douche en internet. Nog een paar weken en dan zijn we werkloos. Of nou ja, werkloos. Het werk waar we betaald voor krijgen dan. We hebben nog een leuk lijstje aan bootklussen om af te vinken. Laatste kantoorweken De laatste maand van ons huidige werkende leven is aangebroken. Vanaf “de maan” vertrekken we ‘s ochtends naar “het kantoor”. Deze bevindt zich niet meer in een museum in hartje Den Bosch of in een smaakjesfabriek in industrieel Tilburg. Het bestaat uit een keukentafel met daarop twee laptops en met uitzicht op de tuin. In de woonkamer staat nog een bureautje waar (schoon)zus kantoor houdt. En boven in de bieb staat een heuse flexplek voor wanneer een van ons drieën een telefoontje – of anno 2020 – een zoom-call of een team-call moet plegen. ’s Ochtends briefen we elkaar wie wanneer gebruik wil maken van deze flexplek. Zo brengen we deze laatste fase in het familiehuis al werkend met elkaar door. Zowel de zes weken werken als de veertien maanden samenwonen zijn voorbij gevlogen. Op 30 april klappen we voor de laatste keer de laptops tegenover elkaar dicht en snellen we naar de overkant van de Maas. Daar ligt nog meer werk op ons te wachten. En ook al is deze job vrijwillig en kost het ons zelfs klauwen met geld, we krijgen er energie van. Letterlijk en figuurlijk! De zon op de maan De eerstvolgende klus en tevens de klus-der-klussen, waarvan we vorig jaar zomer bedachten dat dit het enige echte nodige voor vertrek zou zijn, is installeren van de zonnepanelen. In de afgelopen weken zijn alle nodige spullen binnen komen druppelen: 2x zonnepanelen á 115 watt, 2x druppelladers, 1x 180 Ah woonaccu, 2x rvs-buizen, 2x noa-beugels en een bult aan kabels, krimphoesjes, lijntjes, etc. Handig hoor thuiswerken, dan mis je in ieder geval geen enkele bezorging! Het installeren van zonnepanelen is redelijk plug &#38; play, maar niet op een schip. Op een schip is het next level. Tailor made. En zoals een medevertrekker antwoorde nadat we onze zoom-borrel die avond verzetten: “Tis altijd meer werk hé”. Dat dus. Je moet vooraf overal goed over nadenken. Wil je de panelen vast of mobiel; waar en hoe plaats je ze zodat je het meest profijt hebt van de zonuren. Het moet tegen een stootje kunnen, lees: golfslag en harde wind. En de bekabeling moet netjes en veilig weggewerkt worden: de vier kabels moeten door het dek en het dek moet weer waterdicht. Vervolgens komen de minikastjes weer om de hoek kijken om de boel netjes weg te werken. Dan hebben we het nog niet over de ruim 50 kg wegende accu gehad. Die moet ergens centraal in het motorruim. In dat ruim moet nog een bak getimmerd worden, zodat de massa niet bij de eerste de beste golf gaat schuiven. En om die bak te maken moet er bootyoga beoefend worden. Tot slot moet de spaghetti gestructureerd, want het oog wil ook wat. En iets met veiligheid. Al bij al een flinke, maar uiteindelijk ook leuke klus. Vooral omdat we het allemaal zelf hebben gedaan. Inmiddels zijn we in bedrijf en nu is het testen hoeveel we daadwerkelijk op “de maan” verbruiken. Zal de 230 watt voldoende zijn voor onze boord-led-verlichting, koelkast, navigatie-instrumenten en het opladen van diverse devices? De zon maakt in ieder geval overuren! Black Moon lijkt nu wel een space ship  Van een andere planeet Tussen de bedrijven door genieten we ook enorm van de groene omgeving. De dagelijkse wandelingen over het schiereiland hebben ons meerdere keren verrast. De dieren trekken zich niets van de 1,5 meter maatschappij aan, de bomen zijn hier zo oud dat ze de eerste – en tweede wereldoorlog overleefd hebben en de 46 bewoners zijn enorm gastvrij. Op een afgesloten speeltuin na, lijkt het wel alsof hét nieuws hier niet aangekomen is. Alsof we terug in de tijd zijn gestapt. Feitelijk is dat ook een beetje zo, want dit is bekend vaarwater voor ons. Alleen is het zeilen met een 11 meter schip hier niet optimaal, dus houden we het bij ankeren, klussen en wachten. Deze positieve energie helpt ons om meer met de dag te leven en we maken ons inmiddels minder zorgen over de toekomst. Rustig afwachten hoe de situatie zich ontwikkeld en optimistisch blijven over een tijdig vertrek in de goede richting. Tot die tijd vermaken we ons prima hier. De zon schijnt, net als de maan.]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/wonen-op-de-maan/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>29</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
