<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Kaapverdië &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<atom:link href="https://www.sailingblackmoon.nl/category/kaapverdie/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<description>Sailing Black Moon</description>
	<lastBuildDate>Thu, 05 Aug 2021 18:48:48 +0000</lastBuildDate>
	<language>nl-NL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.7.5</generator>

<image>
	<url>https://www.sailingblackmoon.nl/wp-content/uploads/2026/04/cropped-dji_fly_20250830_131936_387_1756549664027_photo_optimized-scaled-1-32x32.jpg</url>
	<title>Kaapverdië &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Dagboek: Dé Atlantische oversteek</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/dagboek-de-atlantische-oversteek/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/dagboek-de-atlantische-oversteek/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 04 Feb 2021 20:23:01 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Kaapverdië]]></category>
		<category><![CDATA[Suriname]]></category>
		<category><![CDATA[Travel]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8520</guid>

					<description><![CDATA[‘Haal de stormfok!’, roept Niels. Ik duik de achterkajuit in, maar nog voordat ik terug ben is het al gebeurd. Het voorzeil is aan flarden gescheurd. Door een vlaag van 42 knopen, oftewel windkracht 9, sloeg de genua hard terug naar bak. De nekslag voor onze bejaarde lapjesdoek. ‘Nog maar 1.885 van de 1.900 zeemijlen te gaan…’, grap ik sarcastisch, nadat we in rustiger vaarwater terecht zijn gekomen. Na wat koudwatervrees, vanwege de aanhoudende valwinden tussen de Kaapverdische eilanden in, zijn we een paar dagen later dan verwacht vertrokken voor de grote Atlantische oversteek. Ons dagboek van Kaapverdië naar Suriname: 16 dagen op open zee. Dag 1, 16 jan, 66 nm: Vertrekdag Niels haalt het anker op. Zodra de spijker uit de Afrikaanse blub is getrokken, stuur ik ons maantje ferm buiten de baai waar we drie weken hebben gelegen. Daarbuiten moeten we snel een puntje voorzeil zetten om het schip zo stabiel mogelijk te houden. Iets met hoge golfslag en valwinden. Onze bejaarde genua, die we speciaal voor deze oversteek opgelapt hebben, wordt nog even flink op de proef gesteld. We rollen een stukje uit, maar bedenken ons al gauw om toch beter de stormfok… KLAP! SCHEUR! Verstijfd staar ik naar het in repen verscheurd voorzeil dat wild alle kanten op flappert. ‘We móeten d’r naar beneden halen’, zegt Niels resoluut. ‘Jij bij de mast, zeil laten zakken! Ik ga naar voren om ´m binnenboord te trekken’. Met de stormfok op proppen we de oude zeilzak vol en overleggen onze opties qua zeilvoering voor de resterende reis&#8230; ’s Avonds komen we ineens in rustiger vaarwater, de wind valt zelfs een beetje weg. Dit is dé kans om de fok op de rol te zetten! Dag 2, 17 jan, 186 nm: Inslingerdag ‘Ik voel me niet lekker’. En schuif mijn ontbijt aan de kant. De nacht was een hobbelige slingerkoers. Ik duik nog even het slingerbedje in. Niels wisselt me nog voor de lunch af; is ook moe vanwege de gebroken nacht. Even later wordt hij wakker van oergeluiden boven het toilet. ‘Ben je nou zeeziek?’, vraagt hij verbaasd en smeert een boterham voor me. ‘Hier eten, want we moeten de zeilen wisselen’. Terwijl we samen op dek staan te swingen om de fok uit te bomen en de stormfok (kotterfok) op te doeken, komt het vissenvoer er alweer uit. ‘Ik haal wel een doekje’, zegt ie. De schat, denk ik, terwijl ik over de reling blijf hangen tot ik mijn snoet kan schoonvegen. Dan begint hij ijverig naast me de boot te poetsen… Dag 3, 18 jan, 302 nm: Cocoondag ‘Heh, lig jij nou gewoon binnen?’, vraag ik slaperig. Het is nog nacht en Niels heeft de wacht. ‘Ja, ik dacht ineens waarom zitten we ons zelf te pijnigen daarbuiten in de kou? Als er al scheepsvaart is, kunnen we dat ook hier op het schermpje zien’. Ik spurt niet tegen. Al die brekers in de kuip en continue die wind in je nek… Wel blijven we onze wachtjes om de drie uur draaien, wat inhoudt: van het slingerbedje aan bakboordzijde naar het kermisbedje aan stuurboordzijde. Vanaf deze bank heb je al liggend uitzicht op het navigatiescherm. Wel ieder half uur even je hoofd buiten steken voor een 360 graden check. ’s Ochtends zijn we allebei goed uitgerust, maar we maken er alsnog een soort van cocoondag van. Stevig ontbijt, veel lezen, hengeltje uit en een couscoussalade van verse groente. Vooruit, een paar kleine bootklusjes dan. ^Twee kleine voorzeilen aan weerszijde uitgeboomd: de passaatopstelling. Zo komen we hopelijk ook aan de overkant! Dag 4, 19 jan, 425 nm: Frustydag Vandaag zijn we allebei om de beurt met het verkeerde been uit het slingerbedje gestapt. Alles mislukt of gaat uitermate moeizaam. Oké, oké, een paar voorbeeldjes dan. We besluiten dat het tijd is voor een douche, daar knappen we vast van op. Ik pak de puts (verzwaarde emmer met een touw eraan) uit de bakskist en Niels de jerrycan met zoet water vanaf het achterdek. Het idee is om samen met één emmertje te doen. We moeten immers nog een tijdje. Niels sopt zich als eerste in, terwijl de boot wild op en neer gaat. ‘Gódver!’ Volle emmer om. Hij vult nog een emmer en doucht zich snel af. Dan is het mijn beurt. De boot krijgt weer een optater, en jawel, ook deze emmer gaat om… Bijna de helft van al het douchewater in een keer verspild midden op de oceaan. Reden tot hevige discussie, want drinkwater is niet vanzelfsprekend meer. Nadat we allebei zijn afgekoeld kunnen wel lachen om ons geëmmer en gaan we brood bakken. En nét als mijn handen onder het deeg zitten, gaat de hengel af. Niels spurt naar buiten. ‘Een mahi-mahi!’, roept hij nog enthousiast. Binnen vijf minuten is het zowel bovendeks als benedendeks één groot circus… Dag 5, 20 jan, 548 nm: Mahi-mahi-dagen We zijn al op een kwart! Maantje loopt gemiddeld 5,1 knopen en dat is prima, vooral zonder genua. We varen liever wat conservatief, zodat de boel heel blijft. De rest van de boel dan. Om die reden hebben we gisteravond de zeilen anders opgesteld: het grootzeil weg en de twee kleine voorzeilen aan weerszijde uitgeboomd. De passaatopstelling. Hopelijk is dit iets comfortabeler qua zeegang en ook omdat het grootzeil af en toe flinke klappen maakte. We fileren de mahi-mahi van gisteren. Na de lunch (sashimi!) hengelen we nóg een mahi-mahi binnen. Dit keer zijn we wel weer een team. Tussendoor wisselen we berichtjes via de satelliettelefoon uit met familie en mede-cruisers. In totaal zijn er zeven Nederlandse boten op de Atlantische oceaan. Dat schept een band. Vier ervan gaan direct naar de Cariben en drie eerst naar Suriname. Drie boten is een wedstrijd, toch? Foto’s mahi-mahi vangsten, verwerkt tot sashimi, en wat zeewier voor erbij? (klik op de foto voor nog beter beeld) Dag 6, 21 jan, 676 nm: Schoonmaakdag ‘Liefje, het is jouw wacht’, hoor ik naast me. Ik steek mijn slaperige hoofd in de passaatwind om wakker te...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/dagboek-de-atlantische-oversteek/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>35</slash:comments>
		
		<enclosure url="https://sailj4.site.transip.me/wp-content/uploads/2021/02/Video-Black-Moon-Atlantische-Oceaan.mov" length="0" type="video/quicktime" />

			</item>
		<item>
		<title>De grote oversteek voor de boeg</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/de-grote-oversteek-voor-de-boeg/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/de-grote-oversteek-voor-de-boeg/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 13 Jan 2021 15:03:35 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Exploring]]></category>
		<category><![CDATA[Kaapverdië]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8453</guid>

					<description><![CDATA[´ Dit is waanzin ´ , toeteren we via onze snorkels naar elkaar. Uitgeput hangen we aan de lijn langs de boeg van het schip. Het waait 25 knopen en er staan zelfs schuimkoppen in de baai. Black Moon slingert van links naar rechts. Al een aantal nachten ligt ze aan het anker te snukken met gebroken nachten als gevolg. Maar het onderwaterschip ziet net zo groen als Santo Antão en dat betekent minder snelheid tijdens de grote oversteek. Santo Antão was werkelijk fantastisch. Nóg mooier dan verwacht. Alleen mijn eigen conditie viel een beetje tegen. Onder het motto “straks zitten we drie weken op zee” heeft me op de been gehouden. De laatste dagen voor De Grote Atlantische Oversteek zijn nu aangebroken!  We nemen de vroegste ferry naar het eiland tegenover ons. Het is slechts een uurtje over een vlakke zee. Hoe simpel kan het ineens zijn. Niels en Jeroen grappen om ook een ferry te kopen en daar onze jachtjes op te vervoeren. De taxichauffeur seint ons met een bordje van de B&#38;B en mijn naam erop. Opgelucht kunnen we de andere opdringerige ondernemers negeren. Al slalommend tussen ezels en geiten door brengt hij ons naar de B&#38;B. De twee gereserveerde kamers hebben uitzicht op zee. Jeroen en Vera krijgen automatisch een “normale” kamer vanwege hun hondje Bruno. Wij krijgen een “avontuurlijke” kamer dat een veredeld boomhutje van twee etages is; te bereiken via laddertjes. De eerste ladder leidt door een luik in het plafond, waar de douche en het toilet zich bevindt. Het ziet er erg leuk en netjes uit. Al juichend klim ik op een nog smaller laddertje om op het slaapvertrek te komen. Niels ploft direct op het pootloze bedje. ´Oh, dat bed is wel erg klein´, zeur ik met mijn 1 meter 65. ´Ach, doe maar alsof we op de boot zijn´. Ik twijfel net zo hard als het twijfelaartje onder me. ´Ja dat is precies mijn punt. Daar is het comfortabeler. Zelfs ik heb hier geen stahoogte´. Vijf minuten later zitten we voor hetzelfde geld in de grootste kamer. SUITE! Foto´s: In de wolken boven de vallei Paul In de wolken Vervolgens worden we naar de top van Santo Antão gebracht. Op zo´n 2.000 meter zitten we letterlijk in de wolken. Hier begint onze afdaling over de rotsen, door plantages en via steegjes langs bewoners. Al kletsend verraden we onze aanwezigheid voortdurend, want nog voordat we erg in hebben worden we vanuit willekeurige ramen begroet. ´Bom dia, goedendag´. De locals vinden het net zo interessant als wij. Dat blijkt ´s avonds des te meer wanneer we op het stoepje voor de B&#38;B zitten, welke grenst aan het drukbezette voetbalveldje door kinderen en honden. Wij aaien een van de straathondjes; een erg lief en rustig beestje dat naar aandacht smacht. We noemen ´m Henk en overwegen zelfs even om ´m te adopteren. Veel te impulsief natuurlijk zo vlak voor de oversteek, dus we laten ´m achter. De locals zijn niet per se onaardig tegen honden, maar ze schenken er ook niet veel aandacht aan. Het zijn wíj die worden geaaid door de kindjes. De lange, blonde haren van Vere en mij zijn erg populair, maar ook de kaalgeschoren bol van Niels wordt niet overgeslagen. Elkaar verstaan doen we niet, toch lachen we allemaal om hetzelfde grapje. De daaropvolgende wandeling is nog mooier en kan eigenlijk niet overtroffen worden. ´Mijn kantoorknieën kunnen niet meer´, piep en kraak ik tijdens de zoveelste afdaling. Omhoogklimmen lukt nog prima, maar daarboven zijn geen wegen. We moeten dus wel blijven afdalen willen we voor het donker in het dal zijn. Regelmatig worden we ingehaald door bepakte ezels en tachtigjarige locals met bossen takken op hun hoofden. Hoe is het mogelijk. Ik beloof mezelf plechtig dat ik nooit meer een fulltime kantoorbaan neem. Foto´s: Xoxo is een beschermd natuurgebied waar locals voornamelijk bananen, papaja, rietsuiker en zoete aardappel telen. Achter het anker Na ons intermezzo is het dus weer tijd voor het echte werk. De grote Atlantische oversteek ligt voor de boeg en eist al onze aandacht op. Net als onze mede-cruisers zijn ook wij niet klaar met klussen. Dat gaat gewoon door. Klussen als in onderhoud, reparaties en verbeteringen. De 50 liter water in het motorruim blijft een mysterie, maar waarschijnlijk kwam het via de schroefas naar binnen vanwege de aangroei. Pokjes, schelpjes en plantjes groeien aan de boot waar je bij staat, dus om de paar dagen tuinieren we, bewapend met snorkels, ijskrabbers en borstels, het onderwaterschip. Wat een pokkenwerk. Maar zonder aangroei kunnen we een halve knoop sneller zeilen, wat op 1.900 mijl zomaar een paar dagen kan schelen. Dus dat is het zeker waard. Zelfs onder de dinghy zat een moestuintje. ´Ik doe de dinghy nog ´, toeter ik naar Niels. ´En dan klaar!´. Met de ene hand aan het touw en de andere los om te kunnen borstelen leek dit meer op een foute-ondersteboven-onderwater-rodeo-ride. Het beest stampt op het water en ik lig eronder ´m met ingehouden adem te aaien en te borstelen… Niels stapt lachend aan boord voor een kuipdouche om alles te ontzouten en de garnaaltjes uit zijn baard te spoelen. Ook de mast, het tuig en de verstagingen worden gecontroleerd én ontdaan van de rode, plakkerige stoflaag. Vanwege dat laatste worden we een beetje geplaagd door onze buren, met ons gepoets. Verder is de toiletpomp vervangen, nog een gat gezaagd om onbereikbare schroeven vanaf het dek aan te kunnen draaien, de dieselmotor gecheckt, de hydrovane gesteld, een afsluiter in de romp vervangen en nog veel meer klussen die altijd meer tijd kosten dan je denkt. En wie ´s avonds nog puf over heeft, doet nog gezellig een drankje en een spelletje met een van de buren. De baai ligt inmiddels bezaaid met acht Nederlandse boten, waarvan merendeel direct naar de Carieb gaat. In Suriname liggen al drie Nederlandse boten, waar we geregeld contact mee hebben. Wel zo fijn, want de regels veranderen voortdurend. Voor vertrek doen we onze aanvragen om het...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/de-grote-oversteek-voor-de-boeg/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>17</slash:comments>
		
		<enclosure url="https://sailj4.site.transip.me/wp-content/uploads/2021/01/Black-Moon-in-Mindelo-drone-footage-Saette.mov" length="0" type="video/quicktime" />

			</item>
		<item>
		<title>No stress, Boas Festas</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/no-stress-boas-festas/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/no-stress-boas-festas/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 03 Jan 2021 16:40:36 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Exploring]]></category>
		<category><![CDATA[Kaapverdië]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8446</guid>

					<description><![CDATA[´Eigenlijk spelen we wel vals zo´, buig ik mee. ´En toch wil ik er heel graag heen…´. Als laatste troef verpak ik het als mijn verjaardag wens. Het duurt uiteindelijk een paar dagen voordat Niels overstag gaat. Je boot achterlaten is toch wel een ding. Dat doen we allebei niet graag, zeker niet achter het anker en al helemaal niet in Afrika. Maar hier op Mindelo zijn meerdere cruisers die we al kennen en dus ook een oogje in het zeil kunnen houden. En juist op de ochtend dat ik wil gaan boeken… Niels trommelt me uit bed: ´Er staat iets van 50 liter water in het motorruim!´. We gaan hozen. ´Zo laat ik de boot dus echt niet achter!´. De klussenlijst voor de grote oversteek wordt langer. Hoezo, no stress op Cabo Verde? Gelukkig bieden de feestdagen een fijne afleiding. En hoe… Maar eerst de aankomst “No stress”, de levensspreuk van de Kaapverdianen. Toegegeven, eenmaal op Sao Vicente voelen we het wel veel meer dan op Sal. Na een etmaal varen komen we aan in de grote ankerbaai van Mindelo, een echte stad vergeleken met Palmeira. Onderweg hebben we dan eindelijk een mahi-mahi binnen gehengeld. We berichten Philos (Jeroen &#38; Vera) en Flyer (Oliver &#38; Karlijn) dat we bij aankomst op sashimi trakteren. Het eerste feestje van velen wordt daarmee ingezet. Het is erg leuk om Oliver en Karlijn na 3 maanden te weerzien. Toevallig komen ze net terug van een weekendje aan de overkant: Santo Antao. Een prachtig groen eiland met een leuke B&#38;B. Toen ik de panoramafoto´s zag, was ik meteen verkocht. Eén nadeel: je kunt er alleen met de ferry geraken en dat betekent je eigen boot achterlaten… ^De eerste mahi-mahi! Maar eerst Sao Vicente De stad Mindelo is precies zoals we het ons hadden voorgesteld. Mede beïnvloed door de boeken en internet dan. Ondanks de armoede heerst er een fijne vibe. Er zijn veel verzorgde mensen, sommige zelfs heel mooi, en dánsen dat ze kunnen! Op een parking, op het terras, waar eigenlijk niet kan ik beter zeggen. Je krijgt gewoon zin om mee te doen. ´Alleen hebben ze de 2 meter afstand niet zo goed begrepen´, grap ik tijdens een showtje. Ze dansen namelijk met zoveel mogelijk mensen binnen 2 meter! Maar de vrolijkheid en vrijheid is heerlijk om te zien. Oliver &#38; Karlijn geven ons een praktische rondleiding door de stad: dit is een goede supermarkt, hier is de bakker, daar een fijne groentehal, de visafslag ruik je al, hier lekkere koffie en vóóral goede wifi, de wasserette, de taxi, dit steegje beter vermijden, etc. Last but not least, de cocktailbar. De rondleiding eindigt bij laatstgenoemde barretje aan een wit strand. ´Hier gaan we ook kerst vieren´, roep ik opgetogen. Een witte kerst! Maar eerst mijn verjaardag De 21e ben ik jarig, de eerste verjaardag van huis. Eigenlijk vier ik het nooit echt. Collega´s waren vaak vrij zo vlak voor de feestdagen; familie, vrienden en wijzelf in de kerststress; of auto´s bleven thuis vanwege sneeuw. Vroeger, toen het nog sneeuwde in Nederland. Maar dit jaar kom ik er niet onderuit, zo bleek ´s ochtends al. De bekende squad roept ons op via de marifoon. ´Ja, Black Moon hier, over´, antwoord ik. ´Lang zal ze leven, lang zal ze leven…´, zingen ze (bijna) synchroon. En wanneer we terugkomen van belletjes met het thuisfront blijkt Black Moon versierd te zijn met slingers en ballonnen. Een perfecte verjaardag op onze party boat! Tussen alle gezellige klets door bespreken we ook de opties voor de grote oversteek. Flyer ligt hier al een paar weken en willen graag de grote oversteek naar de carieb maken. Sommige cruisers zijn inmiddels aan de overkant en we krijgen wisselende berichten. Helaas voert ieder eiland zijn eigen Covid voorzorgsmaatregelen en dat kan soms een duur grapje worden. Zelf hebben we geen haast en staan nog steeds achter de keuze om eerst naar Suriname te gaan. Bovendien blijft het de komende week windstil en dat betekent dat we nog een tijdje met elkaar opgescheept zitten. We bedenken dus met onze instant-familie wat we zullen doen met de feestdagen voor de boeg. ^De Squad vlnr Flyer (wit), Philos (blauw) en Black Moon Maar eerst nog dit… Het is wasdag! We hebben al drie weken niet meer gewassen, dus dit gaat een hele dag duren. Dankzij de privérondleiding weten we al waar het is. Vera en ik maken van een nood een deugd met koffie en wifi tussen de wasjes door. Met onze enorme waszakken op onze super-handige-uitklapbare-steekkarretje karren we door de steegjes en over de grote markt richting de wasserette. We hebben veel bekijks. Omdat we als twee vrouwen daar lopen? Omdat we blank en vooral westers zijn? We passeren vrouwen met grote, zware manden op hun hoofden… ´Veer, ik voel me nu een enorme westerse huppeltrut met m´n steekkarretje. Moet je die vrouwen zien´. En zij kijken naar ons. Moet je die twee daar zien… De volgende dag lopen we weer richting de markt, maar dan voor een taxi. We gaan namelijk naar São Pedro. We stappen uit in een krottenwijkje vlak langs het vliegveld Cesária Évora, vernoemd naar de Kaapverdiaanse folkzangers; bekend met het liedje Sodade. Vanaf een ietwat viezig strandje zien we enkele visserbootjes druk in de weer. De vissers wenken ons en wijzen naar het water. Om het bootje heen zien we steeds kopjes boven water steken: schildpadden! Dit bezorgt allesbehalve een sodade gevoel en zeker no stress. Dit avontuur smaakt zelfs naar meer en ik boek de B&#38;B op Santo Antao voor de eerste week van januari. ^Zwemmen met schildpadden! Maar eerst de Boas Festas! We maken ons gereed voor de feestdagen. Kerstavond viert iedereen het op zijn eigen boot. Eerste kerstdag wordt een floating diner op de maan. Crew Flyer start met een heerlijke poke bowl. Wij serveren gegrilde kalkoendrumsticks; 2 uur in de oven, alsof het nog niet heet genoeg is, maar het was het waard! En crew Philos serveert hun laatste rode wijn uit Spanje...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/no-stress-boas-festas/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>13</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Stof happen op Sal</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/stof-happen-op-sal/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/stof-happen-op-sal/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 22 Dec 2020 13:21:22 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Exploring]]></category>
		<category><![CDATA[Kaapverdië]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8426</guid>

					<description><![CDATA[´Kom snel, ik ruik brand!´. Niels komt naar buiten. Binnen is alles oké. ´Zou het land zijn dan?´ Jawel, het is Afrika! Het is dag zes en we halen het nét niet om voor het donker aan te komen. Met nog enkel een zakdoekje op loopt Black Moon ´s ochtends bij daglicht aan op dit voor ons onbekende ankerbaai, eiland en eigenlijk het gehele continent. De geur is moeilijk te beschrijven; een mengeling van verbrand land en iets kruidigs. Nootmuskaat ofzo. In eerste instantie ruikt het zoetig, dan na drie keer diep inademen word ik er toch een beetje misselijk van. Hoe dan ook, het is zó bijzonder om na een week ziltige oceaan echt land te ruiken! Loom worden we het laatste etmaal vanzelf in de armen van mama Afrika gedreven. Daarna gaat niets meer vanzelf. We delen onze 6 meest opmerkelijke missies. Missie 1: ankeren Het silhouet van het eiland Sal wordt steeds duidelijker. Van de meeste vuurtorens zijn de accu´s gestolen, dus we zijn wederom erg blij met onze digitale navigatie. Het lichtje van Palmeira doet het nog wel. Dat biedt perspectief. Onze vrienden van Flyer vertelden ons dat er een soort van havenmeester actief is. Ene Jay. En jawel, nog voordat we een ankerplekje op het oog hebben, komt er een gaar sloepje aansnellen. Jay wijst ons een plekje en komt, zodra ons anker ligt, langszij om een praatje te maken. ´So, now you pay me 10 euro´, zegt hij ineens. Omdat we niet eens ingeklaard zijn, ben ik niet zo happig om hem meteen te betalen. Maar deze Jay heeft connecties. En dan kunnen we hem maar beter te vriend houden. Zo meldt hij ons bij de douane aan om in te klaren, komt 200 liter water brengen en als kers op de taart weet hij onze grote gasflessen te vullen. Voor het eerst sinds ons vertrek! Alles met de aankondiging “No stress, it´s not your problem”. Wel alles voor westerse prijzen en als je niet oplet met nog extra, onverwachte, servicekosten voor Jay. En dan komt ie ´s avonds ook nog bij iedere cruiser een borrel scoren. Ja, Jay heeft het goed voor elkaar. Missie 2: inklaren ´We wachten nu al twee dagen om in te kunnen klaren. Zijn we niet gewoon te braaf?´. Geen enkele autoriteit reageert op de marifoon, terwijl we ze wel op de kade zien lopen. Samen met onze vrienden van Philos trekken we de stoute slippers aan en varen met onze dinghy richting wal. We spreken de eerste de beste aan. Hij prediceert dat we een pcr-test moeten doen. Licht gepikeerd lopen we met hem mee naar nergens en blijven gaandeweg herhalen dat we al getest zijn en alleen maar hoeven in te klaren. We laten de naam Jay een paar keer vallen in de hoop dat dat helpt, maar nee, Jay bestaat volgens hem helemaal niet. We moeten braaf op onze boten wachten tot we opgeroepen worden. Terwijl Jay ons water brengt met zijn habbiebabbie-pompje (aldus Ol van Flyer) vaart de douane naar hem toe. Zijn antwoord verraadt hun vraag: Welke boten zijn nieuw, wie moet inklaren en wie heeft al een pcr-test… Hoezo Jay bestaat niet. Einde ochtend zijn we dan eindelijk getemperatuurd &#8211; op willekeurige lichaamsdelen &#8211; en ingeklaard. Met zowaar een stempel in het paspoort! Missie 3: benen strekken Na tien dagen hebben we dan eindelijk onze voeten in Afrikaans zand! Tijd voor wat beweging. We struinen wat rond in het kleine vissersplaatsje. Direct komt een jongen met een enorme vis naar ons toe. De mahi-mahi ziet er al aardig verdroogd uit; zijn hand in de kieuw ook. ´La Blanca, la Blanca´, horen we overal om ons heen. Het plaatsje is allesbehalve toeristisch; vrijwel alleen cruisers komen hier en dan merendeel met Franse vlag op sleetse boten. De locals spreken hier Frans, Portugees en Creools. We struinen langs de huisjes – eigenlijk mag je geen huisjes zeggen, maar voor de verbeelding doe ik het toch – waar de deuren gewoon open staan. Alhoewel, de meeste huisjes hebben niet eens deuren… Een lock-down is hier onmogelijk. Een vrouw zit voor haar “deur” en wenkt ons. Hoe we heten, wil ze weten. En hoe het met ons gaat. ´Ca va! Ca va?´ Dan stelt ze zichzelf met een heel verhaal aan ons voor, terwijl ze haar rechterhand op haar losse rechterborst vanonder haar shirt wild op een neer roteert. Een tik? Intimidatie? ´My name: Mama Afrika´, zegt ze. Of we dan nu haar winkeltje willen zien en ze verdwijnt achter het gordijn wat als voordeur dient. Tussen de goocheltruc door zie ik slechts een paar bedden staan. Verder niets. Ze haalt een rieten mand tevoorschijn met daarin allerlei souvenirtjes. ´All hand made, by me´, zegt ze. Met een veel te duur gefabriceerd bandje om mijn linkerenkel lopen we verder. Missie 4: wifi Na elf dagen onthouding willen we wel weer eens aan het infuus. We stranden onze dinghy op het kiezelstrandje vol glas en ondefinieerbaar afval. Direct komt er een jochie op ons afgerend. ´Regardez?´ We slaan het aanbod vriendelijk af en lopen naar het linker-cafeetje. Volgens Jay heeft vooral deze goede wifi. Het cafeetje is van zijn zus. Toevallig. We bestellen een koffie en slurpen alle berichtjes binnen. ´Yes, ons eerste artikel in Zeilen ligt op de mat!´. Ik bedank de redactie en verstuur ze ook meteen een nieuw blog voor online. Na wat heen en weer berichten met familie en vrienden zijn we weer helemaal op de hoogte. De dinghy ligt er gelukkig nog, en zo op het eerste ogenblik ook zonder schade. Het ene jongetje komt weer op ons af. Dit keer minder snel en met een “collega”. ´Nee, jij hebt toch het dodemanskoordje?´. We doorzoeken de rugzak nog eens en nog eens. Zonder dat koordje kunnen we de buitenboordmotor niet starten. Met de twee paar extra ogen op onze spullen voelt de situatie behoorlijk ongemakkelijk. ´Chaves?´, vraagt het ene jongetje. Verbaasd kijken we op. Hij frunnikt een beetje zenuwachtig aan het rode...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/stof-happen-op-sal/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>9</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Langs de Afrikaanse kust</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/langs-de-afrikaanse-kust/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/langs-de-afrikaanse-kust/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 17 Dec 2020 11:43:24 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Kaapverdië]]></category>
		<category><![CDATA[Travel]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8399</guid>

					<description><![CDATA[Het vertrek naar Afrika komt dichterbij. En daarmee dienen ook de last-minute klussen zich aan. Een van de belangrijkste – zo dachten wij – is het behalen van een negatieve PCR-test en het uitklaren uit Europa. Normaal gesproken concentreren we ons vooral op het controleren van het tuig (zeilen, verstagingen en lijnen), de motor, het proviand, de route en het weervenster voor de komende dagen. Nu komen daar deze extra dimensies bij. Dat voelt gek. Op zaterdag 5 december lijken we er klaar voor te zijn. En zo niet, dan toch. Want de Covid-maatregel vertelt ons dat we binnen 72 uur moeten vertrekken…   ‘Daar gaan we dan’, zucht ik tegen windkracht 5 in. Ik sta achter het roer, terwijl Niels het anker ophaalt. Pal boven de ankerbaai van Las Palmas is het donker. De hele ochtend al hangt er een spanning in de lucht. Drie bootjes van maar liefst 30+ voet zetten vandaag koers op de Noord Atlantische oceaan. We vertrekken gelijktijdig met Sanuti. Onze Antwerpse vrienden Roger en Emma hebben een paar dagen terug besloten om niet meer naar Kaapverdië te gaan. Vanwege hun reisplan van een jaar steken ze de Atlantic direct over om wat tijd in de Cariben in te halen. Heel jammer dat we al zo snel afscheid van elkaar moeten nemen, maar ook dit hoort bij het cruiser bestaan. Je eigen koers blijven varen. Een paar uurtjes na ons vertrekken ook onze vrienden van Philos, met Jeroen, Vera en hondje Bruno uit Hengelo. Hen zien we weer op de Kaapverdische Eilanden en mogelijk ook in Suriname. Vlak buiten de ankerbaai zetten we zeil en als een raket schieten we de oceaan op. De eerste paar dagen staat in het teken van inslingeren en om de gebeurtenissen aan land nog eens de revue te laten passeren. We hebben het vooral over de leuke tripjes en gezellige borrels. En over de bizarre gebeurtenissen, zoals het uitklaren en de PCR-test. Twee dagen geleden Het uitklaren stelt schijnbaar niks voor. Geen stempel in het paspoort; geen formulier voor in onze administratie; geen sticker op ons voorhoofd. Niets, nada, noppes. De politieagent tikt wat op zijn toetsenbord en dan zijn we volgens hem uitgeklaard. Hoe dan? Het is afwachten of ze het daar in Afrika net zo over denken. De PCR-test is nog bizarder. In overleg met Sanuti en Philos kiezen we een kliniek midden in het centrum. Niels en ik gaan er als eerst naar toe: 110 euro staat er op de prijslijst. Bij de balie aangekomen blijkt dat we een voorschrift van de huisarts moeten hebben. En dat is heel toevallig bij de buren. Nog eens 30 euro, zonder ook maar een arts te zien of onze reden van de test te bevragen. Vanwaar dan een voorschrift? Dan de swap: de “labrat” probeert ook blijkbaar hier 1,5 meter afstand te bewaren terwijl hij het stokje door mijn linkerneusgat port. Alsof hij door een ketel hete soep roert en bang is dat er rode saus op zijn kleding spettert. Met twee bijna-bloedneuzen en een leeg gepeuterde portemonnee spreken we later Philos en Sanuti. Bij hen was de test 100 euro en de doorverwijzing 20 euro. ‘Ik ga terug en het wordt lelijk’, meld ik Niels. Met 40 euro in mijn zak loop ik triomfantelijk op de terugweg naar de kapper en ’s avonds eten we met z’n zessen een laatste tapas. Terug aan boord ‘Oke, laten we het grootzeil nog eens extra reven’, oppert Niels. Met een klein puntje grootzeil en een half ingerold voorzeil (genua) worden we nog steeds heen en weer geslingerd. Niks geen Afrikaanse warmte en lange deining. Het lijkt de Noordzee wel zo met die klotsgolven. Ik trek de kraag van mijn zeiljas nog iets hoger op. WHOESH! Een enorme breker tegen de romp en in de kuip… We gooien er een paar emmers zoet water tegen aan. Met zout op de teakbanken wordt het anders wel een erg klamme nacht. We worden niet voor niets Poets Moon genoemd door onze boatbuddies. ‘Shit, die breker heeft de hydrovane verschoven’, Niels kruipt over de achterkajuit om de windvaan (soort automatische piloot dat op de wind stuurt) te bekijken. De mantel is dermate verschoven dat het de boot niet meer op koers kan houden. Ik neem het roer van de hydrovane over en surf een uur lang geconcentreerd op de golven, terwijl Niels op de zwemtrap balanceert om onze geblesseerde piloot weer tot leven te wekken. ´Weet je nog de vorige eigenaar?´ Twee jaar geleden ‘Niels, ik zie op Facebook een hydrovane én een satelliettelefoon te koop staan!’. We varen naar de haven waar de huidige eigenaren met hun 50 voeter verblijven. Een prachtschip. We stappen binnen en zien de kapitein in een van de rookstoelen zitten. Niet dat hij rookt, integendeel. ‘Zijn jullie soms al op reis geweest dat jullie ze verkopen?’, vraag ik nieuwsgierig. Was het maar waar, begon hij. Ze hebben zolang gewerkt en gespaard om het schip van hun dromen te kopen om daarmee de reis van hun dromen te maken, dat het nu te laat is. Zijn hartinfarct een paar maanden terug heeft hen dermate beangstigd dat ze niet meer gaan. Geluk bij ongeluk was een bevriende arts bij hen toen het gebeurde. Zijn held. De ongebruikte hydrovane en satelliettelefoon worden overgeheveld op ons notendopje. Terug aan boord ‘Palaver! De genua begint te scheuren…’, roept Niels naar binnen. Shit, nou dat weer. De genua hebben we nog hard nodig voor de grote Atlantische oversteek, maar wisselen voor de fok zien we echt niet zitten in deze heksenketel. Dat zou ons zeker een uur werk kosten, waarbij een van ons op de preekstoel zit om het voorlijk van de fok door de gleuf te geleiden. Geen van beide heeft zin in deze Turbopoliep. We hijsen het kotterfokje en een puntje grootzeil aan weerszijde. Deze setting is ook iets comfortabel, maar de kuip blijft een natte bedoening. ‘Pff, weet je wat, we blijven gewoon binnen. Er is al dagen geen verkeer´, oppert Niels....]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/langs-de-afrikaanse-kust/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>25</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
