<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Indische Oceaan &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<atom:link href="https://www.sailingblackmoon.nl/category/indische-oceaan/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<description>Sailing Black Moon</description>
	<lastBuildDate>Fri, 22 Mar 2024 10:31:18 +0000</lastBuildDate>
	<language>nl-NL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.7.5</generator>

<image>
	<url>https://www.sailingblackmoon.nl/wp-content/uploads/2026/04/cropped-dji_fly_20250830_131936_387_1756549664027_photo_optimized-scaled-1-32x32.jpg</url>
	<title>Indische Oceaan &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>De laatste keer</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/de-laatste-keer/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/de-laatste-keer/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Fri, 22 Mar 2024 10:00:35 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Indische Oceaan]]></category>
		<category><![CDATA[Malediven]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9850</guid>

					<description><![CDATA[De fase van “de laatste keer” is aangebroken. Nu we onder de traan van Sri Lanka zeilen, verlaten we de Indische Oceaan en daarmee de laatste oceaan voordat we terug in Europa zijn. Hoewel deze oversteek anders verliep dan gehoopt, hebben we het toch maar weer geflikt samen. Roze tropische vogels met lange pluimstaarten vliegen ons tegemoet, passerende vissers houden hun vangst omhoog met een gebaar of we er eentje willen, grote toeristenboten varen de baai uit om walvissen te spotten. Wij varen diezelfde baai in om een noodstop te maken. Even uitrusten, dingen repareren en een beter weervenster afwachten voordat we verder gaan. Verder naar onze laatste koraalatol: de Malediven. Onze laatste stop voordat we doorgaan richting de Rode – en Middellandse Zee. Noodstop Midden in de grote Weligama baai droppen we ons anker, we zijn het enige zeiljacht. We besluiten niet in te klaren, we hebben het papierwerk niet voorbereid en kunnen helaas niet lang in Sri Lanka blijven. Een noodstop maken mag altijd, het is de wet van de zee. Zolang we niet aan wal gaan tenminste. Drie dagen lang kijkt niemand op of om, dus het wordt steeds verleidelijker om de kakofonie op straat eens van dichtbij te bekijken, om na 12 dagen de benen te strekken en even online te komen. Dat alles zou zo fijn zijn. Maar we blijven braaf aan boord. We vermaken ons prima met bootklussen, films kijken en uitgebreid koken. Gelukkig lijkt de motor na ons laatste incident nog helemaal in orde en kunnen we weer verder. De seizoenswisseling hijgt wederom in onze nek. Kalme zee onder Sri Lanka Zwarte drek Het laatste stukje onder de traan is kalm, als in te weinig wind, dus motoren we een etmaal. We zijn extra voorzichtig geworden met dit inmiddels oude beestje, we controleren het motorruim dan ook zowat ieder drie uur. En jawel, het glazen potje van de dieselfilter zit halfvol water. Geen helder water, maar een dikke laag zwarte drek klotst zachtjes onder de laag diesel. Tijdens de vorige oversteek hebben we zoveel buiswater overgekregen dat het keer op keer de vuldop van de dieseltank binnen is gesijpeld. Iedere drie uur tappen we de dieselfilter af. We maken er een sport van om het klusje steeds nét iets sneller te klaren. Bij de laatste keer zetten we ons record: 8 minuten en 20 seconden, zonder een druppel te knoeien! Links: Een Indisch oorlogsschip in de verte. Rechts: lokale vissers bieden ons vis aan. Op de uitkijk Verder is het dag en nacht uitkijken voor scheepvaart. Sinds Indonesië zijn we wat getraumatiseerd, dus we houden rekening met het ergste. Ook tipten voorgaande zeilers ons om handelswaar voor te bereiden, zoals sigaretten, cola en water, omdat sommige vissers blijven vervelen totdat ze je iets geeft. We kunnen er gelukkig niet over meepraten, maar we zijn nog niet aan de overkant… Alhoewel een visboot onze laatste zorg zal zijn tijdens de volgende oversteek, denken we nu nog. Inmiddels varen we ten Zuiden van India, vult de wind wat in, bouwen de golven meer op en voor we het weten zitten we weer in een soortgelijke linke soep als vorige week. Maar met twee knopen stroom mee gaan we er dit keer niet over zeuren. En de laatste twee dagen zeilen we over een vlakke zee en zó hoog aan de wind, dat we niet wisten dat maantje het in d´r had, een prachtig ondergaande zon tegemoet. “Waar kunnen we tekenen dat de volgende oversteek net zo zal zijn?” zucht ik tevreden. ´Hoog aan de wind´ of ´scherp aan de wind´: de wind komt bijna pal van voren, dus de zeilen moeten zo ver mogelijk in het midden staan. Laatste koraal atol “Ruik je dat?” zegt Niels. We steken onze neuzen in de wind. “Houtvuurtjes!” We zijn er bijna: land in zicht! Of nou ja, we zien nog niets, we ruiken het alleen nog maar. Zo’n koraal atol is ook heel lastig te zien van ver, pas als je er bijna bent zie je de palmbomen naar je wuiven. Het herinnert me weer aan Polynesië, onze favoriete bestemming tot nu toe. Al snel zal blijken dat de Malediven, behalve het koraal en het bizar azuurblauwe water, er verder niets op lijkt. De bewoners hier zijn namelijk zeer orthodox. We mogen niet zelf vissen, geen vuurtje op het strand maken, geen alcohol (in zicht) nuttigen, we moeten lange kleding dragen en zo gaat de lijst met do´s &#38; dont´s nog wel even door. Serieus, we kregen een lijst met gedragsregels voor aan het prikbord. Gehuld in zwart Gehuld in lange broeken en shirts lopen we door de grijze straatjes. Enkel een palmboom hier en een bloesemstruik daar doet de primaire kleur breken. De huizen zijn gebouwd van koraalcement, maar het dorp zelf is één grote zandbak. Het heeft wekenlang niet geregend verklaren ze, dus nogal stoffig. Het is een vrijdag benadrukken ze, dus hun rustdag. De mannen hangen in matten of spelen schaak, idem bij voorkeur in horizontale positie. Een vrouw passeert ons ons op straat, van top tot teen gehuld in een zwarte boerka, inclusief sokken en handschoenen. Ze kijkt ons niet aan vanuit haar spiekvenster of hoe je zoiets ook noemt. Kinderen zijn nergens te bekennen. Geen gespetter in het water, geen kwekkende stemmetjes of racende fietsjes. Kraaiende kraaien in de bomen maken het desolate sfeertje compleet. “Blijkbaar hebben we in Sri Lanka onze laatste tropische vogel al gezien” zeg ik somber. Na het strekken van onze zeebenen en het kopen van wat verswaar in het enige winkeltje op het eiland, gaan we maar weer terug naar ons drijvende dorp. We zwemmen het stof van ons af en doen een drankje aan boord met onze nieuwe zeilvrienden. Links: Van deze vrolijkere vrouw mochten we lokale nadu nootjes proeven. Rechts: Onderhoud aan de mast.  Red Sea Squad Zes zeilboten liggen in de baai van Uligan, bij toeval alle zes met hetzelfde plan. Het is een opluchting, want tot voorheen hebben we nog niemand ontmoet die...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/de-laatste-keer/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>4</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Linke soep</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/linke-soep/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/linke-soep/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 27 Feb 2024 08:19:45 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Indische Oceaan]]></category>
		<category><![CDATA[Thailand]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9846</guid>

					<description><![CDATA[“Heel houden” verbijt Niels in zichzelf. Buiten giert het. We zitten binnen op de bank, beide gepekeld, alles plakt. De kuip is al dagen onleefbaar. “Meer dan ooit moeten we het schip vanaf nu heel houden” verduidelijkt hij. Het tuig, de motor, de zeilen, wij zelf &#8211; we krijgen er flink van langs. Voor ons geen passaatwindje met een lichtweerzeil op de Indische Oceaan, maar golven van zo’n vier meter hoog en de zeilen zo klein mogelijk. Al vijf dagen surfen we over denkbeeldige daken. Vliegende vissen zweven tientallen meters tussen de golven door. Soms landt er eentje op dek. Angstvallig zie ik hoe het kontje van Black Moon keer op keer maar nét over die ene hoge nok gelift wordt. Af en toe zit er een freak wave tussen, die breekt dan tegen de romp en walst zonder pardon aan boord. Het spoelt de lijnen van de kuipbanken zo de wastobbe in. De indringer maakt ons gefrustreerd en maantje overstuur. Bij iedere val lopen we namelijk uit koers. Het voorzeil, dat net is gerepareerd, valt dan in om vervolgens met een zwiep terug te slaan. KEBENG! We voelen het binnen schudden. Onze hoofden schudden mee. “Linke soep.” Vertrek uit Thailand over een kalme oceaan Zeeziekte voorkomen Altijd wanneer het spannender op zee wordt, dan gebeuren er twee vreemde dingen bij mij. En beide hebben met eten te maken. Of met vluchtgedrag wellicht. “Moeten we niet alvast wat eten dan?” is mijn primaire reactie wanneer er zwaar weer op komst is. Ik heb namelijk een hekel aan een hongerig gevoel, aan acrobatisch koken en al helemaal aan het weggooien van vers voedsel, simpelweg omdat we er geen energie meer voor hadden. Bovendien weet ik door schade en schande dat tijdig eten niet alleen voorkomt dat ik hangry word maar ook zeeziek. Daar liep ik in het begin van onze reis namelijk nog mee te sukkelen. Vijf tips om zeeziekte te voorkomen: Nooit meer op lege maag vertrekken met de gedachte “we lunchen onderweg wel”, dan ben ik namelijk al te laat. Ieder 2 uur iets kleins en zo mild mogelijk eten, zoals crackers, nootjes of fruit. Geen alcohol en koffie, zowel vlak voor vertrek als tijdens, het beste is gewoon water. Een paar maaltijden voorbereiden, zodat het alleen nog opgewarmd hoeft te worden of zelfs koud kan (zoals pastasalade) of iets kant-en-klaar uit blik. Zoveel mogelijk buiten in de kuip blijven, naar de horizon kijken, slapen of gewoon liggen met ogen gesloten. De eerste wacht nemen om aan het donker te wennen en lang lezen/schrijven vermijden; hoera voor podcasts en voorleesboeken! Volle maag Sinds een jaar heb ik met het tegenovergestelde te maken: obstipatie. Dit tot grote hilariteit voor Niels. De grappen zijn namelijk niet van de lucht. “En?” controleert hij steeds wanneer ik gefrustreerd van het toilet kom. “Ah eens even opsommen wat er nog allemaal in zit” vervolgt hij dan. “Pad Thai als lunch, de Massaman Curry op de avond voor vertrek, havermoutpap als ontbijt, …” Met alle risico’s van dien zet ik toch maar een pot koffie. Nog meer tips, iemand? Oh maar nog even over die Massaman, mijn favoriet, een curry op basis van pindasaus, superlekker als je een peanut butter lover bent. We ontdekten het pas in onze laatste week, dus wij de resterende week. “Waar wil je eten?” Ik wijs het bekende tentje aan. “Waar wil je zitten” Ik wijs ons tafeltje aan. “Wat wil je bestellen?” Ik wijs de menukaart af. “Serieus, wil je niet ‘s wat anders proberen?” Uiteindelijk bestelt Niels ook zijn favoriet: Pad Thai. Ik denk dat we ons portie avontuur afdoende is. Het spotgoedkope eten aan wal gecombineerd met de hitte aan boord, maakt dat we weinig zelf koken. Ik mis dan een stabiele basis om me terug te trekken, te ontspannen. Zowel op de ankerplek als aan wal en helaas nu ook op zee… Vliegende vissen Nu is er weinig van de Thaise keuken dat niet lekker is. Alhoewel we de Jumping Fish Salad toch niet zo aantrekkelijk vonden. Het doet me denken aan de vliegende vissen op dek. Die schijn je ook te kunnen eten, maar het zijn de ergste stinkers en laten veel vettige schubben achter. Ik weet het, tijdens deze reis zijn we verwend geraakt door de verse tonijn en mahi-mahi. Maar toch is het bizar lang geleden dat we er zo eentje aan de haak hadden. En ook nu zijn de condities er niet na om de hengel uit te werpen. Na vijf dagen komen de crackers en instant noedels m’n neus uit. Letterlijk. Ik weet niet meer waar ik het laten moet. Kookcursus Ik had me nog zo voorgenomen om een Thaise kookcursus te volgen &#8211; helaas geen tijd en energie of een andere smoes. Te toeristisch wellicht. De Thai zijn niet alleen goed in de keuken, zowat in alles wat met handarbeid te maken heeft. Van naaiwerk tot massages. Ze doen er alles aan om klanten binnen te halen en ze tevreden te stellen. Iets met een happy end. Iedere keer wanneer we door ons favoriete eetstraatje lopen, zien we hoe blanke mannen naar binnen worden gelokt om een potje te uh poolen ofzo. Eén keer ben ik voor de gein áchter Niels aan gaan lopen. Grappig en droevig tegelijkertijd. Hongerige zon Wijzelf zijn zeer tevreden klanten. Niet van het poolcafé of de massagesalon, maar van de Rolly Tasker zeilloft. Ons voorzeil is namelijk opgelapt. Wanneer de taxi ons voor de deur afzette, kwamen twee dames met een steekkarretje naar buiten gesneld. Als een gewonde op een EHBO-post werd de patiënt naar binnen getransporteerd, gediagnostiseerd en uiteindelijk geopereerd. Routinematig ontvouwen de dames het zeil waar het twee jaar geleden is geproduceerd. Wanneer we naar de schavielschade wijzen en zeggen dat we er maar liefst 12.000 mijl mee hebben gezeild, zien we een plaatsvervangende trots. “Ze zijn altijd bang dat er een fout gemaakt is” verklaart Mikael die ons vervolgens een uitgebreide rondleiding door de loft geeft. De dropbag zorgt dat het...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/linke-soep/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>5</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
