<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Griekenland &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<atom:link href="https://www.sailingblackmoon.nl/category/griekenland/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<description>Sailing Black Moon</description>
	<lastBuildDate>Sun, 16 Feb 2025 06:16:13 +0000</lastBuildDate>
	<language>nl-NL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.7.5</generator>

<image>
	<url>https://www.sailingblackmoon.nl/wp-content/uploads/2026/04/cropped-dji_fly_20250830_131936_387_1756549664027_photo_optimized-scaled-1-32x32.jpg</url>
	<title>Griekenland &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Lego voor volwassenen</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/lego-voor-volwassenen/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/lego-voor-volwassenen/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 16 Feb 2025 06:16:13 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Griekenland]]></category>
		<category><![CDATA[Schippersklus]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.sailingblackmoon.nl/?p=10187</guid>

					<description><![CDATA[“Drie, twee, één en duwen!” Met een allerlaatste kreun staat de motor ineens in de salon. Origineel sinds 1988, maar wat een boel mijlen hebben we er de afgelopen vier jaar toch mee gemaakt. In totaal staan er vierduizend motoruren op de teller. Hij heeft ons veilig rond de wereld geholpen; van manoeuvreren in marina´s en ankerbaaien, door kanalen en tussen riffen, tijdens windstiltes of juist squalls, met vanwege stroom tegen of om simpelweg de batterijen te laden tot uiteenlopende noodgevallen. Alhoewel, we hebben hem ook af en toe een handje moeten helpen onderweg. Hoe dan ook, deze motor verdient een lintje én nu dan een welverdiende grote beurt. Bij terugkomst op Lefkas hebben we de motor er dus gelijk uitgelepeld. Laten we nu precies de dag erna door griep geveld worden. En in plaats van twee maanden hebben we nog maar één maand de tijd vanwege een grote schippersklus, waarvoor we naar Maleisië vliegen… De winter in Griekenland hadden we wellicht wat geromantiseerd. Het is kouder en natter dan verwacht, vrijwel alles is dicht en ons sociale leven is teruggedrongen tot een technisch gesprekje met een medeklusser op de werf. Bovenal hebben we hier geen enkele betaalde klus gevonden. Tijdens ons bezoek aan familie in december maken we een klussenlijst voor Black Moon met als prio: een grote revisie aan de motor, de schroefaslager en het kaal schuren en schilderen van het onderwaterschip. Hiervoor hebben we twee maanden gerekend en dan kan ze weer te water. Als we dan toch geen betaald werk hebben, kunnen we maar beter zelf rondvaren. Totdat… D.m.v. een takel, aan een balk dwars over de kajuitingang, takelen we de motor eruit Deze rot zee nooit meer “Ik zie online dat de nieuwe lichting zeilers nog steeds erg onzeker over de Rode Zee zijn”, merk ik op. Logisch dat iedereen dezelfde twijfels en vragen heeft als wij vorig jaar. Via de besloten Facebookgroep stel ik sommige mensen gerust dat wij – met nog vijftig andere boten &#8211; er vorig jaar nagenoeg probleemloos doorheen zijn gevaren. Iemand reageert: “Kunnen we jullie niet inhuren als crew?” Ik bijt op mijn lip. Terug naar de Rode Zee?! We zijn net een beetje bijgekomen. Ik hoor Niels nog zeggen: “Deze rot zee nooit meer!” Waarna we concludeerden: Tenzij we er goed voor betaald worden… misschien… en op een zwaardere boot&#8230; Daar zitten we dan in ons appartementje op Lefkas vliegtickets te boeken naar Maleisië, waar een Lagoon 46 catamaran op ons ligt te wachten. Wie had dat nou een maand eerder gedacht. Op vijf februari vliegen we uit, dat geeft ons nog maar drie klusweken. Iedere ochtend fietsen we naar de werf en klussen we tot het donker wordt. De locals vinden ons maar raar. Fietsen komt niet in hun woordenboek voor. Net zomin als isolatie. Het appartementje is zó koud en vochtig dat we na het eten gelijk naar bed gaan. We slapen veel en drinken en eten zo gezond mogelijk om fit te blijven. Vanwege de griep moeten we alle zeilen bijzetten om de beoogde klussen op tijd klaar te spelen. Het motorruim: voor, tijdens en na  Griekse yoghurt emmertjes Onze salon wordt een maand lang gedomineerd door een 185 kilo zware dieselmotor. De ene bank is bezet door de trap en de andere door gereedschapskisten. De kombuis is een werkatelier aan chemische middelen die niet geschikt zijn om mee te koken. Op de tafel worden de motoronderdelen en de desbetreffende legoblokjes in Griekse yoghurt emmertjes zorgvuldig gecategoriseerd. Het bed is een winkel aan reserveonderdelen, die nu na zoveel jaar een grote uitverkoop houdt. Het toilet is sowieso onbruikbaar op het droge, waardoor ik iedere nacht als een verzopen katje door de werf moet sprinten. “Dus ja, we gaan écht in dit appartementje verblijven, punt uit”. In de laatste klusweek breekt de zon zowaar door. Het voelt dan gelijk als lente. Perfect moment om buiten te schuren. Het eentonige geluid van de schuurmachine wordt een paar keer per dag onderbroken voor een toiletbezoek waar heel toevallig ook de werfkatjes rondzwerven. Die moeten uitgebreid geknuffeld worden voordat ik ze hun piratenmaal voorschotel. Onze koffiepauze brengen we meestal aan de waterkant door. Dit keer ligt er een visschuit aangemeerd. De eigenaar komt naar buiten en biedt ons een deel van zijn vangst aan. “Katvis” zegt hij. “En deze dan?”, ik wijs naar de roze. “Ook katvis…” lacht hij. Het is bijvangst, aldus vis om weg te geven. Aan katten enzo. Met een plastic zakje aan het stuur fiets ik snel op en neer naar het appartement om onze vangst van de dag in de koeling te stoppen. Tevergeefs, die nacht word ik kat(s)misselijk. (z)werfkatje, de visboot met katvis en ons appartementje voor een maand Test start “Het zou zonde zijn om de motor niet te verven” praktiseert Niels. Nu kunnen we er eenmaal goed bij en we zijn niet van plan om binnenkort nog eens de motor eruit te halen. Enige uitdaging is dat hij niet buiten staat waar je met een verfbus lekker kunt rondzwaaien. We toveren de salon met plastic zeil om tot een “killroom” als zijnde spuitcabine. Een wolk van geel dwarrelt door de kajuitopening naar buiten. Zelfs Niels´ tenen kleuren RAL 1007. Ook het motorruim en de bilges hebben een likje verf gekregen. “Het is zo schoon dat je er soep uit kunt eten”, aldus een medezeiler. Klaar om de motor terug te plaatsen en met behulp van een voelermaatje uit te lijnen. Met een tuinslang in de inlaat doen we een test start. Geslaagd! Motor spuiten en essentiële onderdelen v.l.n.r. schroefslager oud vs nieuw, afdichting, schroefas die er van buiten niet uit kon vanwege de scheg, motorsteunen oud versus nieuw Voordat we de trap weer installeren bewonderen we het enorme gele legoblok voor volwassenen. De hoognodige onderdelen zijn vernieuwd, waaronder de motorsteunen, schroefaslager en afdichting. In Fiji ontdekten we al dat de motor speciaal hiervoor er een keer uit zou moeten. We hadden er toen niet de juiste reserveonderdelen voor. En vanaf de...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/lego-voor-volwassenen/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>5</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Man overboord</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/man-overboord/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/man-overboord/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 02 Nov 2024 09:45:48 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Griekenland]]></category>
		<category><![CDATA[Schippersklus]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=10148</guid>

					<description><![CDATA[“Greetje, roep Mayday over de radio!” commandeert Niels. De andere twee crewleden krijgen de opdracht om de zeilen te trimmen en de “man overboord” in de gaten te houden. Niels vervolgt de manoeuvre zoals we deze week vaker geoefend hebben. Het slachtoffer betreft slechts een fender, die om beurtelings overboord wordt gegooid. De truc is dan om zo snel mogelijk bij het slachtoffer te geraken en deze veilig terug aan boord te krijgen. Geen makkelijke oefening, zeker niet als het getoetst wordt met zogenaamd motorfalen. En dit is slechts één praktijkvoorbeeld. De week ervoor zijn we zowat verdronken in een hoeveelheid theorie, handelingen en nautische termen, waar we het bestaan amper van wisten. Back to school Op slechts een uur varen van Nidri ligt Sivota, een populaire baai met Griekse tavernes, souvenirwinkeltjes en ergens tussen de olijfbomen verscholen een zeilschool. George, onze instructeur voor de komende twee weken, wijst ons een plek aan de steiger waar ook zijn lesboten aan liggen. “Gewoon je anker zover mogelijk laten vallen en achteruit invaren” zegt hij alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Gelukkig hebben we dit de afgelopen maand geoefend! Licht gespannen sta ik achter het roer om aan de manoeuvre te beginnen, die we dus nog nooit met Black Moon zelf hebben gedaan. Het voelt een beetje als voor-skiën, waarbij de ski-instructeur je op niveau beoordeeld en je ofwel in het klasje van gevorderde ofwel in die van de kneusjes wordt ingedeeld. We komen maar gelijk met een plan b: vanuit de bijboot duwt Niels Black Moon de goede richting in, zodat we alsnog de 50 meter kaarsrecht naar achteren varen. “Tja, langkiel” lach ik, zodra George de lijnen van me aanneemt. Black Moon aan de steiger tussen de lesboten en uitzicht vanuit het klaslokaal bij ionianmode.com “De opleiding Yachtmaster Offshore is voor gevorderden” begint George. “Veel van de kennis in dit boek zou je dus al machtig moeten zijn”. Ik blader snel door het boek. Slik. Na een voorstelrondje komen we te weten dat de andere drie deelnemers wel braaf de Day Skipper en/of Coastal Skipper hebben gevolgd. “Ik heb volwassen mannen zien huilen tijdens deze cursus” besluit George zijn introductie voordat hij de eerste les start. “Waar zijn we aan begonnen…?” De theorieweek Na dag 1 hebben we vooral geleerd dat we héél véél nog niet wisten. Tijdens de opvolgende dagen groeit ons respect voor de oude zeerotten die de wereld op de ouderwetse manier hebben gerond. Op dag 2 leren we namelijk zelf om op traditionele wijze op kaarten te navigeren. En iedere keer als we denken het trucje door te hebben, wordt het niveau verhoogd, waardoor we weer de mist in gaan. Dezelfde avond nog vliegt ons huiswerk door de boot en zijn we allebei voornemens om er de brui aan te geven. Wanneer de wekker standaard om 6.30 uur gaat, slepen we elkaar toch maar weer naar het klaslokaal. Op dag 3 komt het berekenen van getijden erbij en nog voor de lunch staat het water tot aan mijn lippen. En op dag 4 houd ik het zelfs in het klaslokaal niet meer droog. De anderen kunnen het nog redelijk volgen, waarop het tempo wordt aangepast. Op de ochtend van dag 5 word ik in paniek wakker en biecht aan George op dat ik het écht niet meer kan volgen. Kaartwerk met o.a. Course to Steer, Estimated Position, Variation, Deviation, Leeway, Chart Datum, Highest Astro Tide, Spring- and Neap Curves, Computation of Rates, Secondary Port Hij stelt me gerust met een uurtje bijles en vervolgens weer ongerust met de volgende waarschuwing: “Je moet dit echt onder de knie krijgen, want jij bent straks verantwoordelijk voor zowel een schip, crew als passagiers. Bovendien wordt dit alles ook tijdens het praktijkexamen getoetst, en al zeilend zit je nog minder comfortabel dan nu. Lees: schommelschip, kleine kaartentafel, nat, koud, vermoeid, tussendoor zeilhandelingen uitvoeren, en wie weet wat voor verrassingen nog meer… Steiger tijgeren Zover is het dus nog niet, maar er is ook niet heel veel tijd. De week vooraf moeten we een theorie-examen afleggen en een presentatie aan onze praktijkexaminator Nik voorbereiden. Tussendoor volgen we allebei een First AID training en moet ik nog op voor mijn VHF Radio examen. Het lijkt het leger wel. We hoeven ons nog net niet tussendoor op te drukken en over de steiger te tijgeren. Zonder gein, we hebben het volledig onderschat. Want al deze onderdelen, plus minimaal 2.500 aan zeemijlen, zijn vereisten voor de RYA Yachtmaster Offshore. Wij dachten dat we dus wel goed zaten met onze 25.000 zeemijlen en evenveel levenslessen… Radio examen, Mayday oproep oefenen en CPR op een Griekse Annie  Ouderwets blokken dus en er het beste van maken. We gaan twee weken offline. Studieboeken liggen verspreid door de boot; van bed tot en met toilet. Onze gespreksonderwerpen worden beperkt tot nautische termen zoals Course to Steer, Angle of Vanishing Stability, Rules of the Road, Constrained by Draught, etc. Ontbijten en wandelen worden benut door elkaar te overhoren over navigatielichten en veiligheidsbriefings te pitchen. Zo rijgen we negen dagen van 14 uur aaneen, komen amper toe aan een gezonde maaltijd aan boord noch een warme douche aan de wal. Inmiddels begint het ook in Griekenland herfstig te worden. De praktijkweek “Greetje, jouw beurt om de MOB uit te voeren” roept de examinator naar binnen. Ik laat de kaartentafel voor wat het is, die berekeningen moeten maar even wachten. Net op het moment dat mijn handen om het stuurwiel klemmen, wordt de fender al overboord gegooid en zakt de zon achter de berg. Vannacht had ik wel tig keer de commando’s gerepeteerd: “Persoon A: Meld Mayday!”, “Persoon B: Blijf naar het slachtoffer wijzen!”, “Persoon C: Haal het voorzeil in!”. Welke handelingen moet ik zelf ook alweer doen? Oh ja, motor starten en van de wind wegdraaien tot het slachtoffer recht achter de boot is, dan overstag, terug aan de wind zeilen, en op het juiste moment het grootzeil laten lozen. Tot zover de theorie. Als ik...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/man-overboord/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>11</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>De bui zien hangen</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/de-bui-zien-hangen/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/de-bui-zien-hangen/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 05 Oct 2024 11:26:08 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Griekenland]]></category>
		<category><![CDATA[Schippersklus]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=10123</guid>

					<description><![CDATA[“Het ziet er nogal dreigend uit” zeg ik en nip van mijn glas wijn. Na een heerlijke zeildag met Black Moon zijn we bij het eilandje Kastos uitgekomen. Vanuit de ankerbaai weet de Griekse taverne het ene bijbootje naar de andere naar de wal te lokken. Met name die van de charterboten, waarbij er dan gemiddeld zes volwassenen in een rubberbootje klotsend naar de wal worden gebracht. Ook wij waren van plan om uit eten te gaan. Het is date night. “Inderdaad, we kunnen beter aan boord blijven” beaamt Niels en kijkt kritisch in de rondte. Tijdens het snorkelen constateerden we al dat ons anker niet volledig in de harde bodem ingegraven zat. Maar de charterboten om ons heen liggen helemaal nonchalant geankerd. “Wellicht moeten we nog wel heranke…” Niels heeft zijn zin nog niet afgemaakt en ineens trekt de wind aan. Ankers om ons heen beginnen te wandelen, boten botsen tegen elkaar aan, bijbootjes rukken vanaf de wal uit. “We moeten nú anker op!” besluit Niels. Ik klets mijn restje wijn over boord en start de motor.  “40 knopen… 48 knopen… 55 knopen…” roep ik vanachter het roer. Terwijl Niels als een malle het anker omhoog liert, manoeuvreer ik zo goed en zo kwaad als het gaat om andere boten te ontwijken. Schepen die blijven liggen worden voorzien van extra fenders aan de reling&#8230; alsof het botsboten zijn. Zodra we met halve wind de baai verlaten, lijkt het meteen stukken minder dramatisch. Maar als we achterom kijken zien we één grote chaos. Boten botsend tegen elkaar, een jacht op de rotsen beland en een naderend onheilspellende lucht vol donder en bliksem. Deze storm was niet voorspeld, maar we zagen de bui letterlijk hangen. Ik vraag me af wie van hen Zeus heeft beledigd&#8230; Net zomin had ik verwacht dat ons korte filmpje op Facebook en Instagram storm zou lopen. En aan de opmerkingen te zien, staan ook hier de beste stuurlui aan wal. Toegegeven, de tips in ons artikel op zeilen.nl hebben we dit keer zelf niet volledig opgevolgd. Toch hebben we goed gehandeld vinden we zelf. Terwijl we de storm op zee uitrijden, en we terug naar onze thuisbaai varen, horen we de ene noodoproep na de ander over de radio. Drie uur later yamassen we een ouzo op de goede afloop. “Ik ben nu extra blij dat we de komende charterklussen samendoen”… Zeilen en aanmeren met een 50-voeter  Med-stijl Twee charterklussen hebben we op het programma staan. Een week met een Nederlands stel op een Jeanneau Sun Odyssey 36 en een week met vijf Nederlandse dames op een Beneteau Oceanis 50. Om een idee te krijgen hoe groot een 50 voeter is: er kunnen maar liefst 12 volwassenen op slapen! Dit soort charterboten zagen we ook in Frans-Polynesië, meestal vol Deense dames met de volgende kenmerken: hoogblond, jongvolwassen en vooral topless. De droombaan van een gemiddelde mannelijke schipper wellicht. We besluiten eerst maar eens te oefenen met onze vriendin Anne, die zowat de hele zomer een 50-voeter heeft geschipperd. Het zeilen is niet moeilijk, alles is van gemakken voorzien, het is vooral gaaf en door de brede kont gaan we al gauw schuin. Dan komt het tweede stuurwiel dus goed van pas. Maar we willen vooral leren hoe we het schip mediterraans aanleggen. De marina’s en kades hebben hier geen vingersteigers of meerpalen. En het is gebruikelijk dat je achteruit invaart en dus zodoende aanlegt. Sommige marina’s zijn voorzien van lazy lines: een slijmerig lijntje die vanaf de kade naar een onzichtbaar betonnen blok op de bodem voor de boot uit loopt, daar haal je uiteindelijk de mooring lijn naar boven om deze aan de kikker op de boeg vast te knopen. Wanneer een lazy line ontbreekt moet het op een nog omslachtigere manier: eerst het anker uitgooien en vervolgens achteruit varen. Nergens anders ter wereld hebben we ooit zo aangemeerd. Het is niet heel moeilijk, meer een kwestie van weten en veel oefenen. Alhoewel zo’n manoeuvre met Black Moon, vanwege haar lange kiel, dramatisch is. Nog een variant: eerst ankeren, dan achteruit varen en de achterkant met lange lijnen aan rotsen vastbinden Logistieke puzzel Dan hebben we nog twee logistieke puzzels te maken. Ten eerste de route die we met de twee charterboten gaan varen. Uitgerekend deze maand is het weer zeer onvoorspelbaar en moeten we dus meerdere scenario’s bedenken qua route en overnachtingen. Ten tweede waar we Black Moon en onze dinghy gerust achter kunnen laten. Uiteindelijk regelen we een bewaakte stalling in de mangrove van Nidri, waar ze voor een prikkie veilig in een rijtje ligt. We brengen onze bagage met de dinghy naar de wal, alles in de auto, varen terug, leggen de dinghy aan dek, hangen de buitenboordmotor aan het hek, pompen de sup op, peddelen geconcentreerd op onze knieën naar de wal, leggen de sup achter in de auto en rijden naar de marina van Lefkas. Dan volgt de incheckprocedure. Ons Nederlandse vaarbewijs goedgekeurd. Papieren ingevuld. Handtekeningen gezet. Waarborg gereserveerd. De boot geïnspecteerd. Boodschappen doen. Bedden opdekken. Gasten ontvangen. Rondleiding en instructie door de boot. Wie slaapt waar? Vooruit, nog één Yamas. Morgenvroeg gaan de trossen los! Griekse godinnen De weergoden zijn ons redelijk goed gezind. De eerste week is het aanzienlijk kouder, maar alles is relatief. Terwijl het stelletje in badkleding van de najaarszon geniet, staan Niels en ik in een winters zeiltenue kou te kleumen. Ook krijgen we wat regen over ons heen. Tijdens de inspectie hebben we geen watertest gedaan met een nat bed, vanwege een lekkend luik, tot gevolg. De tweede week verliep nagenoeg perfect. De vijf dames – waarvan merendeel gepensioneerde artsen – beleefden een soort van tweede jeugd. Leren zeilen, suppen, snorkelen, midden in de nacht sterrenkijken, een joy ride met een Griekse god, noem maar op. Ondanks enkele protesterende gewrichten, weten de dames het maximale uit de week te halen. Met een unaniem hoogtepunt in het bijzonder… Vanaf het eiland Ithaka peddelt Niels de dames in twee etappes aan wal. Daar wacht een...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/de-bui-zien-hangen/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>5</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Vakantie in eigen land</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/vakantie-in-eigen-land/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/vakantie-in-eigen-land/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 28 Jul 2024 09:43:26 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Griekenland]]></category>
		<category><![CDATA[Nederland]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=10065</guid>

					<description><![CDATA[“Zijn jullie al gewend?” is misschien wel de meest gestelde vraag tijdens onze “vakantie” in Nederland. De aanhalingstekens zijn niet sarcastisch bedoeld, mocht je je dat afvragen. We hadden namelijk in geen vier jaar tijd zo´n volle agenda dan in de afgelopen drie weken. En dat is weer even… uhh… wennen. Of gewoon een kwestie van aanpassen. Afspraken met familieleden, vrienden, kennissen en opdrachtgevers. Afspraken om paspoorten te verlengen, rijbewijs te vernieuwen, tandartscontroles, een ziekenhuisbezoek en een autokeuring. Niet in willekeurige volgorde, want sommige agendapunten moeten nu eenmaal eerst in gang gezet worden. En die laatste komt ons van begin tot eind duur te staan. Want wij gaan helemaal vanuit Griekenland “op vakantie in eigen land” en nemen mee: een oude auto… De Balkanroute van 2.700 km leidt ons van Lefkas dwars door Noord-Macedonië, Servië, Kroatië, Slovenië, Oostenrijk, Duitsland en tot slot Nederland. Dat de auto een beetje roestaccenten heeft, vinden we niet zo erg. De vocale ondersteuning van onder beschouwen we als authentiek. En dat de bestuurdersraam niet open kan, hoort nu eenmaal bij dit oude beestje. Al bleek die handicap toch iets lastiger te zijn dan gedacht. Maar liefst 18 tolpoortjes moesten we zonder blikken of blozen trotseren. Met een soort van go-go-gadget-armzwaaien we beurtelings met ons bankpasje door het kiertje van de portierdeur richting het loket. Bij ieder tolpoortje leveren we niet alleen een paar euro in, ook de temperatuur daalt met een paar graden. Na 30 uur met enkel pitstops rijden we ons natte kikkerlandje binnen. “Is het te laat om om te draaien?” grappen we nog. Nee, we kunnen niet wachten om iedereen weer te zien! Toerist in eigen stad: Heusden vesting, een middeleeuws stadje in Noord-Brabant Het laatste stukje gaat op automatische piloot. Deze bocht een beetje scherp nemen, na de laatste heuvel afschakelen, hier extra remmen en dan volgt zachtjes het getril over de kinderkoppen tot aan de garage achter ons familiehuis. Verbaasde appjes stromen binnen: “Hoe kunnen jullie er al binnen een dag zijn?” We deden gewoon drie uur op en drie uur af; dit viel in het niets bij sommige nachten die we op zee hebben doorstaan. Oké, het vergt wat meer concentratie en we hadden natuurlijk in geen drie jaar autogereden. Al zeilend zou deze afstand weken in beslag nemen, dus in ons perspectief vlogen de kilometers ervan af. Helaas ongemerkt ook een aantal auto-onderdelen… Thuiskomertje In een mum van tijd zijn de rij- en reisdocumenten aangevraagd. Ook de tandarts had een gaatje vrij en was verbaasd er bij ons geen te vinden. Zelfs amper tandsteen. “Dagelijks in zeewater zwemmen” grijns ik tevreden. Echter, zout is niet altijd goud, zo blijkt tijdens de volgende controle. “Afgekeurd” staat op het autorapport. Onze Malaka is rotter dan we dachten; hij doet z´n naam eer aan. We hebben ´m voor een prikkie gekocht en de keurder prikt dan ook op drie plaatsen zo door het onderstel heen. Na het lassen volgt er nog een nieuw lagertje en doe ook maar een nieuw kogeltje. De banden zelf zouden nog nét kunnen, maar als het erop aankomt gaat het thuiskomertje ons niet meer naar huis brengen. En zeker niet terug naar ons drijvende huis, die veilig aan een mooring braaf op ons ligt te wachten. Extra banden met velg op extra dakrek &#124; Het afgeschreven thuiskomertje &#124; Black Moon aan de mooring in Nydri Feestvlaggetjes Eens had ik het me anders voorgesteld: aankomen in Nederland met onze eigen boot. Om dezelfde haven binnen te varen &#8211; waar we exact vier jaar geleden vertrokken &#8211; waar de mensen die ons toen uitzwaaiden, daar nog steeds zouden staan. Of vooruit, er weer staan, en misschien nog een extra paar. Dit keer geen tranen van verdriet en angst, maar van blijdschap en trots. En vlaggetjes uit alle landen waar we geweest zijn, wapperen dan fier in het want. In plaats van één groot feest met vuurwerk en spuitende champagneflessen maken we er gewoon heel veel intieme momentjes van. Dat past ons inmiddels ook beter. Gewapend met verhalen, foto´s, artikelen, traktaties en souvenirs rijden we kriskras door het land; van het Zuiden naar Haarlem, van Amsterdam naar Zeeland en terug. Weekendje Grevelingenmeer met bootvrienden, waar we exact 4 jaar geleden vertrokken, inclusief vuurwerk en prosecco! Reizen laat je thuis voelen in vreemde landen, en laat je vreemd voelen in je thuisland “Vier jaar!” is de meest voorkomende uitroep zodra de ene na de andere deur openzwaait. Ik moet mijn best doen om me er niet schuldig over te voelen, want vier jaar is belachelijk lang. En voor het thuisfront is dat gevoelsmatig wellicht nog langer dan voor ons. Toch, in al die tijd zijn mensen verhuisd, getrouwd, gezinnen uitgebreid, banen gewisseld, boten geruild, gerevalideerd, geëmigreerd, reizen gemaakt, vakanties gehouden, feestjes gevierd… En dat hebben wij dan allemaal gemist. Het grootste gemis zijn de familieleden die zelf ook in het buitenland wonen – waaronder de ouders van Niels, in Zweden, en mijn zus en zwager, in Frankrijk. We waren nu zo dichtbij en toch nog net iets te ver weg. Ook al konden we niet iedereen in levenden lijve zien, ze zijn allemaal met ons meegereisd. Merendeel van begin tot heden. De een is ergens halverwege afgestapt – want nogmaals: vier jaar! Een ander is juist halverwege opgestapt, omdat we toevallig online voorbij kwamen varen of bij ze op de deurmat strandden… Alle nummers van Zeilen waar we in staan &#124; Op bezoek bij de redactie van Zeilen Watersport-etiquette Of we dus al gewend zijn? Ik sip van mijn blikje bier voor wat extra bedenktijd en rits mijn bodywarmer wat verder dicht. Een handvol bekende zeilers vragen ons het hemd van het lijf na afloop van een thuiswedstrijdje, waar we spontaan aan mee konden doen. “Niet aan de kou in ieder geval” wil ik zeggen, maar dat is flauw. Na vier jaar vind ik het heerlijk om me naar gelang de temperatuur met laagjes te kunnen kleden, mijn haar te stijlen zonder dat de eerste de beste windvlaag er...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/vakantie-in-eigen-land/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>3</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>We zijn er bijna</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/we-zijn-er-bijna/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/we-zijn-er-bijna/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 09 Jul 2024 09:05:09 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Griekenland]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=10041</guid>

					<description><![CDATA[“Wat is alles dichtbij” merk ik op. Het ene na het andere eilandje volgt elkaar in rap tempo op. Zo op de kaart lijkt de Ionische Zee een gigantisch gebied, maar de schaal verklapt hoe miniatuur het in werkelijkheid is. Het lijkt wel een maquette van wat we inmiddels gewend zijn. Nog iets ongewoons: de zeilboten varen kriskras door elkaar. De een zeilt aan de wind, de ander voor de wind, weer een ander klungelt wat aan in willekeurige richting. Sommige zeiljachten motoren met maar liefst 7 knopen, omdat ze per se op die ene plek willen ankeren voordat het druk wordt. En wij? Wij zeilen rustig de nacht in. We zijn er bijna. Nog een laatste kanaal en dan zijn we op onze voorlopige “eindbestemming”: Nydri, op het Griekse schiereiland Lefkas. Dan hebben we even genoeg mijlen gemaakt voor het jaar. Alhoewel we vanuit hier ook nog een retourtje Nederland plannen. We zijn er bijna… Corinth kanaal Vanuit Kreta boeken we een doorvaart door het Corinth kanaal. Deze kunstmatige route tussen de rotsen is niet alleen populair vanwege de beleving, maar vooral handig als short-cut en om de soms heftige condities zuidelijker te vermijden. Echter, met slechts 4 mijl is dit in het duurste kanaal ter wereld. Wij betalen voor onze 33 voet zo´n 160 euro. Vergeleken met het Suezkanaal á 500 euro en het Panamakanaal á 2.600 euro, die beide twee dagen duren, valt dit in het niets, maar in verhouding is het dus veel duurder. Zeker als je meerekent dat er geen sluizen zijn en er ook geen extra mankracht aan boord komt. Het is slechts een uurtje varen. Maar zó mooi dat het zelfs een bezienswaardigheid is vanaf de brug. Mensen zwaaien naar ons. Corinth kanaal met diverse bruggen Toeter op een waterscooter We zijn er bijna. “Mmmhh, het ruikt hier naar eucalyptus”. Daar in de verte ligt een bos, kale bomen welteverstaan, ook wel masten genoemd. En rondom al die masten is veel groen. Lefkas ruikt lekker. We sturen het neusje van Black Moon de baai van Nydri in. Net wanneer we het drijvende dorp invaren, komt er een waterscooter op ons afsjezen. Al toeterend, met een grote Nederlandse vlag achterop, cirkelt hij vijf keer om ons heen. We bevinden ons in een tweestrijd tussen bukken en meejuichen. Zijn enthousiasme is aanstekelijk, blozend juichen we mee. We voelen ons vereerd dat onbekende mensen ons zo hartelijk verwelkomen. Even later proosten we met twee nieuwe vrienden op onze aankomst. Simon blijkt een vriend van Anne te zijn. En met Anne heb ik al vier jaar online contact. Zie, de Ionische zee is werkelijk een klein wereldje. Schipperen Vier jaar geleden kwam ik al met Anne in contact. Zij is van dezelfde lichting vertrekkers, maar had al direct het plan om vanuit Nederland naar Griekenland te gaan. In Portugal regelde ze een pakketje voor ons en een paar jaar geleden heb ik haar geïnterviewd over haar nieuwe 1-euro boot voor Zeilen Magazine. In de tussentijd heeft ze haar Yachtmaster certificering gehaald – wat wij ook van plan zijn later dit jaar &#8211; en schippert ze gedurende het hoogseizoen op tot wel 50 voet jachten door Griekenland. Bij aankomst maakt ze ons wegwijs in Nydri, stelt ze ons voor aan haar vrienden, biedt aan haar auto over te kopen en via haar weten we zelfs wat betaalde klussen te ritselen. De bootwerf van Nydri met o.a. Escapade, de Shpountz van Marco Eerste klus Zodoende ontmoeten we ook Marco, een Italiaanse zeiler die al 30 jaar onder de Griekse zon woont, zeilt, klust, leeft. Zijn nieuwe boot is na twee jaar op het droge bijna klaar om te water te laten. Tijdens een wijntje bij hem aan boord besluiten we hem te helpen met de laatste voorbereidingen. De laatste speedboten van de avond scheuren voorbij. Het water verplaatst zich tot ver over de wal. Golven klotsen hoorbaar tot onder de kuip, daar waar wij hoog en droog zitten, met een fantoompijn tot gevolg. Het schip verroert uiteraard geen vin, maar we zouden geen zeilers zijn als we er ons niet aan zouden ergeren. Het zit in de genen. “Malaka” roepen we in koor. Onze nieuwe voertuig, genaamd Malaka Mijlen vs kilometers Het scheldwoord Malaka wordt breed en veelvuldig ingezet door de locals. En ze vinden het zelfs hilarisch als buitenlanders het ook te pas en te onpas gebruiken. We beginnen dus al wat Griekse woordjes te leren en sommige daarvan leer je nu eenmaal snel aan. Net als waar de lekkerste eettentjes en de handigste zaakjes te vinden zijn. Dat gaat snel als je met twee reeds ingeburgerde zeilers op pad gaat. Dankzij Anne en Marco maken we een hele zachte landing op Nydri. Het voelt als een warm bad; comfortabel, vloeibaar, als vanzelf. We rusten goed uit, we werken wanneer nodig, we tafelen tot laat in de avond. Het Griekse ritme. Wat we niet doen is zeilen, maar dat is niet erg. Zoals al eerder gezegd, we hebben genoeg mijlen voor dit jaar gemaakt. Totdat we besluiten de auto van Anne over te kopen. Het plan is om daarmee naar Nederland te rijden, in plaats van te vliegen, wat op ongeveer hetzelfde bedrag neerkomt. Het zijn dan geen mijlen, maar wel ruim 2.500 kilometers. Enkele reis. Dat we beide in geen jaren hebben gereden negeren me maar gemakshalve. En oeps, mijn rijbewijs is zelfs verlopen… Malaka! We zijn er bijna, maar nog niet helemaal.]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/we-zijn-er-bijna/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>5</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Thuiskomen</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/thuiskomen/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/thuiskomen/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 09 Jun 2024 13:59:32 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Europa]]></category>
		<category><![CDATA[Griekenland]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=10007</guid>

					<description><![CDATA[En dan ineens zijn we terug in Europa. Slechts vier dagen varen vanuit Egypte zien we een eilandje op de horizon, zoals we de afgelopen jaren zo vaak aanschouwd hebben. Een eiland met eigen gebruiken, een vreemde taal, lokaal voedsel, uiteenlopende geloofsovertuigingen of simpelweg onbewoond. Dit keer is alles anders dan anders. Maar ook weer zo bekend. Kreta, het eiland dat voor ons ligt, is nog maar 110 jaar onderdeel van Griekenland en daarmee Europees. En zodoende is het een land waar we onszelf niet als gast hoeven te voelen, maar er gewoon mogen zijn. Een werelddeel zonder restricties vanwege visum of geloof. Een wereld die ons zo bekend is, maar die we ook opnieuw gaan leren kennen. Met wijzere ogen. Met gepolijste idealen. Met nieuwe plannen… Griekse gastenvlag hijsen Inklaren in Europa Net voor het donker wordt, varen we de Marina van Agios Nikolaos binnen. Bekende zeilers wachten ons vanaf de steiger al op. Landvasten vliegen heen en weer, net zolang tot Black Moon veilig in haar box beteugeld ligt. Luidkeels vallen we elkaar in de armen, felicitaties worden uitgewisseld. “Welkom terug in Europa!” Gevoelsmatig zijn we de wereld rond, zijn we thuisgekomen. De Griekse man van de Marina vindt ons maar druk en gebaart dat we stiller moeten zijn. Voor we het weten zitten we aan boord bij onze Zweedse vrienden met in de ene hand een Grieks biertje en in de andere hand een bakje Griekse yoghurt. Hemels. De volgende dag begint de normale routine van inklaren. Een stempel in onze paspoorten – die overigens aan het verlopen zijn &#8211; is niet nodig. Wel moeten we onze boot aanmelden en er zijn een paar verschillen die nieuw voor ons zijn. Zo vereist onder andere Griekenland een uitgebreide bootverzekering. Wat ironisch is, want na vier jaar de wereld rondzeilen met enkel een WA´tje, zijn we vanaf nu weer volledig verzekerd! Ook vereist Griekenland een cruising permit, wat voor ons formaat boot slechts 33 euro per maand is. Wanneer ik eindelijk weer Euro´s uit de muur probeer te trekken, krijg ik een foutmelding “Uw bankpasje is verlopen”. Champagne moment! De zintuigen van Europa Wat ik het meest gemist heb aan leven in Europa, zijn de seizoenen. Volgens andere zeilers was het een week eerder nog lange-broeken-weer. Nu is iedereen opgetogen van de lentekriebels om vervolgens ´s avonds lekker onder een dekentje te kruipen. In de tropen raakte ik vaak bevangen door de hitte. Nu heb ik zoveel meer energie en kan ik ook weer echt genieten van de zon op m´n gezicht. “Hoor je dat?” zegt Niels, wanneer we ´s ochtends wakker worden. Koerende duiven, krijsende meeuwen, kwetterende zwaluwen in en rond de haven. Het zachtjes klapperen van lijnen langs de masten. Kerkklokken die subtiel luiden. Het zijn normale geluiden die na een tijdje niet meer zo opvallen, op de achtergrond verdwijnen, maar onze zintuigen staan nog op scherp. Met een big smile zitten we aan een groot ontbijt: Griekse yoghurt met aardbeien en eieren met spek. Overdag dwalen we door de smalle straatjes met ongelijke trappetjes, tussen witte huizen met blauwe luiken, langs terrasjes met rieten stoelen en karafjes wijn. Hondjes aan de lijn, drolletjes keurig in een zakje. Geurende bloembakken met lavendel en tijm worden afgewisseld door een zweem van zonnebrandcrème vanwege de eerste toeristen van het jaar. Ontblote lijven braden op het strand, fleurige jurkjes flaneren over de boulevard. Het is heerlijk om zo vrij over straat te lopen. Toch moeten we wennen aan de vele mensen en prikkels. Het leven in Griekenland is makkelijk, het zijn wij zelf die het moeilijk maken. De drukte zit nog vooral in ons hoofd. We moeten onthaasten, onszelf herhaaldelijk vertellen dat we in veiligheid zijn, dat we mogen vertragen, dat we even niets hoeven. Dat we thuis zijn. Vertragen Want thuis is op onze boot, waar dan ook. Maar je echt thuis voelen is ook pas als je veilig en op je gemak bent. En dat was de afgelopen maanden niet het geval. We waren op doorreis, harder dan daarvoor. We konden niet blijven, we konden niet terug, we moesten door, en zelfs dat ging soms niet. En dan wordt je gedachte bevangen door haast en dat krijg je er niet zomaar uit. Gefaseerd dan maar… Te beginnen met de woestijnstof uit alle poriën te spoelen, kastjes zorgvuldig uit te mesten, alles een plekje te geven, zowel mentaal als fysiek. Een opgeruimd huis, is een opgeruimd hoofd. Vijf dagen lang vinken we het ene na het andere bootklusje op de to-do list af. Vervolgens laten we op slechts een uurtje varen het anker bij een onbewoond eilandje, nabij Spinalonga, zakken. Al gauw ontstaat er een dagroutine van uitgebreid ontbijt, online- of bootklus, zwemmen, lunchen, wandelen, gezonde maaltijd, eensundowner met vrienden of een filmpje en op tijd naar bed. Langzaam beginnen we te vertragen. Zeilen langs de kust van Kreta Nieuwe fase Ook al is het nu mogelijk en zeer verleidelijk, volledig stilvallen op Kreta willen we niet. We hebben nog vier etmalen te varen voordat we op onze beoogde “eindbestemming” zijn. Het plan is om vanuit Nydri, in Lefkas, onze wereldomzeiling voor onbepaalde tijd te onderbreken. De scheepskas moet nodig aangevuld worden, Black Moon heeft dringend groot onderhoud nodig en wijzelf zijn toe aan een nieuwe fase. Cursussen zijn geboekt en een bezoekje aan Nederland staat gepland. Na vier jaar komen we eindelijk thuis.]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/thuiskomen/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>18</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
