<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Frans-Polynesië &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<atom:link href="https://www.sailingblackmoon.nl/category/frans-polynesie/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<description>Sailing Black Moon</description>
	<lastBuildDate>Fri, 12 May 2023 00:14:47 +0000</lastBuildDate>
	<language>nl-NL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.7.5</generator>

<image>
	<url>https://www.sailingblackmoon.nl/wp-content/uploads/2026/04/cropped-dji_fly_20250830_131936_387_1756549664027_photo_optimized-scaled-1-32x32.jpg</url>
	<title>Frans-Polynesië &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Stipjes op de horizonten</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/stipjes-op-de-horizonten/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/stipjes-op-de-horizonten/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 11 May 2023 02:02:59 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Frans-Polynesië]]></category>
		<category><![CDATA[Stille Oceaan]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9525</guid>

					<description><![CDATA[“Vanaf hier zijn het eigenlijk maar stukjes van vier tot zeven dagen” zegt Niels bijna achteloos. “Stukjes” herhaal ik. Dat waren precies de oversteken in ons eerste jaar. Vier dagen naar Spanje, zeven dagen naar Kaapverdië. Toen spraken we niet over stukjes. Dat waren flinke mijlpalen. Blijkbaar zijn we dusdanig gegroeid en comfortabel op zee geworden dat we het vanaf nu over stukjes hebben. De bestemmingen daarentegen, die beschouwen we zeker wel als mijlpalen. Wat dacht je van Cook, Tonga, Fiji, New Caledonië, Australië? Deze en nog een aantal onbekendere eilanden zijn allemaal stipjes die één voor één op de horizon zullen verschijnen. Australië is dan de eindbestemming voor dit jaar en tevens de start van ons vervolgplan… Terug op Tahiti Zes weken lang hebben we geen gereedschap gebruikt &#8211; op een machete voor kokosnoten, een bijl voor brandhout en een hengel om vis te vangen na. Sinds lange tijd voelde het als vakantie. Dat wil niet zeggen dat er geen bootklussen te doen waren, er is altijd een lijst. Vooral nu we ons voorbereiden op ruim 2.000 zeemijlen dit jaar. Tahiti is een van de weinige eilanden op Frans-Polynesië met faciliteiten en winkels om deze lijst af te kunnen vinken. Wonend vanachter anker is het verblijf hier vrij dramatisch. De beste ankerplek (lees: de minst risicovolle) is bij “Airport Anchorage”. Niet omdat de vliegtuigen zo laag vliegen &#8211; wat ze wel doen, want we liggen pal voor de landingsbaan – maar het gezwier en getrek aan het anker, vooral vanwege de onstuimige wind die over het ankerveld blaast en de stroming die ons naar de ondieptes stuurt. Het is 24/7 oppassen geblazen. Dan nog de lange en vaak wilde ritten met de bijboot om in de stad te komen maakt het erg vermoeiend en tijdrovend. Zeker gezien het lokale werk ethos minimaal en de uitgaven maximaal te noemen zijn. Een tegemoetkomende squall voor ons en slecht weer achter ons op de Airport Anchorage in Tahiti Klussenlijst Tahiti is natuurlijk meer dan alleen de hoofdstad Papeete, het is dus oneerlijk om het zo negatief af te schepen met enkel onze ervaring. We komen hier namelijk niet voor de monumentale watervallen, de traditionele dansfestivals en wereldberoemde surfwedstrijden. Sinds lange tijd &#8211; én tot lange tijd &#8211; zijn we in een soort van beschaafde wereld waar bijna alles te verkrijgen en te regelen is. Als je geluk hebt. En veel geld. En wat geduld. En niet te hebberig wordt. Hier kunnen we Black Moon shipshape maken. Een kleine greep uit de lijst: alle zeilen en verstagingen controleren (terwijl je zowat levend verbrand wordt), een routeplanning (wat een behoorlijke uitdaging is om de twee ARC vloten te omzeilen), visums en inklaar procedures voorbereiden (we zijn heel erg verwend geraakt hier het afgelopen jaar), satelliettelefoon activeren (met de komst van Starlink lijkt onze Iridium Go uit het Stenen Tijdperk te komen), vloeken op het AIS apparaat dat ineens niet meer werkt (andere boten kunnen onze boot niet meer op hun plotter zien. Helpdesk: of we het eventjes terug naar de fabriek kunnen sturen…), het onderwaterschip schrobben (er zit bijna geen antifouling meer op), provianderen voor minimaal 12 weken (denk aan de logistiek!). Voorpret! Greetje hijst Niels in de mast voor tuininspectie en samen de zeilen controleren/repareren Microsamenleving De “dinghy dock” is de parkeerplaats voor bijboten. Als je dan zo de Marina in komt tuffen, tevreden dat je bijboot je veilig naar wal heeft gebracht, op zoek naar een geschikt en veilig plekje, het dan zorgvuldig aanlegt, op slot doet, vervolgens op de kade klautert en nog eens omkijkt of je niets vergeten bent en of je je bootje wel zonder toezicht achter kan laten, dan kijk je nog eens goed naar de buurbijboten. Bij welk moederschip zouden ze horen? Wat zou het voor eigenaren zijn? Wat voor nationaliteit? Reizigers of blijvers? De “dinghy dock” is een soort microsamenleving. Je kunt er veel vanaf lezen. Aluminium bijboten behoren vaak bij blijvers die hier werken – ze zijn duur, onverwoestbaar en vooral minder geschikt om mee “op sleeptouw” te nemen. Er zijn hele luxe boten met zelfs een stuur console – deze behoren dan tot evenzo luxe jachten met uiteraard een volwaardige stuurhut ergens torenhoog, vaak zijn het deelnemers van de ARC of een andere rally. Dan zijn er bijbootjes zoals die van ons – de middenklas wereldreizigers die een precies passend maatje hebben en er zuinig op zijn. Tot slot zijn er nog de clochards – de zwerfbootjes waarvan je denkt dat ze achtergelaten zijn. De tubes zijn lek, waardoor de drijvers half leeg zijn. Er staat water tot aan de enkels (zee- of regenwater is om het even). De motor start niet meer of ontbreekt inmiddels. Een drijvende halve peddel maakt het plaatje compleet. “Franse vlag, stalen knikspant. Wedden?” We hebben het vaak in de praktijk gezien, zowel op Martinique als hier. De Franse clochard hangt over de voorste leeglopende drijver, zwoegend met een enkele peddel richting z’n stalen knikspant. Niels en ik kijken elkaar dan altijd even aan en denken hetzelfde: Zover mogen we het nóóit laten komen! Onze bijboot te midden van clochards Crew gezocht Een paar maanden eerder op Tahiti bezochten we de Marina voor een mogelijke klus. Via via kwamen we met een Hongaar in contact die onlangs een boot kocht en vanuit hier dus vertrekt met Fiji als stip op de horizon. Hij heeft wel zeilervaring maar nog nooit meerdaagse tochten gedaan. Dus zoekt hij ervaren crew. “Het zou wat voor ons kunnen zijn” denken we hardop. “Ja het zou een mooie eerste klus kunnen zijn” dromen we verder. We bekijken de boot (keurige Moody 42), ontmoeten de schipper (beetje vreemd), bespreken het honorarium (niet verkeerd) en nemen het reisplan door (3-6 weken, ai). Vertwijfeld lopen we de steiger af. “Het feit dat we enthousiast raken om zoiets te doen, is een goed teken” begint Niels en vervolgt. “Maar de eerste klus moet ook een positieve ervaring zijn”. Ik knik. Wij twijfelen om drie redenen. Ten eerste: we...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/stipjes-op-de-horizonten/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>6</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Twilight zone</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/twilight-zone/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/twilight-zone/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 20 Apr 2023 21:30:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Frans-Polynesië]]></category>
		<category><![CDATA[Persoonlijk]]></category>
		<category><![CDATA[Stille Oceaan]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9497</guid>

					<description><![CDATA[“Drink met je billen bloot melk uit een kokosnoot”. Bij het horen van dit liedje was ik als kind al verkocht. Hoe fantastisch is het om deze droom werkelijkheid te laten maken?! Dat is eigenlijk precies wat ik mezelf afvraag. Een maand lang drinken we werkelijk uit een kokosnoot, met onze billen bloot, op een onbewoond eiland. Oké, met andere zeilers in de buurt bedekken we ons heus wel met wat badkleding, desnoods een palmblad of een setje kokosnoten &#8211; het wordt niet voor niets de Tree of Lifegenoemd. Maar wat als dat leuk is voor even, maar niet voor heel je leven? Laveren we dan niet gewoon tussen droom en realiteit; een soort van twilight zone? We krijgen nieuwe inzichten hoe we onze reis willen vervolgen en hoe erna. Tijd om met de billen bloot te gaan. Na drie weken op de zuidpas van Fakarava beginnen de voorraden te slinken en de vuilniszakken te stinken. Er zijn hier geen winkels of afvalcontainers. Hopelijk arriveert het spookschip deze week wel. Aangezien we hier nog een aantal weken willen blijven, moeten we de gok wagen. We varen zo´n 30 mijl richting de Noordpas, waar het dorpje Rotoava is. Qua reissnelheid stond dit gelijk aan boodschappen doen in Groningen terwijl we in Brabant woonden. Zes uur lang slalommen we tussen Pearl farms en koraalhoofden door. Het is en blijft een surrealistische gewaarwording om in een atol te varen. Een soort van Grevelingenmeer met een exotisch behangetje. Al zeilend in een atol voelt het toch een beetje aan als een Twilight zone Westerse logica Bij het dorpje aangekomen blijkt dat wij niet het enige schip zijn met bevoorradingsdrang. Aangezien het twee weken geleden is dat er voedsel en brandstof is geleverd, is het uitdagend om een ankerplekje te vinden. We worden om 6 uur ´s ochtends gewekt, al dan niet door onze eigen wekker dan wel door het bevoorradingsschip. De hijskraan en transportkarretjes maken overuren, terwijl het tankstation en de winkel dicht blijven. Daar staan we dan met onze westerse logica. Natúúrlijk moeten we wachten tot alles uitgeladen is. Eilandleven. Het bevoorradingsschip wordt ontladen, in de rij bij het tankstation. Lees ook ons nieuwste artikel Gas, water en licht aan boord Hamsteren “De groentes zijn gearriveerd, snel!” appen onze bootburen. We schrokken de lunch naar binnen en sjezen weer met de bijboot naar de wal. Het tankstation is nog dicht, maar het kleine supermarktje heeft al wat bananen, mango´s, avocado´s, courgettes, uien, aardappelen en limoentjes uitgestald. De zeilers eromheen gedragen zich als apen in een dierentuin. Binnen een half uur is zowat het hele stalletje leeggeplunderd. “Maar hoe doen de locals dat dan?” vragen we ons af. Blijkbaar bestellen zij hun boodschappen online en wordt het vanuit Tahiti soort van “Thuisbezorgd”, waar ze het vanaf de kade ophalen met hun pick-up of boot. Kunnen ze meteen even tanken, tenzij… Pas laat in de middag gaat de pomp open. Voor de derde keer deze dag laden we onze bonte collectie aan kannetjes uit de bijboot. Vooraan in de rij zien we een eiland aan uniformele kannen; rood voor benzine en geel voor diesel. De charterboot tankt zo´n 1.000 liter en achter hen liggen nog drie van die grote catamarans. “Maar wat blijft er nog over voor de locals?” vragen we ons af. En ja hoor, de volgende ochtend is de diesel al uitverkocht. Nu we langer op Frans-Polynesië zijn zien we steeds meer schaduwkanten. Met name de particuliere charterboten dragen niet bepaald bij aan een goede reputatie. Kokosnoten verzamelen en drinken ©ahoipaulina Cocoloco Na een ruige week (lees: vijf dagen lang vast op Black Moon) kunnen we eindelijk weer buiten spelen. Dagenlang zijn de condities perfect om te duiken, waarna de zeilers zich op het strand verzamelen. We hakken kokosnoten en takken, waarna we cocoloco (vers kokoswater met een scheutje rum) rond een vuurtje drinken en naar de sterren kijken. We hebben een geweldige tijd en goed gezelschap, echt waar, en toch schort er iets. “Zijn jullie nou helemaal cocoloco geworden?” hoor ik je al denken. Lagerwal We hebben steeds sterker het gevoel alsof we hier niet op de Tuamotus horen te zijn. We merkten dit vorig jaar al vanwege het slechte weer en de pech aan Black Moon, maar we wilden graag een herkansing. Zeker met de ruige condities realiseer je hoe dun het lijntje is; “overleven op een eiland” is leuk zo spelenderwijs; af en toe wat kokosnoten hakken, een visje vangen, wat etenswaar delen met de bootburen en je eigen bonen spruiten. Links: Koraalhoofden zijn mooi om te zien tijdens het snorkelen, maar erg risicovol tijdens zeilen of achter anker. Rechts: Schip lagerwal geraakt, deze zagen we vorig jaar al &#8211; zoek de verschillen! Als het erop aankomt is het stuk minder paradijselijk. Dan zit je met gouden handboeien op de boot vastgeketend. Dan kijk je door het patrijspoortje hoe de palmbomen horizontaal staan. Door het platte landschap is er weinig beschutting en als je lagerwal komt te liggen loop je enorm risico om op koraal of zelfs op het atol terecht te komen. Het worden niet voor niets “danger islands” genoemd. Na veel praten realiseren we ons wat er ook onderhuids dwars zit. Type zeilers We zitten in een twilight zone qua locatie en zeilers; zeilers die hier jarenlang willen blijven en remote werken, zeilers die hier charteren en veelal over business praten en zeilers die hier hun reis beëindigen om uiteenlopende redenen en dus hun boot gaan verkopen. Dan zijn er een paar zeilvrienden die net op de Markiezen zijn aangekomen en hier nog heen moeten zeilen. Tussendoor sjezen de ARC-zeilers als een stelletje gepekelde japanners in een paar weken tijd door heel Frans-Polynesië. En tot slot zijn er de zeilers die voor ons op Tahiti zijn en zich al voorbereiden om verder West te gaan. Bij deze allerlaatste groep horen wij. Met zeilvrienden rond het kampvuur ©ahoipaulina Stipje op de horizon We besluiten het eerstvolgende weervenster naar Tahiti te nemen om onze reis te vervolgen. In mei verlaten...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/twilight-zone/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>7</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Spookvaren</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/spookvaren/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/spookvaren/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 01 Apr 2023 19:46:11 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Frans-Polynesië]]></category>
		<category><![CDATA[Stille Oceaan]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9459</guid>

					<description><![CDATA[“Maar ik bleef best kalm toch?” vraag ik naar de bekende weg. “Jazeker, alhoewel ik dat niet altijd kon zien…” Ik doe alsof mijn neus bloed. “Bijvoorbeeld toen je létterlijk achter mij aan het schuilen was”. Ik grinnik mijn zenuwen weg. En ja, ik moet eerlijk toegeven dat ik het best spannend vond om honderden haaien in één oogopslag te zien. Het wordt de “wall of sharks” genoemd. Maar ik vond het meer een file. Een soort van A2 met linksrijders, rechtsrijders, bumperklevers, inhalers, af en toe een oud vrouwtje die de rijstrook ophoudt, eentje die steeds op de rem trapt en een enkele spookrijder die de boel op stelten zet. “Spookvaren” hebben we zelf ook ervaring mee. Vanuit Moorea zijn we terug naar Fakarava gegaan, wat eigenlijk tegen de richting in is. Zoals we vaker zeiden “een geduldige zeiler heeft altijd goede wind”…  Na zeven maanden zeggen we onze vrienden op Tahiti en Moorea gedag, we gaan terug naar de Tuamotus voor zo’n zes weken. Een oversteek van drie dagen met wind uit het westen, wat zelden voorkomt. Perfect windje in de rug en dus weinig kans op tegenliggers. Het is heerlijk om weer onderweg te zijn, om nachtwachtjes onder de sterrenhemel door te brengen, een hengel uit te werpen en lekker in je nakie een zoute douche te nemen. Black Moon is beter uitgerust dan toen we hier de vorige keer waren. We zijn terug met een herstelde stuurkwadrant, goede watermaker, stevigere bijboot en zelfs duiktanks! We zijn vertrokken! Nog even handsturen en dan kan de gerepareerde autopilot het roer overnemen. Haaien rond de boot Twee dagen na aankomst is Niels jarig en de vers gevangen Bonito perfect om als sashimi te serveren. Ik fileer de tonijn, verwijder de huid en snijd het in dunne plakjes. De restantjes gooien we overboord. Een spektakel volgt: haaien! Nu hebben we al wel vaker tussen zwartpunt- en grijze rif haaien gezwommen en ze blijken echt niets te doen. Niet expres althans. Toch blijft het een dingetje. Je brein zegt “gevaar” en dat maakt het moeilijk om je hoofd koel te houden. “En wat nou als je ze gaat zien als hondjes?” oppert Niels. Hmm, interessant. We weten dat er op Moorea meer bijtincidenten door honden dan met haaien voorkomen. En voor honden ben ik niet bang, dus waarom dan wel voor haaien? Bang voor haaien Terwijl ik rond de boot snorkel zie ik een haaitje voorbij zwemmen. Ik bedoel een hondje. Een niet-aaibaar hondje voor de volledigheid. Hele gesprekken voer ik in gedachte met mezelf onder water. “Hé daar is ie weer. Oh dat was wat dichtbij vriend. Oké, dit gaat best goed. Help, is ie nu vlak achter me? Ahum, dat is je eigen vin Greetje. Ah, daar is ie!” Ik zwem een stukje met hem mee. Niels filmt het tafereel en ik raak een beetje overmoedig. Wanneer ik hem rechts in probeer te halen krijg ik een verkeersovertreding. De haai buigt plots links af, schrikt van de opgestelde cameraman, waardoor hij een u-turn maakt en recht op mij af sjeest. Ik schiet als een raket omhoog, naar de oppervlakte. Al snorkelend kan dat prima, maar tijdens het duiken is dit uit ten boze. De Zuidpas van Fakarava: rechts vooraan start de &#8220;Wall of Sharks&#8221;, links vooraan is het duikcentrum, links achterin is de ankerbaai. Klik hier of op de foto voor het filmpje. Duikplan Op de ankerplek verzamelen we zoveel mogelijk informatie over dé duik der duiken. Het is namelijk niet zomaar een duik, het is een driftduik. En het is niet zomaar een driftduik. Het is een driftduik tussen honderden haaien. Gegarandeerd! Dit maakt de Zuid-pas van Fakarava immens populair. Onder een hele selecte groep uiteraard, want de Tuamotus ligt in het midden van de Stille Oceaan. De weinige toeristen die hier verblijven, komen dan ook speciaal voor deze ene duik. Er zijn hier meerdere duikcentra, maar we slepen niet voor niets al die spullen mee aan boord. Na wikken en wegen besluiten we zelfstandig te gaan, met z’n tweeën. We verzamelen dus informatie &#8211; en vooral moed &#8211; door met voorgangers te praten. We maken een duikplan: tijdens laagwater varen we met onze eigen bijboot door de pas, richting open zee, daar gaan we overboord tot zo’n 20 meter. Met een lange lijn in de hand drijft de bijboot met ons mee richting het atol. Eenmaal binnen het atol buigen we rechtsaf en komen we vanzelf in een stroomversnelling terecht. Deze “rapid” stopt tot op zo’n 3 meter diepte naast het strand. Stapsgewijs gaan we dus van diep naar ondiep en maken we daarmee een zogeheten veilige duik. Tenminste, als je de haaien buiten beschouwing houdt. Klik hier of op de foto voor het filmpje Duiken met haaien Als twee verkeerscontroleurs zitten we strategisch achter een rots opgesteld, met de camera in de aanslag, naar de file te kijken. Tijdens de eerste paar minuten lijkt er een opstopping gaande. Spitsuur. Daarna gaan de haaien niet langer met een boog om ons heen, maar blijven ze hun rijbaan volgen. Hoe dieper des te minder mooi het licht; in deze grauwige setting bedenk ik dat het spookjes zijn die zo heen en weer zweven. Weer even later komen ze steeds dichterbij, maar zo vanachter het koraal voel ik me best veilig en lijkt het eerder alsof ik naar een 3D film aan het kijken ben dan dat ik werkelijk midden in zit. Na een kwartiertje nemen we de afslag en laten we ons door de stroming over ondiepere koraallandschappen meevoeren. We zien de mooiste gekleurde visjes en zelfs een enorme manta rog. “Wauw, wauw, wauw” roepen we zodra we weer boven water zijn. “Morgen weer?!” Spookschip “Onze re-match is nu al geslaagd hè?” evalueren we met een biertje op dek en de duikpakken druipend aan de reling. Rondom ons roffelen de compressoren. Het zorgt niet voor geluidsoverlast, eerder een saamhorigheidsgevoel. We zijn hier allemaal voor hetzelfde doel: duiken. Het seizoen hier is nog maar net van start. De...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/spookvaren/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>8</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Huwelijksbootje</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/huwelijksbootje/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/huwelijksbootje/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 19 Mar 2023 03:16:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Frans-Polynesië]]></category>
		<category><![CDATA[Persoonlijk]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9450</guid>

					<description><![CDATA[“Wat zullen we nu gaan doen op ons jubileum?” Normaal zijn we niet zo gebrand op dit soort tradities, maar het is een speciale dit jaar: we zijn ons halve leven samen! We twijfelen tussen een exotische lunch op Coco Beach of een romantisch diner bij dat ene Franse tentje. Beide opties zijn behoorlijk aan de prijs en lastig te bereiken dus nemen ons zelf voor om een keer helemaal los te gaan in de supermarkt &#8211; lekkere Franse kaasjes en voor de verandering een héle goede fles wijn. Helaas gooien de weergoden roet in ons bourgondisch feestmaal. Het wordt een dagje binnen cocoonen, zoals vroeger op de Grevelingen, dus we zijn helemaal in ons element. We halen verse tonijn uit de koeling en stoffen een plastic flesje wijn af. Al proostend kijken we elkaar diep in de ogen aan &#8211; de oh zo vertrouwde spiegeltjes die inmiddels hier en daar wat rimpeltjes rijker zijn door alle jaren en zonnestralen. Dan vraagt Niels: “Wil je met me…  … een tatoeage nemen?” Uhh. Dit keer meent hij het erg serieus. Het is namelijk vaker zo dat Niels de initiatiefnemer van ons tweeën is en ik meer de rationele. Het houdt onze relatie in balans, zoals een boot zowel stuw – als stuurkracht nodig heeft. Dus zoals met alles antwoord ik “Laten we daar nog even over nadenken”. Meerdere keren concludeerden we er helemaal geen types voor te zijn. Maar ik geef toe: zeilers nemen van oudsher al tatoeages en de Polynesische zijn heel bijzonder. De tribals zijn al 2000 jaar oud en vertellen je persoonlijke levensverhaal aan de hand van symbolen, verwerkt in ringen rondom armen en benen. En ons verhaal gaat al ruim 19 jaar terug in de tijd, bijvoorbeeld… Eerste date Toen we vanuit tegengestelde richtingen buslijn 121 namen en elkaar op school ontmoetten. Toen je me op het schoolplein vaak in verlegenheid bracht door een grapje waar ik niet om kon lachen &#8211; maar het stiekem wel leuk vond, want je had blijkbaar oog voor mij. Toen je me een allereerste sms’je stuurde met de vraag hoe mijn rij examen was gegaan. Toen je me na het stappen (lees: vrijdagmiddag kroegentocht) vroeg welke richting het station op was &#8211; terwijl je dat heus wist &#8211; en ik besloot met je mee te lopen. Toen we op een gegeven moment zwijgend elkaar aan de hand namen en zo onze weg wisten te vinden. Eerste bootje Toen je me die ene keer thuis opbelde met de vraag of ik samen met je een bootje wilde kopen en &#8211; toen ik na een nachtje erover had geslapen uiteindelijk instemde &#8211; je enthousiast zei “mooi want ik heb d’r al gekocht, dus ik krijg 175 euro van je”. Toen we dus samen een bootje hadden en je me eerst leerde klussen voordat je me leerde zeilen. Toen we uiteindelijk lekker schuin gingen en jij vertwijfelt naar mast en tuig staarde en ik niet inzag wat er allemaal mis zou kunnen gaan. Toen we dus een bootje hadden nog voordat we samenwoonden en we 3 weken lang op een 5,60 meter schuitje vakantie doorbrachten. Toen het daarna nog steeds aan was, bleek dat misschien wel de ultieme relatietest te zijn. Tweede bootje Toen we een slagje groter gingen en we met onze Oceaan 22 veelvuldig de lokale competitie wonnen. Toen “loeven en vallen” de meest voorkomende woorden aan boord waren. Ik aan de helmstok, boeien ronden. Jij aan de schoten, de voorzeilen aanpassen om harder te gaan. Toen we voor het eerst de Noordzee opgingen, door de grote sluis, de grote plas op. Toen we uiteindelijk Blankenberge binnen liepen en we zo fier als een gieter het Belgische gastenvlaggetje in het want hesen. Toen we bij de Oesterput aan een dampende pan mosselen en een flesje wijn zaten, je me diep in de ogen keek en vroeg “Wil je met me reizen?” En ik ongewoon vrijwel direct ja zei. Derde bootje Toen we weer een slagje groter gingen en we met onze Friendship 26 vanuit België voor het eerst Het Kanaal overstaken. Toen we vervolgens pal voor de Engelse kust urenlang bij dezelfde boei dobberden, omdat we het getij verkeerd hadden berekend en we maar niet tegen de stroming inkwamen. Toen we eindelijk de haven van Ramsgate binnen kwamen en toen bleek dat de man, die op de steiger ons lijntje aannam, een wereldreis met een soortgelijk formaat boot had gemaakt kochten we zijn boek en meteen een boel waterkaarten van over de wereld. Vierde bootje Toen we een paar slagen groter gingen en we met onze Taling 33 de Maas ontgroeid waren. Toen we onze eerste nachtelijke oversteek langs de Engelse kust bezeilden en in tegengestelde richting vertrekkende boten passeerden. Toen ik die bewuste nacht een van de vertrekkende schepen via de radio opriep en zo hyper-de-pieper was om ook te vertrekken. Toen we dachten enkel nog zonnepanelen nodig te hebben en dan klaar waren om te gaan. Toen we uiteindelijk ons huis verkochten, nog een jaar lang klusten, banen opzegden, onze vertrouwde familie en vrienden uitwuifden en samen een onbekende horizon tegemoet gingen. Ver-trouwen Uiteraard gaat ons verhaal verder dan van boot naar boot of van land naar land. In geen enkele relatie gaat het altijd voor de wind. Je kunt de richting van de wind niet veranderen, maar wel de stand van je zeilen. Zo doen we dat al 19 jaar samen, waarvan 3 jaar reizend op een boot. Je zou dus kunnen zeggen dat we onze strepen al wel verdiend hebben. Vroeger gebruikten zeelui tatoeages als een soort logboek – om de herinneringen van de plaatsen, de ervaringen en de prestaties vast te leggen. Zo staat een zwaluw symbool voor 5.000 afgelegde zeemijlen, de nederige schildpad voor het oversteken van de evenaar en een zeemeermin voor het gemis van vrouwelijk gezelschap op zee. Inmiddels hebben we 15.000 mijl onder de kiel, is Neptunes exact een jaar geleden getuigen geweest van onze evenaar-kruising en leven we 24/7 op een...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/huwelijksbootje/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>19</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Wind mee, stroom tegen</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/wind-mee-stroom-tegen/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/wind-mee-stroom-tegen/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 22 Feb 2023 01:35:22 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Frans-Polynesië]]></category>
		<category><![CDATA[Stille Oceaan]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9435</guid>

					<description><![CDATA[“Doe een stapje naar voren, doe een stapje terug”. Het lijkt wel een foute carnavalskraker hier in Frans-Polynesië, maar voor ons geen polonaise. We zijn nog steeds in volle voorbereiding op het volgende hoofdstuk met een ritme dat het één wordt gemaakt en het ander breekt. Gilly is ergens in een hoekje gekropen, een spoor van oranje kattenhaar dwarrelt door de kajuit en de kuip om ons heen. Zo schrok ze van het gebeuk op de golven toen we koers op Tahiti zetten. We hebben wind mee, maar stroom tegen. “Ik dacht dat het een lekker zeiltochtje zou worden?” roep ik vanaf het achterdek terwijl ik de duiktanks opnieuw vast probeer te sjorren. Niels staat achter het roer. De elektrische autopilot is nog steeds buiten gebruik; hopelijk kunnen we ´m vanaf morgen repareren. Dan verruilen we Gilly voor de pakketjes die haar baasjes uit Amerika voor ons mee hebben genomen. Binnenkort verlaten we Moorea en gaan we verder! Of toch een stapje terug&#8230;? “Hey” wijs ik. “Wat drijft daar nou?” Niels verlegt koers om polshoogte te nemen. Er drijft iets plats in de kleuren groen en geel. In gedachten gaan direct alarmbellen af; het zal toch geen nood-iets zijn ofzo peins ik. “Nee, het is een kajak”, juich ik. “Ja, zo eentje die locals gebruiken om mee te vissen”, merkt Niels op. Er is alleen geen hengel te zien en ook geen visser. We nemen de op drift geraakte kajak op sleeptouw. Het ding surft van links naar rechts. “Online is er niets als verloren opgegeven” grijns ik. De dag erop verkopen we ´m voor een leuk prijsje en zo doen we weer een stapje naar voren. ^ Kajak op sleeptouw, frisse kuiptent, elektrische autopilot repareren Voorjaarsschoonmaak Inmiddels eist de zon z´n tol. Het canvas begint her en der te scheuren en een aantal ritsen werken niet meer. Ik had een leuk tweedehands naaimachientje te koop zien staan, maar tijdens de demonstratie brak het ding zowat in tweeën. We doen weer een stapje terug door de klus uit te besteden. We kennen een Spaans stel met een semiprofessioneel atelier aan boord. De verdiensten van de kajak gaat zowat rechtstreeks naar de Spanjolen. Tussendoor maak ik gretig gebruik van de wasserette in de Marina en doen we een grote “voorjaarsschoonmaak” aan boord. Na een paar dagen zijn zowat alle kattenharen verdwenen en staat er een frisse tent over de kuip. Het voelt weer lekker ruimtelijk en opgeruimd aan boord. ^Met de hand sturen want de elektrische Autopilot is nog kapot  Klussen afwerken Met de benodigde pakketjes gaan we terug naar Moorea om de laatste klussen af te werken, zowel op Black Moon als op de twee boten van onze vrienden. Het is een knobbelige oceaan en de wind komt in een tijdsbestek van een paar minuten letterlijk “van voor, naar achter, van links, naar rechts”. Echt waar, ik verzin het niet. Niels stuurt wederom met de hand en lijkt er zelfs wel lol in te hebben om zo van de golven te surfen. Bij “thuiskomst” neem ik het roer over om Black Moon op een goed plekje te manoeuvreren, terwijl Niels het anker laat zakken. “Het stuurt raar…” merk ik op. Met een roer-aan-een-scheg heb je altijd een afwijking bij het achteruitvaren, maar dat zijn we gewend. “… alsof er geen roerdruk is!” ^Manoeuvreren op de ankerplek Hoofdpijndossier Niels duikt de achterkajuit in en opent het hoofdpijndossier. “Draai eens aan het stuurwiel” roept hij door het achterluik. Ik draai van links naar rechts. “Ja, het kwadrant is helemaal uit positie joh!” hoor ik. En zo zijn we een halve dag zoet met het ontmantelen en her installeren. De zelf tappende moeren zijn uit zichzelf losgedraaid. Er leek nog een minuscuul barstje te zien op het laswerk, maar wellicht was dat al zo en zijn we gewoon bevangen door onzekerheid en stress. De vorige keer waren we wellicht te voorzichtig geweest met aandraaien uit angst dat het kwadrant weer zou breken. We hebben er allebei buikpijn van. Ik repeteer in mezelf: het gaat er niet om wat er gebeurt, maar hoe we ermee om gaan. We installeren het opnieuw en draaien het dit keer snaarhard aan; ieder moertje om de beurt iets strakker. We spreken af dat we het kwadrant na iedere tocht even controleren. ^Het stuurkwadrant opnieuw installeren Uit de wurggreep Het lijkt wel alsof Moorea ons in een wurggreep houdt. Eerst de falende startmotor waardoor we niet weg konden, nu weer het kwadrant, dan een mastlier die spontaan in duigen valt en nog meer van hetzelfde liedje. Na zes maanden zijn we Moorea nog steeds niet beu, maar we voelen dat het tijd is om door te gaan. Inmiddels kennen we steeds meer zeilers die hier jarenlang rond cruisen en het klinkt erg verleidelijk, want er is nog zoveel te ontdekken op Frans-Polynesië. Met een Europees paspoort heb je geen visum nodig en je boot mag twee jaar blijven (daarna moet je ´m invoeren tegen 7% van je bootwaarde). Maar dit is niet onze eindbestemming. We voelen allebei de drang om nog grote stappen vooruit te nemen: Tonga, Cook, Fiji, Nieuw-Caledonië, Australië, Indonesië… Maar zover is het nog niet. Het cycloonseizoen is namelijk nog niet voorbij. We gaan eerst nog een aantal andere eilanden en atollen ontdekken. Terug naar de Tuamotus waar niets groeit behalve kokospalmen, waar bijna niets te koop is behalve zwarte parels, waar bewoners afhankelijk zijn van regen om te drinken, waar je surft op golven in plaats internet. Dat is in vele opzichten een stapje terug. Terug in onze route, terug in comfort, terug naar basis levensbehoeftes, terug naar de essentie van onze reis, terug naar “Op een onbewoond ei-ei-eiland”.]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/wind-mee-stroom-tegen/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>12</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Champagnezeilen</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/champagnezeilen/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/champagnezeilen/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 19 Jan 2023 23:32:30 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Frans-Polynesië]]></category>
		<category><![CDATA[Stille Oceaan]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9407</guid>

					<description><![CDATA[“Oké, een toertje met de bijboot dan” besluiten we. Helaas is het op mijn verjaardag geen goed moment om ons comfortabel ankerplekje te verlaten. Sinds we op de Stille Oceaan varen hebben we zo vaak ruwere tochten gehad dat we een harde afspraak hebben: geduldig wachten op een goed weervenster. Niels had vroeger zo´n expo-poster aan zijn slaapkamermuur hangen van een onbekende zeilboot met ieniemienie zeiltjes erop. In eerste instantie geen verkeerd beeld, want een wereldzeiler in spé ziet zichzelf al op die horizon afkoersen. Wel denken we nu dat die foto wellicht hier genomen is. Nog nooit hebben we zo vaak onze zeilen moeten innemen tot formaat zakdoek. Maar een geduldige zeiler heeft altijd goede wind, dus we wachten af. In de tussentijd pimpen we onze bijboot tot het moment daar is: we gaan letterlijk het oude jaar uit- en het nieuwe jaar inzeilen! Pimp my ride Onze nieuwe bijboot lijkt wel een huisdier. Er komen altijd meer toeters en bellen bij kijken dan je in eerste instantie bedenkt. Een 2-takt buitenboordmotor, dus een externe benzinetank mét extra kannetjes mengsmeerolie. En dat alles moet tijdens het zeilen ook weer ergens in de bakskist gestouwd worden. Aan het staartstuk komen vleugeltjes om beter over de golven te varen. En tijdens dat planeren moet je verder voorin zitten, dus een verlengstuk voor de gashendel is wel zo handig. Ook de cover behoeft aandacht; van een stiksel hier en een patch daar worden het drie volle dagen naaien met de hand. En dan is het nog niet gezoomd. Eigenlijk moet er ook een hoesje over die nieuwe benzinetank en eentje over die oude motorkap. Misschien toch maar eens tijd voor een naaimachientje&#8230; Dan nog een mooi rood lijntje om aan te leggen. En een ingewikkeld tuigje om ´m op te hijsen om aangroei tegen te gaan. Verwend ding. ^Bamboestok als gashendel, vleugels monteren, cover naaien, bijboot met cover Oude jaar uitzeilen “Nou dan gaan we de dinghy op dek hijsen”. Al hijsend met een val rond de handlier is het alsnog een flinke work-out. De nieuwe bijboot weegt zeker het dubbele vanwege de harde aluminium bodem. Na drie keer voor aankoop gemeten te hebben, blijkt ie inderdaad precies tussen de verstagingen te passen. “Pfieuw, toch wel een opluchting” knipoog ik. De routine verloopt vervolgens vanzelf en voordat we het weten staat het grootzeil al. Na twee uurtjes halfrond Moorea droppen we het anker met uitzicht op Tahiti, waar we 5 maanden geleden op noodroer aankwamen. Triathlon Een poosje terug is Niels nog naar Tahiti gegaan. Nee, wacht, ik moet van vooraf aan beginnen. Niels kreeg de opdracht om twee zeilboten te inspecteren. De uitdaging lag er vooral in dat deze drie eilanden verderop lagen. Het bleek nogal een onderneming, want de ferry´s sluiten niet echt lekker aan en varen ook niet iedere dag. Midden in de nacht bracht ik Niels met de bijboot aan wal. Vanaf daar fietste hij, op de inmiddels roestige vouwfiets met zijn tong op z´n knieën en enkele verwilderde straathonden op z´n hielen, zo´n 15 kilometer totdat Tahiti op de horizon lag. Eerst de ferry naar Papeete, de hoofdstad van Frans-Polynesië. Dan de ferry naar Raiatea, een eiland naast Bora Bora. Mijn taak is om op drie boten en een kat te passen – en te genieten van twee dagen me-time. Na afloop van een vijf uur durende inspectie besluit Niels zijn dag in de B&#38;B met als hoogtepunten: airconditioning, wifi en een onbeperkte warme douche of twee of drie. De volgende dag retour, wat op 5 minuten na niet aansluit, en dus laat op de avond pas terug. Dit keer geen verwilderde honden maar onweer. Dankzij de bliksemflitsen zie ik tenminste wel waar ik heen moet varen. Onzeker vanwege het koraal zo ondiep onder onze troetelboot haal ik de buitenboordmotor omhoog en peddel de laatste twintig meter naar wal. Niels stapt in en nog voordat hij me een kus geeft &#8211; want echt waar als je zo lang 24/7 samenleeft ben je helemaal in je nopjes wanneer je dan eindelijk alleen bent, maar in werkelijkheid mis je elkaar al zodra degene uit zicht verdwenen is &#8211; begint hij te hozen. De bijboot staat zowat half vol water, op het randje van bijna zinken. Het loosgaatje werkt blijkbaar bij deze net iets anders. “Nou, ik ben blij dat je er weer bent” grijns ik wanneer we als verzopen katjes veilig aan boord zijn. ^ Oude jaar uit- en het nieuwe jaar inzeilen, klik hier voor een filmpje Nieuwe jaar inzeilen Met een ochtendkoffie op dek turen we over een spiegelgladde oceaan met aan de overkant Tahiti. “Laten we zo snel mogelijk anker op gaan, voordat de voorspelde wind oppikt” besluit Niels en begint de bijboot alvast uit te laden. Ik neem mijn ochtendkoffie altijd heel serieus, dus nip rustig verder. Met nog een halfvolle mok in mijn hand zie ik het ene windveldje na de andere opdoemen. Ik gooi de laatste slokken dan maar snel achterover en help Niels de bijboot aan dek te hijsen. Motor starten, anker op en de nauwe pas uitvaren. Oh ja, nog iets met ferry´s. Links, rechts, links kijken. Ja, de kust is veilig. Maar erbuiten staat inmiddels windkracht vijf, recht op de neus, dus het dek is direct gepekeld. We rollen het voorzeil uit, zetten de motor af en verleggen koers. Wanneer we onze ankerbaai in zicht hebben is het in Nederland nieuwjaar. Wij moeten nog 11 uur wachten. Alternatief vuurwerk Op ons strandje komen zeilers, locals en Franse expats bijeen. Ons campingstelletje draait overuren met het bakken we oliebollen. Wanneer ik met de schaal rondga, zie ik sommige vertwijfeld kijken. Dankzij de boerenjongens wordt het alsnog een hit. Zeilers en rum. Rond acht uur (lees: cruisers midnight) vraag ik me af of we middernacht wel gaan halen. De flessen raken leger en daarmee het gezelschap dunner. We besluiten dan maar vroegtijdig het vuurwerk af te steken. De bootburen hebben een paar sierpijltjes gekocht en zo is er weer een minuut...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/champagnezeilen/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>5</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Stand-by mode</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/stand-by-mode/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/stand-by-mode/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 21 Dec 2022 03:48:29 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Frans-Polynesië]]></category>
		<category><![CDATA[Stille Oceaan]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9368</guid>

					<description><![CDATA[“Weet je, ik me niet herinneren wanneer ik voor het laatst een hele nacht heb doorgeslapen” mijmer ik na weer een gebroken nacht. Niels kan er beter tegen dan ik. Hij is degene die voor ieder afwijkend geluidje een blik op de ankerbaai werpt. Je zou denken dat nu we maandenlang stationair liggen we geen nachtwachtjes hoeven te doen. Toch, een tropische regenbui met 40+ knopen wind kan ons anker en/of die van de buren zomaar lostrekken, met alle gevolgen van dien. Dan is de baai ineens bezaaid met van die felgele capuchons. Per boot vaak eentje voorop en eentje achter de helm. Schreeuwend en wild gebarend. Wij starten meestal de motor; paraat voor wat komen gaat. “Eigenlijk moet de boot altijd soort van stand-by staan” oppert Niels wanneer we aan de koffie zitten. Het cycloon seizoen is begonnen, dus als er iets onze kant op komt …  Het cycloonseizoen in de Stille Oceaan is anders dan op de Atlantic. In juni 2021 waren we op Martinique toen er plots een orkaan op ons afkwam en we in de hurricane hole moesten schuilen. Hier loopt het seizoen niet in de zomer maar van december tot mei. En de Society eilanden, waaronder Moorea, liggen in een grijs gebied qua risico. Mocht er dus een cycloon ontstaan dan komt die vanuit Australië en Nieuw-Zeeland via Fiji richting Frans-Polynesië. We varen dan Noordwaarts, richting Kiribati of zelfs Hawaï om een geografisch beeld te schetsen, tot het overgewaaid is. Sommige zeilcollega’s verblijven op de Markiezen, wat een lichter grijs gebied is. Daar of hier is en blijft een gok, dus moeten we soort van stand-by staan. Onze ankerbaai ligt in een lagune, dus het meest veilige is om op de motor tussen het rif door te varen © ahoipaulina Zeiltochtje Ik neem een slok koffie en denk hardop: “Als we dan toch alles zeevast zetten enzo, kunnen we net zo goed een dagje gaan zeilen!” We liggen nu 3 maanden voor anker op Moorea en geloof het of niet, sinds ons vertrek in 2020 hebben we geen één keer zomaar een dagje gezeild. Gewoon voor de lol, zeg maar. Zeilen doen we alleen nog maar om vooruit te bewegen. Op dezelfde dag op dezelfde plek terugkomen is vaak geen goed teken. Ten eerste is het gewoonweg veel werk. Of het nu voor een dag is of voor een week, je moet vrijwel dezelfde voorbereidingen treffen. En ten tweede is het een risico. Wat als er iets breekt? Echter, stil blijven liggen geeft ook geen garantie. Integendeel… Bilge alarm Nog geen week later worden we uit onze slaap gerukt door een krijsend alarm. “De bilge!” Ik zwier in één beweging mijn benen over Niels hoofd, hijs mezelf uit de voorpiek en trek het vloerdeel van de hoofd bilge open. Ik twijfel waarover ik meer verbaasd ben: ik als eerste op of de bilge dat vol water staat. “De schroefas van de motor lekt” hoor ik uit het motorruim. “Waarschijnlijk door aangroei, omdat we zolang stilliggen”. Met een druk op de knop pompen we het zeewater uit het motorruim over naar de hoofd bilge &#8211; het diepste punt van de boot &#8211; waarna het via de hoofdpomp naar buiten geheveld wordt. Niels vet de schroefas in. Ik start de motor, zodat de as in werking wordt gezet. Twee uur later is de lekkage geminimaliseerd tot een paar druppels per minuut. We kruipen nog even terug in bed met een stuiterende kat boven ons op dek. Onze oude bijboot, vaak een natte rit, zie ook filmpje met onze meest bijzondere momenten  Klaar voor de start Weer een paar dagen later is het zover: we gaan een dagje zeilen! Het is niet zo dat we zelf vastgeroest zijn, maar in de tussentijd is er het een en ander bijgekomen of veranderd aan de boot en dat maakt het wat extra uitdagend. Zo hebben we duiktanks op dek – die moeten nog een zeevaste plek krijgen. Een kattenbak – hoeveel weken nog? Daarnaast hebben we een andere bijboot – eentje met een harde bodem van aluminium. Het is de perfecte maat voor op Black Moon. We hadden er heel lang naar gezocht en ineens zette onze voorbuur er eentje van slechts 1 jaar oud te koop. Daarnaast een zwaardere buitenboordmotor – overgekocht van onze naaste buur. Op onze beurt verkochten we onze oude rubberen bijboot aan, jawel, onze achterbuur. Nogmaals: mana is hier sterk! Motor faalt “Bijna klaar om anker op te gaan?” Niels knikt. “Dan start ik de motor alvast!” juich ik zowat. Ik zet de gashendel stationair op ca 1500 toeren, even 10 seconden voorgloeien, en draai vervolgens het sleuteltje volledig om: “tak”. Na drie pogingen start ie nog niet. We controleren de batterij spanning &#8211; zowel de woonaccu als de startaccu is in orde. “Dus dan zit het ergens in de motor zelf” Niels opent het koffertje met reserveonderdelen. We lopen het systeem stap voor stap door zodat we het een en ander uit kunnen sluiten. Eerst controleren we het startrelais (een soort ontvanger) &#8211; ziet er nog goed uit. Dan testen we de solenoïds: met behulp van een schroevendraaier omleiden we deze. Niels houdt de brug vast terwijl ik de sleutel omdraai &#8211; wederom zonder resultaat. “De startmotor ontmantelen dan maar” zegt Niels lichtelijk bezorgd. Tja, voor alles een eerste keer! Onze Vetus motor, het onmisbare boek, de koffer met &#8220;hopelijk zit er nog een reserve in&#8221; en een actie plaatje: motorolie verversen Vastgeroest Steeksleutels en ratels klinken in het motorruim. Het is alleen al een uitdaging om de startmotor eruit te krijgen, laat staan om ‘m volledig uit elkaar te halen. “Wow, moet je zien wat een roest van binnen”! De startmotor wordt zorgvuldig op tafel gelegd, klaar voor de operatie. De bouten blijken ook vastgeroest te zitten en al gauw loopt Niels een oorlogswond in z’n hand op. Buurman Daniël en ik assisteren: generator bij, verlengsnoer uit, slijptol aan en van iedere stap foto’s maken om niet de klassieke fout te maken dat er één onderdeel...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/stand-by-mode/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>11</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Het vijfde element</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/het-vijfde-element/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/het-vijfde-element/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 30 Nov 2022 19:51:23 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Frans-Polynesië]]></category>
		<category><![CDATA[Stille Oceaan]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9349</guid>

					<description><![CDATA[“Ga je die SUP weggooien?” vraag ik net iets te enthousiast. Onze buurman haalt z’n schouders op en verklaart dat ie ‘m niet meer gerepareerd krijgt. “Zullen wij dan nog een poging doen? Weggooien kan altijd nog!” weet ik Niels over te halen. En zo zitten we op een hete zondagmiddag op het strand de door de zon gebladderde toplaag eraf te pulken. “Wat we aan het doen zijn?” Een drietal locals kijken ons nieuwsgierig aan. Blijkbaar zitten we onder hun palmboom. In plaats van ons weg te sturen nemen ze plaats rondom het paddleboard en beginnen mee te pulken. In de andere hand houden ze een biertje of iets sterkers vast en het wordt dan ook met de minuut gezelliger. Na een uur naderen ze het kantelpunt en zakken ze lekker uit onder hun boom. We bedanken de mannen vriendelijk, nog niet wetende dat ik een aantal weken later met dezelfde SUP een regatta ga zeilen. Wanneer de avond valt en het strand leeg raakt, mengen we epoxy in een oud jampotje. Dit is een chemisch goedje van twee-componenten, bestaande uit hars en verharder, die we ook voor noodzakelijke reparaties op Black Moon gebruiken. We smeren de toplaag ermee in totdat het uithardt en er een laag van glas overblijft. En het werkt! De SUP (Stand Up Paddleboard) is nu niet meer opvouwbaar, maar heeft een tweede leven gekregen. Hiermee kan ik makkelijk naar het strand of buren peddelen als Niels met de bijboot weg is om op de andere boot te klussen. Wanneer we Moorea verlaten schenken we ‘m aan iemand anders. One man’s trash is another man’s treasure... Schatten van de bodem Dat Moorea mooi is, hoeven we niet meer te bewijzen geloof ik. Het is niet alleen mooi voor het oog, maar ook gevoelsmatig. Naast vuur, water, aarde en lucht spreken ze hier over een vijfde element: mana. Een zogeheten levenskracht dat in alles en iedereen stroomt. Het mooiste wat men elkaar hier kan schenken is tijd. Zo spenderen we heel wat uurtjes op het strand, waar we locals ontmoeten. Iedereen bewapend met een ukelele en wat volgt is een spontane jamsessie van gitaarspel en zang. Het lijkt wel alsof alles vanzelf gaat hier, het vloeit. We hoeven maar iets te wensen en het gebeurt. Zo vonden we tijdens het freediven iets waardevols – nee dit keer geen zwarte parels – iets waar we het eerder samen over hadden. “Wat heb je daar dan?” Niels haalt een hard hoesje boven water, volledig versierd met zeepokjes. Als een oester breekt hij het hoesje voorzichtig maar ferm open. Met grote ogen bekijken we de schat. Er zit een iPhone 11 Pro in. Na een speciale behandeling openen we de volgende dag de telefoon. Via het nummer op het simkaartje nemen we contact met de eigenaar op en wat blijkt: de telefoon heeft een jaar lang op de bodem gelegen. En het werkt nog steeds! De eigenaar is ‘m allang gevlogen en wij hebben een oud model dat binnenkort niets meer waard is. Niels koopt ‘m over, laat ‘m in Tahiti wipen en is een nieuw model rijker. Een boel trash én treasures: rechts het hoesje met de iPhone. Lees ook ons eerdere blog over treasures Negen levens “Hey heb je dit berichtje gezien?” Weer andere buren sturen een oproep of iemand voor een aantal maanden op hun kat kan passen. Ze verhuizen hun boot naar een naastgelegen eiland en vliegen naar Amerika om tijd met familie door te brengen. “Onze markt breidt uit” grijns ik en reageer enthousiast dat we graag kennismaken. Binnen een paar dagen is het rond. Gilly, een kat uit Moorea die als kitten al op een boot woont, komt bij ons aan boord logeren. En wat blijkt: oppassen op een kat betaald nog beter dan oppassen op een boot. En maar goed ook, want het beestje bruist van de mana. Zo staat ze standaard rond vijf uur ’s ochtends een Polynesische haka op dek uit te oefenen, recht boven ons hoofd. Niet de gedomesticeerde poezelige pasjes zoals de dames, nee ze vertolkt de rol van de mannen: stampend, brullend en dierlijk. En nog voor het ontbijt springt ze zelf in de bijboot, klaar voor haar dagelijkse ritje door de ankerbaai. En over al dat haar nog maar te zwijgen. Laten we het zo zeggen, het is gezellig voor een aantal maanden, wel vrezen we over een jaar nog steeds souvenirtjes aan boord te vinden. Rondje door de ankerbaai met Gilly  Friendsgiving Andere Amerikaanse buren organiseren een speciale Thanksgiving. Een traditie die normaal gesproken met familie gevierd wordt en de dag erop met vrienden, de zogeheten Friendsgiving. De dag begint met een regatta, niet met de zeilboten, maar met SUP’s. Het idee is dat ieder koppel samen een zeilplan bedenkt en dat vervolgens de dames het tegen elkaar opnemen. Bij toeval hebben we nu dus een SUP en kunnen we deelnemen. We bedenken een super simpel maar passend zeilplan: de windscoop, die origineel als windvanger boven het dekluik bedoeld is ter ventilatie in de kajuit. Na een paar baantjes oefenen door de baai ben ik er klaar voor. “De wind trekt aan, iedereen naar de startlijn!” galmt er over de radio. Zes SUP’s en een kano starten hogerwal om met een voor-de-windse-koers aan de andere kant van de ankerbaai uit te komen. De grootste concurrent is de Noorse Katrine met haar enorme kite. Maar het ding blokkeert haar zicht en halverwege het wedstrijdveld knalt ze tegen een catamaran. Ik had een goede start en ga stabiel door het veld recht op Black Moon af. De enige moeilijkheid is om ons maantje aan haar bakboord te passeren, anders mis ik de finishlijn. Ik trim de windscoop een beetje uit en hel voorzichtig naar links om te sturen. Intussen loopt Katrine al weer hard op me in. Maar ik ben net op tijd. “Ik heb gewonnen!”. Regatta v.l.n.r. voorbereiding, start en finish. Zie ook het filmpje op Facebook Groot geschenk De tijd vliegt. We zijn al...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/het-vijfde-element/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>8</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>My island home</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/my-island-home/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/my-island-home/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 03 Nov 2022 20:30:26 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Frans-Polynesië]]></category>
		<category><![CDATA[Stille Oceaan]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9334</guid>

					<description><![CDATA[“Zou je hier kunnen wonen?” vraagt Niels altijd wanneer we op een nieuwe bestemming aanbelanden. Vaak is mijn antwoord erop “Nee”. Of beter gezegd: “Ja, want we zijn hier nu toch?” Knipoog. Natuurlijk, een verblijf van enkele dagen tot een paar maanden is niet hetzelfde. Maar je ergens thuis vóelen, hoe werkt dat eigenlijk? Is ons thuis nog altijd in Nederland met enkel een logeerkamer en een paar dozen winterkleding? Of puur vanwege familie en vrienden? En wat als zij verspreid over de wereld wonen? Tegenwoordig parkeren zeezeilers hun boot ergens om “even naar huis te gaan”. Na ruim twee jaar reizen voelen wij ook de behoefte om pauze te nemen en, heel realistisch, om de scheepskas aan te vullen. Dat ene kantoorpakje pas ik heus nog wel voor een communicatie job. En ik moet bekennen dat mijn favoriete trui erg aanlokkelijk is om er een lekkere frisse herfstwandeling mee te maken. Maar brengt dat ons verder?   We hebben het er sinds onze aankomst op Frans-Polynesië vaker over dan anders. Willen we naar Nederland om iedereen eens te omhelzen nu het weer kan en eventueel om wat geld te verdienen? We twijfelen. Ten eerste &#8211; en nu gaan we heel ouderwets klinken &#8211; de boeken van onze voorgangers vertellen niets over het periodiek terugvliegen naar hun thuisland om bijvoorbeeld kerst met hun familie te vieren of om even te ontsnappen aan hun initiële reisplan. Nee, ze zaten ergens in Verweggistan. Dobberend op zee of juist met een bont gezelschap op het strand. Zoals ook wij vorig jaar op de San Blas eilanden spontaan een kerstdiner hebben gedeeld met twee Kuna indianen. Onze favo boeken + op de e-reader: Blijven drijven (Vivian Oskam) en Land in zicht (Thomas Siffer) Nieuwe markt Juist dit soort ervaringen maken onze reis zo waardevol. En als men geld nodig had, werden er bootklusjes gedaan, sponsoren gezocht, zelfgemaakte sieraden verkocht of gitaar gespeeld. Het tussendoor naar huis vliegen lijkt wel een trend of is het een nieuwe standaard? Sommige maken zelfs een reis in een reis. De boot wordt tijdelijk verruild voor een vliegticket, een resort, een camper of een backpack. Soort van plug-and-play cultuur. Heel mooi als je je dat allemaal kunt veroorloven. Voor ons is het al een behoorlijk dure grap om de halve wereldbol over te zeilen en dan tussendoor op en neer vliegen&#8230; Het afstoffen van onze kantoor outfits zouden wellicht de reiskosten en bootopslag kunnen dekken, maar het brengt ons niet verder. Dat dus ten tweede. En ten derde: het achterlaten van je boot is natuurlijk niet geheel zonder risico. En misschien zit daar juist wel een markt! Foto drijvend concert achter de boot LiWard, zie filmpje met het lied “My Island Home” Bootoppasser gezocht “We zoeken nog een bootoppasser, kennen jullie toevallig iemand?” vraagt Claudette. Onze bootbuurvrouw van ProfAsea hangt vanaf haar SUP aan onze zeereling. Ze werpt een blik over Black Moon: “Jullie boot ziet er altijd zo netjes uit”. Ik grijns en antwoord: “Nou, wellicht zou dat wel iets voor ons kunnen zijn”. Een paar dagen later is het rond. We worden bootoppassers voor minstens drie maanden. Naast een wekelijkse routine is er nog een aparte klussenlijst die extra werkuren opleveren, zoals de romp poetsen, canvas repareren, wat schilderwerk en een reparatie hier en daar. Door deze klus gaan we wel minder eilanden binnen Frans-Polynesië zien. Is dat erg? ProfAsea in Moorea Marina, onze nieuwe job als Boat Care Takers Manifestatie We voelen ons stiekem best wel thuis op dit buur eilandje van Tahiti, onze zogenoemde sweetspot. Bovendien, nu we daar langer over nadenken, een pauze nemen betekent niet dat je dan naar Nederland moet vliegen. Het gaat erom waar je behoefte aan hebt. Voor ons is het om juist even niet te verhuizen, proberen ergens te aarden, misschien wat meer structuur in de dag te bouwen, de scheepskas te spekken en open te staan voor andere mogelijkheden. Ook dit is een belangrijk onderdeel van onze reis. Meer eilanden zien betekent niet dat je er ook écht geweest bent. We leren liever een mooi eiland goed kennen. En juist door te manifesteren waar we behoeften aan hadden, kwam er ineens een mooie gelegenheid voorbij! Digital nomad Tegenwoordig bestaat er ook iets als de digital nomad: online en locatieonafhankelijk werken. De eerste paar jaar hebben we allebei bewust afstand gedaan van onze voorgaande professies. Juist om los te komen van de norm “leven om te werken” en te concentreren op onze reis, wat in feite een onderneming op zich is. In het kader van “werken om te leven” heb ik ook mijn LinkedIn profiel weer geactiveerd voor een mogelijke marketingcommunicatie opdracht en ondertussen schrijf ik lekker door voor Zeilen Magazine. Als je doet wat je leuk vindt, hoef je nooit te werken. Zelfs op de boot hebben we met 4G uitstekend internet. Op deze manier zit ik gewoon in bikini aan de MacBook. En in de pauze plons ik in het water of maak een strandwandeling. Waterpret met zeilvrienden @ahoipaulina Thuis voelen “Goh, volgens mij beginnen we in een ritme te komen” zeg ik tevreden op maandagochtend. Het is de standaard dag geworden waarop we water maken. Dan doen we meteen een handwas en het huishouden. Op dinsdag wordt de supermarkt bevoorraad, dus doen we boodschappen. En ja, als je op een boot woont zijn dit werkelijk allemaal dagtaken. Op woensdag is de wekelijks routine op oppasboot ProfAsea, die in een schattig haventje om de hoek ligt te schuilen. Donderdag en vrijdag staan nog open voor extra klussen. En dan is het alweer weekend! Het schrijven gaat eigenlijk altijd een beetje tussendoor, afhankelijk van de inspiratie en of de omvormer aan kan om m’n appeltje te laden. Niets is vanzelfsprekend, zelfs niet in het paradijs. Soms is er helemaal geen gas of benzine, soms zijn de schappen in de supermarkt bijna leeg. Dan wacht men geduldig op het bevoorradingsschip. Het avocadoseizoen begint weer en de broodvruchten van onze lokale buurman, die aan het strand woont, zijn bijna...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/my-island-home/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>10</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Grote Vriendelijke Reus</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/grote-vriendelijke-reus/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/grote-vriendelijke-reus/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 08 Oct 2022 00:22:38 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Frans-Polynesië]]></category>
		<category><![CDATA[Stille Oceaan]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9320</guid>

					<description><![CDATA[“Ga dan!” Niels duwt me zowat de bijboot uit. Trillend zet ik mijn duikbril op. Met lood om mijn middel, en eigenlijk ook in mijn vinnen, glijd ik in het open water. Het is donkerblauw onder me en durf de bijboot nog niet los te laten. “Luister schat, jij wilde met een walvis zwemmen. Nou, dit is jouw kans!” Aarzelend zwem ik richting de plek waar we een paar minuten geleden een fontein zagen. De ´whale season´ is in volle gang en dat betekent dat de reusachtige bultrugwalvissen maandenlang op één plek verblijven. Vrouwtjes brengen hun jongen groot en mannetjes pogen een nieuwe ronde om te paren. Toen we van Tahiti naar Moorea voeren zagen we er één vlakbij Black Moon ´breachen´, oftewel half uit het water springen. Als je bedenkt dat een volwassen bultrug ruim 12 meter lang is en 25 tot 20 ton weegt. Leg dat naast onze boot van amper 11 meter en 8 ton. Of naast een mens…  “Het zit al helemaal vol de komende weken!” Ik trek een pruillip. Op Moorea aangekomen probeer ik een professionele Whale Watch Tour te boeken. “Dan gaan we toch zelf” oppert Niels. Andere zeilers, die al eerder met hun eigen bijboot zijn gegaan, geven ons goede tips. Met als kanttekening dat zij een vele male grotere bijboot hebben met zo´n 15 paardenkracht erachter. We besluiten toch een poging te wagen: we gaan met onze drie-en-een-halve shetlandpony&#8211;power de open oceaan op! Eerste walvis “Daar ligt een toerboot stil” wijst Niels. “Dan zal er misschien wel een walvis in de buurt zijn”. Een van ons moet in de bijboot blijven op dezelfde lijn als de toerboot; een onzichtbare grens waar je niet overheen mag varen uit respect voor de walvissen. Vijftig meter verderop watertrappelen de bijbehorende toeristen, wachtend tot de walvis weer adem komt halen. Wanneer ik dan eindelijk de bijboot los durf te laten om me quasinonchalant in de groep te mengen, zwemt juist iedereen in tegengestelde richting terug om aan boord te klimmen. Help, nu ben ik helemaal alleen! Halverwege houd ik halt &#8211; zal ik terugzwemmen? Achter me zie ik mijn veiligheidsbaken nog af en toe tussen de golven door omhoog wippen. Dan hoor ik een fontein voor me en zwem voorzichtig door. Eenmaal daar zie ik nog slechts een schim van de iconisch gekartelde vin; het was een echte walvis. Mijn eerste walvis! ^Schommel aan de top; soms heb je een extra duwtje nodig Sweet spot “Zijn jullie dan speciaal naar Moorea gegaan voor de walvissen?” appt mijn zus. Het is eigenlijk meer geluk dan wijsheid en leg haar uit hoe we onze bestemmingen kiezen. De eilanden en ankerplekken zijn afhankelijk van onze route, de weersomstandigheden en andere omgevingsfactoren, zoals beschutting, internet, supermarkt, bootbenodigdheden, tankstation en of er drinkwater verkrijgbaar is (met name toen we nog geen watermaker hadden). Pas daarna kijken we wat voor leuks er te doen is. Al gauw blijkt Moorea zo´n sweet spot te zijn. Het is een klein eiland waar je omheen kunt fietsen met er bovenop uitdagende wandelroutes en omringd door de mooiste baaien vol dolfijnen, roggen, walvissen en haaien. En anders dan Tahiti heeft Moorea een island vibe. Een dorpsmentaliteit zouden we in Nederland zeggen. ^Sting Ray City; een baai vol roggen en haaien *KLIK HIER OF OP DE FOTO VOOR EEN FILMPJE* Drijvende dorp Het drijvende dorp wordt mede bewoond door oude bekenden die we voor het laatst in Panama zagen. Binnen een paar dagen is onze kenniskring uitgebreid, inclusief een aantal lokalen mensen. Iedereen heeft andere plannen en levensopvattingen wat erg inspirerend is. De een werkt hier tijdelijk online, de ander is van plan de boot te verkopen, weer een ander werkt op een boot als zijnde oppasser of kok. De eerste weken houden we dan ook echt vakantie met alleen maar leuke activiteiten; lezen, hiken, snorkelen, kajakken, borrelen, barbecueën, volleyballen en yoga op het strand. Bootklussen horen niet in het rijtje thuis. Grote buren Vanuit onze kuip kijken we uit op het strand vol palmbomen met daarachter Markiezen-achtige vulkaantoppen. Op de achtergrond bromt de koelkast en pompt de watermaker. Zelfvoorzienend leven. Soms moeten we in elkaars armen knijpen om te realiseren dat we hier helemaal naar toe zijn gezeild. Op eigen kracht, met onze eigen boot, naar de andere kant van de wereld. Verderop in de baai ligt een mega jacht van 117 voet waarop onze nieuwe vriend Pablo als kok werkt. Een Amerikaans koppel heeft de boot voor twee weken afgehuurd voor hetzelfde bedrag als ons hele budget van de afgelopen twee jaar, inclusief de aanschaf van Black Moon! Hij komt even langszij om stoom af te blazen. “Ze vinden niets lekker en houden er niet eens van om te zeilen”. Zijn baas piept hem op; het koppel heeft besloten om toch niet uit eten te gaan. Hij moet dus weer aan de slag. En weg is ie. ^ Drone shot ankerbaai Moorea “En dat voor hetzelfde uitzicht” zucht ik tevreden. “Dit is misschien wel de mooiste tijd van onz…” De watermaker onderbreekt me met een raar plofgeluid. We halen het apparaat voor de duizendste keer van de wand en lopen alles na. Er lijkt iets niet goed te gaan met de druk. “Kijk nou, het membraan is gewoon gescheurd”. Tegen beter weten in puzzelen we het ding weer in elkaar. “Eigenlijk hoop ik gewoon dat ie kapot g…”. Ik heb het nog niet uitgesproken of de behuizing breekt. Gelukkig liggen we op een sweet spot. Ik ga surfen… op het internet. Reus Rainman “De watermaker die we laatst online zagen is nog steeds te koop!” zeg ik enthousiaster dan mijn ratio kan bijbenen. In onze toektocht naar een andere watermaker bleek een Rainman onze favoriet. Dit is een mobiele watermaker en hoef je dus niet te installeren. Met andere woorden: dat bespaart onze beperkte opbergruimte onder banken en bedden. Het betekent wel dat de fietsen van boord moeten. De verkoper had ´m als reserve mee en dus nog nooit gebruikt, één van onze voorwaarden. Daarbij hadden...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/grote-vriendelijke-reus/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>4</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
