<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Fiji &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<atom:link href="https://www.sailingblackmoon.nl/category/fiji/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<description>Sailing Black Moon</description>
	<lastBuildDate>Sat, 26 Aug 2023 06:38:41 +0000</lastBuildDate>
	<language>nl-NL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.7.5</generator>

<image>
	<url>https://www.sailingblackmoon.nl/wp-content/uploads/2026/04/cropped-dji_fly_20250830_131936_387_1756549664027_photo_optimized-scaled-1-32x32.jpg</url>
	<title>Fiji &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Steigerpraat</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/steigerpraat/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/steigerpraat/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 26 Aug 2023 06:38:41 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Fiji]]></category>
		<category><![CDATA[Stille Oceaan]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9611</guid>

					<description><![CDATA[Ik draai de kraan vol open en prop mijn kluskleren in de tas. In no-time stoomt het douchehokje. Er is maar één haakje dus drapeer de badhanddoek maar over de deur. Wat een gedoe denk ik nog even totdat ik onder de hete straal stap. Tranen springen in mijn ogen van geluk. En ondanks dat de hokjes aan weerszijden bezet zijn, kan ik een grinnik niet onderdrukken. Wát-een-sen-sa-tie! Een warme douche sinds 1,5 jaar is bijna niet te beschrijven. Het voelt als een volwaardige Spa-dag in 5 minuten. Okay, ik ben er misschien wel iets langer onder blijven staan &#8211; schaamteloos de wachtrij negerend. De laatste warme douche was in Panama. Het is dus ook 1,5 jaar geleden dat Black Moon nu in een Marina ligt. Bizar om te realiseren dat we al die tijd op het anker hebben vertrouwd. Nou ja, er zaten wel wat slapeloze nachten bij. Maar we liggen er niet alleen voor de Spa hoor, of toch wel? Maantje krijgt een welverdiende wellness-week! Op de steigers “Ze ziet er prachtig uit zeg” hoor ik zowat om het kwartier in verschillende Engelse accenten. Locals, Australiërs, Nieuw-Zeelanders, zelfs een paar Nederlanders die onze nationaliteit niet meteen konden raden. Nee, helaas hebben we nog altijd geen nieuwe vlag gevonden. Overal om ons heen staan bosjes mensen te kletsen. “Oh ja, ook dat is Marina leven”, verzucht ik naar Niels. Werkelijk iedereen groet elkaar. Bula hier, Bula daar. Er is geen ontkomen aan en het werkt ook aanstekelijk. “Koffie dan maar?” Of je boot nu aan een steiger ligt of in de steigers staat, er is altijd tijd voor het steigerpraatje: wat is het boottype, waar komen we vandaan, waar gaan we naartoe, wat gaan we klussen? Met een inmiddels druipende kwast in mijn hand probeer ik duidelijk te maken dat we toch echt even door moeten werken nu de zon nog schijnt. “Ah joh, Fiji-Time” wordt dan vaak als excuus gebruikt om het gesprek nog even op gang te houden. “Enne, wat voor verf gebruik je eigenlijk?”… Antiflouling roeren, het lijkt wel kava uit onze vorige flessenpost In de steigers Black Moon gaat voor zeven dagen in de steigers. We hebben een klussen lijst voor zeker vijf dagen, dus dat geeft wat speling. Maar iedereen met een boot weet: ga je het een repareren, dan gaat het ander kapot. Vandaar de marge, hoe marginaal dan ook. We staan net op het droge en gauw vallen de twee reservedagen in het water. En ziedaar, de wellness week wordt verrijkt met een modderbad. Onze slippers maken slurpgeluiden wanneer we met schuurmachine, schildertape, kwasten, poetsdoeken en ladders dagenlang rondjes om de boot maken. Staande boot In eerste instantie denken we op een mooie plek te staan, vlak bij het douche gebouw. Als wonen op een drijvend huis al niet avontuurlijk genoeg is, dan is wonen op een staande boot &#8211; zeg maar &#8211; uitdagend. Gereedschap en reserveonderdelen die bed en banken grotendeels bezetten. Je kont niet kunnen keren. Alle luiken neurotische afsluiten om kakkerlakken, ratten en muggen buiten te houden. Ook het toilet en de wasbak aan boord zijn afgesloten, dus de ladder en badhuis worden dag en nacht gebruikt. Gelukkig is het niet ver lopen. Maar ongelukkig maakt iedereen gebruik van dat badhuis en komt iedereen dus langs, jawel, onze boot. “Hard aan het werk?” Ik knik. “Zeg, ik vroeg me af …” Voor en na: onderwaterschip geverfd en romp gepoetst  Kleinste in de rij Natuurlijk kunnen steigerpraatjes hartstikke gezellig zijn en zelfs voordelig uitpakken. Zo zitten er tussen alle ongevraagde adviezen ook wat goede bij en via via worden er zelfs motoronderdelen per vliegtuig voor ons meegenomen. Dat scheelt wekenlang wachten! Al die positieve aandacht maakt ons nog trotser dan we al zijn. Black Moon is dan wel de kleinste in de rij, maar is ook het verst van huis. Door al die steigerpraat merken we dat de meerderheid uit Australië en Nieuw-Zeeland komt. Niet heel gek, want het ligt op slechts een of twee weken afstand varen. We hadden het ons nog niet gerealiseerd dat dit vaak seizoen cruisers zijn, ze zijn op zomervakantie zeg maar. Ze liggen in de Marina omdat ze het kunnen veroorloven en gaan drie keer per dag buiten de deur eten, uiteraard op de Marina, met uitzicht op de steiger. Wanneer ik in het badhuis het dagelijkse afwasje sta te doen, blijkt ook dat een uitgelezen moment voor een steigerpraatje. Na oktober begint het cycloon seizoen weer, dus voor die tijd moeten ze terug zijn. En wij door. Boten die tijdens het cycloon seizoen op Fiji blijven worden in een zogeheten Cyclone pit geplaatst Koerswijziging “Nee, we gaan niet naar Nieuw-Zeeland en waarschijnlijk ook niet meer naar Australië” hoor ik Niels tegen de zoveelste passant op badslippers zeggen. Ik merk dat we onze koerswijziging al aan vreemden vertellen, zonder dat we het samen officieel hebben besloten. Het nieuwe plan is in de tussentijd meer gaan leven en we voelen dat het een goede beslissing voor ons is. Tijdens een klusbiertje hakken we de knoop door. We gaan op de Middellandse Zee onze Yachtmaster doen, bijvoorbeeld Griekenland of Kroatië. Het originele idee was om dit in Australië al te gaan doen. Echter, het lijstje met nadelen is vele malen langer dan de voordelen. Bijvoorbeeld de hoge verblijfkosten; een week in een Marina is leuk, maanden daarentegen. Dan maar weer de vertrouwde emmer met koud water. De aller-aller-allerlaatste Ook besluiten we dit jaar al door te zeilen naar Indonesië, via de volgende drie bijzondere eilanden: Vanuatu, Solomon en Papua New Guinea. Deze omweg betekent wel dat we er soort van doorheen moeten Jappanneren. We zijn dan buiten cycloon gevaar, maar ook daar krijgen we met uitdagende weersomstandigheden te maken. Tot aan de Middellandse zee is het zo´n 5.000 mijl varen. Kortom: we kunnen maar beter zo snel mogelijk vertrekken. Nog één laag verf en dan kunnen we te water. En vooruit, nog een aller-aller-allerlaatste warme douche. Ik klim over de boeg, haal de voorspring aan en loop...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/steigerpraat/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>10</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Wortelschieten</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/wortelschieten/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/wortelschieten/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 06 Aug 2023 04:09:33 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Fiji]]></category>
		<category><![CDATA[Stille Oceaan]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9606</guid>

					<description><![CDATA[“De chief houdt vanmiddag een ceremonie in het dorp”. De buurman van verderop komt speciaal naar ons toe gevaren om de uitnodiging door te geven. In zijn bijbootje zitten drie lokale jochies te stuiteren. Eentje kijkt nieuwsgierig in de kuip en wijst naar de verrekijker. Niels ligt nog binnen te tukken. Afgelopen week hebben we niet veel geslapen vanwege het slechte weer. Het blijkt knap lastig ankeren te zijn op Fiji; de diepte, het getijden, de stroming, de regen met veel wind uit alle richtingen. En als je anker aan de wandel gaat, ligt je boot zomaar op het rif. “Moeten we kava meenemen?” vraag ik voor de zekerheid. Volgens etiquette schenk je een lokale kavawortel aan de chief van het dorp, waarbij je officieel toestemming vraagt of je aan land mag komen. Van zo´n speciale wortel maken ze een hallucinerend drankje als onderdeel van de ceremonie. We zijn steeds nergens lang genoeg gebleven om de zogeheten sevusevu mee te maken en dit is onze laatste kans&#8230;  Tegenover ons op de vloer zitten twee locals. Een van de mannen voert het hoogste woord. Of hij de chief is wordt niet helemaal duidelijk, wel houdt hij de kava tussen zijn benen. De andere man heeft zijn schort van het resort nog aan. Ieder Yasawa eiland is tegenwoordig voorzien van resorts, waar merendeel van de eilanders werken. Persoonlijk vinden we dit erg jammer, want ons gevoel zegt dat de cultuur hierdoor verandert en dat we een minder pure ontmoeting met de locals hebben. Toch houden ze de kava in traditie, dus daar doen we graag aan mee. Toen we op Fiji aankwamen hebben we dan ook op aanraden van zowat iedereen een bos wortels op de markt gekocht. Een bosje is ongeveer gelijk aan de prijs van een fles wijn. Ieder bosje kavawortels wordt verpakt in krantenpapier en versierd met een lint De eerste wortel Onderweg naar de Yasawa eilanden zoeken we een ankerplek tussen de twee hoofdeilanden. Na een regenachtige week is de zee onwijs kalm en breekt eindelijk de hemel open. Ik geniet zelfs van de zon op mijn gezicht, wat heb ik dat gevoel gemist! Jarenlang vermeden we liever de tropenzon, we leken wel vampiers. “Zo had ik me de Stille Oceaan voorgesteld” zegt Niels tevreden. “Black Moon, we zien orka´s in de verte” roepen onze Zuid-Afrikaanse vrienden van Avanti over de radio. We hebben nog twee uur tot aan de ankerplek te gaan en Avanti ligt een uur op ons voor. Met de verrekijker paraat nestelen we ons op het voordek in het zonnetje. Na een poosje zien we een groepje in de verte gracieus voorbij zwemmen en eentje zelfs vlak voor onze boeg. Orka vlak voor onze boeg; de enige andere keer dat we ze zagen was in Spanje! Vanaf wal roept en zwaait een lokale man naar ons. We liggen net voor anker aan een – op het eerste ogenblik – uitgestorven dorpje. Met wederzijdse nieuwsgierigheid roeien we naar de kade. Of we in zijn gastenboek willen schrijven. Een rondleiding door het dorp volgt. Hij zorgt voor de jonge reuzenmosselen die zodra ze groot genoeg zijn worden uitgezet. “Verder onderhoud ik het groen” en plukt een aantal limoentjes voor ons. Het dorp is inderdaad “uitgestorven”; het was tot aan 1930 een quarantaine voor álle leprapatiënten op de Pacific. En een aantal jaren geleden zijn de laatste woningen door een cycloon verwoest, waaronder die van hemzelf. Hij verdient al twintig jaar hetzelfde uurloon: 5 Fiji Dollar / 2,5 Euro per uur. “Heb je misschien AAA-batterijen voor me” vraagt hij. “Of anders kava?” Van baby tot volwassen reuzenmossel op de kwekerij, onze privé gids is erg blij met de kava De tweede wortel Op het eerste Yasawa eiland aangekomen besluiten we samen met de bemanning van Avanti naar de grotten te varen. We slepen de bijboten op het strand. Een local komt ons tegemoet. “We gaan bijna sluiten” begint hij. “Maar je hebt nog 20 minuten en het is 50 Fiji dollar per persoon”. Horden toeristen struinen uit de grotten en verzamelen zich in de toerboten. Met ongedane zaken trekken we onze bootjes terug in het water en besluiten naar het tegenoverliggende dorpje te gaan. Dit keer neemt crew Avanti de kostbare kava namens ons vieren mee. “Dus jullie zijn met twee boten?” vraagt de chief nogmaals en kijkt naar de enkele wortel op zijn schoot. Oeps. De chief benadrukt dat als we naar het naastliggende dorp willen we ook daar een kava moeten schenken. En als we de berg op willen wandelen, moeten we een gids inhuren. En als we de grotten in willen, dan …  “En nu is de markt voor jullie opgezet” zegt hij en wijst ons de deur. Verheugd op verse groenten en fruit – of op z´n minst een verse wortel – stuiten we op een soort Koningsdagmarkt met kleedjes op de grond vol souvenirs. Enigszins genegeerd doen we een rondje “Ohh” en “Ahh” en gaan maar terug naar de boten waar we de vers gevangen vis met onze buren delen. We vangen voor het eerst een Wahoo, een heerlijke en veilige roofvis om te eten! De derde wortel “We hebben inderdaad een paar vissen gevangen” antwoordt Niels. “De mahi-mahi en wahoo waren heerlijk, maar de barracuda hebben we voor de zekerheid teruggegooid”. De chief kijkt verschrikt op. “Daarvoor zou ik je moeten straffen”. Uhh. “Het is nu tijd voor de ceremonie” zegt hij en wijst ons de deur. We lopen tussen de huizen door en bukken onder het druipend wasgoed het hoofdplein op. Rechts zien we een mooi Christelijk kerkje en links is een bouwzeil uitgespreid. Een twintigtal cruisers hebben zich er al verzameld. John, de cruiser die ons namens het dorp uit heeft genodigd, vraagt iedereen zich voor te stellen aan priester John, die de ceremonie gaat leiden. Priester John schudt de gestampte kava in een zakje en laat het in een grote houten kom water weken. Terwijl hij vertelt over het ritueel knijpt hij in het zakje, totdat het water...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/wortelschieten/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>5</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
