<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Exploring &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<atom:link href="https://www.sailingblackmoon.nl/category/exploring/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<description>Sailing Black Moon</description>
	<lastBuildDate>Wed, 20 Jul 2022 22:58:08 +0000</lastBuildDate>
	<language>nl-NL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.7.5</generator>

<image>
	<url>https://www.sailingblackmoon.nl/wp-content/uploads/2026/04/cropped-dji_fly_20250830_131936_387_1756549664027_photo_optimized-scaled-1-32x32.jpg</url>
	<title>Exploring &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Pikkenbaai</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/pikkenbaai/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/pikkenbaai/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 20 Jul 2022 22:58:08 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Exploring]]></category>
		<category><![CDATA[Frans-Polynesië]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9240</guid>

					<description><![CDATA[PANG! “Wat was dat?” Verschrikt kijk ik door het patrijspoortje naar buiten. Op nog geen 20 meter afstand rolt er een geitje van de klif. Met een smak valt ie in het water. De jagers hijsen ´m in hun bootje. “Misschien is het wel voor het festival morgen!”, zegt Niels iets te enthousiast naar mijn idee. We zijn op het mooiste Markiezen eiland: Fatu Hiva. Black Moon ligt pal voor de vallei van Hanavave, de zogeheten Pikkenbaai. De musculaire rotsformatie verklaart de naam. Origineel noemde het “Bay des Verges”, maar de preutse missionarissen waren het hier natuurlijk niet mee eens en voegde er één letter aan toe: “Bay des Vierges”, oftewel de baai van de maagden. Maar preuts is de inheemse bevolking er niet op geworden, zo blijkt op het festival.                Half bevoorraad zetten we zeil naar Fatu Hiva. Het is een lastig stukje varen en we willen er ruim op tijd zijn. Het belooft namelijk druk te worden vanwege het grote festival. En goede ankerplekken zijn schaars. De enige twee ankerbaaien zijn ontzettend diep en met onze 50 meter ketting moeten we dicht langs de klif liggen. Met gezonde spanning zetten we in de vroege ochtend zeil tegen wind en stroming. Maantje is niet bepaald een aan-de-winds-wonder, maar met haar vers geschilderde buik snijdt ze zo door de twee meter hoge golven. Ruim voor zonsondergang prijken de pikken aan de horizon. De drakenruggen en pikken van Fatu Hiva, © Nora Thös Drakenruggen Eerst maar eens het eiland verkennen. Samen met onze zeil-hike-en-fotografie-buddy Nora bewandelen we de drakenruggen van Fatu Hiva. Er gaat haast geen minuut voorbij dat een van ons zegt hoe adembenemend mooi het hier is. De zeven uur durende hike van de ene vallei naar de andere wordt veelvuldig onderbroken door foto- en snackmomenten. We drinken rechtstreeks uit een kokosnoot, slachten een pompelmoes, plukken limoentjes voor aan boord en kappen een vreemde vrucht dat op een decorstuk van Jurassic Park lijkt. Schroefpalm op voorgrond, op de achtergrond Niels en Greetje druk in de weer © Nora Thös Verkeerd Wanneer we in de vallei van Omoa uitkomen zien we wel erg veel boten. Er is zelfs een cruise-bevoorradingsschip uit Tahiti; deels vracht, deels passagiers. Ook aan wal is er veel bedrijvigheid. Ze zijn in volle voorbereiding op… het festival. We liggen dus in de verkeerde baai! Zoals gepland haalt Tim, Nora´s vriend, ons op met hun bijboot. Het is een dik half uur varen van de ene baai naar de andere. Een prachtige route op open zee langs kliffen en grotten. Oké, in werkelijkheid komen we doorweekt en verkrampt terug met vier volwassenen in één rubberbootje gepropt. Toch besluiten we op deze manier naar het festival te pendelen. Zowel Black Moon als Candine liggen goed geankerd en dat is uiteindelijk het belangrijkst. Alleen hebben we onvoldoende benzine om het driedaagse festival te bezoeken.  Niet preuts © Nora Thös Brandstof Tijdens de zondagsdienst doet het cruise-bevoorradingsschip ook Hanavave aan. De kerk heeft grote concurrentie, merendeel van de eilandbewoners staan op de kade. Ze nemen hun bestellingen in ontvangst en verwelkomen buureilandbewoners met verse bloemenkransen. Onze ogen vallen op de drums met benzine. We worden naar ene Hubert verwezen. Hij tankt alles vol zonder een prijs te geven, dat moet hij nog met zijn vader overleggen. Op goed vertrouwen dus. “Demain”, zegt hij dan. Huh, morgen betalen? Correctie: op wederzijds vertrouwen dus. Heerlijk dat eilandleven. Nee verkopen Zo brandstof: check. Nu nog groente en fruit. Dit is niet in de winkels te verkrijgen, net als vis of vlees. Vandaar dat ze hier zelf een geit van de klif schieten. Ook ons voorraadje drank is op; best jammer gezien onze volgende bestemming nóg minder faciliteiten heeft. Terwijl ik naar de minimarkt ga, gaat Niels met de bijboot uit vissen. Nog voordat ik de allerlaatste blikjes bier en goedkoopste flesje wijn uit de schap kan grissen, zegt de madame dat vanaf vandaag geen alcohol verkocht wordt. Ik heb veel vragen. Om mee te beginnen: waarom staat het dan nog in het schap? Maar m´n Frans reikt niet verder dan “Pourquoi pas?”. Ze legt uit dat het vanwege het festival is, omdat de locals heel slecht tegen drank kunnen. Ik probeer nog te motiveren dat het voor later is, maar het blijft “Non”. Ruilen Niels heeft meer succes. Een enorme tonijn vult de bijboot. Eenmaal aan wal komt er direct een local op ons afstuiven. Ze gebaart wild afmetingen op haar onderarm. “Je ne comprends pas”, zeg ik vertwijfeld. Niels en Sander bemoeien zich er niet mee. “Hey jongens, ik denk dat ze graag een stuk wil”. Geen antwoord, ze zijn geconcentreerd aan het opereren. Suzanne begint ongeduldig te worden en biedt nu zelfs geld! De rollen omgedraaid&#8230; “Uhh, het voelt niet eerlijk om geld van locals aan te nemen”. Niels is het met me eens. De vis komt tenslotte uit hun achtertuin. “Non merci, changer fruits et légumes?”, stel ik voor. “Qui!”, reageert Suzanne blij en haalt een zak vol pompelmoezen, aubergines en bananen. Start festival © Nora Thös Festival Er hangt een stofwolk in de vallei van Omoa. Het geroffel en gestamp doet me denken aan een op hol geslagen kudde wild. We snellen ons naar het centrum. Het getrommel vibreert in mijn borst. Voor ons op het veld voeren honderden inheemsen hun eigen Haka uit. Alle zes bewoonde Markiezen eilanden, waarvan we er nu vier hebben bezocht, zijn vertegenwoordigd. De vrouwen dansen sierlijk, de mannen dierlijk. Ieder eiland presenteert hun eigen verhaal in traditionele kleding. Of nou ja kleding, rokjes van palmbladeren of een enkel lapje Tapa die de edelen delen nog nét weten te verhullen. Feestmaal Op dag twee wordt de zogeheten Umu voorbereid: een ondergrondse oven. Zes grote kuilen, voorzien van een laag hete stenen, worden gevuld met stalen kratten. In die kratten zit van alles afkomstig van het eiland: een heel varken of geit, groentes, bananen, etc. De krat wordt afgedekt met bananenbladeren en de kuil gedicht met zeil en zand, net zoveel tot er geen rook meer uit de...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/pikkenbaai/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>14</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Arbeidsvitaminen</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/arbeidsvitaminen/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/arbeidsvitaminen/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 19 Jun 2022 19:48:24 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Exploring]]></category>
		<category><![CDATA[Frans-Polynesië]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9224</guid>

					<description><![CDATA[“Hoor je dat?”. Piepende geluidjes wekken ons in de vroege ochtend. Ik ben meteen klaarwakker. We zijn verhuisd naar ons derde Markiezen eiland: Tahuata. Een ankerbaai met helder water welke bekend staat om de vele dolfijnen en manta roggen. Black Moon ligt aan de voet van Vaitau, een diepe vallei en wordt nu drukbezocht door dolfijnen. Ontelbare flippers spelen om ons heen. Salto´s en schroevendraaiers. Ik maak een iets minder elegante sprong. Nog voor het ontbijt zwemmen we naar ze toe, maar ze zijn ons steeds te vlug af. “Met de bijboot dan maar?”. Blijkbaar vinden ze dit wel een leuk spelletje. Wanneer we omringd zijn, laat ik me zelfs even onderdompelen. WAUW! Een drietal lokale jongetjes zwaaien naar ons vanaf de wal. Of ze mee mogen varen…   Joyride De drie jochies kunnen hun lol niet op. Handjes reiken naar achteren, vechtend om de gashendel, terwijl de andere handjes naar voren wijzen: “Daar zijn ze!”. Het is moeilijk kiezen tussen ofwel sturen ofwel op de voorste rang zitten. Een stoelendans in de kleine bijboot volgt. Tientallen dolfijnen zwemmen met ons mee. Onze 3,5 pk kan ze net bijhouden &#8211; of zij houden zich in, waarschijnlijk is dat het. Volgens de lokale experts hebben wij de race gewonnen. In druipende kleding staan ze weer op de kade. Het zal me niets verbazen als ze iedere dag doorweekt thuiskomen. Na de dolfijnen volgen de manta´s, oftewel de grootste roggensoort ter wereld. In alle rust snorkelen we beurtelings tussen deze magische vliegende tapijten. Rituele krijgersdans “Hoor je dat?”. Gezang, geroep, gestamp en getrommel lokken ons rond lunchtijd naar de wal. Het is pinkstermaandag, zowat alle 600 bewoners van het eiland zijn bijeengetrommeld om de Haka te repeteren. De jongens staan links onder een afdak; zware uitroepen en harde stampen galmen door de vallei. De meisjes staan of zitten rechts in een open veld met een bloemetje achter de oren; ze zingen hoog en bewegen zwierig met trippelende pasjes. De Haka is een rituele krijgersdans om de goden aan te spreken, mensen te verwelkomen of juist vijanden af te schrikken. Op iedere Markiezen eiland wordt nu druk geoefend, want in de tweede week van juli vindt er een groot festival op de naastgelegen Fatu Hiva plaats. Hopelijk luisteren de weergoden ook mee en zijn ze ons goed gezind om erheen te zeilen. Potje afmaken Na een goede hike door de vallei strijken we neer bij Chez Jimmy voor een vroeg avondmaal. “Ze zouden toch om 17.00 uur opengaan?”, zeg ik bijna hangry. Een paar minuten later komt Jimmy over de weg aangesjokt. “Bonsoir!” Natuurlijk zijn we welkom. Hij opent het terras, deelt onze drankjes uit en wijst naar het menu bord. “Denk er maar even goed over na, ik ga eerst verder met m´n potje Jeu de Boules”. En weg is ie. Een poosje later stopt er een rode pick-up. “Dat zal de kok zijn”, grapt Niels. De vrouw op krukken verdwijnt inderdaad in de keuken. Wanneer de bodem van ons biertje in zicht komt, keert Jimmy terug: “Zo, gewonnen! Wat mag het zijn: biefstuk of tonijn?”. Wat een werkleven. Dat zou in Nederland dus ondenkbaar zijn discussiëren we. Potje ukelele Samen met vier andere zeilers zijn we de enige gasten. Een andere tafel wordt bezet door zijn vrouw (aka de kok op krukken) en hun vier kinderen. Wanneer het eten is geserveerd, tokkelt Jimmy wat op zijn ukelele. Dan komt hij bij ons zitten en speelt een paar Polynesische liedjes. “Now it costs more”, grapt ie na ieder liedje. Ik vraag of hij ook naar het festival gaat. “No, because I have a wife!”, en lacht met hoge toon zijn spleettanden bloot. Na het afrekenen vraagt hij rond wie van ons een lang touw wil ruilen tegen een bootlading fruit. We spreken de volgende ochtend rond negen uur af. Nachtwerk “Hoor je dat?”. Het is bijna middernacht. Valwinden gieren door de vallei over de ankerbaai. Al de hele avond zwieren we achter het anker, van links naar rechts, waardoor we nog net voor het donker opnieuw moesten ankeren. Maar nu ligt onze buurboot voor ons ineens wel heel dichtbij. Ook zijn anker is gaan krabben. Niels stapt in de bijboot en wekt de slaapdronken Tjech. Nu ik toch wakker lig, check ik mijn telefoon. Hmm, diverse appjes en mailtjes van de Zeilen redactie. Het is urgent. Ik heb een hele leuke extra schrijfopdracht als zijnde “correspondent in den vreemde”. Ze zitten met smart op het eerste nieuwsbericht te wachten. Oh ja, deadlines, zo werkte dat ook alweer. Jimmy moest eens weten. Ruilhandel Met wallende ogen zitten we stipt om 09.00 uur voor de gesloten strandluikjes van Chez Jimmy. Jimmy zelf is nog nergens te bekennen. Tussen ons in ligt een oude scheepslijn van 12 meter, welke toch te kort was om het voorzeil goed mee te trimmen. Bijna een uur later komt zijn rode pick-up aanrijden. “Ça va?”. Hij knikt ja, zijn vrouw schudt nee. Ze komen net bij de dokter vandaan, iets met de hartkleppen. Niets aan te doen nu zegt hij relativerend en gebaart ons om in te stappen. Hij en zijn familie wonen een stukje hoger in de vallei. We plukken mango´s, papaja’s, sinaasappels, limoenen, bananen, aubergines en pompelmoezen. Tussendoor vertelt hij trots over zijn paradijs. Wanneer we voor de derde keer zeggen dat het écht genoeg is zo, sluit hij pas de klep van de pick-up. Hij kijkt goedkeurend naar het touw. Iedereen blij, of wellicht toch niet… “Wat ga je er eigenlijk mee doen?”, vraag ik nieuwsgierig. “Daarboven in de vallei loopt een koe van me los, hiermee kan ik haar vastbinden”. Hij ziet mijn verschrikte gezicht en zegt snel dat ze wel iedere dag op een andere plek mag grazen. Ik knik enigszins opgelucht. Het is een prima ruil, maar nu ik dit weet had ik liever een langere lijn gegeven. Ach, deze koe heeft hoe dan ook een paradijselijk leven.]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/arbeidsvitaminen/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>10</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Ne me quitte pas</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/ne-me-quitte-pas/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/ne-me-quitte-pas/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 04 Jun 2022 20:21:42 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Exploring]]></category>
		<category><![CDATA[Frans-Polynesië]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9206</guid>

					<description><![CDATA[“Dit is het zwaarste stuk”, moedigt Niels me aan. “Ik zie je bovenaan”. En weg is ie. Zwijgend trap ik door. Ik overweeg om het staand te proberen, maar vertrouw het nog niet helemaal. Het stuurasje begint harder en harder te kraken. Nee, gewoon blijven doortrappen. Spieren verzuren waarvan ik het bestaan niet meer kon herinneren. Het is dan ook twee jaar geleden dat ik voor het laatst heb gefietst. En dan nu op een vouwfiets. Correctie: ónze vouwfietsen! Toevoeging: zonder versnellingen. We mochten ze lenen van de werfbaas. “Op eigen risico”, voegde Vincent er nog aan toe. De fietsjes lagen ergens afgedankt en waren volgens hem kapot. Tussen de bootklussen door heeft Niels eraan gesleuteld. Als het bevalt adopteren we ze; de waterlijn is immers verhoogd. Dus. Laten we er eerst maar eens Hiva Oa mee verkennen.   Eerste halte: begraafplaats Het uitzicht vanaf de begraafplaats is fenomenaal. Twee beroemdheden zijn hier ten rusten gelegd. Het eerste graf dat we zien is meteen de populairste: Jacques Brel. De Belgische zanger is hier in de jaren ´70 zeilend aangekomen. Vervolgens heeft hij zijn schip verruild voor een klein vliegtuig om nog sneller en makkelijker te kunnen eilandhoppen. Bijvoorbeeld naar eentje met een ziekenhuis. Hij is zelfs een initiatief gestart om mensen met zorgnood te transporteren. Zijn graf ligt bezaaid met hedendaags handgeschreven steentjes. Het andere graf is even zoeken. Niet zo gek, want het is ook wat ouder. De Franse schilder Paul Gauguin uit de vorige eeuw. Een vriendje van Vincent van Gogh. Zijn collectie aan kleurrijke schilderijen portretteren voornamelijk Polynesische meisjes… Zijn graf wordt zichtbaar minder geëerd. Daarentegen is er een heel museum aan hem gewijd en zijn er cruiseschepen die complete Gauguin tours aanbieden. ^Begraafplaats Jacques Brel en Paul Gauguin op Hiva Oa Tweede halte: museum Al roetsjend van de bergheuvel fietsen we dwars door het centrum van Hiva Oa. De doe-het-zelf-zaak en het supertje kennen we inmiddels wel. We bekijken monumentale tiki´s op het artistieke plein vlak naast het museum. Hoewel deze naar Paul Gauguin is vernoemd, blijkt er ook een tentoonstelling te zijn ter ere van Brel. Helaas een apart entreebedrag. We kiezen voor onze Jacques. “Niet liever Gauguin?”. De madam achter de balie kijkt ons hoogs verbaasd aan. Snel verslapt haar overredingskracht en graait naast sleutels naar hernieuwde energie. Dan sjokt ze voor ons uit, de tuin in. We bewandelen een labyrint aan tiki´s. Ze opent de hangar en zet de schakelaar om. Brel zingt zijn lied: “Ne me quitte pas”. Oftewel: “Laat me niet alleen”. We proberen de inmiddels verbleekte Franstalige teksten te vertalen. Doen tussendoor een dansje. Als we na een tijdje nog steeds de eerste en enige bezoekers zijn, sluiten we de hangar in omgekeerde volgorde af en bedanken de madam. Meesterlijk cultureel bezoekje als je het ons vraagt. ^Tentoonstelling Jacques Brel en Paul Gaugain op Hiva Oa Derde halte: liefdesbankje In onze rugzak zitten twee mini-tiki´s uit buureiland Nuku Hiva. We zoeken een leuke plek voor een fotoshoot met deze Polynesische houten poppetjes. Pardon: vooroudergoden. Ieder eiland heeft zijn eigen karakters, maar voor heel de Markiezen representeren tiki´s hun voorouders of zelfs naar de eerste mens op aarde. Naar traditie breng je een offer aan een tiki voor goed geluk. Wij geven een creatieve draai aan ons liefdeskoppeltje. Ze representeren namelijk Niels´ ouders die 40 jaar getrouwd zijn. Natuurlijk is het jammer dat we daar niet in levende lijven bij kunnen zijn, dus dan bedenken we iets symbolisch. Ze reizen met ons mee totdat we ze persoonlijk cadeau kunnen doen. ^Traditionele tiki´s als familiecadeau Vierde halte: werkplaats tiki Zul je altijd zien. Is het jubileum net voorbij, ontdekken we een workshop om zélf tiki´s te maken. Toch nog steeds leuk om te doen, dus boeken we samen met de bemanning van Blue Beryl een workshop ergens boven de heuvel zonder internet. Echter, op de vooravond ontvangen we van collega-zeilers Windsong onze langverwachte bootonderdelen. Een nieuwe bevestiging voor een zonnepaneel, welke we op weg van Colombia naar Panama waren verloren. Een nieuw rupsbandje voor de autopilot, welke op de Stille Oceaan kapot is gegaan. En tot slot een mastplaatje om een van de verstagingen opnieuw te bevestigen; Niels ontdekte vlak na de grote oversteek een breuk dankzij een extra uitgebreide inspectie. Tja, dit doen zeilers nu eenmaal als een andere boot ontmast raakt. Ondanks we het zelf online besteld hebben, blijken twee van de drie bestellingen niet compleet of passend. We balen. Maantje komt altijd op de eerste plek, dus we laten de tiki-workshop schieten. Zeilers… Vijfde halte: dinghy dock “Macgyveren dan maar?”. Geconcentreerd knip ik 2mm van het 3cm brede rupsbandje. Vervolgens hecht ik met naald en draad de twee ingekorte uiteindes weer aan elkaar. Nog een strookje zeiltape erbovenop. En toch ook maar wat duct-tape voor de zekerheid. Een priegelwerkje, maar uiteindelijk hebben we weer een functionerende autopilot! De andere klus had meer voeten in de aarde. Of in de lucht eigenlijk. Niels heeft zowat een halve dag in de mast gehangen om het bewuste plaatje te vervangen. Ik ben de piccolo van de dag. Nadat ik Niels veilig van de begane grond tot aan de tweede verdieping help, volgt de emmer als zijnde hijsbakje. De ene keer gaat de accuboormachine omhoog, de andere keer de popnageltang. Op de werf laten we nog gauw de oude reserveplaatjes lassen, voordat het personeel aan hun lange Pinksterweekend begint. Na exact een maand is de mini-refit klaar! ^Niels in de mast, Greetje als piccolo Zesde halte: achterkajuit Nadat de fietsjes de hele dag eenzaam bij de dinghy dock hebben gestaan, krijgen ze weer de nodige aandacht. De beruchte helling is nog steeds een gevalletje tong op de knieën, maar oefening baart kunst. Het is de laatste rit op Hiva Oa. We maken ons op voor een nieuw avontuur. Hopelijk een ankerbaai waar we met mantaroggen en dolfijnen kunnen zwemmen. Met twee volle boodschappentassen komen we terug op de boot, gevolgd door twee volle zeilzakken met daarin, jawel, de vouwfietsen. De achterkajuit wordt heringedeeld....]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/ne-me-quitte-pas/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>8</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>378 plastic eilandjes</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/378-plastic-eilandjes/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/378-plastic-eilandjes/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 09 Jan 2022 12:51:58 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Exploring]]></category>
		<category><![CDATA[Panama]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8970</guid>

					<description><![CDATA[“Het lijkt wel nep, zo mooi!”, reageert iemand op onze Instagram foto. Black Moon ligt pal voor een perfect ogend Bounty eilandje: onberispelijk wit strandzand, dat zo nu en dan lichtjes overspoeld raakt door kabbelend azuurblauw water, en erachter een bosje palmbomen vanwaar je liggend in een hangmat uit een kokosnoot drinkt. Kijkend naar de foto realiseer je gemakshalve niet hóe we daar zijn gekomen: “Hard bakboord, NU!”, roep ik naar buiten. Niels staat aan het roer terwijl ik binnen op de gedetailleerde digitale kaarten navigeer. Door de gescande kaarten in het programma Open CPN te plotten, en aan onze intern gps-kastje te koppelen, zien we Black Moon op de lapjeskaarten varen en momenteel tussen koraalriffen door: de entree van één van de 378 eilandjes. Merendeel ervan zijn onbewoond. Drie anker manoeuvres later gaan we eens kijken of de eilandjes werkelijk zo paradijselijk zijn… ^Navigeren op de Bauhaus kaarten Onze verwachtingen van de San Blas liggen hoog. Vaak gaat het daar al mis. Maar de verhalen, reisboeken en plaatjes beloven ons een paradijselijk verblijf. Realiserend dat het leven er ´remote´ is, bereiden we ons goed voor. Black Moon wordt volgeladen met boodschappen, water, diesel, benzine en wat cash dollars om het een en ander van de indianen te kopen. Met indianen bedoelen we het inheemse volk van de Kuna Yala Tribe. De San Blas archipel is hun grondgebied, zowel de bewoonde &#8211; als de onbewoonde eilanden, ontdekken we later. Ze leven voornamelijk van eigen grondstoffen en inmiddels ook van toeristen. De onbewoonde eilanden blijken kostgrondjes te zijn, waar de indianen palmbomen telen. Met als gevolg dat er veel vuurplekken zijn om oude palmbladeren te verbranden. En omdat de eilandjes zo plat als een pannenkoek zijn is het er erg zompig. Oh ja, en zo onbewoond zijn ze niet; er wonen kolonies spinnen en kakkerlakken… ^Zeilkano met vissers of palmboeren; vaak is het zeiltje op meerdere plekken gescheurd Naaiwerk We waren gewaarschuwd. En toch, bij de eerste de beste indiaan, die met zijn lekkende kano langszij Black Moon kwam liggen en daar zijn traditionele mola kleedjes speciaal voor ons uitstalde, wat maar liefst een uur duurde, de kleedjes die door zijn zussen geborduurd zijn, zei hij, stuk voor stuk handmatig, waarin sommige wel wekenlang werk in zat, werden deze zonder blikken noch blozen voor slechts 20 USD aangeprezen, en dat is de vanaf prijs, want jawel, ik had weer een exemplaar op het oog dat een maand werk kostte, waarmee de simpele rekensom op 40 USD komt. Ik schrok ervan, want ik had het vrijwel direct gevraagd, maar Venancio wuifde mijn vraag letterlijk weg, waarmee hij wilde zeggen ´kijken kijken, dan kopen´, alsof hij wist dat ik hém anders zou wegwuiven. Dus ja, na een uur kun je nog moeilijk zeggen ´nou we denken er nog even over na´, nee deze man heeft tijd en energie in ons gestoken en nu voelden we ons verplicht om tot een aankoop over te gaan. En hij zit daar in zijn boomstamkano met z’n blote knokige voeten in een plasje water. Er drijft een halve petfles in om zo nu en dan theatraal zeewater uit te scheppen. Dat er een dikke buitenboordmotor achter hangt wordt tijdens deze voorstelling bijna onzichtbaar. Want je wilt zo graag geloven dat het heel uniek is dat wij indianen langszij de boot hebben – wat zeer zeker erg bijzonder is &#8211; en iets met ons willen ruilen. Maar nu staan we voor een dilemma: deze indiaan wil enkel en alleen keiharde dollars. Dus ik ga in onderhandeling. Venancio kijkt beteuterd, haast beledigd, wenkt zijn blik met de kenmerkende hoge jukbeenderen af en zegt resoluut “NO”. Nou, dan kopen we er maar één. ^Op de bewoonde eilandjes verkopen ze ook mola´s, mola´s en nog meer mola´s&#8230; “¡Hola! ¿Mola?”. De zoveelste indiaan komt langszij met soortgelijke borduursels. “No gracias”, zeg ik direct uit zelfbescherming, terwijl ik zelf handmatig onze zeilhuiken aan het naaien ben. Ook met de hand. Wanneer het peddelende vrouwtje, versierd met gekleurde kraaltjes om de enkels en polsen en een goud ringetje door de neus, alsnog langszij komt liggen zie ik mola´s geborduurd op schoudertasjes, laptophoezen en jawel mondkapjes. Erg toeristisch, wel nuttiger dan het reeds gekochte lapje denk ik in mezelf… Toch bedank ik Lisa met het argument dat we al een mola hebben. “You buy more mola´s, many mola´s”, is hun standaard reactie. We hebben het geld voor andere dingen nodig, essentiële dingen, zoals eten en water… Ik geef haar twee kleinkinderen een handjevol snoepjes en zij laat haar professioneel ogend visitekaartje achter met daarop de naam: Mola Lisa. ^Langoustine is onze favoriet!  Ingeburgerd Na bijna drie weken zijn we aardig ingeburgerd op de San Blas: achter dat ene eiland liggen we goed beschut, die ene indiaan heeft de beste broodjes, de andere de beste groente en bij dat ene rif schieten we gegarandeerd vis of kreeft. Alleen een waterkraan hebben we nog nergens gevonden en na drie weken staat het metertje van onze tank bijna in het rood. En waar laten we ons afval eigenlijk? Het bewoonde schiereiland Rio Azucar schijnt een waterleiding en een aanlegplaats te hebben, waar ze erg trots op zijn. Vertwijfeld varen we heen en weer langs het betonnen blok dat met enig fantasievermogen als kade zou kunnen dienen. Met de bijboot ga ik op voorverkenning. Volgens de amigo aan wal blijken we goed te zitten, alleen is de waterleiding momenteel defect. Over twee uur belooft hij. Om de tijd te doden doen we wat bootklusjes – Niels onderhoudt de toiletpomp en ik naai nog een paar meter &#8211; want het dorpje mogen we helaas niet betreden. Als we vier uur later eindelijk aan het tanken zijn, blijkt de waterdruk alsnog te laag. ^Green Island: ons favoriete eiland qua beschutting en speervissen Kerstcadeau “Het is dat we al betaald hebben, anders…”, zeg ik om Niels tegemoet te komen. Als het aan hem lag waren we na de eerste poging al weggegaan, maar onze opties zijn niet heel groot. Je schijnt nog ergens...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/378-plastic-eilandjes/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>6</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Colombia als één grote waterval</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/colombia-als-een-grote-waterval/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/colombia-als-een-grote-waterval/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 07 Dec 2021 14:00:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Colombia]]></category>
		<category><![CDATA[Exploring]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8911</guid>

					<description><![CDATA[Voor onze boeg doemen de hoogste kustbergen ter wereld op, we passeren ze in het ochtendgloren. We beloven elkaar om deze mooie ankerbaaien later te bezoeken. Eerst gaan we naar Santa Marta Marina om in te klaren en schoon schip te maken. Na Suriname – tevens Zuid-Amerika – hebben we zes maanden achter anker gelegen. Wat een luxe dus weer! Na de onbeperkte douche vallen we in een warm bad door de hereniging met bekende cruiservrienden. Of we komende vier dagen mee op citytrip naar Cartagena gaan? Als in morgen al. Waarom niet?! Santa Marta wacht heus wel op ons, de berg erboven spoelt ook vast niet weg en de ankerbaaitjes doen we wel als we even van de drukte willen ontsnappen. Want druk is het. Overweldigend druk. Tijdens deze vier trips krijgen we een redelijk goede indruk van Colombia; alles gaat met volledige overgave. Als één grote waterval.  Cartagena: Big city De vijf uur durende taxirit langs de kust eindigt midden in het centrum van Cartagena, een grote stad met van oudsher een belangrijke havenplaats voor de handel. Gedropt in onze overduidelijk toeristische toestand worden we direct omsingeld door straatverkopers. Voor we naar onze kamers kunnen, ploffen we neer op een terras dat aan een parkje grenst. Grote fout. Er is geen enkel gesprek met elkaar mogelijk, want iedere vijf seconden doet de opvolgende straatverkoper een poging. Een vriend steekt een sigaartje op. En jawel, daar komt de sigarenverkoper. De mannen besluiten een potje schaak te spelen. Binnen luttele seconden wordt er een arrangement aan schaakborden te koop aangeboden. Voor de grap prijzen we de onze aan. “Good quality, good price”, grappen we. Maar boven verwachting zijn de mensen enorm gastvrij en proberen ze op creatieve manieren geld te verdienen. Overdag slenteren we in de moordende hitte door de stad. Standbeelden hier, musea daar. Er is gewoonweg te veel te zien in te korte tijd. De architectuur is prachtig, dus we hebben er de pas in om zoveel mogelijk te zien en “No, gracias-sen” erop los. Totdat het zo´n gewoonte wordt dat ik dat verkoelende drankje achteraf gezien best wel had willen kopen. Dan begint het ineens te stortregenen &#8211; en tadaa – de paraplu´s zijn in de aanbieding. Terwijl de straten onderstromen (lees: de rioolputten overstromen) proberen we een begaande weg naar die ene museum te vinden. Over enkele straten liggen planken of blokken steen om met enigszins droge voeten aan de overkant te komen. Vlak voor het museum stoppen de gratis hulpmiddelen. Een straatverkoper gebaart met zijn armen achter zijn onderrug spontaan een nieuw aanbod. Minca: oud bergdorpje in de natuur Uitgeput van de stadse indrukken rusten we een paar dagen thuis uit. De haven is goed beveiligd, hier komt geen straatverkoper binnen. Ik voel me een westerse tuthola, maar na vier dagen op zee was het behoorlijk overweldigend: met een clubje internationale vrienden in zo´n drukke stad, een nieuwe cultuur, een vreemde taal. We boeken een avontuurlijke accommodatie in Minca. Met z´n tweetjes. Minca is een inheems dorpje in de bergen vlak boven Santa Marta. Het is slechts 45 uur rijden met een taxi of collectivo busje. Vanuit het drukke centrum slinger je zo de bergen in en voel je de temperatuur geleidelijk aan dalen. Minca bevindt zich in een subtropisch klimaat en is dan ook omlijst met tropisch groen en gevuld met koffie- en cacaoplantages en watervallen… Het dorpje Minca bestaat uit één hoofdweg met twee zijstraatjes. Dat is niet bepaald een dagvullend programma, dus op iedere hoek staan crossmotoren stand-by als opvolgende taxihaltes. Nee, wij zijn Niels en Greetje, wij gaan gewoon hiken. Enthousiast kijk ik op vanuit de reisgids: “Deze trail heeft twee watervallen!”. De eerste vinden we al na een uur, is al prachtig en smaakt naar meer. We gaan door naar de volgende, welke het zweten zeker de moeite waard was. Het natuurgeweld op mijn hoofd was enorm. Om deze ervaring in perspectief te zetten: normaal bestaat onze dagelijkse douche uit amper 5 liter water, vanuit een emmertje achter op dek. Dit water was verrassend koud, maar oh zo lekker! Na een kwartier afdalen beginnen mijn scheepsknieën – voorheen kantoorknieën – al tegen te stribbelen. Opgelucht dat ook hier een crossmotor tactisch opgesteld staat, besluiten we het ons dan toch maar makkelijk te maken. Voor de locals is een paar dollar heel veel geld. En aangezien het al halverwege de middag is, kopen we zelf ook tijd. Nadat we al glibberend Minca naderen, crossen we de andere heuvel op om gelijk een koffieplantage te bezoeken. Met een kilo lokale bonen gaan we de dag erop terug naar huis voor het volgende uitstapje. Tyrona: National Park Onze kuipvloer is gevuld met twaalf blote voeten en vier hondenpootjes. Beurtelings hosten we een floating dinner: gegrilde kip en &#8211; groente of vers gevangen vis in pastaroomsaus met een gemengde salade van alles wat nog vers op de boten te vinden is. Met drie zeilboten liggen we aan de voet van de hoogste kustbergen ter wereld: de Sierra Nevada. Een weekje gaan we, dachten we. Dit zijn er uiteindelijk tien geworden. Off grid. Offline. Wat doe je dan zoal? Zeilen, snorkelen, freediven, speervissen, visjes grillen, hiken, een strandwandeling, uit een vers gehakte kokosnoot drinken (met een scheutje rum erin), een vuurtje op het strand maken, een aapje voeren. En terwijl we zo met z´n allen in de kuip of rondom een vuurtje zitten, delen we niet alleen eten en drankjes, maar ook ervaringen, idealen en toekomstplannen. We leven in een wereld zonder Corona. Niet omdat we ons kop in het strandzand steken, maar gewoonweg omdat het hier niet zo leeft. De angst bedoel ik dan. We volgen het nieuws amper &#8211; of laten ons er in ieder geval niet zo door beïnvloeden &#8211; enkel de restricties die voor ons echt van belang zijn om door te kunnen reizen. We leven bij de dag met als voornaamste doel: voldoende vis voor zes personen vangen en het drinkwaterniveau op peil houden… Santa Marta: Old city Eenmaal...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/colombia-als-een-grote-waterval/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>10</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Moreel kompas</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/moreel-kompas/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/moreel-kompas/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 30 Oct 2021 17:52:52 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Curaçao]]></category>
		<category><![CDATA[Exploring]]></category>
		<category><![CDATA[Travel]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8864</guid>

					<description><![CDATA[Beduusd komen we vanuit het ziekenhuis terug op Black Moon. De dag erop krijgen we onverwachts bericht dat zijn broer en twee zussen op Curaçao zijn geland. Opluchting. We regelen met Niels´ ouders om een aantal belangrijke bootonderdelen voor ons mee te nemen. Ik verifieer meteen of de huurauto en het huisje nog steeds in orde gaan zijn voor onze familieweek. Intussen ontvangen we bericht dat ons nieuwe zeil eindelijk op het eiland is, dus die kunnen we ophalen met de auto die we nog niet hebben. Niels bekijkt online het weer of er al een venster naar Colombia in zicht komt. Dan staat er nog een wachtrijtje aan familiebelletjes en leuke uitstapjes met vrienden op de planning. Tot slot willen we ook nog naar Klein. “Haha, we hebben het gewoon druk!”, app ik mijn zus. Kakkerlakkencatamaran We brengen familie Klinker naar hun broers boot, genaamd Little White Elephant. Onwennig stappen ze er voor het eerst aan boord. Ik hoor smorende kreten wanneer ze de kajuit in verdwijnen. Niels vertelde al hoe erg het er binnen aan toe is. Kakkerlakken overal, zelfs in bed bij klaarlichte dag. Zonder de nodige documenten stappen ze weer snel terug in het bootje. Ze hebben zo een gesprek met de behandelende arts, gaan op zoek naar het hondje, achter de huurscooter aan, de verzekering bellen en de politie om te vragen wat te doen met de boot. Helaas is het al duidelijk dat Sako er niet meer bovenop zal komen. We horen ze onderling discussiëren wat ze wat al die spullen moeten doen. “Als jullie iets willen hebben, zoals dit bootje of iets anders, zeg het maar, wij doen er toch niets mee”. Little White Elephant is een eigendom dat veel zorg en kosten vereist en weinig winst oplevert, maar alsnog waarde voor een ander kan zijn Naar het depot “Op zich wel een aanlokkelijk aanbod”, begin ik. Niels knikt. “Ja, ik kan zo drie dingen opnoemen die we heel goed zouden kunnen gebruiken. Of een ander blij mee kunnen maken”. Een paar nachten slapen we allebei slecht. Ons geweten is aan het knagen. De beste man leeft immers nog en wij zijn al aan het muiten geslagen?! Dan krijgen we bericht van de familie dat Sako helaas is overleden. En de vraag of we kunnen helpen om zijn boot naar het depot van de Marina te brengen. Terwijl we op Little White Elephant varen – voor het allereerst op een catamaran &#8211; delen we mede dat we afzien van spullen, dat we enkel willen helpen. In gedachte bij Sako varen we naar de Marina, navigerend op ons moreel kompas. ^Little White Elephant Casa Marcianos Nadat de kakkerlakkencatamaran is overgedragen aan de botenmakelaar, halen we de genua op en maken we ons klaar op ons volgende familiebezoek. De dag voor aankomst van Niels´ ouders ontvangen we de sleutel van het naastgelegen huisje waar mijn moeder verbleef. Ondanks mijn appje een week eerder is er helemaal niet schoongemaakt. Werktuigelijk maken we alles zelf schoon. “Wat zijn dit voor zwarte puntjes in de besteklade?”, en begin te schrobben. Niels haalt een bus met ongediertebestrijding van de boot en sprayt in de kastjes. Nog geen minuut later zit er al een kakkerlak op mijn arm. Terwijl de keuken-huiskamer walmt, gaat Niels verder in de slaapkamer. Ik neem nog snel een douche, zodat we daarna deze Casa Marcianos kunnen laten luchten. “Okay, that´s it! Het zit vol met Amerikaanse kakkerlakken!”. Al slalommend vind ik mijn weg naar buiten en bel de verhuurder. Nutteloos eiland Of kakkerlakken een nut hebben is maar de vraag. Uiteraard bevinden ze zich in een voedselketen, dus zodoende profiteert er altijd iemand van. Dezelfde vraag kan over Curaçao gesteld worden. Omdat de opbrengsten van de Curaçaose agricultuur teleurstellend waren, de zoutpannen geen hoge opbrengst hadden en er geen edelmetalen te vinden waren, noemden de Spanjaarden het eiland “isla inutil”: nutteloos eiland. De verhuurder reageert niet, behalve dan dat hij aan het feesten is in Fuik baai. Onze lokale vrienden Steve en Denyse klimmen in de telefoon en regelen in no-time een supermooie accommodatie in de buurt. Met zwembad en al. Het blijkt niet alleen supergezellig te zijn om met locals op te trekken, maar ook erg nuttig. ^Op de valreep naar Klein Curaçao: zeilen, snorkelen en “steengrillen”. Het was een fantastische week met Wim &#38; Andra! Loco locals Nog even over Steve en Denyse. Ze zijn zowat de enige locals met een zeilboot. De meeste lokale boten zijn voorzien van dikke motoren. Juist, meerdere motoren, waarbij het aantal pk het gehalte testosteron van El Capitan presenteert. Toen Steve en Denyse hun motorboot verruilden voor een zeilboot werden ze dan ook ´loco´ verklaard in de haven. Maar ze hebben een droom: een zeilreis. Ze zien vooralsnog alleen cruisers voorbij komen cruisen, dus vanuit Curaçao vertrekken wordt een primeur. Ter voorbereiding hierop helpt Niels Steve met wat bootklussen. En terwijl zij ons het hemd van de lijf vragen over onze reis, nemen ze ons op sleeptouw naar plekken waar de normale toerist niet komt. Het wordt nog lastig afscheid nemen zo. We geven ze nog één laatste tip: wacht niet te lang met vertrekken, er is immers nooit een perfect moment, maar ga voordat het te laat is. Naar vaste land “Ik zie een weervenster vanaf het vertrek van pa en ma”, zegt Niels. Deze willen we niet laten schieten, want na drie maanden zijn we wel toe aan een volgend hoofdstuk. Dat betekent dat we ons rondom alle uitstapjes ook op een driedaagse zeiltrip moeten voorbereiden. Wat we niet hoeven te doen is bevoorraden, aangezien alles op dit eiland veel duurder is; dit in tegenstelling tot Colombia. Want ja, werkelijk álles wordt naar Curaçao geïmporteerd. Maar voor ons is het weldegelijk een nuttig eiland geweest. We hebben er mooie vriendschappen gesloten, fijne familie bezoeken gehad, ons duikbrevet behaald, een stukje oceaan verbeterd, nabestaande geholpen en belangrijke onderdelen ontvangen om onze reis te continueren. We exporteren hele bijzondere herinneringen!]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/moreel-kompas/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>7</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Vergeet je tandenborstel niet</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/vergeet-je-tandenborstel-niet/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/vergeet-je-tandenborstel-niet/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 09 Oct 2021 18:19:02 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Curaçao]]></category>
		<category><![CDATA[Exploring]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8846</guid>

					<description><![CDATA[“Oh Greetje, dit ga je toch niet geloven…”, mijn moeder appt me in paniek. “Ik ga mijn vlucht missen!”. Verbaasd lees ik wat er allemaal aan de hand is. Het huisje aan het water is al gereed: de sleutel op zak, verse goodies in de koelkast, bed opgemaakt, het servies een extra poetsbeurt, nog een gezellig dekentje uit Suriname over de bank. Dat soort dingen. Oké, toegegeven, we hebben er ook allebei even gedoucht. Als in een half uur lang! En ik heb ook even op het bed gelegen, met de airco op standje noordpool. Maar inmiddels is het alsof er niets is gebeurd. “Dus ik kom een dag later aan”. Ik deel het vervelende nieuws met Niels. Vervolgens grijns ik: “Zin in een B&#38;B?”  Veredeld tuinhuisje Opgetogen graai ik onze toiletspulletjes en laptop bij elkaar en laten we maantje op Spaans Water achter. Het is slechts vijf minuten met de bijboot naar The Village Marina, waar ook het duikcentrum is, met aanpalend drie chaletjes. Een van deze veredelde tuinhuisjes is voor mijn moeder gereserveerd. Twee weken, minus 1 nacht dus. Onwennig lopen we steeds rond in het huisje, spullen liggen in no-time overal, we zijn het niet meer gewend dat niet alles binnen handbereik is. “Ik ga nóg een keer douchen”, roept Niels. “Gewoon omdat het kan!”. Terwijl ik de laptop opstart, hoor hem neuriën. “Lief, heb je mijn tandenborstel niet ingepakt?”. De airco gaat nog een standje lager &#8211; naar 26 graden &#8211; zodat ik kippenvel krijg en eindelijk weer een laken over me heen kan trekken. De film begint en kruip tegen Niels aan. Warm onthaal Hato Airport Curaçao. Ik voel me in een aflevering van ´Hello, Goodbye´, terwijl ik in de ontvangsthal sta te wachten. Druppelsgewijs rollen de koffers met daarachter mensen in te lange kleding de warmte in. Links en rechts worden mondkapjes dramatisch afgetrokken met de meest gehoorde kreet: “Oh gelukkig, hier hoeft het al niet meer!”. Dan volgen de KLM-stewards en -kapitein, nog altijd strak in hun rol. Lange stilte. Ik begin een beetje zenuwachtig te worden. Ze was toch echt geboard… Een appje: “Ik wacht nog op mijn koffer!”. Dan na 15 maanden zie ik eindelijk mijn moeder weer. Een dikke knuffel. En nog één. We stappen in de huurauto en rijden in het donker over de brug. Lichtjes van Willemstad weerkaatsen in onze ogen. “Vertel nog eens waarom je de vlucht had gemist”. ^Highlights met mam: snorkelen met zeeschildpadden, de Christoffelberg trotseren en shoppen in Willemstad Papierwinkel “De test was dus niet goed gegaan. De barcode ontbrak, waardoor de uitslag niet aan mijn naam gekoppeld was. De volgende dag in alle haast opnieuw, maar dan haalde ik het niet om alle papieren op tijd in te vullen. Papieren die je naar Curaçao moet sturen en dan ook een afspraak maken voor een antigenen test op dag drie. Dan alles naar KLM sturen én je moet ook nog eens alles printen. Ik heb geen printer. Dus omgeboekt naar een dag later. Toen ging wel alles goed, totdat KLM berichtte dat het formulier niet goed was ingevuld. Ik gebeld, 20 minuten in de wacht en onderbroken vanwege overbezetting, maar ze konden niet zeggen wat er niet goed was. Uiteindelijk zeiden ze dat ik maar gewoon moest komen met de geprinte documenten. Maar ja, dan kon ik niet online inchecken en moest ik daar dus al vroeg zijn”. ^Staand en zwevend koraalboompjes verzorgen, goede oefening om het drijfvermogen steeds aan te passen   Onderwatertuin “Sorry mam, maar we hadden al een duik gepland staan. We gaan koraal schoonmaken”. Het is een druilerige dag, voor het eerst dat we hier zijn regent het pijpenstelen. Een perfecte anti-jetlag-dag voor mam, een prima duikochtend voor ons. Het zeewater voelt zelfs warmer. Bewapend met tandenborstel en schuursponsje gaan we bij Tugboat Beach kopje onder. Twee uur lang verzorgen we op vijf meter diepte de koraalboompjes. Koraaltakjes die losgetrapt zijn door watertrappelende snorkelaars of erger: overvaren door een onderwaterscooter. Zo´n Aquafari waar je geen duikcursus voor nodig hebt, en je op zeven meter diepte de onderwaterwereld een beetje loopt te vernachelen zonder dat je zelf ook maar één calorie verbrandt. Op internet worden ze zelfs gepromoot als zijnde ´milieuvriendelijke waterscooters´. Nou ja, niet voor het koraal dus. We borstelen rustig door en versieren een nieuwe kunstboom, zodat het koraal verder kan groeien. En uiteraard, ook een duiker kan per ongeluk koraal beschadigen. Mede daarom doen we mee aan dit project: het is een perfecte training voor buoyancy control. Win, win. ^Koraal schoonmaken met tandenborstel of schuursponsje i.s.m. duikcentrum Curious2Dive World Clean Up Day Nadat we moeders weer uit hebben gezwaaid, doen we weer een duik. Het is World Clean Up Day. Er zijn vrijwilligers die de stranden en wandelgebieden opruimen, wij gaan met een groep van zo´n twintig man te water. Met juten zakken duiken Niels en ik onder de pier van Tugboat Beach. De pier is gelukkig afgezet, vandaag wordt er niet gevist. Vandaag wordt er dus ook niet extra vuilgemaakt. Want eerlijk is eerlijk, de vissers zorgen daar voor de meeste milieuvervuiling. Maar ook de onderhoudsploeg van de pier zelf. We rapen voornamelijk restanten glaselektroden. Na bijna twee uur besluiten we richting strand te zwemmen om ons klaar te maken voor nog een duik, daar hebben we een nieuwe zuurstoffles voor nodig. Ik til de juten zak van de grond, maar deze ploft weer op de grond. Ik haal ´m uit de stofwolk, pomp mijn jacket wat op met lucht en peddel mijn benen. Lucht bij, beetje lucht eruit. Als een slecht geanimeerd astronautpoppetje zweef ik horizontaal op en neer door de ruimte. ^Zwemmend richting de pier met een nog lege zak, Niels en ik hebben 7 kg glaselektroden geruimd Vreemd afscheid Eenmaal terug op Spaans Water hebben we weer tijd voor onze zeilvrienden. Jochem en Laila nodigen ons uit voor een verjaardag/uitzwaaifeestje. Wanneer we laat in de avond bij hen aankomen, delen ze meteen slecht nieuws. Vers van de pers: een medecruiser ligt in het ziekenhuis....]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/vergeet-je-tandenborstel-niet/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>9</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>In the deep space of the sea…</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/in-the-deep-space-of-the-sea/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/in-the-deep-space-of-the-sea/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 31 Aug 2021 16:35:05 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Curaçao]]></category>
		<category><![CDATA[Exploring]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8783</guid>

					<description><![CDATA[“Dit gaat niet goed”, denk ik in mezelf. Met mijn ogen stijf gesloten word ik op 5 meter diepte door het water gesleurd. De bedoeling is dat ik samen met mijn instructeur van a naar b zwem en ik dan mijn snorkelsmasker weer opzet en leegblaas. Het masker houd ik krampachtig in mijn handen voor me uit; als een oud vrouwtje die haar handtasje wil beschermen. Mijn hart begint te bonken. Mijn ademhaling gaat steeds sneller. Dit mag niet volgens de theorie; heb ik gisteren nog geleerd. Ik schud mijn hoofd, wuif één hand. Onderwater oogt dat alles in slow motion, maar ik doe het toch echt resoluut. Dit is een noodsein! Hans, de duikinstructeur, merkt het direct en pompt met een paar drukken op de inflators beide jackets op. Snel schieten we samen naar boven en drijven. Ik open mijn ogen. Ze zijn alsnog zout geworden, maar dan van tranen. Ik baal. Een paar keer diep ademhalen en ik laat me weer onderdompelen. We gaan tot 18 meter diepte… Langgekoesterde wens Nog voordat we op wereldreis vertrokken beloofde Niels me een duikcursus. Dit is iets wat ik al heel lang wil doen, maar liever niet in ons kikkerlandje net als Niels twintig jaar geleden. We besloten dit ergens in de Carieb te doen. Niels doet met me mee, want zijn duikkennis is vanwege al dat zeilen iet wat verwaterd. In Martinique hebben we al prachtig gesnorkeld en gefreedived, maar de Franse taal leek ons niet zo´n goede basis voor een duikcursus. Het oefenen met oren klaren daarentegen wel. Dus na al dat watergetrappel is een duikcursus in Curaçao in vele opzichten perfect: de Nederlandse taal, wederom een langer verblijf en &#8211; last but not least &#8211; de onderwaterwereld is hier minstens zo prachtig! Nieuwsgierig om te duiken Op slechts 5 minuten dinghy-afstand vinden we duikcentrum CURious2DIVE. We maken een praatje met eigenaar/instructeur Hans Pleij; puur ter oriëntatie. Nog voordat ik terug kan krabbelen hebben we ons ingeschreven voor een driedaagse duikcursus: SSI Open Water. Het fijne aan deze school is niet alleen dat het voor ons zo dichtbij is, maar ook dat Hans met maximaal 4 cursisten duikt. Geen massale bedoening dus. En met een beetje geluk zit het klasje niet vol en hebben we privéles. De 5 duiken staan direct de week erop al gepland en we kunnen nagenoeg direct starten met de onlinetheorie. Gewoon vanaf ons maantje. We dompelen ons een week lang helemaal onder en absorberen de lesstof als een zeespons. De theorie – 10 Funfacts Onze planeet bestaat uit 72% water Waterplanten zorgen voor 85% van onze zuurstof Koraal bestaat uit heel veel organismen; er zijn zachte – en harde koralen Koraal mag je niet aanraken, want dan beschadig je de slijmlaag en je kunt jezelf bezeren Met de SSI Open Water mag je tot 18 meter diep duiken Na een uur duiken verbrand je 600-700 calorieën; gelijk aan een uur joggen! Je mag nooit direct naar boven gaan bij dieper dan 5 meter vanwege stikstof in het bloed Oren klaren kan door je oren te klikken, je kaak te bewegen of zachtjes met je neus dicht te blazen Met gebarentaal kun je tijdens een duik elkaar het hoognodige duidelijk maken Je moet altijd met een buddy duiken If you´re able to breathe, you´re able to dive! De praktijk Een van de eerste lessen is het klaren van je duikbril. Oren klaren kunnen we al, maar de duikbril klaren is nieuw voor mij. Nu was ik tot een half jaar geleden nogal een paniekvogel in de zee. Het lukt me niet eens mijn snorkel leeg te blazen, kreeg altijd een slok zout te veel binnen en kramp in mijn voeten. Zo´n type ja. Dus deze duikcursus is voor mij echt ver uit mijn comfortzone. En dat blijkt maar weer. Hans doet het voor, Niels volgt. Mhh, fijn zo´n miniklasje, nu ben ik al aan de beurt. Ik druk de bovenste rand van mijn bril tegen elkaar en laat er wat zeewater in sijpelen. De oplossing: adem door je mondautomaat in, druk met twee wijsvingers op de bovenrand van je bril, kantel met je duimen de onderrand naar voren, blaas door je neus uit en plaats de bril terug. Klaar is Kees. Het klinkt zo simpel. Ik weet niet precies hoe, maar mijn neus was alsnog gepekeld. Next level Hans spreekt me voor het eerst serieus toe: “Je verzet je tegen het zeewater; je moet accepteren dat je holtes zout worden”. En deze oefening moet uitgerekend ik onder de knie krijgen, want volgens Hans heb ik een “beperking”. Vanwege mijn brede lach, is de kans dat er plotseling water in mijn bril komt veel groter dan bij anderen. Laat Hans nu ook gespecialiseerd te zijn om les aan gehandicapten te geven, dus dan moet het toch wel goed met mij komen?! De next level is om deze truc op 5 meter diepte te doen en dan de bril helemáál af. In de praktijk kan het namelijk zomaar gebeuren dat je een trap of een por van een andere duiker krijgt en je bril verliest. En dan moet je kunnen handelen zonder in paniek te raken. Dus, paniekaanval: check. Poging twee, dit keer met ogen open: check! Lucht- en snotbellen En dan zijn we ineens op 18 meter diepte. We zweven boven een enorme muur van gekleurd koraal met daarin de mooiste vissen, planten en andere organismen waar ik het bestaan niet van wist. Het voelt alsof ik me IN het aquarium van mijn opa verstopt heb; waar ik altijd mijn wipneusje tegen het glas aan drukte. Dat was nog veilig. Maar dit is zoals het hoort te zijn. De vissen zwemmen vrij en wij zijn te gast. Onze flessen zijn nog iets meer dan een kwart vol en dat betekent dat we langzaam naar boven moeten. Onderweg zie ik voor het eerst een zeepaardje. Hans wees ons erop. Met het staartje om een takje koraal gekruld hebben we extra tijd voor verwondering. Ik glimlach, mijn...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/in-the-deep-space-of-the-sea/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>20</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Dushi Curaçao</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/dushi-curacao/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/dushi-curacao/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 14 Aug 2021 14:50:52 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Curaçao]]></category>
		<category><![CDATA[Exploring]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8769</guid>

					<description><![CDATA[In de verte hoor ik een onbekend gefluit. Langzaam ontwaak ik uit een diepe slaap na vier gebroken nachten op zee. Waar ben ik? Wat fluit er zo mooi? Het blijkt een Turpiaal (of Troepiaal) te zijn. Ze brengt me het instant gevoel, zoals ik me als kind herinner, wanneer het op de een op andere dag zomer is geworden. Ik spring uit bed. Correctie: ik kruip uit bed en spring in de kuip. Het vogeltje is grotendeels zwart en fluit uit volle felgele borst. Ons maantje ligt voor anker in de grootste baai van Curaçao: het Spaanse Water. Met dit nieuwe eiland is er dus weldegelijk een nieuw seizoen aangebroken. En niet alleen qua omgeving, maar ook qua gezelschap. Naast Fransozen worden we nu omringd door Amerikanen, Canadezen, Zwitsers, Italianen, Duitsers en een handjevol Nederlanders. Sommige kennen we al lang via social media. Ik grijns: “We krijgen het nog druk!”. De entree van Curaçao De eerste dagen moeten we aan boord blijven – in Quarantaine – totdat we twee negatieve testresultaten binnen hebben. Want dat is positief. De test zelf was wederom noemenswaardig. De kustwacht riep ons een paar mijl voor entree van Curaçao op via de marifoon: “Black Moon, what is your intention?”. Niels antwoord dat we graag toestemming willen om het Spaanse Water op te gaan. Dan volgen er nog een paar vragen. Ja, we hebben ons vooraf aangemeld. En ja, we hebben twee negatieve testen vanuit Martinique op zak. Of we ook zijn ingeënt wordt niet naar gevraagd en later blijkt het ook geen verschil te maken&#8230; We krijgen toestemming om binnen te lopen en moeten de Coast Guard volgen. De smalle vaargeul brengt ons naar het Spaanse Water. “Zoek hier maar een plekje om te ankeren”, zegt een van de acht zwaarbewapende opvarende, “dan komen we zo langszij”. Zenuwachtig bestuderen we de krappe plek vol ondieptes… ^De Kabrietenberg (geitenberg) met uitzicht op Spaans Water en de Kabrietenbaai (geitenbaai) met Black Moon in het midden Door de neus geboord “Ik denk dat we liggen”, zegt Niels. “Voor nu althans”. De Coast Guard komt langszij en is bijna even lang als ons maantje. Dus er liggen twee boten aan één anker, terwijl de golven in de baai witte kopjes tonen. Paspoorten en bootpapieren worden ingenomen, er moeten alsnog een boel formulieren ingevuld worden en dan komt er ineens een witte jas tevoorschijn. Onze negatieve testresultaten zijn ouder dan 72 uur, dus vinden ze dat we opnieuw getest moeten worden. Zucht. Ik wil nog protesteren dat we zeilend onmogelijk binnen 72 uur hier konden geraken en dat we met niemand anders in contact zijn geweest en … Laat ook maar, de geldmachine rinkelt. We kunnen (lees: moeten) zelfs direct de 120 euro pinnen. Dat de wattenstaafjes boord aan boord, terwijl er 25 knopen wind op de neuzen beukt, in onze neuzen worden geboord voor ons niet bepaald een money-well-spend-situatie is, houd ik ook nog maar even voor me. Gezellig in quarantaine Aangezien we op een vrijdag zijn gearriveerd krijgen we waarschijnlijk pas maandag de testresultaten. We besteden de tijd nuttig door bij te slapen en schoon schip te maken. Tussendoor krijgen we bezoek van een aantal buren. De Coast Guard zei dat wij niet van de boot mogen. We bewegen gewoon met de regels mee. Op maandagochtend ontvangen we e-mail. Mijn negatieve testresultaat is binnen, maar die van Niels is nog niet bekend. Hmm. We vergeten de tijd en voordat we het weten zitten we wederom met vier man sterk aan een gezellige borrel. “De Coast Guard komt onze kant op”, zegt Niels. Ik probeer ons bezoek nog naar binnen te drijven, terwijl ik mijn e-mail tig keer ververs. Ze zijn te vlug bij ons en betrapt staren we alle vier naar de zwaaiende formulieren. “Jullie zijn allebei negatief”, beginnen ze positief. “Maar wanneer hebben jullie daar eigenlijk bericht over gehad?”, klinkt het wat negatiever. Fieuw, de mail is binnen! “Oh vanmiddag al, en hebben pas daarna onze vrienden bericht. Danki, Dushi!” ^ Willemstad bezoeken is als lopen op een regenboog, deze gekleurde huisjes grenzen aan de Sint Annabaai Gezellig inburgeren Dat de resultaten negatief zijn betekent niet dat de gele Quarantainevlag al naar beneden kan. De eerstvolgende stap is richting Willemstad: paspoorten ophalen, ankervergunning kopen en inklaren bij de douane. De eerste twee loketten zitten aan de New Wharf en de laatste in een chic kantoor bij Punda, met uitzicht over de Sint Annabaai. Maar geen van drie zijn op loopafstand. De bemanning van Choctaw neemt ons op sleeptouw in hun huurauto. De formaliteiten zijn zo gedaan, dus nemen we een toeristisch route. “Hier kun je vers brood halen, hier een fijne supermarkt, hier de nautische winkel, hier de zeilmaker, hier de groentemarkt. Loempia, iemand?”. Jawel, voor een cruiser is dit héél toeristisch. Een cruiser wil eerst de basale zaken weten te vinden. Inburgeren zeg maar. Eilandgevoel Nog meer dan Martinique geeft Curaçao echt een Caribisch eilandgevoel. Gekleurde huisjes, vrolijke mensen en alles en iedereen wordt Dushi genoemd. In het Nederlands met locals kletsen maakt ook dat we ons al snel thuis voelen. Dat eilandgevoel werd bevestigd toen we met onze 20 kg zware waszak langs de weg in de brandende zon naar een wasserette liepen te zoeken en er een auto stopte: “Willen jullie een lift?”. Inclusief airco. Chill! Nadat de was is gedaan en we het watertappunt weten te vinden, maken we een roadtrip tot aan het Westpunt van het eiland. Weer een paar dagen later besluiten op ons gemakje Willemstad te verkennen. “De bus zal nu toch wel een keer moeten komen”. Een uur later stijgt de hitte en daalt ons geduld. We trekken de stoute slippers aan en besluiten te liften. Daar hebben we immers goede ervaring mee… ^Dushi Flamingo&#8217;s, Dushi muurschildering en Cadushi (van deze cactus maken ze een slijmerige soep) Hitchhiken Na zo´n tien auto´s keert er een ietwat gare auto met piepende banden om en pikt ons met juichende gebaren op. Uit solidariteit juichen we mee. Echter, we hadden...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/dushi-curacao/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>9</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Hoge pieken, diepe dalen</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/hoge-pieken-diepe-dalen/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/hoge-pieken-diepe-dalen/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 12 Jun 2021 15:01:46 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Exploring]]></category>
		<category><![CDATA[Martinique]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8685</guid>

					<description><![CDATA[“Wacht eens even…”, hijg ik al klimmend. “Volgens mij is het een speciale dag vandaag!”. “Volgens mij is het iedere dag een speciale dag”, merkt Niels droogjes op terwijl de zweetdruppeltjes over zijn gezicht parelen. Jawel, we wonen precies een jaar aan boord van Black Moon. Ruim twee uur later zijn we op nagenoeg het hoogste punt van Mount Pelée aanbeland. “Kijk, daar kun je Saint-Pierre zien liggen”, wijst Niels. Ons maantje is slechts een stipje op de horizon, niet met het blote oog waarneembaar. Een paar seconden later zitten we alweer in de wolken. Een mooi moment om te evalueren: wat zijn de top-3 hoogte- en dieptepunten van afgelopen jaar?  Hoogtepunt 3: persoonlijke ontwikkeling Dit soort momenten, zoals we hier nu op de vulkaan zitten, zijn letterlijk en figuurlijk hoogtepunten. Maar ook alle dingen die we voor het eerst gedaan hebben: de vissen die we aan boord gehengeld hebben, het speervissen onder water, het steeds dieper kunnen freediven, de vele reparaties die we zelf hebben verricht, het zelfredzame&#8230; Dus ja, best veel om op te noemen en lastig om een keuze te maken wat dan de hoogste piek was. Laten we het op ´persoonlijke ontwikkeling´ houden, waarbij je soms behoorlijk uit je comfort zone moet stappen. En dat voelt uiteindelijk heel goed! ^Niels heeft een langoustine gevangen met de speergun, Greetje leert ook freediven en speervissen en bereikt voor het eerst 7 meter diepte.  Hoogtepunt 2: buiten Europa Een wat concretere mijlpaal: de aankomst op Kaapverdië. Dat had niet zozeer met dit specifieke eilandengroep te maken, maar vooral met het feit dat we in Afrika waren aangekomen en dat Europa dus definitief achter ons lag. Voordat we Nederland verlieten, wisten we helemaal niet hoe ver we zouden geraken. Zelfs een bestemming als Engeland leek op dat moment nog onzeker, sterker nog, was tot een week voor vertrek nog onmógelijk. En vijf maanden later waren we “gewoon” in Afrika! Hoogtepunt 1: de Atlantische oversteek Stipt op nummer 1 staat de Atlantische oversteek. Al vanaf vertrek uit Nederland is dit een soort van eindexamen waar iedereen naartoe leeft. De Golf van Biskaje en de tochten naar de eilandengroepen Madeira en Canarische eilanden zijn mooie voorproeven; voor zowel het schip als de bemanning. Maandenlang is iedereen druk bezig met reparaties, toevoegingen, aanpassingen, bevoorradingen, planningen en mentale ondersteuningen. De Atlantische oversteek is een hot topic onder de cruisers, welke de saamhorigheid vergroot, want iedereen zit in hetzelfde schuitje. Eenmaal op open zee is het ieder voor zich. We zijn dan ook super trots dat we met vlag en wimpel geslaagd zijn! ^ Greetje op Mount Pelée Kom, laten we afdalen. Eens kijken of ons Maantje er nog goed bij ligt. Dieptepunt 3: kwetsbaar Dit soort momenten, zoals we hier nu op de vulkaan zitten, heeft ook een keerzijde. Want ondertussen kan er van alles misgaan. En dan hebben we het niet over ons eigen gestel; een struikel op de rotsen, waarbij we een enkel kunnen breken. Nou ja, dat wellicht ook. Maar dan hebben het vooral over ons schip. Wat als de wind ineens draait en het anker losraakt? Wat als de boot leeggeroofd of geheel gejat wordt? Wat als die ene afsluiter verder gaat lekken, de boot water maakt en zinkt? In elk geval zijn we in één klap alle onze bezittingen kwijt. Reis voorbij. Dat soort uitkomsten. Dus ja, we zijn heel kwetsbaar en dat is soms doodeng. ^ Niels op Mount Pelée Dieptepunt 2: geen vanzelfsprekendheid Met het bovenstaande gegeven kun je je dus wellicht voorstellen dat alles extra aandacht behoeft. Je gaat niet zomaar even van boord, daar moet je over nadenken. Je kunt niet zomaar even alles uit de kast trekken, daar moet de ander het enigszins mee eens zijn. Je gaat niet zomaar de laptop opladen, dat moet de accu toelaten. Je gaat niet zomaar spullen in een kastje wegstouwen, dan kan het zomaar kapot gaan tijdens het zeilen. Je gaat niet onbeperkt plonzen, dan is het douchewater er zomaar binnen een paar dagen doorheen. Je gaat niet zomaar een broodje afbakken, dan wordt het binnen nóg heter. Je gaat niet zomaar even lekker naar het strand, dan zit de dinghy vol zand. En ga zomaar door… Niets is vanzelfsprekend. ^We hebben ons ankergerei geüpgraded: een nieuw ankerketting (de vorige was na 1 jaar al 8% dunner geworden en ondanks de lijnolie behandeling zeer verroest) en een dekdoorvoer naar de ankerkluis (hier is vooral Greetje héél blij mee! Zie ook flessenpost Ansichtkaart-ankeren). Dieptepunt 1: vergankelijkheid Stipt op nummer 1 staat dan ook de vergankelijkheid. Ja, we hebben de dooddoeners voor vertrek heus wel gehoord: “Alles is al kapot, maar je weet nog niet wanneer” en “Don´t fix it, when it ain´t broken”. We willen het eigenlijk niet toegeven, maar het is zo waar. En we voegen er nog eentje aan toe: “Repareer het één en het gaat ten koste van het ander”. Toch hebben we &#8211; op een gescheurd zeil en een motor die ons op moment suprême in de steek liet na &#8211; nog geen echte dieptepunten meegemaakt. Alleen hadden we niet verwacht dat zon, zout, zand, vocht en wind zó ontzettend vernietigend kunnen zijn. Het is een continu gevecht tegen de elementen. En het doet ons beseffen dat ons maantje, net als ons eigen leven, vergankelijk is. Maar als we er gaandeweg mee leren omgaan, wordt het zowaar een hoogtepunt!  ^Panorama view Mount Pelée ]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/hoge-pieken-diepe-dalen/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>15</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
