<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Europa &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<atom:link href="https://www.sailingblackmoon.nl/category/europa-reizen/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<description>Sailing Black Moon</description>
	<lastBuildDate>Sun, 26 Oct 2025 09:10:51 +0000</lastBuildDate>
	<language>nl-NL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.7.5</generator>

<image>
	<url>https://www.sailingblackmoon.nl/wp-content/uploads/2026/04/cropped-dji_fly_20250830_131936_387_1756549664027_photo_optimized-scaled-1-32x32.jpg</url>
	<title>Europa &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Het roer in eigen handen</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/het-roer-in-eigen-handen/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/het-roer-in-eigen-handen/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 03 Sep 2025 13:50:20 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Boek]]></category>
		<category><![CDATA[Europa]]></category>
		<category><![CDATA[Schippersklus]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.sailingblackmoon.nl/?p=10289</guid>

					<description><![CDATA[‘Waar precies is het misgegaan?’ – een typische vraag die we elkaar tijdens onze reis al veelvuldig gesteld hebben. En nu rijst deze vraag weer, zodra we terug op Lefkas aankomen. Dit keer met een spiksplinternieuwe boot, maar waar nog van alles mis mee is. Het idee: een korte stop ter voorbereiding op de tocht door de Rode Zee naar de Malediven. We strijken neer op een Taverne voor een eindevaluatie en verheugen ons in ieder geval op morgen, dan gaan we Black Moon bezoeken. Acht maanden staat ze al op de werf en dit keer zijn we drie maanden weggeweest – ons ingezet voor een zeilproject die op papier perfect leek, maar in de praktijk één groot drama bleek. Laten we maar bij het begin beginnen… Zeilproject op papier Het zeilproject op papier was als volgt: een zeilkennis van ons, in dit verslag Theo genaamd, zou ergens op de Middellandse Zee een tweedehands schip kopen, groot genoeg voor tien personen, en vervolgens op de Malediven een charterbedrijf opzetten. De opdrachten van Niels en mij waren drieledig: 1) de boot helpen gereedmaken voor een tocht van vijfduizend mijl én om er gasten op te laten verblijven; 2) de boot van de Middellandse Zee door o.a. de Rode Zee naar de Malediven te transporteren; 3) als vaste schipper/bemanning de charterboot onderhouden en er met gasten op de Malediven mee rondvaren. De honorering was ook drieledig: 1) een maandelijks bedrag om ons aan boord te houden – letterlijk en figuurlijk – inclusief bootonderhoud; 2) een vast bedrag om de boot naar de Malediven te varen; 3) een percentage van iedere boeking aan gasten. Dan nu de praktijk… Na een uitgebreide zoektocht naar een geschikte boot heeft Theo uiteindelijk besloten een spiksplinternieuwe boot te bestellen. In eerste instantie dachten we ‘interessant!’, maar deze keuze komt met nogal wat onvoorziene consequenties: langere levertijd, hogere kosten en vooral een intensievere voorbereidingstijd. De Jeanneau Sun Oddysey 490 werd uiteindelijk vier weken later dan gepland opgeleverd en blijkbaar is zo’n schip dan bij lange na nog niet gereed om ermee te varen. Deze moet namelijk door de desbetreffende dealers geïnstalleerd worden. Theo hield ons voor om deze commissioning met zes personen te doen – hij en zijn vrouw, de twee Jeanneau-dealers en wij twee – met zes man, zo´n twee weken werk. Zo wordt een zeiljacht opgeleverd, volledig in plastic folie verpakt en alles moet nog geïnstalleerd worden Maar bij aankomst in Frankrijk zijn er helemaal geen dealers. Het hek van de werf wordt achter ons gesloten en stap voor stap worden onze grenzen overschreden. Midden in een hittegolf maken we dagen van twaalf uur. ‘We’ zijn voornamelijk Niels ik, want Theo zit merendeel binnen aan zijn laptop voor zijn IT-bedrijf en zijn vrouw aan de telefoon met hun twee kinderen. En die twee dealers? Die zijn nooit gekomen. Ter verduidelijking: vanaf de dag van aankomst zijn we allemaal aan boord ingetrokken – zelfs het plastic moest nog van de matrassen afgehaald worden, zo nieuw! Maar het resulteert in een ‘verbouwen met de winkel open’, zeg maar. Koken, slapen, klussen, continue rommel maken, opruimen, alles loopt door elkaar. En om het nog erger te maken: de twee kinderen zijn na een week ook nog aan boord gekomen. Nu liggen er vier mensen binnen te vegeteren, terwijl Niels en ik het zware werk doen – letterlijk voor spek en bonen, want zo´n intensieve klus was niet de deal. We sturen dus maar een extra factuur ter compensatie… Klussen tijdens een hittegolf De installatie Een greep uit de installatie (plus vreemde gesprekken): Onderwaterschip: schuren, schilderen, gaten boren en zeekranen plaatsen – prima. Of we ook “even” een boeg- en hekschroef kunnen inbouwen… ´Uh, hoe dan?´ Mast horizontaal en vervolgens staand tuigen – Niels: ´Er zit een knik in de mast´, Theo: ´Oh dat trekt tijdens het zeilen vanzelf wel recht.´ Een spiksplinternieuwe radardome van 1.500 euro installeren – of we ook even een camera van 15 euro erop kunnen monteren. ´Serieus?!´ En bij iedere handeling komt Theo met de vraag: ‘Weet je wel zeker dat het zo moet? Wacht, ik vraag het even aan Chat-GPT!’ En natuurlijk komt Chat-GPT met een andere ideeën, waardoor de klus uitgesteld of zelfs helemaal opnieuw gedaan moet worden. Zo vaak dat we er gek van worden en Niels antwoordt: ‘Heeft Chat-GPT zelf ooit een boot gehad? Nee? Nou, dan doen we het alsnog op mijn manier!’ Iedere dag vraag ik naar de status van bijboot, buiskap en zonnetent. Antwoord: ´Daar is momenteel geen geld voor…´ ´Dus je verwacht van ons dat we een tocht van vijfduizend mijl afleggen, volledig blootgesteld aan de elementen? Ook zonnepanelen, airco, generator en watermaker komen op de lijst van 2026 te staan. En noodvuurpijlen? Theo: ´Dat is zó ouderwets, er is internet (Starlink) aan boord!´ Geen plan B Na vier lange weken is de boot nog bij lange na niet af. En de tijd om, via de Middellandse Zee, de Rode Zee, de Golf van Aden en de Arabische Zee, voor oktober op de Malediven aan te komen begint te dringen. Op mijn vraag ‘Wat is plan B?’ reageert Theo: ‘Er is geen plan B en komt geen plan B!’ Op Niels’ opmerking ‘Heb je die recente aanslagen op de Rode Zee gezien?’ wordt enkel gereageerd: ‘Oh ja, we moeten de drone nog instellen voor plaatjes op Instagram.’ Op ons voorstel qua route met mogelijke schuilhavens en -baaien wordt woestijndroog gezegd: ‘Jullie mogen nergens stoppen, want dat wordt niet door de verzekering gedekt.’ Conclusie: hij verwacht nu dat we duizenden mijlen non-stop door een hoog risicogebied afleggen &#8211; met een boot die niet af is en waar nog geen enkele mijl mee gevaren is… Twee dagen voor vertrek zijn de buiskap, zonnetent en bijboot toch nog aangekomen Geen testvaart Met letterlijk nul motoruren en nul zeemijlen op het log vertrekken we vanuit Port Napoleon in Frankrijk voor een duizend mijl naar Lefkas in Griekenland, want anders zitten we hier nog weken langer gevangen. Eén troost: zeilmaatje Eefje...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/het-roer-in-eigen-handen/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>12</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Warm bad</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/warm-bad/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/warm-bad/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 12 Jan 2025 10:24:29 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Europa]]></category>
		<category><![CDATA[Flessenpost]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=10157</guid>

					<description><![CDATA[“Een hete douche zou wel fijn zijn hè?” Het regent. Het waait. Het grauwt. De winter in Griekenland hebben we toch wat onderschat. Zodra de zon heel even verlegen tevoorschijn komt, zo rond het middaguur, trek ik gelijk de fles shampoo uit de kast om een koude dekdouche te nemen. Even in de zon opdrogen en dan weer naar binnen om te studeren. Over een aantal weken heb ik mijn herkansing en tussendoor krijgen we familiebezoek. Niet lang daarna vliegen we zelf uit voor een grote tour langs familie en vrienden; na vier jaar hebben we namelijk nog altijd niet iedereen gezien. Dat belooft een warm bad te worden! Of in ieder geval een dagelijkse warme douche… Ik sla zo hard als ik kan. Alle frustraties van het praktijkexamen moeten eruit. “Deze is voor de examinator”. Bam! De stok zwiert in de lucht, het regent olijven. We zijn bij een vriend van een vriend om te helpen met de jaarlijkse olijvenoogst. Na de RYA-cursus waren we toe aan even iets totaal anders; even van de boot, in het groen, andere taken, ons lichaam laten werken, en vooral onze gedachten verzetten. Het leek ons ook wel romantisch om olijven in Griekenland te plukken, wie wil dat nou niet? Awel, dat hebben we geweten. Het is keiharde arbeid. We mengen ons tussen 12 Albaniërs, het vaste team dat ieder jaar seizoenswerk doet. Ze werken 12 uur per dag en slapen gezamenlijk in een schuur waarvan we dachten dat er vee werd gehouden, of op z´n minst de opslag was. In het stalletje ernaast is een toilet met een warme douche, dat dan weer wel. Hashtag wintertijd Na twee lange werkdagen, en 300 kratten olijven, dragen we het stokje al over. Onze lijven voelen zwaar, maar mijn hoofd des te lichter. Het is tijd om me weer te gaan bezigen met nautische termen en berekeningen. Daarbij komen mijn vader en zijn vrouw op bezoek. Ze verblijven in een mooie villa &#8211; met warme douche &#8211; op loopafstand van onze ankerbaai. Met hun huurauto kammen we samen zowat heel Lefkas uit, van traditionele bergdorpjes tot en met de toeristische westkust, waar momenteel niet badgasten maar katten het straatbeeld domineren. Ook op vaste land toeren we via kustwegen langs ruige rotsformaties, op zoek naar iconische vissersdorpjes met de lekkerste Tavernes. Correctie: … op zoek naar een taverne die überhaupt nog open is. Hashtag wintertijd. En ondanks de regen is het een superleuke vakantie. Samen dingen beleven en herinneringen maken, dat is waar het om gaat. Herkansing Op de achterbank ligt steevast een studieboek. Ik kom er niet onderuit. Volgende week is mijn herkansing. Eenmaal terug aan boord wordt de theorieles meteorologie meteen in de praktijk gebracht. Een lagedrukgebied houdt ons in Nidri, dagen regent en dondert het. In plaats van varen leen ik een auto van mijn bootbuurvrouw om bij de zeilschool te geraken. Wanneer ik de baai van Sivota inrijd is deze haast onherkenbaar. Alle tavernes en souvenirwinkeltjes zijn gesloten. Slechts twee boten liggen nog aan de kade: dé lesboten van Ionianmode. “Welkom terug aan boord” zegt Nik. Ik schuifel voorzichtig over de gladde loopbrug (passerelle voor gevorderden). Bij binnenkomst besef ik pas dat het theorie-examen niet in het leslokaal maar hier aan boord wordt afgenomen. Op een boot waar vier mannen de afgelopen vijf dagen in de zeikende regen hun praktijkweek hebben afgelegd. Benauwd, bezweet, bedompt &#8211; ik weet niet welke term het beste past, maar neem vrolijk plaats aan de vochtige tafel en ga ijverig aan de slag. Ik begin met de oefening waarvan ik verwacht de grootste kans van slagen te hebben: Course to Steer en Estimated Position. Gevolgd door Tidal Height en Secondary Port. “Die laatste klopt niet helemaal, er zijn meerdere manieren om het te berekenen, ik doe het zo”. Ik zeg ja en amen, snap er nog minder van nu, maar prijs hem de lucht in. Het is namelijk beter smeren met olie dan met azijn. Tijdens de speed quiz herken ik iets geinigs van de vorige keer: zolang ik “warm” zit, ademt hij consistent. Maar zodra ik de mist in dreig te gaan, stokt zijn ademhaling. De meeste vragen beantwoord ik vlot en zelfverzekerd, maar dankzij de ademdetector scoor ik een 100%! “Gefeliciteerd, nu durf ik gerust bij je aan boord te stappen.” Ik adem diep uit, sjees zo over de passerelle naar buiten en adem weer diep in. Een week later meldt waterkaartenmaker Imray dat ze stoppen met het produceren van waterkaarten en volledig overgaan op digitale navigatie. Een koude douche voor Black Moon Winterslaap Om dit te vieren maken we op klaarlichte dag een fles prosecco soldaat. De dagen erna beginnen de voorbereidingen op de winter. Black Moon gaat eruit. De kant op. Op het droge. In winterslaap. Voor minstens drie maanden. Bewapend met een hogedrukreiniger en schraper verwijderen we alle pokjes en algjes van de bodem. We zijn de allerlaatste boot in het Tetris-veld. En als het goed is, zoals het er nu naar uit ziet, gaan we ook als allereerste er weer in. Afhankelijk hoe de bootklussen verlopen en wat we verder voor kansen tegen gaan komen. We pakken onze koffers en sluiten de kajuitdeuren voor een hele maand. Winterwonderland Wanneer ik de luiken op onze logeerkamer open, zie ik drie hertjes in de verse sneeuw schuifelen. We zijn in Zweden, bij onze (schoon)ouders, en worden meteen verwend met een vers pak sneeuw. Ondanks de winter-schemer-tijd piept de zon zelfs een paar uur per dag over de heuvel zo de tuin in. Dankzij de reflectie op de sneeuw bevinden we ons werkelijk in een winterwonderland. Wat hebben we dit gemist! En wat een feest om Wim &#38; Andra na zoveel jaren weer te zien. Twaalf dagen rijgen aaneen, gevuld met hout hakken, vuurtjes maken, keramieken, sneeuwwandelingen en “dia-avonden” over onze reis. Onze winterexpeditie eindigt in Noorwegen, bij zeilvrienden die we aan de andere kant van de wereld hebben ontmoet en maandenlang onze buren op Moorea waren. Nu twee jaar later is onze...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/warm-bad/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>5</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>De boot gemist</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/de-boot-gemist/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/de-boot-gemist/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 26 Aug 2024 08:13:32 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Europa]]></category>
		<category><![CDATA[Italië]]></category>
		<category><![CDATA[Schippersklus]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=10089</guid>

					<description><![CDATA[“Waarom doen we het nou ook nooit eens normaal?” Gefrustreerd sla ik de autodeur dicht. Het wiel eronder rookt. Tot Kroatië zijn we gekomen. Net over de grens moesten we een noodstop maken, omdat de tot-twee-keer-toe vervangen lager wéér vastliep. En dit keer is het menens. “Oké er is hulp onderweg” zegt Niels hoopvol. “Waren we maar gewoon met het vliegtuig gegaan” begin ik weer te peinzen. Boven op het dak ligt een reservewiel en twee mountainbikes. De achterbank ligt bezaaid met kleding, nieuwe opbergboxen, de buitenboordmotor en nog meer spullen waarvan we nu denken “hadden we dat nou echt nodig?” Maar bovenal vlieg ik over twee dagen vanuit Griekenland naar Italië voor een allereerste betaalde schippersklus. De vraag is dus: ga ik de boot missen? Twee uur later komt een sleepauto ons ophalen. Weer een uur later wordt onze Malaka voor een gesloten garage afgezet. Nog eens vier uur later komt de desbetreffende monteur. We kunnen elkaar niet verstaan, maar zijn non-verbale taal begrijpen we al te goed: een uur lang wordt er met wenkbrauwen gefronst, met een hamer geramd, met het hoofd geschud en geijsbeerd. Hij gebaart ons verderop te gaan lunchen en verdwijnt zelf met zijn auto. Weer een uur later komt hij terug van de sloop met een roestige, halfvergane, naaf. Acht uur later zijn we weer onderweg! Op de sleepwagen &#124; Op de brug &#124; Naaf en lager vervangen Terug in Griekenland We vervolgen onze route in omgekeerde volgorde als de maand ervoor. De Balkan is een mooie en rustige route, zonder de tolpoortjes zouden we amper hoeven te remmen. Dat is ook precies het doel om de naaf en lager te sparen. Naast het raam dat niet open kan hebben we er nu dus een tweede handicap bij: op de motor afremmen en uiteindelijk met de handrem tot stilstand komen, nét daar waar de portierdeur op een kiertje kan om de nodige centjes tegen bonnetjes te wisselen. Bij ieder tolpoortje en tankbeurt groeit het vertrouwen terug dat we Griekenland gaan halen. Na veertig uur rijden we Lefkas binnen. De Malaka brengt ons naar de thuishaven alsof er niets is gebeurd. Sjouwen en stouwen Met een reeds opkomende zon sjouwen we snel alle spullen naar de boot. Gelukkig staat er juist vandaag een briesje. Maar om alles weg te stouwen voordat het te heet is, gaat nooit lukken. “Waar laten we het allemaal” wisselen we elkaar voortdurend af. De zorgvuldig geselecteerde kleding en schoenen die we nog in ons familiehuis hadden liggen, lijkt in deze hitte volledig misplaatst. En over de ruimte nog maar te zwijgen. Na een maand is het ook hoognodig om het onderwaterschip te schrobben en de watermaker te draaien. De twee dagen vliegen zo snel om dat, voordat ik überhaupt heb kunnen landen, ik alweer opstijg richting Sicilië. Bij de tweede vlucht stap ik wel achterin &#124; Vlucht vertraagd vanwege slecht weer Eerste schippersklus “Je bent een beetje zenuwachtig he?” plaagt Niels me nog in de auto wanneer hij me naar het vliegtuig brengt. “Ja, maar meer vanwege het vliegen dan het varen”. Ik heb namelijk nog nooit alleen gevlogen, en nu heb ik er gelijk drie in één trip. Bij de eerste vlucht bega ik dan ook meteen een blunder. Rij 30C staat er op mijn boarding pass. Braaf sluit ik aan in de rij en oefen mijn “Buona Sera” op de eerste de beste stewardess om me vervolgens door het héle gangpad heen te excuseren, net zo ver tot ik de achterste stewardess tegen het lijf loop. Rij 30 blijkt de állerlaatste. Of ik hulp nodig heb? Verhit wijs naar mijn stoel en zij naar de achterdeur, waar ik dus ook doorheen had kunnen komen. Dan zegt ze met zo´n heerlijk Italiaans accent: “Ah, what can I say? It´s experience”. Ik verzwijg maar even dat ik onderweg ben voor een co-schippersklus om een jacht van Sicilië naar Sardinië te zeilen. De boot gehaald “Ik heb blijkbaar een abonnement op langzaam reizen” zeg ik tegen Waldemar, de desbetreffende schipper en eigenaar van de Nederlandsevloot.nl, wanneer we elkaar op de kade in Sicilië ontmoeten. Door de ene vertraging na de ander heb ik er, van kajuitdeur tot kajuitdeur, maar liefst twintig uur over gedaan. Maar ik heb de boot gehaald, daar gaat het om! Waldemar wijst me mijn privé hut en na een halve nacht diepe slaap gaan we aan de slag. Morgen komen de gasten namelijk al en dan gaan we ook meteen anker op. Hutten netjes maken, boodschappen doen, route plannen en elkaar wat beter leren kennen. De Catamaran, een Fontaine Pajot Athena 38, op Sicilië &#124; Waldemar, de schipper en eigenaar van de Nederlandsevloot.nl De schippersklus Via via vroeg Waldemar mij om samen met hem van Sicilië naar Sardinië te varen. Na jarenlang in Griekenland gecharterd te hebben, verlegt hij dit jaar zijn koers richting de Canarische eilanden. En gasten kunnen gewoon mee eilandhoppen. Dit zal zijn tweede nachtpassage ooit worden, en mijn allereerste ervaring op een catamaran. Samen vormen we vast een goed team, dachten we zo. Het Belgische gezin van vier is inmiddels aan boord. Iedereen wil helpen om het anker omhoog te halen, maar er kan er maar één aan het roer staan. Dat ben ik blijkbaar. En ik herinner me nu pas dat een cat niet één maar twee motoren heeft&#8230; “Meer naar stuurboord” roept Waldemar. Iedereen wijst mee naar rechts. “Nee, nu weer naar bakboord” Nu wijst iedereen naar links. De twee pookjes gaan op en neer, maar wat ik ook stuur, ik krijg de catamaran niet op de juiste positie. Dan maakt Waldemar een gebaar van “de rechterpook naar voren, de linkerpook naar achteren” en hopla, de boot maakt nu een zwier richting het anker! Op de volgende ankerplek krijg ik de smaak te pakken. Door de twee motoren met elkaar te laten communiceren kun je gewoon achtjes maken en pirouetjes draaien, wel gewoon op twee drijvers uiteraard. De laatste boodschappen worden gedaan en de watertank gevuld. We zijn er klaar...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/de-boot-gemist/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>9</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Thuiskomen</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/thuiskomen/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/thuiskomen/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 09 Jun 2024 13:59:32 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Europa]]></category>
		<category><![CDATA[Griekenland]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=10007</guid>

					<description><![CDATA[En dan ineens zijn we terug in Europa. Slechts vier dagen varen vanuit Egypte zien we een eilandje op de horizon, zoals we de afgelopen jaren zo vaak aanschouwd hebben. Een eiland met eigen gebruiken, een vreemde taal, lokaal voedsel, uiteenlopende geloofsovertuigingen of simpelweg onbewoond. Dit keer is alles anders dan anders. Maar ook weer zo bekend. Kreta, het eiland dat voor ons ligt, is nog maar 110 jaar onderdeel van Griekenland en daarmee Europees. En zodoende is het een land waar we onszelf niet als gast hoeven te voelen, maar er gewoon mogen zijn. Een werelddeel zonder restricties vanwege visum of geloof. Een wereld die ons zo bekend is, maar die we ook opnieuw gaan leren kennen. Met wijzere ogen. Met gepolijste idealen. Met nieuwe plannen… Griekse gastenvlag hijsen Inklaren in Europa Net voor het donker wordt, varen we de Marina van Agios Nikolaos binnen. Bekende zeilers wachten ons vanaf de steiger al op. Landvasten vliegen heen en weer, net zolang tot Black Moon veilig in haar box beteugeld ligt. Luidkeels vallen we elkaar in de armen, felicitaties worden uitgewisseld. “Welkom terug in Europa!” Gevoelsmatig zijn we de wereld rond, zijn we thuisgekomen. De Griekse man van de Marina vindt ons maar druk en gebaart dat we stiller moeten zijn. Voor we het weten zitten we aan boord bij onze Zweedse vrienden met in de ene hand een Grieks biertje en in de andere hand een bakje Griekse yoghurt. Hemels. De volgende dag begint de normale routine van inklaren. Een stempel in onze paspoorten – die overigens aan het verlopen zijn &#8211; is niet nodig. Wel moeten we onze boot aanmelden en er zijn een paar verschillen die nieuw voor ons zijn. Zo vereist onder andere Griekenland een uitgebreide bootverzekering. Wat ironisch is, want na vier jaar de wereld rondzeilen met enkel een WA´tje, zijn we vanaf nu weer volledig verzekerd! Ook vereist Griekenland een cruising permit, wat voor ons formaat boot slechts 33 euro per maand is. Wanneer ik eindelijk weer Euro´s uit de muur probeer te trekken, krijg ik een foutmelding “Uw bankpasje is verlopen”. Champagne moment! De zintuigen van Europa Wat ik het meest gemist heb aan leven in Europa, zijn de seizoenen. Volgens andere zeilers was het een week eerder nog lange-broeken-weer. Nu is iedereen opgetogen van de lentekriebels om vervolgens ´s avonds lekker onder een dekentje te kruipen. In de tropen raakte ik vaak bevangen door de hitte. Nu heb ik zoveel meer energie en kan ik ook weer echt genieten van de zon op m´n gezicht. “Hoor je dat?” zegt Niels, wanneer we ´s ochtends wakker worden. Koerende duiven, krijsende meeuwen, kwetterende zwaluwen in en rond de haven. Het zachtjes klapperen van lijnen langs de masten. Kerkklokken die subtiel luiden. Het zijn normale geluiden die na een tijdje niet meer zo opvallen, op de achtergrond verdwijnen, maar onze zintuigen staan nog op scherp. Met een big smile zitten we aan een groot ontbijt: Griekse yoghurt met aardbeien en eieren met spek. Overdag dwalen we door de smalle straatjes met ongelijke trappetjes, tussen witte huizen met blauwe luiken, langs terrasjes met rieten stoelen en karafjes wijn. Hondjes aan de lijn, drolletjes keurig in een zakje. Geurende bloembakken met lavendel en tijm worden afgewisseld door een zweem van zonnebrandcrème vanwege de eerste toeristen van het jaar. Ontblote lijven braden op het strand, fleurige jurkjes flaneren over de boulevard. Het is heerlijk om zo vrij over straat te lopen. Toch moeten we wennen aan de vele mensen en prikkels. Het leven in Griekenland is makkelijk, het zijn wij zelf die het moeilijk maken. De drukte zit nog vooral in ons hoofd. We moeten onthaasten, onszelf herhaaldelijk vertellen dat we in veiligheid zijn, dat we mogen vertragen, dat we even niets hoeven. Dat we thuis zijn. Vertragen Want thuis is op onze boot, waar dan ook. Maar je echt thuis voelen is ook pas als je veilig en op je gemak bent. En dat was de afgelopen maanden niet het geval. We waren op doorreis, harder dan daarvoor. We konden niet blijven, we konden niet terug, we moesten door, en zelfs dat ging soms niet. En dan wordt je gedachte bevangen door haast en dat krijg je er niet zomaar uit. Gefaseerd dan maar… Te beginnen met de woestijnstof uit alle poriën te spoelen, kastjes zorgvuldig uit te mesten, alles een plekje te geven, zowel mentaal als fysiek. Een opgeruimd huis, is een opgeruimd hoofd. Vijf dagen lang vinken we het ene na het andere bootklusje op de to-do list af. Vervolgens laten we op slechts een uurtje varen het anker bij een onbewoond eilandje, nabij Spinalonga, zakken. Al gauw ontstaat er een dagroutine van uitgebreid ontbijt, online- of bootklus, zwemmen, lunchen, wandelen, gezonde maaltijd, eensundowner met vrienden of een filmpje en op tijd naar bed. Langzaam beginnen we te vertragen. Zeilen langs de kust van Kreta Nieuwe fase Ook al is het nu mogelijk en zeer verleidelijk, volledig stilvallen op Kreta willen we niet. We hebben nog vier etmalen te varen voordat we op onze beoogde “eindbestemming” zijn. Het plan is om vanuit Nydri, in Lefkas, onze wereldomzeiling voor onbepaalde tijd te onderbreken. De scheepskas moet nodig aangevuld worden, Black Moon heeft dringend groot onderhoud nodig en wijzelf zijn toe aan een nieuwe fase. Cursussen zijn geboekt en een bezoekje aan Nederland staat gepland. Na vier jaar komen we eindelijk thuis.]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/thuiskomen/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>18</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Landen op Mars</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/landen-op-mars/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/landen-op-mars/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 19 Nov 2020 13:58:05 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Europa]]></category>
		<category><![CDATA[Exploring]]></category>
		<category><![CDATA[Travel]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8351</guid>

					<description><![CDATA[Het najaarszonnetje komt op vanachter Lanzarote. Het kale, roodbruine landschap doet ons eerder aan Mars denken dan aan een tropisch eilandje. Black Moon is gepekeld en zelf hebben we ook wel zin in een douche en een goede maaltijd. Onze voorbereiding op vertrek kenmerkte zich met een paar beginnersfouten. De avond ervoor was het namelijk iets té gezellig. Na een hele dag sjouwen om van een woonboot weer een zeilboot te maken, vertrokken we dan einde middag vermoeid en hongerig. Pas toen het zeil goed stond, was het eindelijk tijd voor een goed maaltje. Niels’ favoriet: gebraden kip. Als twee hongerige wolven aten we de kippenpootjes zo uit onze vuistjes. Vervolgens dook Niels te kooi en even later ik over de reling. ‘Smakelijk eten visjes’. Dan maar droge rijstwafels. Enige troost: over drie dagen zitten we weer aan de tapas! Playa vs Marina De vele playa’s van Lanzarote lonken ons om voor anker te gaan, maar we moeten even tactische keuzes maken. We duiken eerst de haven in zodat we zwart op wit hebben wanneer we op de Canarische eilanden zijn gearriveerd. Vlak voor vertrek lazen we dat er vanaf medio november een Covid-test wordt vereist, mits je er al meer dan twee weken bent. Uiteindelijk bleek het in eerste instantie alleen voor “hotel-toeristen” te gelden. Wel gaat het mondkapje-regime weer in nu we aan de Spaanse regels gebonden zijn. Al zijn de regels niet altijd even helder. De havenmeester passeert onze dinghy (rubberen bijboot) terwijl ik deze achter Black Moon vastknoop. Hij roept iets onverstaanbaars Spaans naar me en wijst naar zijn zwarte masker dat eerder op een mislukt Zorro kostuum dan op een voorzorgsmaatregel lijkt. ´Dus je mag wel op je zeilboot zonder muilkorfje varen, maar in je dinghy niet…´, grinnik ik verbaasd naar Niels. ^Black Moon links vooraan in de baai van Playa Papagayo, wandelen op Mars Grote beurt En nu we dan toch in de haven liggen &#8211; met een bootwinkel op loopafstand &#8211; kunnen we net zo goed wat klusjes doen. Slecht voor de portemonnee, maar ons maantje heeft nu eenmaal wat TLC nodig. In Nederland zou ze nu in winterslaap gaan en de motor een onderhoudsbeurt krijgen. Maar dit jaar is geen sprake van “het einde van het seizoen”, we gaan juist door en hoe! Bovendien heeft de motor dit jaar al 300 uren gedraaid en hadden we in Engeland hele slechte diesel. Dus hoog tijd voor een grote beurt. Olie verversen, dieselfilters vervangen, impeller controleren, waterreservoir schoonmaken, etc. Natuurlijk werkt de oliepomp niet naar behoren en gaat er weer een cruciaal onderdeeltje van de filter kapot, waardoor we de hele dag zoet zijn. Eind goed, al goed! ^Beachvolleyballen met mede-cruisers op Playa Papagayo Onderwaterleven Amper twee mijl verder droppen we het anker bij Playa de Papagayo. We ontmoeten er een aantal mede-cruisers; sommige die we al eerder ontmoet hebben, anderen die we al via sociale media kennen. Het wordt een gezellige bedoeling met hoofdtaken als snorkelen, beachvolleyballen, speervissen, drijvende etentjes, bordspelletjes, etc. Zo ontdekken we een onderwatermuseum waar veel gedoken wordt. Echter, het water is hier zó helder dat we het met onze snorkels erop wagen. Zodra de duikschoolboot weg is, racen we er met onze dinghy’s naar toe en gaan met z’n allen kopje onder. We zien niet alleen bijzondere beelden omringd door ontelbare vissen, maar ook een aantal angel sharks. Het onderwaterleven is zoveel mooier dan de kale bergtop en leuker dan de boulevard vol Engelse overwinteraars. Vanaf het ankerplekje bewandelen we dan toch maar een stukje Mars met uitzicht op Black Moon en andere ruimtevaartschepen. ´Mooi hoor´, beaamt Niels. ´Maar, kunnen we dan nu weer snorkelen?!´. ^Foto 1 en 2: Greetje duikt naar de Angel shark, foto 3 en 4: Niels duikt 15 meter diep in Musea Atlantico Buddyboten Tussen alle festiviteiten door loopt iedereen met dezelfde prangende vragen: Gaan we de grote oversteek nog steeds maken? De Canarische eilanden is namelijk de laatste stop in Europa én als je eenmaal vertrokken bent, kun je niet meer omkeren vanwege de stroming. Zo ja, dan vervolgen er nog meer vragen. Kunnen we nog steeds via de Kaapverdische eilanden? Hoe zit het met de Covid-tests in Kaapverdië? En moet zo’n test ook als we ruim drie weken op zee hebben gezeten als we direct oversteken naar Suriname of de Cariben? Is Suriname economisch gezien nog wel een goede keuze? Hoe zit het nu met uitklaren uit Europa? En dan hebben we nog niet eens naar de weervensters gekeken. In deze tijd is die factor ondergeschikt geworden. Raar, maar waar. De vele vragen passeren een paar keer de revue; ook online met andere cruisers die vlak achter ons of voor ons varen. ‘Misschien is het fijn om te buddyboten?’, oppert iemand tijdens een van de laatste avonden voor vertrek. Schijnveiligheid waarschijnlijk, toch staat het idee ons wel aan om met hen op te varen. Maar eerst gaan we nog een ander Canarisch eiland ontdekken: Gran Canaria! ^Black Moon vertrekt vanuit Lanzarote, fotocredit Sailing Sanuti]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/landen-op-mars/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>6</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Once in a Blue Moon</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/once-in-a-blue-moon/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/once-in-a-blue-moon/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Fri, 06 Nov 2020 09:20:41 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Europa]]></category>
		<category><![CDATA[Travel]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8340</guid>

					<description><![CDATA[Met een katertje verlaten we Porto Santo en daarmee ook Portugal. We zetten koers op de Canarische eilanden; een zeiltocht van zo’n drie dagen. Dit keer geen uitgebreid zeilverslag, eerder een ziel-verslag. Want wat bezielt ons dat we deze reis maken? Voor ons is dit namelijk geen sabbatical. We zijn niet zomaar tot de keuze gekomen om een wereldreis voor onbepaalde tijd te maken. Daar is een jarenlang proces aan vooraf gegaan. En terwijl ik tijdens mijn nachtwacht vier uur lang naar een bijzondere volle maan staar, kom ik tot nieuwe inzichten. Een soort vastberadenheid dat het tijd is om dit proces te delen. En dat vind ik enger dan een storm, want ten grondslag ligt mijn grootste schaamte. ‘We zijn zojuist vertrokken richting Lanzarote, tot over drie dagen’, app ik naar het thuisfront, terwijl het maanlandschap achter ons langzaam verdwijnt. Voordat ik mijn mobieltje uitzet, popt er een goednieuwsbericht van mijn zus op dat haar onlinecursus van start gaat. Een cursus over schaamte en dus over zelfacceptatie. Ik had stilletjes overwogen om deel te nemen, maar kan me er tijdens zo’n reis niet aan committeren. Of is dat het zoveelste excuus? Once in a Blue Moon, oftewel wat zelden voorkomt... ‘Wow moet je die maan zien!’, merkt Niels de middag na vertrek op. We zeilen al een etmaal met niets anders dan blauw water om ons heen. Totdat deze volle maan ineens opkomt, welke vanaf de middag tot aan de volgende ochtend voor Black Moon langs circuleert. Het fascineert me enorm, dus ik neem mezelf voor om er bij aankomst informatie over op te zoeken. Het blijkt een Blue Moon te zijn; dit vindt plaats bij twee volle manen in één kalendermaand. Dit gebeurt ook weleens met een nieuwe maan, alleen heet deze dan een * tromgeroffel * Black Moon. Beide fenomenen komen slechts eens in de tweeënhalf jaar voor. Verder leer ik achteraf dat de Blue Moon je emotie sterk kan beïnvloeden, waarbij je mogelijk nieuwe inzichten krijgt. En terwijl deze “emotionele schijnwerper” tijdens mijn wachtje ruim vier uur lang op mij gericht staat, gebeurt er ook echt iets met me. Gedachtes over heden en verleden passeren de revue. Gedachtes over wat is en wat niet is. Gedachtes over wat is gezegd en wat is verzwegen… De meeste vrienden, familie en kennissen weten het, sommige ook niet. En anderen hebben wellicht een vermoeden. En dat is op zich allemaal oké. Maar vaak wordt er niet openlijk over gesproken zónder dat ik daar een emotionele blokkade bij voel. Dat komt denk ik vooral omdat die blokkade er al vierentwintig jaar is. Simpel rekensommetje: dat is twee-derde van mijn leven! Oftewel, gewoonweg veel te lang. En wat in het begin alleen een deel van mij was, is een deel van ons samen geworden. En dat gezamenlijke gedeelte zorgde voor een proces waar we ons doorheen hebben geworsteld. Dat proces begon zes jaar geleden met de natuurlijke vraag: hebben we een kinderwens? Feit is dat de wens daarbij niet op een natuurlijke wijze vervuld kan worden. Ik ben namelijk onvruchtbaar. En omdat we dit al wisten nog voordat we onszelf die vraag stelde, leek het vooral mij heel moeilijk om daar een puur antwoord op te geven. Het is niet een kwestie van laten we “oefenen” en dan zien we wel of het lukt. Voor ons was het direct een kwestie van alternatieven: adoptie, pleegouderschap, draagmoederschap, &#8230; Dus onze vraag werd: áls we een kinderwens hebben, is deze dan groot genoeg? Want al deze alternatieven gaan gepaard met de nodige uitdagingen. Uiteindelijk konden we deze vraag volmondig beantwoorden met nee. En nu ik hier in de maneschijn zit, bedenk ik me dat júist dit het pure antwoord is voor ons. Want waarom begon ons proces zes jaar geleden, terwijl we al tien jaar bij elkaar waren en het prima hadden zo met z’n tweeën? Onze malle kat even buiten beschouwing gelaten. Door de jaren heen werd het een gegeven dat we zelf geen ouders zouden worden, zonder alternatieven te overwegen. Door dit proces aan te gaan hebben we alsnog een keuze kunnen maken en is onze relatie nog sterker geworden. En vervolgens is letterlijk onze horizon voor toekomstplannen verbreed. Uiteraard zijn er ook heel veel cruisende gezinnen en daar hebben we heel veel bewondering voor, want tot op heden hebben we onze handen al vol aan het schip en aan ons zelf. Leg je kind maar eens uit dat het schip op de eerste plaats komt, daarna de bemanning en als laatste het individu. Althans, dat is een algemene zeilregel. De omloop van de maan is een natuurlijk cyclus van opbouw, groei, volle bloei, afbouwen en loslaten Ik snap dat iedereen vroeg of laat in deze fase komt; het hoort bij de levenscyclus. Alleen in deze tijd en in onze westerse cultuur mag je toch anders denken, anders doen, anders voelen en anders uiten? Oftewel andere keuzes maken? En toch voel ik al een hele tijd en soms nog steeds een maatschappelijke druk. Klein voorbeeldje: Een wildvreemde persoon toont interesse in onze reis en we vertellen ons plan, waarop degene reageert: ‘Wat goed dat jullie dit nu doen, want dan kun je daarna nog aan kinderen beginnen. Oh, of misschien kom je wel zwanger terug!’. Juist omdat we een wereldreis maken, waarbij we diverse culturen met wellicht nog traditionelere normen en waarden tegen gaan komen, voel ik des te meer de urgentie om tot zelfacceptie komen. Want als ik mezelf accepteer, hoef ik het niet van een ander te verlangen. Het begin is gemaakt, babysteps… ^ Na drie nachten komen we met zonsopkomst op Lanzarote aan, weer een enorme mijlpaal!]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/once-in-a-blue-moon/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>35</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Porto Santo, Heilige Haven</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/porto-santo-heilige-haven/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/porto-santo-heilige-haven/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 29 Oct 2020 10:46:43 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Europa]]></category>
		<category><![CDATA[Exploring]]></category>
		<category><![CDATA[Travel]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8320</guid>

					<description><![CDATA[‘Hmm, we hebben dus één dag om het eiland te verkennen?’, vraag ik licht gepikeerd. Niels bevestigt het slechte weerbericht en doet er nog een schepje bovenop: ‘En vóórdat we aan land gaan, fixen we eerst de genua’. Het is letterlijk stilte voor de storm en die gelegenheid moet worden benut. Niels hijst me in de mast en rolt het voorzeil uit terwijl ik in het tuigje aan de val bungel. Kijkend over het tropisch eilandje waan ik mezelf even als Jane aan een liaan. Met mijn voeten duw ik mezelf van de mast en slinger naar de voorstag. Een losgeraakt stuk tape had zich rondom het profiel vastgeplakt. ‘Hebbes, probeer het zeil maar te zakken’, roep ik naar beneden. Samen plakken we opnieuw de scheur &#8211; dit keer naaien we het wel rondom &#8211; zeil terug in het profiel, hijsen, hijsen, hijsen, inrollen en klaar. Dan kunnen we nu echt aan land!  Centro, linksaf. In het kwartiertje wandelen naar het centrum besluiten we iets te huren. Iets wil zeggen dat we er nog niet helemaal over uit zijn wat voor iets: een auto, een scooter of een quad misschien. Op het moment suprême blijkt dat we een paspoort moeten tonen voor al deze gemotoriseerde voertuigen en zodoende worden we met twee mountainbikes opgezadeld. ‘Ach is goed voor onze beweging’, zeg ik dapper. Weer een kwartiertje later… ‘Waarom doe ik dit mezelf aan?!’, hijg ik, terwijl we de eerste pico in de brandende zon bestijgen. We hebben in geen vier maanden gefietst en afgelopen week amper gelopen. Ik baal dat we het voor ons zelf niet gewoon een keer makkelijk maken. Maar ook hier weer, eenmaal op de top en aan het einde van de rit is het ellendige gevoel alweer verdwenen en genieten we des te harder van de prestatie. Een weekje later huren we alsnog een scooter om álle bergtoppen in een dag te bezoeken. We doen er meteen wat zware boodschappen mee. Wat kan het leven toch makkelijk zijn! ^Vergezichten vanaf de pico’s, fietsen sjouwen vanwege ontbrekende paden en op de scooter in een maanlandschap Schuilen voor de storm De haven van Porto Santo is klein en gemoedelijk. Het voelt al snel als een verenigingshaven. Op de vissersboten na liggen er vrijwel alleen cruisers. Al vlot worden praktische informatie en gezellige praatjes uitgewisseld. Hoewel we bij voorkeur gratis achter het anker verblijven, blijkt het (lage) tarief in de baai hetzelfde te zijn als in de haven. En vanwege een flinke zuidwester die zich eerder de week heeft aangekondigd, doen we nogmaals een poging om een plekje in de haven te krijgen. Er is mogelijk één optie: langszij een stalen schip van een gepensioneerde arts uit Zwitserland die zich daar permanent heeft gevestigd. Het is dus ook een gepensioneerde zeiler zeg maar. ‘He don’t speak to anybody’, zeggen de voorburen. ‘He’s nuts’, zeggen de achterburen. Op ons aandringen doet de havenmeester licht nerveus een poging en klopt op het gebladderd stalen dek. Na wat gestommel gaat het schuifluik open. Een slaperig hoofd komt tevoorschijn. Oh jee, bad timing, denk ik in mezelf. De havenmeester vraagt beleeft of wij een aantal dagen langszij mogen om te schuilen voor de storm. Ik zie zijn voorhoofd diep fronzen. Hij neemt de tijd om er even over na te denken. ‘Only for those three days’, zegt hij met theatrale stem, waarna hij weer benedendeks verdwijnt. We laten er geen gras over groeien en leggen Black Moon nog datzelfde uur langszij. Onze langste lijnen worden tevoorschijn gehaald. Aan stuurboord lopen er drie naar de buurboot en drie naar de steiger. En aan bakboord lopen nog eens drie naar een betonnen blok op de bodem. Niels was zo dapper om zeven meter onder water te duiken om daar de lijn vast te maken; snorkelen in een haven is geen pretje als je begrijpt wat ik bedoel… Terwijl we de laatste hand aan de lijnen leggen, komt onze nieuwe buurman een kijkje nemen. Werktuigelijk schuifelt hij naar me toe en pas als hij vlak voor me staat, verlegt hij zijn blik van zijn voeten naar mij. Ik zie lichtjes in zijn ogen. Of ik Frans spreek. ‘Non, petit, English por favor’, stamel ik. We maken een praatje en trekken op zijn aanwijzingen her en der aan de lijnen totdat ook hij tevreden lijkt te zijn. Gek is hij niet, maar de situatie dat hij meer autoriteit over de ligplaats dan de havenmeester lijkt te hebben is dat misschien wel. ‘Kenmerkend voor een verenigingshaven’, knipoogt Niels. ^De haven en baai van Porto Santo. Black Moon ligt rechters achter voor anker  Terug in de tijd Een paar dagen later zijn twee lijnen al door geschavield. Een aardige Belg leent ons twee deftige landvasten uit. Niels helpt onze Deense voorbuurman met een lekkende elektrische lier, waarvoor we worden bedankt met een etentje bij hen aan boord. Samen met een Duits stel delen we verf voor een muurschildering en aas om te vissen. Weer een paar dagen later snorkelen we met een groepje boven een wrak. En zomaar ontstaat er een steigerborrel, waarbij iedereen kan aansluiten. Dit alles terwijl aan vasteland de maatregelen weer zijn aangescherpt. Het lijkt wel alsof hier de klok niet één uur, maar een heel jaar terug is gezet. ^Vrijwel iedere cruiser laat een muurschildering in de haven van Porto Santo achter; een mooie tijdscapsule!  Voor het eerst deze reis hebben we het gevoel dat we precies op het juiste moment op de juiste plek zijn. We onthaasten en genieten van het vrije leven, welke nu een nog diepere dimensie heeft wellicht. Juist dit alles zorgt ook voor vertwijfeling. We heroverwegen onze planning. Willen we hier overwinteren of toch liever verder zuidwaarts? Onze wens om naar Kaapverdië, Suriname en de Cariben te gaan blijft vooralsnog sterker. We besluiten dus om volgende week naar de Canarische eilanden te gaan om ons voor te bereiden op de grote Atlantische oversteek. Vandaaruit kunnen we alsnog terug in de tijd…]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/porto-santo-heilige-haven/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>14</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>De Melkweg naar Madeira</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/de-melkweg-naar-madeira/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/de-melkweg-naar-madeira/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 18 Oct 2020 15:35:12 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Europa]]></category>
		<category><![CDATA[Travel]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8311</guid>

					<description><![CDATA[‘Ahoi, land in zicht!!! Nog een klein uurtje varen en dan kunnen we het anker laten zakken aan het eiland Porto Santo. En slapen! De laatste etappe was zwaar en paste geheel bij de reputatie van deze oversteek. Een uitgebreide update volgt…’. Hierna schakelen we de satelliettelefoon af, waarmee we het thuisfront de afgelopen vier dagen op de hoogte stelden. We maken Black Moon klaar voor haar landing aan dit vulkanische &#8211; en tropische eiland. ‘Ik ruik de Pina Colada al!’, grap ik in mezelf vanwege een bijzonder voorval tijdens de oversteek. ‘Ik ben veel minder gespannen dan voor de Biskaje oversteek, wat jij?’, vraagt Niels. Ik stem in. We zijn dit keer nog beter voorbereid. Het eilandenarchipel Madeira ligt te midden van het Atlantische oceaan en de tocht ernaar toe wordt door zeilers vaak onderschat. Er zijn namelijk veel lage- en hogedrukgebieden die elkaar voortdurend afwisselen. Dit maakt het extra uitdagend. Om landrotten een idee te geven: als je per vliegtuig gaat, is de kans groot dat de landing niet meteen of soepel lukt. De piloot is zelfs speciaal opgeleid vanwege onvoorspelbare harde winden en moeilijke landingsbaan. Foto screenshot van Luckgrib via de satelliettelefoon: Het weerkaartje voor de komende week ziet er gunstig uit! Dag 1, zondag 11 oktober Rond het middaguur tuffen we de haven van Lagos uit. Na zo’n drie uur motoren neemt de kaap rechtsachter ons niet langer de wind uit de zeilen. De avond begint goed met een rustige zeegang en aannemende wind. We kunnen zelfs het voorzeil een beetje reven (kleiner maken). De eerste nachtwachtjes gaan van start en natuurlijk net als ik om 03.00 uur vermoeid in het voorverwarmde slingerbedje kruip, kakt de wind in en draait zelfs naar recht van achteren. Met als gevolg dat het grootzeil door de golfslag demonstrerend tegen het staand wand klappert. BAM! KEDENG! Dit betekent een grote zeilwisseling: grootzeil weg, groot voorzeil aan de ene kant uitbomen, klein voorzeil uit de zak en aan de andere kant uitbomen. We dansen een half uur lang in de maneschijn om deze passaatopstelling op het voordek te zetten. Dag 2, maandag 12 oktober Satellietbericht, 12:00 uur: ‘Ahoi! Bijna een etmaal gevaren. Alles wel aan boord, wel enorm hobbelig met veel zeilwisselingen. Prachtige sterrenhemel en indrukwekkende maanopkomst! Tot nu een dikke 100 mijl gevaren. Hopelijk komt er nog iets meer wind!’ En er komt meer wind, maar ook met veel winddraaiingen. Dat betekent dus veel zeilwisselingen. Rif in, rif uit. Boom in, boom uit. Bed in, bed uit. De wind neemt alsmaar toe, dus ook het kleine voorzeil kan weg. Vervolgens bomen we het grote voorzeil aan de andere kant uit en tadaa we vlinderen over de oceaan. Deze opstelling wordt ook wel “Het Melkmeisje” genoemd. Hopelijk blijft ze zo mooi in evenwicht gedurende de nacht. ‘Het schip loopt ein-de-lijk lekker!’, lees ik later in het notitieboekje als het weer mijn wacht is. Foto: Vlinderen met het grootzeil aan de ene kant en voorzeil aan de aan de andere kant; ook wel &#8220;Het Melkmeisje&#8221; genoemd. Dag 3, dinsdag 13 oktober Niels noemt me sinds vandaag Melkmeisje en dat heeft niets met de situatie bovendeks te maken, integendeel. Het zit namelijk zo. Ik doe voor het eerst deze trip een poging om koffie te zetten. Gewoon een instant koffietje he, niks luxe. We proberen namelijk zo min mogelijk met heet water in de weer te gaan. Maar goed, de golfslag is nu iets rustiger. ‘Gadver, veel te sterk’, zeg ik gepikeerd. Ik duik weer onderdeks om een pak melk uit de bilge (opslagruimte in de kiel) te vissen en maak er een café au lait van. Met in de ene hand mijn inmiddels luxere koffie verkeerd en in mijn andere hand het zojuist aangebroken pak melk vraag ik Niels: ‘Pak mijn mok even aan’. Te laat. Ik word verrast door een klotsgolf en word terug in de kombuis gelanceerd. Ik moet mezelf tegenhouden en offer daarbij in een reflex het pak melk op. Met een tsunami tot gevolg. Lauwe, plakkerige melk op het fornuis, in de minikastjes, in de bestekbak, in de koelkast, … Ik giet de koffie door de gootsteen om samen de schade te beperken. De koelkast had een paar weken geleden een opfrisbeurt gehad en is &#8211; of was &#8211; eindelijk schimmelvrij. Satellietbericht, 12:00 uur: ‘Ahoi, het gaat goed. We zijn nu bijna halverwege, 213 mijl nu. Gisteren was een frustrerende dag, met veel zeilwisselingen, klotsgolven en te weinig wind. Maar sinds de avond gelukkig bezeild en allebei ook beter geslapen (om en om). Verder lekker weer en de voorspellingen blijven ook goed. Fijne dag allemaal!’ Foto screenshot van iSailor: We zijn halverwege en lopen momenteel 5,0 knopen / 5 zeemijlen per uur Om gedachten te verzetten luisteren we de rest van de middag naar een podcast. Het fijne daarvan is dat je gewoon om je heen kunt blijven kijken. Niet dat er verkeer is, maar toch. We eten voor de vierde avond op een rij het rijstgerecht dat ik op de vooravond had gemaakt. Het blijkt voor een heel weeshuis geweest te zijn. We hebben inmiddels trek in iets anders, maar dit melkmeisje gaat haar vingers er niet aan branden. Vooruit, ik warm het kliekje dit keer wel in een pannetje op en hutsel er een omelet doorheen. ‘Mhh, lekker!’, hoor ik smakkend tegenover me in de kuip. Tijdens mijn nachtwacht lig ik in de warme glimworm naar de sterrenhemel te kijken. De Melkweg boven me leidt ons langzaam richting Madeira. Ik grinnik om het woordgrapje. Melk-weg. Dag 4, woensdag 14 oktober Satellietbericht, 12:00 uur: ‘Ahoi! We lopen op schema; nog een kwart te gaan. Vannacht bulderde ons maantje als nooit tevoren; ze liep 7-8 knopen met een rif in het grootzeil en de genua op met soms wel 20 knopen wind (schijnbare wind schuin van achteren). Halverwege de nacht veel zeilwisselingen van de genua (boom in, boom uit, etc) om bij Seine Seamount vandaan te blijven: een onderzeese berg, waarbij de diepte van ruim 4000 meter...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/de-melkweg-naar-madeira/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>32</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Balanceren in Algarve</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/balanceren-in-algarve/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/balanceren-in-algarve/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 10 Oct 2020 17:54:11 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Europa]]></category>
		<category><![CDATA[Exploring]]></category>
		<category><![CDATA[Travel]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8287</guid>

					<description><![CDATA[‘Dit gaan we echt tegen niemand zeggen’, Niels kijkt serieus op vanuit het logboek. Ook ik vind het frustrerend, maar ik probeer me er niet voor te schamen. Bovendien denk ik dat het ook wel meevalt. Net zoiets dat je vindt dat het de héle dag regent, terwijl de zon toch meer schijnt. Het is maar waar je op let. ‘Hoe zouden onze mede-cruisers het ervaren dan?’, probeer ik eerst. Er wordt vooralsnog niet over gerept. Don’t ask, don’t tell. ‘Wacht, laten we het eerst eens goed uitrekenen’, opper ik.  Excel, open nieuw bestand. Met het logboek naast de laptop plaats ik alle cijfertjes in kolommetje om de balans op te maken: het totaalaantal gevaren uren minus de motoruren berekent het aantal gevaren uren op zeil. De verhouding liegt er niet om: 60-40. Helaas toch meer motoruren dan zeiluren dus. Pijnlijk. De vierdaagse oversteek van Engeland naar Spanje maakt het iets minder dramatisch dan onze hoofdberekening. Niet verwacht dat de kust van Galicië en Portugal zo moeilijk te bezeilen zijn. ‘De eerstvolgende trip moet wel een heel mierzoet zeiltochtje worden’, besluit Niels. Foto: Black Moon rondt het meest westelijke puntje van Europa! Balanceren van de route We verlaten Lissabon en treffen onderweg al een paar mede-cruisers, idem met Nederlandse vlag. Terwijl we na een bitterzoet-motorzeiltochtje met de bemanning van Neptune en Tiramisu een drankje doen, komt het onderwerp vanzelf ter sprake. We grappen om de mast overboord te gooien en als motorboot verder te gaan. Ook vervolgplannen worden besproken. Nu we in de Algarve zijn, komt iedereen op een kruising te staan: steek je de grote Atlantische oceaan over, ga je naar de Middellandse zee of overwinter je in de Algarve? Eenieder moet voor zichzelf de balans opmaken: Wat kan het schip aan en waar voelt de bemanning zich het beste bij? Wij blijven bij ons plan om de Atlantische oceaan over te steken. Eerder wilden we van Marokko naar de Canarische eilanden oversteken (450 mijl). Nu Marokko niet toegankelijk is, steken we vanuit Lagos over naar Madeira (idem 450 mijl) en gaan dan door naar de Canarische eilanden (250 mijl). We bereiden ons dus voor op onze eerste oceaan oversteek: vier dagen op open zee! Foto&#8217;s: op avontuur in de grotten van Lagos Balanceren van het tuig Na het ronden van het meest westelijke puntje van Europa droppen we het anker voor de kust van Lagos. Tijd om de boot te inspecteren: het staand wand (de verstagingen en borgpennetjes), het lopend wand (de lijnen en haken), de motor en de zeilen. We gunnen ons zelf een middagje om met de dinghy de grotten te bewonderen. Echt een avontuur! Aan land komen we alleen voor de watersportwinkel: reserve spullen voor motoronderhoud, waterkaarten van Madeira en Canarische eilanden en zeiltape… We hebben een reparatie aan het voorzeil te doen, wat een klein klusje leek kostte ons uiteindelijk twee volle dagen. Er zitten scheurtjes in het achterlijk van de genua (de rug van het grote voorzeil), voornamelijk UV-schade. We proberen onze nieuwe speedystitcher uit. De eerste 10 cm gaat goed, dus Niels raced met de dinghy voor extra tape terwijl ik in de brandende zon op dek doorstik. Opgetogen komt hij terug en ik juich mee, maar ik kijk ook met een schuin oog naar de overige 10 meter die we dan nog moeten doen. Geluk bij ongeluk ontdekt Niels ook nog een scheur in de top van het zeil. Zonder deze reparatie kan het zeil zomaar onderweg doorscheuren. We balen een beetje dat we de genua niet op voorhand hebben vervangen. Nu moet het ergens onderweg alsnog. Overigens, de naam speedystitcher doet vermoeden dat de klus zo is geklaard. Helaas. Het is monnikenwerk, maar ook wel een beetje verslavend. En het uitzicht op de prachtige grotten maken de overuren op dek helemaal goed. Foto&#8217;s: zeilreparatie, naaien op het dek en de mast van top tot teen controleren!  Balanceren achter het anker We liggen vier dagen achter het anker, waarvan de twee laatste met steeds ergere deining. Ons Maantje rolt continue van links naar rechts, op en neer. De mast staat vaker diagonaal dan tijdens onze vaartochten. De enige overeenkomst is dat er ook nu geen wind staat. Niets, maar dan ook niets blijft op z’n plek. De minikastjes rammelen vanbinnen, borden verschuiven tijdens het eten en slapen is vrijwel onmogelijk. Wat de horizontale positie betreft zijn er de volgende opties: plat op je rug in de kikkerstand of in de stabiele zijligging. Komt de EHBO-cursus voor zeezeilers toch nog van pas. Met het oog op een vierdaagse zeiltocht naar Madeira besluiten we dan alsnog de haven in te schieten. Vanuit daar kunnen we ook makkelijk de boot bevoorraden: diesel, water en proviand. We tanken ook ons zelf even bij. Alles zeevast zetten is zowat achter het anker al gedaan, dus dat scheelt. Nog één belangrijke klus: omdat we nu echt op open zee gaan varen, willen we graag de satelliettelefoon installeren. Iridium Go or No Go Onze satelliettelefoon is geen ouderwets B1 toestel, zoals we van Bassie en Adriaan kennen. Het is hypermodern. Een soort router waarmee je een internetverbinding maakt. Vervolgens kun je met de smartphone en tablet bellen, sms’en, je positie doorgeven en zelfs verse weerkaartjes binnenhalen. Er zit ook een noodoproep op, al hoop ik dat we niet nodig zullen hebben. Tot zover de theorie… Dan de praktijk. Niels pakt enthousiast het doosje. Een vers simkaartje erin en inloggen maar. Zowat alles geeft een foutmelding. Het wordt steeds heter aan boord. Vlak nadat ik dacht dat het apparaat nog slechts 1 geluid zou maken – PLONS! – is er dan eindelijk verbinding. Tussendoor appten we met mede-cruisers voor tips. Ook zij hadden dezelfde frustraties om het te installeren en hielpen ons een eindje op weg. Even lijkt het erop dat de aanschaf van het ding een miskoop is. Laten we de balans opmaken. Aanschaf tweedehands á 600 euro (nieuwprijs: 1100 euro), vijf simkaartjes á 60 dollar, bel/sms- tegoed á 120 dollar. En dan blijkt dat we er...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/balanceren-in-algarve/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>14</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Boa Lisboa</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/boa-lisboa/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/boa-lisboa/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 27 Sep 2020 17:38:26 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Europa]]></category>
		<category><![CDATA[Exploring]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8276</guid>

					<description><![CDATA[Een nieuwe mijlpaal ligt voor ons: Lissabon! Al sinds het vertrekplan wacht familie ons op bij dé brug. Ik heb bijzondere herinneringen aan deze bestemming. In mijn kindertijd zijn we er twee keer bij mijn oom op bezoek geweest. Dat waren de leukste vakanties met het hele gezin en vooral met mijn oom als local beleefden we er heel wat avonturen. Om na zoveel jaren zeilend terug te keren maakt deze mijlpaal extra bijzonder. Het worden twee weken van herinneringen ophalen en ook vooral van nieuwe maken… ‘Wat waren jullie meest bijzondere herinneringen aan Lissabon?’, vraag ik aan mijn broer en zussen terwijl Niels en ik uit Cascais vertrekken. Een tsunami aan gebeurtenissen worden heen en weer geappt. Hotel Copa Cobana. Het Afrikaanse feest in de armoedigste wijk van Lissabon, waar we eregast bleken te zijn, en als dank we hen voor het eerst cola lieten proeven. Een ritje in de rode cabrio. Het strand Costa da Caparica. De vriezer vol smeltende waterijsjes in het café van ome Louis “all you can eat”. Brood en wijn voor een dakloze met als weder gift een tempex surfbord, oftewel zijn bed. ‘Greetje kwijt op het strand’, appt mijn oudste zus nog. Omdat ik als vijfjarige vond dat ik groot genoeg was om na het verorberen van een sinaasappel zelfstandig mijn plakmond en -handjes in zee te wassen resulteerde dat in een hap zand en slok zout. In lichtte paniek trippelde ik naar de fontein tegenover het strand. Paniek alom nadat iedereen terug uit zee kwam totdat ze me daar uiteindelijk terugvonden. 30 jaar later Met drie knopen stroming wordt Black Moon de Taag opgestuurd. We zien de 2,2 km lange stalen brug in de verte opdoemen. ‘Hoe gaaf is dit om na zoveel jaren hier op eigen kiel te varen’, jubel ik. Ik maak een foto van de Ponte 25 de Abril met de Cristo Rei erachter, toentertijd niet wetende dat ze zo heetten. Maar ik herinner me het Chirstusbeeld nog heel goed. We varen de Taag af richting Seixal, waar mijn oom met zijn vrouw en zoon ons staan op te wachten. Vanwege de smalle riviermonding en de flinke stroming pikken we een mooring op in plaats van het vooraf bedachte plan om te ankeren. Al snel worden we door de havenmeester &#8211; of beter gezegd mooringmeester – nors naar een andere mooring gestuurd met de mededeling dat het maar voor een nacht beschikbaar is. Terwijl hij achter ons vaart komt zijn motorboot plots tot stilstand. “Out of gas”. We geven hem een sleepje wat het tij doet keren. Ineens mogen we zolang blijven als we willen. Terwijl ik de registratie op me neem, sluit Niels de boot af om vervolgens samen een weekje bij onze familie in te trekken. Lees: goed gezelschap, uitgebreid koken, een groot stilstaand bed, warme douches, een wasmachine binnen handbereik, onbeperkt wifi en een auto! Palio kust de Menhir Ritjes door het binnenland Sinds twee maanden rijden we weer voor het eerst in een auto, genaamd Palio. Een oud beestje met karakter. Zo eentje waarvan de benzinemeter het niet meer doet. Dat past wel bij ons. Bij Black Moon moeten we ook zelf rekenen. Het is wel weer even wennen om zo snel te reizen, vooral in combinatie met het drukke verkeer. De mannen voorin praten over auto’s, techniek, etc. Vanaf de achterbank bewonder ik de omgeving welke we normaal gesproken zouden missen. We rijden een helling af, richting een rotonde, als mijn oom verbaasd maar kalmpjes opmerkt: ‘Hee, de remmen doen het niet meer’. En dan denken velen dat zeilen gevaarlijk is, grinnik ik in mezelf. Met een slakkengangetje komen we veilig bij hen thuis en beginnen de mannen enthousiast aan de klus. Palio is in no time weer de oude, zo goed als nieuw! Nog even de bandjes oppompen en Palio is klaar voor zo’n vijfhonderd kilometers om het binnenland van Portugal te verkennen: Sintra, Costa Caparina, Costa da Caparica, Marvão, Sesimbra, Setúbal, Castelo de Vide, Vila Viçosa, Estremoz en uiteraard kriskras door Lissabon. Uiteraard strandde Palio érgens met een lege tank. Fotoreeks: panorama-views vanaf paleis Sintra en Castelo de Vide Storm Alpha Terwijl we veilig in een stilstaande woning bivakkeren, ontvangen we het ene ramp bericht na de andere. Zowel vijf orka’s als vijf stormen domineren de Atlantische oceaan. Enkele reeds bekende cruisers zijn per ongeluk in het staartje van storm Alpha terecht gekomen, welke langs de Portugese kust raast. Ook de Taag krijgt ervanlangs. Voor het eerst in vijf maanden regent het in Portugal, merkt mijn oom op. Enthousiast kijkt hij naar zijn fruitbomen rondom zijn villa. Via Instagram komen we met onze Engelse bootburen in contact. ‘There are several boats at drift here! Black Moon is all good, but your lines are very twisted now’, leest Niels hardop. Voordat we aan ons volgende uitstapje beginnen, gaan we maar eens een kijkje nemen bij d’r nemen. De twee lijnen die van de mooring naar de klampen aan weerszijde van de boeg liggen, zijn inderdaad helemaal om elkaar heen getordeerd. De lijnen zijn zelfs door het schavielen dunner geworden. Met kunst en vliegwerk halen we nog een extra lijn door de ongecontroleerde mooring. Terwijl Niels de laatste hand aan het knoopwerk legt, kijkt hij verschrikt om vanwege een motorjacht. De kapitein zit bukkend achter het roer en stormt recht op ons af. Ik schreeuw moord en brand om de kapitein te alarmeren. Uit pure wanhoop voeg ik er nutteloze sprongen en armgebaren aan toe. Iets met een kat in het nauw. Dan ziet hij zijn veranderlijke koers en gooit nog nét op tijd het roer om. Serieus, hij was zo dichtbij dat ik zonder moeite over had kunnen stappen. Zonder snelheid af te nemen kijkt hij ons met een alpha-achtig lachje na en vervolgt zijn route… Met schorre stem en knikkende knieën stap ik met lichte tegenzin weer van boord. ‘Als we hier niet bij toeval waren, dan hadden we haar héél slecht aangetroffen’, merkt Niels op. We zijn dus twee keer...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/boa-lisboa/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>11</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
