<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Curaçao &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<atom:link href="https://www.sailingblackmoon.nl/category/curacao/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<description>Sailing Black Moon</description>
	<lastBuildDate>Tue, 16 Nov 2021 15:11:06 +0000</lastBuildDate>
	<language>nl-NL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.7.5</generator>

<image>
	<url>https://www.sailingblackmoon.nl/wp-content/uploads/2026/04/cropped-dji_fly_20250830_131936_387_1756549664027_photo_optimized-scaled-1-32x32.jpg</url>
	<title>Curaçao &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Droomtocht naar Colombia</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/droomtocht-naar-colombia/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/droomtocht-naar-colombia/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 16 Nov 2021 15:02:54 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Colombia]]></category>
		<category><![CDATA[Curaçao]]></category>
		<category><![CDATA[Travel]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8891</guid>

					<description><![CDATA[“Hebben we dan werkelijk alles?” Ik bekijk nogmaals de checklist. Nieuw voorzeil – waarvan de oude al bijna een jaar geleden kapot is gescheurd: check. Reserve GPS-receiver – waar we al ruim een jaar op zitten te wachten: check. Een tweedehandse watermaker – waarvan we altijd zeiden dat we dat nóóit zouden aanschaffen: check. “Oké, dan zijn we klaar om naar Colombia te gaan!”, grijns ik. We doen een vreugdedansje op onze 1 bij 1 dansvloer en ploffen bezweet neer op de bank. Niels bekijkt vanuit zijn ooghoek de glanzend rode zak met daarin ons nieuw, kraakvers, onberispelijk wit zeil. Een label met zijn achternaam en de afmetingen erop bengelt er als bewijsmateriaal aan. “Huh”, begint ie. “Zeg, was het voorlijk wel 12,73 meter?” Ik grijp wederom mijn telefoon voor de offerte: “Hier staat 12,37 meter”. Spontaan beginnen we weer te zweten…  Generale repetitie Na drie maanden Curaçao merken we dat het seizoen verandert. Het regent vaker, maar bovenal is het broeiend heet. Ofwel het is windstil, ofwel het waait loeihard. Momenteel is het tweede het geval. Het zeil blijft braaf in de zak. Maar we moeten en zullen het weten! De zak gaat ondersteboven op de amper twee meter lange bank. Samen met een meetlint bewandelen onze vingers de haarspeldbochten van het voorlijk. Mijn handen trillen. Niels ademt onrustig. Onze vingers vechten om voorrang. Iedere twintig centimeter wordt bij elkaar opgeteld tot de rekensom grofweg 12,45 meter zegt. Opluchting. Deze uitkomst zit het dichtstbij wat het zou moeten zijn. In dat geval hebben ze het verkeerd op de label geschreven. “En we hebben wat speelruimte”, luidt Niels´ slotpleidooi. Een generale repetitie leidt ons de week erop naar Klein Curaçao. Het zeil past naadloos. Uitwuiven en wegzeilen Je zou denken dat om ergens te komen je veel wind nodig hebt, met een zeilboot. Dat is een misopvatting: je moet vooral gunstige wind hebben. Nu wil het zo zijn dat de route naar Colombia iets bedrieglijks heeft. Het is de keuze tussen veel wind of licht tot geen wind, maar dan met kans op onweer en bliksem. Het is dus kiezen tussen twee kwaden. Met weemoed nemen we afscheid van Curaçao; van enkele cruisers en duikers die er voorlopig blijven en van een paar cruisers die een andere richting opgaan. Opgetogen varen we voor de laatste keer de kronkelende geul van Spaans Water richting Caribische zee met pal aan de overkant Venezuela, waar we ver uit de buurt moeten blijven. Iets met piraterij. Een handjevol palmbomen staan netjes in de rij om ons traag uit te wuiven. Eenmaal uit de geul slaan we rechts af en volgen we de kustlijn van Curaçao tot aan het meest westelijke puntje, vanaf dan zijn we officieel op open zee. De wind pikt op. De witte motor stuwt ons zwarte maantje met een nette 5,5 knopen snelheid door de blauwe golven. ^Vissen in onze onderbroek: 2x Bonito aan de haak, perfect formaat voor 2 personen Licht uit, spot aan Een zwaluw vliegt cirkeltjes rondom ons volle zeil. Normaal valt een individueel vogeltje niet zo op, maar eenmaal op zee wordt iedere verandering opgemerkt. Zintuigen staan op scherp. In contact met de elementen. Terwijl de brandende zon voor ons in het westen onder duikt, rijst de volle maan in het oosten achter ons op. Als in tegelijkertijd. Alsof er een verstekeling bij ons aan boord is met een draaiboek om dit fenomeen te regisseren precies op het moment dat we met een drankje in de kuip zitten, voordat de wachtjesloop van start gaat. We zijn er stil van en genieten van het spektakel om ons heen. “Dit heb ik nog nooit gezien”, fluister ik, bang om de voorstelling te verstoren. Binnen vijf minuten is de goocheltruc ten einde en is het zaallicht gedimd. Spot aan. Klaarmakend voor het volgende bedrijf nestel ik me in de navigatiehoek buiten in de kuip. Ik observeer de maan tot ze in haar volle glorie hoog aan de hemel prijkt. Een schouwspel van licht en schaduw volgt. Als een wolf in schaapkleren verklapt ze waar er zich scenes met drama afspelen. Schapenwolkjes worden verstoord door dikke, donkere wolken die zich boven ons verlaten eiland hebben opgebouwd en de achtervolging hebben ingezet. Alsof we voor de vorm een kleine voorsprong hebben gekregen, dat we anders niet meer van start zouden gaan. Ter hoogte van Venezuela zie ik bliksemflitsen. Pal boven me dansen de sterren aan de hemel. ^Wachtwissels: Volle maan komt op, Niels trimt het zeil, Greetje ligt plat op de vloer tegen zeeziekte, Aruba by night Surprise act Tijdens mijn tweede nachtwacht gaan we Aruba passeren. Anders dan anders ben ik meteen klaarwakker, in mijn nopjes van wederom een leuk wachtje. Ze kunnen ook heel eentonig, saai, koud, nat, oncomfortabel en vooral vermoeiend zijn. Vergezeld van een goede cast varen we nu langs een nieuw decor. Een rits van miljarden lichtjes staan te schitteren op het doek rechts van me. Het patroon wordt onderbroken door een enkele brug. In gedachte mijmer ik even hoe spijtig het is dat we ook dit eiland niet gaan bezoeken, maar we moeten nu eenmaal keuzes maken. We zien liever iets heel anders dan meer van hetzelfde. Een nieuw continent, een andere cultuur en wat ruigere natuur alstublieft. Voor me liggen een aantal vracht- en cruiseschepen voor anker. Op het blote oog zijn het er meer dan op ons schermpje. Fijn, maar niet heus, nu moet ik er slalommend doorheen. Ik verleg de koers beetje bij beetje om genoeg afstand te bewaren. Dan volgt er nog een surprise act. Een lichtbundel loopt weg van het hoofdpodium en komt recht op ons af. Ik roep het cruiseschip via de radio op. “I just wanted to check if you can see us and if you can pass us on our stern?”. Ze zien ons niet op AIS of radar, vreemd, maar uiteindelijk wel visueel. Ze verleggen vrijwel direct hun ramkoers. “Thank you, also a good watch to you sir.” Wissel van de wacht. Show stelen Nu dacht...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/droomtocht-naar-colombia/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>11</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Moreel kompas</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/moreel-kompas/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/moreel-kompas/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 30 Oct 2021 17:52:52 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Curaçao]]></category>
		<category><![CDATA[Exploring]]></category>
		<category><![CDATA[Travel]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8864</guid>

					<description><![CDATA[Beduusd komen we vanuit het ziekenhuis terug op Black Moon. De dag erop krijgen we onverwachts bericht dat zijn broer en twee zussen op Curaçao zijn geland. Opluchting. We regelen met Niels´ ouders om een aantal belangrijke bootonderdelen voor ons mee te nemen. Ik verifieer meteen of de huurauto en het huisje nog steeds in orde gaan zijn voor onze familieweek. Intussen ontvangen we bericht dat ons nieuwe zeil eindelijk op het eiland is, dus die kunnen we ophalen met de auto die we nog niet hebben. Niels bekijkt online het weer of er al een venster naar Colombia in zicht komt. Dan staat er nog een wachtrijtje aan familiebelletjes en leuke uitstapjes met vrienden op de planning. Tot slot willen we ook nog naar Klein. “Haha, we hebben het gewoon druk!”, app ik mijn zus. Kakkerlakkencatamaran We brengen familie Klinker naar hun broers boot, genaamd Little White Elephant. Onwennig stappen ze er voor het eerst aan boord. Ik hoor smorende kreten wanneer ze de kajuit in verdwijnen. Niels vertelde al hoe erg het er binnen aan toe is. Kakkerlakken overal, zelfs in bed bij klaarlichte dag. Zonder de nodige documenten stappen ze weer snel terug in het bootje. Ze hebben zo een gesprek met de behandelende arts, gaan op zoek naar het hondje, achter de huurscooter aan, de verzekering bellen en de politie om te vragen wat te doen met de boot. Helaas is het al duidelijk dat Sako er niet meer bovenop zal komen. We horen ze onderling discussiëren wat ze wat al die spullen moeten doen. “Als jullie iets willen hebben, zoals dit bootje of iets anders, zeg het maar, wij doen er toch niets mee”. Little White Elephant is een eigendom dat veel zorg en kosten vereist en weinig winst oplevert, maar alsnog waarde voor een ander kan zijn Naar het depot “Op zich wel een aanlokkelijk aanbod”, begin ik. Niels knikt. “Ja, ik kan zo drie dingen opnoemen die we heel goed zouden kunnen gebruiken. Of een ander blij mee kunnen maken”. Een paar nachten slapen we allebei slecht. Ons geweten is aan het knagen. De beste man leeft immers nog en wij zijn al aan het muiten geslagen?! Dan krijgen we bericht van de familie dat Sako helaas is overleden. En de vraag of we kunnen helpen om zijn boot naar het depot van de Marina te brengen. Terwijl we op Little White Elephant varen – voor het allereerst op een catamaran &#8211; delen we mede dat we afzien van spullen, dat we enkel willen helpen. In gedachte bij Sako varen we naar de Marina, navigerend op ons moreel kompas. ^Little White Elephant Casa Marcianos Nadat de kakkerlakkencatamaran is overgedragen aan de botenmakelaar, halen we de genua op en maken we ons klaar op ons volgende familiebezoek. De dag voor aankomst van Niels´ ouders ontvangen we de sleutel van het naastgelegen huisje waar mijn moeder verbleef. Ondanks mijn appje een week eerder is er helemaal niet schoongemaakt. Werktuigelijk maken we alles zelf schoon. “Wat zijn dit voor zwarte puntjes in de besteklade?”, en begin te schrobben. Niels haalt een bus met ongediertebestrijding van de boot en sprayt in de kastjes. Nog geen minuut later zit er al een kakkerlak op mijn arm. Terwijl de keuken-huiskamer walmt, gaat Niels verder in de slaapkamer. Ik neem nog snel een douche, zodat we daarna deze Casa Marcianos kunnen laten luchten. “Okay, that´s it! Het zit vol met Amerikaanse kakkerlakken!”. Al slalommend vind ik mijn weg naar buiten en bel de verhuurder. Nutteloos eiland Of kakkerlakken een nut hebben is maar de vraag. Uiteraard bevinden ze zich in een voedselketen, dus zodoende profiteert er altijd iemand van. Dezelfde vraag kan over Curaçao gesteld worden. Omdat de opbrengsten van de Curaçaose agricultuur teleurstellend waren, de zoutpannen geen hoge opbrengst hadden en er geen edelmetalen te vinden waren, noemden de Spanjaarden het eiland “isla inutil”: nutteloos eiland. De verhuurder reageert niet, behalve dan dat hij aan het feesten is in Fuik baai. Onze lokale vrienden Steve en Denyse klimmen in de telefoon en regelen in no-time een supermooie accommodatie in de buurt. Met zwembad en al. Het blijkt niet alleen supergezellig te zijn om met locals op te trekken, maar ook erg nuttig. ^Op de valreep naar Klein Curaçao: zeilen, snorkelen en “steengrillen”. Het was een fantastische week met Wim &#38; Andra! Loco locals Nog even over Steve en Denyse. Ze zijn zowat de enige locals met een zeilboot. De meeste lokale boten zijn voorzien van dikke motoren. Juist, meerdere motoren, waarbij het aantal pk het gehalte testosteron van El Capitan presenteert. Toen Steve en Denyse hun motorboot verruilden voor een zeilboot werden ze dan ook ´loco´ verklaard in de haven. Maar ze hebben een droom: een zeilreis. Ze zien vooralsnog alleen cruisers voorbij komen cruisen, dus vanuit Curaçao vertrekken wordt een primeur. Ter voorbereiding hierop helpt Niels Steve met wat bootklussen. En terwijl zij ons het hemd van de lijf vragen over onze reis, nemen ze ons op sleeptouw naar plekken waar de normale toerist niet komt. Het wordt nog lastig afscheid nemen zo. We geven ze nog één laatste tip: wacht niet te lang met vertrekken, er is immers nooit een perfect moment, maar ga voordat het te laat is. Naar vaste land “Ik zie een weervenster vanaf het vertrek van pa en ma”, zegt Niels. Deze willen we niet laten schieten, want na drie maanden zijn we wel toe aan een volgend hoofdstuk. Dat betekent dat we ons rondom alle uitstapjes ook op een driedaagse zeiltrip moeten voorbereiden. Wat we niet hoeven te doen is bevoorraden, aangezien alles op dit eiland veel duurder is; dit in tegenstelling tot Colombia. Want ja, werkelijk álles wordt naar Curaçao geïmporteerd. Maar voor ons is het weldegelijk een nuttig eiland geweest. We hebben er mooie vriendschappen gesloten, fijne familie bezoeken gehad, ons duikbrevet behaald, een stukje oceaan verbeterd, nabestaande geholpen en belangrijke onderdelen ontvangen om onze reis te continueren. We exporteren hele bijzondere herinneringen!]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/moreel-kompas/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>7</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Vergeet je tandenborstel niet</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/vergeet-je-tandenborstel-niet/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/vergeet-je-tandenborstel-niet/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 09 Oct 2021 18:19:02 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Curaçao]]></category>
		<category><![CDATA[Exploring]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8846</guid>

					<description><![CDATA[“Oh Greetje, dit ga je toch niet geloven…”, mijn moeder appt me in paniek. “Ik ga mijn vlucht missen!”. Verbaasd lees ik wat er allemaal aan de hand is. Het huisje aan het water is al gereed: de sleutel op zak, verse goodies in de koelkast, bed opgemaakt, het servies een extra poetsbeurt, nog een gezellig dekentje uit Suriname over de bank. Dat soort dingen. Oké, toegegeven, we hebben er ook allebei even gedoucht. Als in een half uur lang! En ik heb ook even op het bed gelegen, met de airco op standje noordpool. Maar inmiddels is het alsof er niets is gebeurd. “Dus ik kom een dag later aan”. Ik deel het vervelende nieuws met Niels. Vervolgens grijns ik: “Zin in een B&#38;B?”  Veredeld tuinhuisje Opgetogen graai ik onze toiletspulletjes en laptop bij elkaar en laten we maantje op Spaans Water achter. Het is slechts vijf minuten met de bijboot naar The Village Marina, waar ook het duikcentrum is, met aanpalend drie chaletjes. Een van deze veredelde tuinhuisjes is voor mijn moeder gereserveerd. Twee weken, minus 1 nacht dus. Onwennig lopen we steeds rond in het huisje, spullen liggen in no-time overal, we zijn het niet meer gewend dat niet alles binnen handbereik is. “Ik ga nóg een keer douchen”, roept Niels. “Gewoon omdat het kan!”. Terwijl ik de laptop opstart, hoor hem neuriën. “Lief, heb je mijn tandenborstel niet ingepakt?”. De airco gaat nog een standje lager &#8211; naar 26 graden &#8211; zodat ik kippenvel krijg en eindelijk weer een laken over me heen kan trekken. De film begint en kruip tegen Niels aan. Warm onthaal Hato Airport Curaçao. Ik voel me in een aflevering van ´Hello, Goodbye´, terwijl ik in de ontvangsthal sta te wachten. Druppelsgewijs rollen de koffers met daarachter mensen in te lange kleding de warmte in. Links en rechts worden mondkapjes dramatisch afgetrokken met de meest gehoorde kreet: “Oh gelukkig, hier hoeft het al niet meer!”. Dan volgen de KLM-stewards en -kapitein, nog altijd strak in hun rol. Lange stilte. Ik begin een beetje zenuwachtig te worden. Ze was toch echt geboard… Een appje: “Ik wacht nog op mijn koffer!”. Dan na 15 maanden zie ik eindelijk mijn moeder weer. Een dikke knuffel. En nog één. We stappen in de huurauto en rijden in het donker over de brug. Lichtjes van Willemstad weerkaatsen in onze ogen. “Vertel nog eens waarom je de vlucht had gemist”. ^Highlights met mam: snorkelen met zeeschildpadden, de Christoffelberg trotseren en shoppen in Willemstad Papierwinkel “De test was dus niet goed gegaan. De barcode ontbrak, waardoor de uitslag niet aan mijn naam gekoppeld was. De volgende dag in alle haast opnieuw, maar dan haalde ik het niet om alle papieren op tijd in te vullen. Papieren die je naar Curaçao moet sturen en dan ook een afspraak maken voor een antigenen test op dag drie. Dan alles naar KLM sturen én je moet ook nog eens alles printen. Ik heb geen printer. Dus omgeboekt naar een dag later. Toen ging wel alles goed, totdat KLM berichtte dat het formulier niet goed was ingevuld. Ik gebeld, 20 minuten in de wacht en onderbroken vanwege overbezetting, maar ze konden niet zeggen wat er niet goed was. Uiteindelijk zeiden ze dat ik maar gewoon moest komen met de geprinte documenten. Maar ja, dan kon ik niet online inchecken en moest ik daar dus al vroeg zijn”. ^Staand en zwevend koraalboompjes verzorgen, goede oefening om het drijfvermogen steeds aan te passen   Onderwatertuin “Sorry mam, maar we hadden al een duik gepland staan. We gaan koraal schoonmaken”. Het is een druilerige dag, voor het eerst dat we hier zijn regent het pijpenstelen. Een perfecte anti-jetlag-dag voor mam, een prima duikochtend voor ons. Het zeewater voelt zelfs warmer. Bewapend met tandenborstel en schuursponsje gaan we bij Tugboat Beach kopje onder. Twee uur lang verzorgen we op vijf meter diepte de koraalboompjes. Koraaltakjes die losgetrapt zijn door watertrappelende snorkelaars of erger: overvaren door een onderwaterscooter. Zo´n Aquafari waar je geen duikcursus voor nodig hebt, en je op zeven meter diepte de onderwaterwereld een beetje loopt te vernachelen zonder dat je zelf ook maar één calorie verbrandt. Op internet worden ze zelfs gepromoot als zijnde ´milieuvriendelijke waterscooters´. Nou ja, niet voor het koraal dus. We borstelen rustig door en versieren een nieuwe kunstboom, zodat het koraal verder kan groeien. En uiteraard, ook een duiker kan per ongeluk koraal beschadigen. Mede daarom doen we mee aan dit project: het is een perfecte training voor buoyancy control. Win, win. ^Koraal schoonmaken met tandenborstel of schuursponsje i.s.m. duikcentrum Curious2Dive World Clean Up Day Nadat we moeders weer uit hebben gezwaaid, doen we weer een duik. Het is World Clean Up Day. Er zijn vrijwilligers die de stranden en wandelgebieden opruimen, wij gaan met een groep van zo´n twintig man te water. Met juten zakken duiken Niels en ik onder de pier van Tugboat Beach. De pier is gelukkig afgezet, vandaag wordt er niet gevist. Vandaag wordt er dus ook niet extra vuilgemaakt. Want eerlijk is eerlijk, de vissers zorgen daar voor de meeste milieuvervuiling. Maar ook de onderhoudsploeg van de pier zelf. We rapen voornamelijk restanten glaselektroden. Na bijna twee uur besluiten we richting strand te zwemmen om ons klaar te maken voor nog een duik, daar hebben we een nieuwe zuurstoffles voor nodig. Ik til de juten zak van de grond, maar deze ploft weer op de grond. Ik haal ´m uit de stofwolk, pomp mijn jacket wat op met lucht en peddel mijn benen. Lucht bij, beetje lucht eruit. Als een slecht geanimeerd astronautpoppetje zweef ik horizontaal op en neer door de ruimte. ^Zwemmend richting de pier met een nog lege zak, Niels en ik hebben 7 kg glaselektroden geruimd Vreemd afscheid Eenmaal terug op Spaans Water hebben we weer tijd voor onze zeilvrienden. Jochem en Laila nodigen ons uit voor een verjaardag/uitzwaaifeestje. Wanneer we laat in de avond bij hen aankomen, delen ze meteen slecht nieuws. Vers van de pers: een medecruiser ligt in het ziekenhuis....]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/vergeet-je-tandenborstel-niet/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>9</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Te land, ter zee en in de lucht</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/ter-land-ter-zee-en-in-de-lucht/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/ter-land-ter-zee-en-in-de-lucht/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 22 Sep 2021 19:19:46 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Curaçao]]></category>
		<category><![CDATA[Travel]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8809</guid>

					<description><![CDATA[“Black Moon, what are your intentions?”. De Coast Guard is nergens te bekennen, toch zien ze ons zeilen. Niels beantwoordt hen via de radio dat we gewoon een stukje aan het zeilen zijn… Het plan was om een paar dagen naar Klein Curaçao te gaan; een kleine 10 nm. Heen laverend, terug voor het lappie. We hadden net de zeilen gehesen, wanneer boatbuddy Saoirse ons bericht: “Change of plans, looking at the wind direction it´s bad to anchor at Klein. Let´s go to Fuik Baai instead”. Hmm, dat is nog niet eens 1 mijl. In het kader nu-we-er-toch-zijn laveren we wat voor de ingang om na een paar uur alsnog voldaan het anker te droppen in “Fack Bay”, zoals onze Amerikaanse vrienden het uitspreken. Na een paar dagen speervissen en barbecueën zetten we weer zeil, zo´n 30 mijl naar Westpunt: de Turtle Beach! Drie keer raden wat we daar gaan doen…   Aangezien we hélemaal naar de andere kant van het eiland Curaçao varen, weten we niet precies wat het vervolgplan gaat zijn. Brandy, van het Amerikaanse zeiljacht Saoirse, en ik doen voor de zekerheid nog wat boodschappen. Dit is een hele onderneming. Met de dinghy (bijboot) langs de kust, het kanaal door, dan kriskras door het Spaanse Water, bootje parkeren, met de bus of liftend naar het centrum en vervolgens in omgekeerde volgorde terug… Dat gaat ons zeker drie uur tijd kosten. De bus daagt wederom niet op, dus de duimen gaan omhoog. Gelukkig karren er al snel bekenden voorbij: Crew Choctaw dropt ons bij de supermarkt af. Voor de terugweg appt Brandy lokale vriend Steve; hij is namelijk bijna klaar met werken en passeert ons zowat. Fijn zo´n eiland met dorpsmentaliteit. ^Fuikbaai met zeiljachten Wasa (DE), Black Moon (NL), Saoirse (USA) ©beauandbrandy Y-knot Terwijl de zon al ondergaat liggen we met een goedgevulde dinghy aan het tankstation de benzinetanks te vullen. “Damn, we forgot our lights”, schrikt Brandy op. Een vissersboot genaamd Y-knot vaart langs, ik wenk: “Gaan jullie toevallig richting Fuik Baai?”. Ze zijn juist klaar met vissen, klaar om naar huis te gaan. Hij benadrukt dat het er inmiddels ruig aan toe gaat buiten. “Oh, wij moeten daar wel heen…”, zeg ik licht beteuterd. “Kunnen jullie ons niet even een sleepje geven?”. Vertwijfeld bekijkt hij de twee dames in dat bomvolle rubberen bootje en werpt een lijn: “Why not”. Hij doet zijn scheepsnaam eer aan. We sjouwen alles bij hen aan boord, knopen de dinghy erachter en al kletsend over hun visserij en onze zeilerij zijn we binnen een half uurtje herenigd met onze mannen. Boodschappen doen was nog nooit zo avontuurlijk! ^Zeiljacht Saoirse is te volgen op YouTube, Facebook en Instagram via: beauandbrandy Zeilen onder de radar We zeilen langs de kust, rechts zien we Willemstad in alle kleuren van de regenboog en links een palet van blauw. We schieten elkaars bootjes. Beau en Brandy hebben een groot YouTube kanaal, dus het is erg bijzonder om te zien hoe het er live in hun drijvende studio aan toe gaat. We vragen ze of de Coast Guard ook hen heeft geroepen toen we langs de entree van Spaans Water voeren. Ze zeiden ons: “Please note that you need anchor permits everywhere!”. Maar Soairse wordt niet opgeroepen, aangezien zij reizen zonder AIS (Automatic Identification System). Digitaal zijn zij dus onzichtbaar, onder de radar zeg maar. Het gaat ons verder voor de wind en na zes uurtjes zeilen droppen we beide ankers in kraakhelder blauw water omringd door een hoge rotsenpartij, waardoor het bereik van de marifoon minimaal is. Betrapt Beau en Brandy hebben de volgende ochtend een afspraakje met vrienden die hier met een cruiseschip passeren. Niels en ik gaan naar het strandje om onze nieuwe gadget uit te proberen: een drone! Deze hadden we in Martinique gekocht om actiebeelden aan onze artikelen in Zeilen Magazine toe te voegen. Na een paar vlieguren op het droge wordt dit de eerste keer boven water. Hoewel de temperatuur hier constant rond de 25 graden is, bespeuren we wat koudwatervrees! Maar nu we dichtbij land geankerd liggen, hoeven we het stijgen en landen niet meteen vanaf de maan te doen. Met name het opvangen van de drone – mijn taak – is spannend. Helemaal vanaf een bewegende boot met allerlei obstakels. En juist op het moment dat we boven het ankerbaaitje zweven voor een fotoshoot van ons maantje, vliegt er een helikopter over. Oeps, Coast Guard… ^Introductiepagina van ons 6-pagina tellende artikel in Zeilen Magazine, oktober 2021 Onderduiken Licht beteuterd komen Beau en Brandy al na een half uur terug. Hun vrienden kregen maar 20 minuten vrije tijd; rondreizen met een cruiseschip staat kennelijk synoniem voor eilandjes aantikken zonder verdere bewegingsvrijheid. “So let´s go diving!”. We huren spullen en doen voor het eerst een duik zonder instructeur én vanaf een boot. We leggen hun dinghy vast aan een boei en doen een briefing. Dan laten we ons alle vier achterover in het water vallen. Via de boeilijn trekken we ons zelf naar de bodem en stuiten direct op een vliegtuigwrak… De stroming is zo sterk dat we al snel te ver van het start-finish-punt afdrijven. Halverwege de fles zwemmen we op de rug, tegen de stroming in, terug naar de dinghy, om op nog een andere plek te gaan duiken. Een goede keus, want hier vinden we de zeeschildpadden! ^Niels en Greetje met een zeeschildpad ©beauandbrandy Snel naar Colombia Aangezien we “betrapt” zijn, besluiten we de volgende dag weer terug te gaan. Ook lijkt dat het beste weervenster van de hele week. Tegen de wind en stroming in boksen we onze weg terug richting Spaans Water: de kweekvijver voor cruisers om door te gaan naar de Pacific. De eerste maand was al meteen een feest van herkenning om gelijkgestemden te spreken. Na de Atlantische oversteek is de Pacific hét onderwerp van gesprek. Sommige cruisers kiezen ervoor om na het orkaanseizoen een extra rondje Carieb te doen, via Mexico of de Bahama’s bijvoorbeeld. Merendeel heeft, net als wij, het plan...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/ter-land-ter-zee-en-in-de-lucht/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>11</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>In the deep space of the sea…</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/in-the-deep-space-of-the-sea/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/in-the-deep-space-of-the-sea/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 31 Aug 2021 16:35:05 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Curaçao]]></category>
		<category><![CDATA[Exploring]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8783</guid>

					<description><![CDATA[“Dit gaat niet goed”, denk ik in mezelf. Met mijn ogen stijf gesloten word ik op 5 meter diepte door het water gesleurd. De bedoeling is dat ik samen met mijn instructeur van a naar b zwem en ik dan mijn snorkelsmasker weer opzet en leegblaas. Het masker houd ik krampachtig in mijn handen voor me uit; als een oud vrouwtje die haar handtasje wil beschermen. Mijn hart begint te bonken. Mijn ademhaling gaat steeds sneller. Dit mag niet volgens de theorie; heb ik gisteren nog geleerd. Ik schud mijn hoofd, wuif één hand. Onderwater oogt dat alles in slow motion, maar ik doe het toch echt resoluut. Dit is een noodsein! Hans, de duikinstructeur, merkt het direct en pompt met een paar drukken op de inflators beide jackets op. Snel schieten we samen naar boven en drijven. Ik open mijn ogen. Ze zijn alsnog zout geworden, maar dan van tranen. Ik baal. Een paar keer diep ademhalen en ik laat me weer onderdompelen. We gaan tot 18 meter diepte… Langgekoesterde wens Nog voordat we op wereldreis vertrokken beloofde Niels me een duikcursus. Dit is iets wat ik al heel lang wil doen, maar liever niet in ons kikkerlandje net als Niels twintig jaar geleden. We besloten dit ergens in de Carieb te doen. Niels doet met me mee, want zijn duikkennis is vanwege al dat zeilen iet wat verwaterd. In Martinique hebben we al prachtig gesnorkeld en gefreedived, maar de Franse taal leek ons niet zo´n goede basis voor een duikcursus. Het oefenen met oren klaren daarentegen wel. Dus na al dat watergetrappel is een duikcursus in Curaçao in vele opzichten perfect: de Nederlandse taal, wederom een langer verblijf en &#8211; last but not least &#8211; de onderwaterwereld is hier minstens zo prachtig! Nieuwsgierig om te duiken Op slechts 5 minuten dinghy-afstand vinden we duikcentrum CURious2DIVE. We maken een praatje met eigenaar/instructeur Hans Pleij; puur ter oriëntatie. Nog voordat ik terug kan krabbelen hebben we ons ingeschreven voor een driedaagse duikcursus: SSI Open Water. Het fijne aan deze school is niet alleen dat het voor ons zo dichtbij is, maar ook dat Hans met maximaal 4 cursisten duikt. Geen massale bedoening dus. En met een beetje geluk zit het klasje niet vol en hebben we privéles. De 5 duiken staan direct de week erop al gepland en we kunnen nagenoeg direct starten met de onlinetheorie. Gewoon vanaf ons maantje. We dompelen ons een week lang helemaal onder en absorberen de lesstof als een zeespons. De theorie – 10 Funfacts Onze planeet bestaat uit 72% water Waterplanten zorgen voor 85% van onze zuurstof Koraal bestaat uit heel veel organismen; er zijn zachte – en harde koralen Koraal mag je niet aanraken, want dan beschadig je de slijmlaag en je kunt jezelf bezeren Met de SSI Open Water mag je tot 18 meter diep duiken Na een uur duiken verbrand je 600-700 calorieën; gelijk aan een uur joggen! Je mag nooit direct naar boven gaan bij dieper dan 5 meter vanwege stikstof in het bloed Oren klaren kan door je oren te klikken, je kaak te bewegen of zachtjes met je neus dicht te blazen Met gebarentaal kun je tijdens een duik elkaar het hoognodige duidelijk maken Je moet altijd met een buddy duiken If you´re able to breathe, you´re able to dive! De praktijk Een van de eerste lessen is het klaren van je duikbril. Oren klaren kunnen we al, maar de duikbril klaren is nieuw voor mij. Nu was ik tot een half jaar geleden nogal een paniekvogel in de zee. Het lukt me niet eens mijn snorkel leeg te blazen, kreeg altijd een slok zout te veel binnen en kramp in mijn voeten. Zo´n type ja. Dus deze duikcursus is voor mij echt ver uit mijn comfortzone. En dat blijkt maar weer. Hans doet het voor, Niels volgt. Mhh, fijn zo´n miniklasje, nu ben ik al aan de beurt. Ik druk de bovenste rand van mijn bril tegen elkaar en laat er wat zeewater in sijpelen. De oplossing: adem door je mondautomaat in, druk met twee wijsvingers op de bovenrand van je bril, kantel met je duimen de onderrand naar voren, blaas door je neus uit en plaats de bril terug. Klaar is Kees. Het klinkt zo simpel. Ik weet niet precies hoe, maar mijn neus was alsnog gepekeld. Next level Hans spreekt me voor het eerst serieus toe: “Je verzet je tegen het zeewater; je moet accepteren dat je holtes zout worden”. En deze oefening moet uitgerekend ik onder de knie krijgen, want volgens Hans heb ik een “beperking”. Vanwege mijn brede lach, is de kans dat er plotseling water in mijn bril komt veel groter dan bij anderen. Laat Hans nu ook gespecialiseerd te zijn om les aan gehandicapten te geven, dus dan moet het toch wel goed met mij komen?! De next level is om deze truc op 5 meter diepte te doen en dan de bril helemáál af. In de praktijk kan het namelijk zomaar gebeuren dat je een trap of een por van een andere duiker krijgt en je bril verliest. En dan moet je kunnen handelen zonder in paniek te raken. Dus, paniekaanval: check. Poging twee, dit keer met ogen open: check! Lucht- en snotbellen En dan zijn we ineens op 18 meter diepte. We zweven boven een enorme muur van gekleurd koraal met daarin de mooiste vissen, planten en andere organismen waar ik het bestaan niet van wist. Het voelt alsof ik me IN het aquarium van mijn opa verstopt heb; waar ik altijd mijn wipneusje tegen het glas aan drukte. Dat was nog veilig. Maar dit is zoals het hoort te zijn. De vissen zwemmen vrij en wij zijn te gast. Onze flessen zijn nog iets meer dan een kwart vol en dat betekent dat we langzaam naar boven moeten. Onderweg zie ik voor het eerst een zeepaardje. Hans wees ons erop. Met het staartje om een takje koraal gekruld hebben we extra tijd voor verwondering. Ik glimlach, mijn...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/in-the-deep-space-of-the-sea/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>20</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Dushi Curaçao</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/dushi-curacao/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/dushi-curacao/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 14 Aug 2021 14:50:52 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Curaçao]]></category>
		<category><![CDATA[Exploring]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8769</guid>

					<description><![CDATA[In de verte hoor ik een onbekend gefluit. Langzaam ontwaak ik uit een diepe slaap na vier gebroken nachten op zee. Waar ben ik? Wat fluit er zo mooi? Het blijkt een Turpiaal (of Troepiaal) te zijn. Ze brengt me het instant gevoel, zoals ik me als kind herinner, wanneer het op de een op andere dag zomer is geworden. Ik spring uit bed. Correctie: ik kruip uit bed en spring in de kuip. Het vogeltje is grotendeels zwart en fluit uit volle felgele borst. Ons maantje ligt voor anker in de grootste baai van Curaçao: het Spaanse Water. Met dit nieuwe eiland is er dus weldegelijk een nieuw seizoen aangebroken. En niet alleen qua omgeving, maar ook qua gezelschap. Naast Fransozen worden we nu omringd door Amerikanen, Canadezen, Zwitsers, Italianen, Duitsers en een handjevol Nederlanders. Sommige kennen we al lang via social media. Ik grijns: “We krijgen het nog druk!”. De entree van Curaçao De eerste dagen moeten we aan boord blijven – in Quarantaine – totdat we twee negatieve testresultaten binnen hebben. Want dat is positief. De test zelf was wederom noemenswaardig. De kustwacht riep ons een paar mijl voor entree van Curaçao op via de marifoon: “Black Moon, what is your intention?”. Niels antwoord dat we graag toestemming willen om het Spaanse Water op te gaan. Dan volgen er nog een paar vragen. Ja, we hebben ons vooraf aangemeld. En ja, we hebben twee negatieve testen vanuit Martinique op zak. Of we ook zijn ingeënt wordt niet naar gevraagd en later blijkt het ook geen verschil te maken&#8230; We krijgen toestemming om binnen te lopen en moeten de Coast Guard volgen. De smalle vaargeul brengt ons naar het Spaanse Water. “Zoek hier maar een plekje om te ankeren”, zegt een van de acht zwaarbewapende opvarende, “dan komen we zo langszij”. Zenuwachtig bestuderen we de krappe plek vol ondieptes… ^De Kabrietenberg (geitenberg) met uitzicht op Spaans Water en de Kabrietenbaai (geitenbaai) met Black Moon in het midden Door de neus geboord “Ik denk dat we liggen”, zegt Niels. “Voor nu althans”. De Coast Guard komt langszij en is bijna even lang als ons maantje. Dus er liggen twee boten aan één anker, terwijl de golven in de baai witte kopjes tonen. Paspoorten en bootpapieren worden ingenomen, er moeten alsnog een boel formulieren ingevuld worden en dan komt er ineens een witte jas tevoorschijn. Onze negatieve testresultaten zijn ouder dan 72 uur, dus vinden ze dat we opnieuw getest moeten worden. Zucht. Ik wil nog protesteren dat we zeilend onmogelijk binnen 72 uur hier konden geraken en dat we met niemand anders in contact zijn geweest en … Laat ook maar, de geldmachine rinkelt. We kunnen (lees: moeten) zelfs direct de 120 euro pinnen. Dat de wattenstaafjes boord aan boord, terwijl er 25 knopen wind op de neuzen beukt, in onze neuzen worden geboord voor ons niet bepaald een money-well-spend-situatie is, houd ik ook nog maar even voor me. Gezellig in quarantaine Aangezien we op een vrijdag zijn gearriveerd krijgen we waarschijnlijk pas maandag de testresultaten. We besteden de tijd nuttig door bij te slapen en schoon schip te maken. Tussendoor krijgen we bezoek van een aantal buren. De Coast Guard zei dat wij niet van de boot mogen. We bewegen gewoon met de regels mee. Op maandagochtend ontvangen we e-mail. Mijn negatieve testresultaat is binnen, maar die van Niels is nog niet bekend. Hmm. We vergeten de tijd en voordat we het weten zitten we wederom met vier man sterk aan een gezellige borrel. “De Coast Guard komt onze kant op”, zegt Niels. Ik probeer ons bezoek nog naar binnen te drijven, terwijl ik mijn e-mail tig keer ververs. Ze zijn te vlug bij ons en betrapt staren we alle vier naar de zwaaiende formulieren. “Jullie zijn allebei negatief”, beginnen ze positief. “Maar wanneer hebben jullie daar eigenlijk bericht over gehad?”, klinkt het wat negatiever. Fieuw, de mail is binnen! “Oh vanmiddag al, en hebben pas daarna onze vrienden bericht. Danki, Dushi!” ^ Willemstad bezoeken is als lopen op een regenboog, deze gekleurde huisjes grenzen aan de Sint Annabaai Gezellig inburgeren Dat de resultaten negatief zijn betekent niet dat de gele Quarantainevlag al naar beneden kan. De eerstvolgende stap is richting Willemstad: paspoorten ophalen, ankervergunning kopen en inklaren bij de douane. De eerste twee loketten zitten aan de New Wharf en de laatste in een chic kantoor bij Punda, met uitzicht over de Sint Annabaai. Maar geen van drie zijn op loopafstand. De bemanning van Choctaw neemt ons op sleeptouw in hun huurauto. De formaliteiten zijn zo gedaan, dus nemen we een toeristisch route. “Hier kun je vers brood halen, hier een fijne supermarkt, hier de nautische winkel, hier de zeilmaker, hier de groentemarkt. Loempia, iemand?”. Jawel, voor een cruiser is dit héél toeristisch. Een cruiser wil eerst de basale zaken weten te vinden. Inburgeren zeg maar. Eilandgevoel Nog meer dan Martinique geeft Curaçao echt een Caribisch eilandgevoel. Gekleurde huisjes, vrolijke mensen en alles en iedereen wordt Dushi genoemd. In het Nederlands met locals kletsen maakt ook dat we ons al snel thuis voelen. Dat eilandgevoel werd bevestigd toen we met onze 20 kg zware waszak langs de weg in de brandende zon naar een wasserette liepen te zoeken en er een auto stopte: “Willen jullie een lift?”. Inclusief airco. Chill! Nadat de was is gedaan en we het watertappunt weten te vinden, maken we een roadtrip tot aan het Westpunt van het eiland. Weer een paar dagen later besluiten op ons gemakje Willemstad te verkennen. “De bus zal nu toch wel een keer moeten komen”. Een uur later stijgt de hitte en daalt ons geduld. We trekken de stoute slippers aan en besluiten te liften. Daar hebben we immers goede ervaring mee… ^Dushi Flamingo&#8217;s, Dushi muurschildering en Cadushi (van deze cactus maken ze een slijmerige soep) Hitchhiken Na zo´n tien auto´s keert er een ietwat gare auto met piepende banden om en pikt ons met juichende gebaren op. Uit solidariteit juichen we mee. Echter, we hadden...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/dushi-curacao/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>9</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Met de Franse slag</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/met-de-franse-slag/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/met-de-franse-slag/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 05 Aug 2021 18:34:19 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Curaçao]]></category>
		<category><![CDATA[Martinique]]></category>
		<category><![CDATA[Travel]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8747</guid>

					<description><![CDATA[Nu we besloten hebben om het Franse eiland Martinique te verruilen voor het Nederlandse Curaçao kunnen we eigenlijk niet meer wachten. Allicht is het weer ons nog niet goed gezind. Oefening in geduld dus. Het wordt een week van de laatste keren: nóg één keer flink inslaan bij de Leaderprice, nóg één uitgebreid ontbijt met verse croissantjes van de dichtstbijzijnde boulangerie, gevolgd door nog één bourgondisch kaasplankje met alles erop en eraan. Verder is het vooral voorbereiden op de meerdaagse passage. En aangezien we al drie maanden niet fatsoenlijk gezeild hebben, start de trip iet wat met de Franse slag. “Aaahh, ik ben roestig!”, gil ik bij een zoveelste blunder. Eilandhoppen. Het klinkt altijd zo romantisch en idyllisch. Echter, voordat je het ene eiland achter je kunt laten, is er een heleboel te doen. Eigenlijk te veel om op te noemen. Het maakt dus eigenlijk niet uit of je nu 1 nacht of wekenlang op zee verblijft, het betreft vrijwel altijd dezelfde voorbereidingen. We lichten er 10 uit: 1.Weer en route Het weer is leidend dus daar beginnen we altijd mee. Pas als je een vertrek dag in zicht hebt, kun je namelijk de andere klussen gaan inplannen. De route en de wind samen bepalen hoelang de reis zal gaan duren en wat voor zeilopstelling je het beste kunt voeren. In dit geval verwachten we er vier dagen over te doen (490 nm), met een voor-de-winds-koers. 2.Rigging check Het ´staand want´ wordt van top tot teen gecontroleerd: verstagingen, splitpennen, ringetjes en zalingaanhechtingen. Dus alles wat aan de mast en aan het dek zit zeg maar. Hier en daar vervangen we een tapeje over scherpe oneffenheden, ter bescherming van de zeilen en de schoten. Ook het toplicht en de valdoorvoeren worden geïnspecteerd. Dit klusje doen we het liefst bij zo min mogelijk wind, want hiervoor moeten we 16 meter de hoogte in. De figuurlijke koeien waaien van de dijk, wanneer ik Niels omhoog lier. 3.Zeilen en vallen controleren Het voorzeil wordt een aantal keer uitgerold. Als het stroef in- en uitloopt, sprayen we een beetje McLube in de trommel. Wonderspul! Werkt dat nog niet, dan moet de valspanning aangepast worden. Ook het grootzeil wordt een keer gehesen en de reeflijnen nagelopen. Verder nog de kraanlijn, de fokkenschoten, de grootschoot, de bulletalie, de spibomen, de ophouders, het lummelbeslag en last but not least de kotterfok. Oh, en niet te vergeten alle harpjes, sluitingen, … ^Water tanken, diesel tanken, dinghy vol boodschappen (Niels moet er ook nog bij!) 4.Water en diesel tanken Hoelang de trip ook duurt, we vullen altijd alle tanks nokkievol. De interne watertank bedraagt 240 liter, daarnaast vullen we nog losse tankjes van in totaal 80 liter. Als we zuinig aan doen, redden we het met 10 liter per dag voor alles: koken, drinken, afwassen en douchen (of nou ja, een kattenwasje dan). De interne dieseltank bedraagt 160 liter, daarnaast vullen we nog losse tankjes van 40 liter. We rekenen met 2 liter verbruik per uur, dus daarmee kunnen we de hele passage motoren. In theorie dan. Alles op zeil is niet alleen gratis, maar ook veel leuker! 5.Boodschappen Tja, aangezien we drie maanden op een Frans eiland zijn verbleven, puilt onze bilge al uit van de lekkerste patés en cuisine-maaltijden. En aangezien Martinique een goed betaalbare &#8211; en alles verkrijgbare supermarkt heeft, wordt maantje helemaal volgepropt met blikjes, potjes en flesjes lekkers. Hierna wordt het namelijk alleen maar duurder of gewoonweg niet verkrijgbaar (zeggen we dit niet al vanaf de Canarische eilanden?). Op de laatste dag halen we nog wat vers, maar dat is ook nu weer verlept en in verhouding met blik erg duur. Ach, de eerste dagen op zee hebben we toch geen fut om te koken. Pasta uit blik: prima bootvoer. 6.Announcement of Arrival Voordat we vertrekken melden we ons alvast aan bij de autoriteiten van Curaçao middels een account bij SailClear. Merendeel van de Caribische eilanden werken hier tegenwoordig mee en dat zorgt ervoor dat het daadwerkelijk inklaren bij aankomst heel vlot gebeurt. Ze hebben immers al onze gegevens al. Op de vraag hoeveel flessen drank er aan boord is, antwoorden we maar niet al te braaf. Martinique werkt overigens niet met SailClear, zij hebben een eigen systeem… ^Snackbar/Clearance Customs, uitklaren in het kantoortje en onze Third man on the Moon 7.Uitklaren Om aan te kunnen tonen dat we daadwerkelijk vanuit Martinique komen, hebben we een uitklaringsformulier nodig. Op dit eiland kun je blijkbaar al jaren zelfstandig in- en uitklaren, zonder dat er ook maar één autoriteit bij komt kijken; wat in deze tijd vrijwel ondenkbaar is. Maar het wordt nog gekker. Men nemen een café. Geen internetcafé, want wifi verstrekken ze niet bij een bestelling. Nee, een hamburgertent met een kantoortje (lees: opslag) achter het terras, grenzend aan de keuken. Hier maak je voor slechts 3 euro gebruik van de computer uit jaar blok met daarop een check-in-check-out programma. Dus terwijl je hamburger wordt gebakken, voer je je gegevens in en print je deze uit. De café-uitbater zet er vervolgens een stempel op en wenst je Bon Apetit. “Met de Franse slag in- en uitgeklaard”, gniffelen we met de formulieren in de map. 8.Dinghy wegstouwen Pas op de dag van vertrek, als we zeker weten dat we niet meer aan land hoeven, laten we ons bijbootje leeglopen. Een grote schoonmaak volgt, want er zit altijd van allerlei viezigheid onder het dekje. En al helemaal na onze mangrove operatie een paar weken terug. Vervolgens vouwen we het zo klein mogelijk op, verpakken we het in de zak en binden we het vast op het dek. 9.Alles zeevast maken Niet alleen de dinghy moet goed zeevast zitten. Alles, werkelijk alles dat niet nagelvast zit, gaat hoe dan ook bewegen. Zelf houden we van een ´schoon dek´, oftewel zo min mogelijk spullen op het dek. Ook binnen moet alles goed opgeborgen worden. Het zal niet de eerste keer zijn dat er een lampje of een zonnebril tegen de vlakte gaat. Ach, jullie kennen onze klaagzang door...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/met-de-franse-slag/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>9</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
