<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Cook eilanden &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<atom:link href="https://www.sailingblackmoon.nl/category/cook-eilanden/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<description>Sailing Black Moon</description>
	<lastBuildDate>Sun, 25 Jun 2023 20:59:55 +0000</lastBuildDate>
	<language>nl-NL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.7.5</generator>

<image>
	<url>https://www.sailingblackmoon.nl/wp-content/uploads/2026/04/cropped-dji_fly_20250830_131936_387_1756549664027_photo_optimized-scaled-1-32x32.jpg</url>
	<title>Cook eilanden &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Avonturenboek</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/avonturenboek/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/avonturenboek/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 05 Jun 2023 22:03:48 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Cook eilanden]]></category>
		<category><![CDATA[Stille Oceaan]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9556</guid>

					<description><![CDATA[“Wie wil de eerste slag geven?”, de 18-jarige Peter houdt een roestige hamer omhoog. Vijf westerlingen kijken hem enigszins gechoqueerd aan. “Oh, gaat het met een hamer gebeuren?” stamel ik. “De dominee zal het zo doen”, stelt hij ons gerust en kijkt vertederd naar zijn varkens. “Ik verzorg ze, maar slacht ze niet”. We zijn uitgenodigd voor een Kai Kai morgen; een traditioneel diner voor speciale gelegenheden. Dit keer om de dominee en zijn gezin te danken voor hun dienst de afgelopen drie jaar. Het wordt inmiddels ook onze laatste dag in dit bijzonder dorpje met slechts 28 bewoners. Onverwachts hebben we de meest unieke ervaring tijdens onze reis gehad. De lokale mensen hebben ons verwelkomd, omarmd, gevoed en voor ons gebeden &#8211; zonder er ook maar iets voor terug te wensen. Het is werkelijk een verhaal uit een avonturenboek, dat we nu op onze beurt mogen schrijven.  Op de dag van onze aankomst op Penrhyn kunnen we direct inklaren. Eerst komt de meneer van de immigratie aan boord. Hij bekijkt onze paspoorten, de bootpapieren en controleert de zarpe, het document dat we bij vertrek uit Frans-Polynesië mee hebben gekregen. De volgende controle wordt door George gedaan, van de bio security. Hij vertelt dat we geen biologisch afval overboord mogen gooien en vraagt: “Heb je varkensvlees aan boord?”. Nu hebben we eerder gehoord dat vlees, noten, zaden en schelpen vaak ingenomen worden. Aarzelend bevestig ik dat we verse bacon in de koeling hebben. De kostbare zaden en mooiste schelpen heb ik in de kledingkast tussen ons ondergoed verstopt. Gelukkig mogen we het allemaal houden. “Het is gewoon voor op papier”, zegt hij en pakt een spray bus. Met een hink, stap, sprong sprayt hij door de boot om eventuele ongewenste insecten te doden. Gelukkig moet hij zelf ook lachen om zijn komisch optreden en we kletsen nog wat tot hij onze kajuit als veilig beschouwd. Zondag-rustdag is zo gek nog niet Eerste stappen aan wal “Zo, nu mogen jullie weer naar binnen en ook aan wal”, zegt George en wijst naar een gebouwtje. “Het politiebureau”. Via het zandpad ernaar toe passeren tientallen brommertjes ons. Iedereen zwaait en begroet ons in het Engels met “Hello” of in het Maori met “Kia Orana”. Kindjes achter op de brommers draaien verrast om en zwaaien net zo lang tot we uit het zicht verdwijnen. Sommige kinderen hebben nog nooit (bewust) een blanke persoon gezien, aangezien er in geen drie jaar zeilboten op bezoek zijn geweest. De enigszins norse politieman stempelt onze paspoorten en dan zijn we officieel ingeklaard op de Cookeilanden. 28 zielen We steken het atol over en droppen het anker voor het dorpje Te Tautua, waar momenteel 28 mensen wonen. Nog dezelfde dag worden we uitgenodigd om naar de zondagsschool te komen, waar de 11 kinderen hun versje aan ons voor gaan dragen. Vereerd nemen we plaats in het midden van het midden. De kinderen drentelen buiten in stilte rond het kleine gebouwtje, verrast vanwege de hoge opkomst door een bijna even aantal “toeristen”. Om ons heen zitten de vrouwen in kleurrijke gewaden, de mannen staan naast de rijtjes stoelen. Ik heb het gevoel alsof we hun zitplaatsen hebben ingenomen, nog niet wetende dat we dit gevoel in nog vele grotere proporties gaan ervaren. Dan begint de jongste vrouw op de voorste rij te zingen, haar buurvrouw valt bij, de derde naast ons volgt – het klinkt apart, maar wel mooi denk ik nog – totdat de vrouw pal achter ons inzet. Ik zie Niels zowat uit zijn stoel opspringen en moet mijn best doen om niet in de lach te schieten. Het is niet alleen dat deze oudste vrouw uit valse borst zingt, maar met z´n vieren zingen ze zo intensief door elkaar dat ik me bevangen voel. Lani, Sina en de oudste zangeres van het dorp Na het gezang verwelkomt Sina, de dominee, ons hartelijk. Ze zijn zo vereerd dat de gemeenschap Te Tautua momenteel 9 zielen rijker is en nodigt ons van harte uit om zondag minstens een van drie diensten bij te wonen. Inmiddels staan de 11 kindjes op een rij en dragen in het Maori hun versjes aan ons voor. De gezichtjes en namen gaan we later meer en meer herkennen, wat het afscheid nemen alleen maar moeilijker en moeilijker maakt. Tijdens de zondagsdienst is iedereen op zijn paasbest gekleed en ik begin steeds meer bewondering voor de liederen te krijgen. Kleine Kai Kai “Willen jullie bij ons thuis komen eten?” vraagt Lani, de vrouw van de dominee. Ze hebben een Kai Kai voor ons gemaakt en we mogen absoluut niets meenemen. De chocoladereep die we nog aan boord hadden wordt alsnog zeer gewaardeerd, zeker aangezien er in vier maanden geen bevoorradingsschip is geweest. Samen met onze drie Franse bootburen nemen we plaats aan tafel. Sina en Lani zitten beide aan het hoofd. In het midden staat een feestmaal. Sina doet een gebedje en bedankt ons wederom voor onze komst &#8211; hun eerste zeilgenootschap aangezien er in geen drie jaar boten zijn geweest. “Zo, nu mogen jullie beginnen” zegt Lani. Terwijl hun borden leeg blijven, begint ze te vertellen. Ze zijn hier een kleine drie jaar geleden gepositioneerd en binnenkort is het tijd om terug naar Australië te gaan. Uren strijken voorbij totdat we allemaal ons levensverhaal hebben gedeeld en de buiken van de zeilers gevuld zijn. Sina doet nog een gebedje en dan mogen we gaan. Niels helpt met het varken, links de jonge Peter die de varkens verzorgd Schietgebedje “Kom helpen met het varken” zegt Sina een paar dagen later. Niels stemt in. Alle zeilmannen zijn erbij, en ik. De andere zeilvrouwen moeten er niks van weten. Terwijl de ketel op het houtvuur aan de kook raakt, vraag ik de jonge Peter hoe vaak er een geslacht wordt. Even kijkt hij me niet begrijpend aan en antwoordt uiteindelijk “wanneer nodig”. Na de klap met de hamer wordt er weer een schietgebedje gedaan en dan volgt het mes. Niels houdt de achterpoten vast. Met de...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/avonturenboek/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>13</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Verder west  </title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/verder-west/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/verder-west/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 31 May 2023 21:13:59 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Cook eilanden]]></category>
		<category><![CDATA[Stille Oceaan]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=9534</guid>

					<description><![CDATA[“Slaan jullie Bora Bora over?” Mijn buurman aan de bar kijkt me niet begrijpend aan en wijst naar de eilandjes pal tegenover ons. “Na ruim een jaar zijn we eigenlijk wel klaar om verder west te gaan” verklaar ik. “Verder west” is zo´n typische zeilterm op Frans-Polynesië om verder de Pacific op te gaan. Heel eerlijk zijn we het FOMO-gevoel bij ieder eiland of ankerplekje verderop ook een beetje beu. Zo komen we hier nooit weg. “Zijn we niet overhaastig?” probeer ik de dag erop. “Het is vroeg in het seizoen, dus we kunnen Bora Bora nog meepikken”. Niels houdt voet bij stuk. Black Moon is klaargemaakt, het weer is opgeklaard en we zijn immers al officieel uitgeklaard. “Ach dan hebben we een reden om ooit nog eens terug te komen” zeg ik dromerig. “We weten nu waar het is”. FOMO “Wist ik maar eerder dat het hier zo leuk was, dan waren we misschien wel langer gebleven”. Ik trap wederom in de FOMO-val. Aan de ene kant wil je niet weten waar het allemaal leuker is, aan de andere kant kan het helpen om goede keuzes te maken. De ´Fear Of Missing Out´ is hoog onder zeilers. Iedereen motiveert met de beste intenties waar je zeker nog heen moet, omdat zij daar een ge-wel-di-ge ervaring hebben gehad en je dat ook gunnen.  Want in die ene baai is een cleaning station voor mantaroggen en in die andere baai zwem je gegarandeerd tussen dolfijnen. En op Bora Bora is het water nóg blauwer dan hier. En daar zijn de eilanders zo aardig. En bij dat ene barretje moet je ab-so-luut een hamburger bestellen. De FOMO-lijst wordt langer, de tijd des te korter. Ik relativeer dat terwijl de één ergens een mooie ervaring heeft, wij gewoon van onze laatste week hier op Huahine genieten en nog een hele oceaan aan avontuur voor ons hebben liggen. Zonsondergang vanaf de Yachtclub, vooraan ligt Black Moon en achterin de laatste eilanden waaronder Bora Bora  Happy Hour We slenteren door het winkelstraatje van het dorpje Fare, pal aan het water waar Black Moon aan een spiksplinternieuwe meerboei ligt. Gratis en voor niets, terwijl je momenteel op Bora Bora 40 dollar per nacht betaalt. En een groot verschil met Tahiti: we kunnen hier gewoon peddelend naar de wal, slenterend naar de winkels en “kruipend” van de bar terug naar de bijboot. Iedere avond is het Happy Hour bij de Yachtclub, wat niet veel meer dan een bar met een aanlegplaats voor bijboten is. “Heel gezellig die bar” zeg ik op dag vijf nadat de Happy Hour weer eens flink is uitgelopen. “Ook erg gevaarlijk”. Tijd om te gaan!  Bestemming onbekend Het korte bezoek aan Huahine is eigenlijk wel lekker, want dit zal het tempo vanaf nu voorlopig blijven. Een weekje zeilen, een weekje eiland verkennen, en herhaal, totdat we in Fiji zijn. “Al besloten waar jullie heen gaan?” vraagt iedereen om de beurt tijdens onze laatste Happy Hour. “Nee, we laten de wind voor ons bepalen” grappen we serieus. Eigenlijk willen we direct naar Suwarrow, maar daar gaat de ARC-rally al naar toe en dan ligt de baai al vol. Bovendien zijn de twee Park Rangers nog niet op dit onbewoonde eiland gestationeerd en dus officieel ontoegankelijk. We besluiten de rally te omzeilen en eerst naar een hoger gelegen Cookeiland te varen. We laten Bora Bora links liggen &#8211; goed over de reling kijken 😉 Westwaarts We vertrekken tijdens een nieuwe maan. De zeilen worden mooi van opzij gevuld wanneer we Bora Bora voorbij zeilen. “Ik vind het eigenlijk best stoer van ons dat we deze “must visit” gewoon links laten liggen&#8221;, overtuig ik mijn laatste FOMO-stuiptrek. Terwijl we de eerste nacht invaren zien we het Zuiderkruis achter ons. ´s Avonds zien we de zon voor ons in de oceaan zakken en vervolgens Orion erboven. De vallende sterren zijn haast niet bij te houden, zoveel tellen we er beurtelings. Maar een nieuwe maan kent zowel voor- als nadelen. Zonder bouwlamp is de wolkenontwikkeling minder goed te zien, waardoor je verrast kunt worden door squalls: kleine fronten waar héél véél wind in zit. Om je vervolgens achter te laten met een rommeldek aan neergehaalde zeilen en vaak een natte kuip.  De eerste dagen zijn zo aangenaam dat ik niet eens zeeziek word. Vanaf dag twee en drie staan we gewoon allebei kleine klusjes aan boord te doen. Op dag vier begint de wind in te kakken. En op dag vijf liggen we officieel stil. Met nog 60 mijl te gaan liggen we praktisch voor de deur van het atol. Toch zijn we niet heel gretig om de motor meteen te gebruiken, want we weten niet of we er kunnen tanken. Bovendien redden we het niet meer om voor het donker binnen te komen. We dobberen een middag en nacht, halen wat extra uur slaap in, maken schoon schip en varen dan de laatste mijlen richting de pas van ons eerste Cookeiland. De volgende ochtend varen we het atol binnen Van het zuiden weg Toen ik de naam Penrhyn voor het eerst hoorde associeerde ik dit niet met Cook. De originele naam in Maori is Tongareva en klinkt meteen wat tropischer &#8211; het betekent “van het zuiden weg”. Voor de ingang van het atol ligt nog een schip. Ik kijk door de verrekijker “Er staat Police op”. Niet lang erna roept het patrouilleschip over de radio wat onze intenties zijn. “We wachten tot het licht wordt, zodat we het atol in kunnen varen” antwoordt Niels. “Wij ook” horen we weer in een Nieuw-Zeelands accent. “Okay, stand-by kanaal 16”. Met de opkomende zonneschijn in mijn gezicht leun ik over de preekstoel. “Ik kan zo de ondieptes echt niet zien hoor” roep ik. De stroomversnelling heeft ons al in de vaargeul gezet en met een rotgang varen we tussen de brekende golven door. “We zijn al binnen” roept Niels terug en buigt af naar stuurboord. Nu met de zon achter me, zie ik het koraal beter. Slalommend vinden we...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/verder-west/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>6</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
