<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Colombia &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<atom:link href="https://www.sailingblackmoon.nl/category/colombia/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<description>Sailing Black Moon</description>
	<lastBuildDate>Tue, 07 Dec 2021 17:29:20 +0000</lastBuildDate>
	<language>nl-NL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.7.5</generator>

<image>
	<url>https://www.sailingblackmoon.nl/wp-content/uploads/2026/04/cropped-dji_fly_20250830_131936_387_1756549664027_photo_optimized-scaled-1-32x32.jpg</url>
	<title>Colombia &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Eindstation Panama</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/eindstation-panama/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/eindstation-panama/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 21 Dec 2021 09:00:59 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Colombia]]></category>
		<category><![CDATA[Panama]]></category>
		<category><![CDATA[Travel]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8937</guid>

					<description><![CDATA[“Volgens mij moeten we helemaal niet de Pacific op willen met onze boot”. Met ongeloof kijk ik even op. De Pacific is onze droom. We zijn zo dichtbij. En nu wordt Panama ons eindstation? Ik draai me om in de zeekooi. Ik ben al voor de tweede dag zeeziek. Niels is zwaar vermoeid, omdat hij zowat solo zeilt. Black Moon wordt buiten in elkaar geslagen door de kruisgolven. Zelfs binnen krijgt ze het af en toe te verduren. Dit is werkelijk de meest rottige oversteek die we tot nu toe hebben meegemaakt. We naderen Panama, en daarmee het einde van de Atlantische Oceaan, met als gevolg kruisgolven. Denk aan een bad met water waar je je arm doorheen roeit om het warme kraanwater te verdelen, aan het einde van de badrand klotst het. Dat effect dus. En dan vier meter hoog. Dat breekt dingen. Althans bij ons… Na de lange klussenlijst in Santa Marta voelen we ons klaar voor de volgende etappe: Panama. Een maand lang remote bij het archipel San Blas, dan in januari door hét Panamakanaal om aan de overkant uit te komen, oftewel de Pacific. Jeetje, wat gaat het ineens snel! We zien een prima weervenster die we niet willen laten schieten &#8211; ook al hebben we nog ruim twee weken haventegoed &#8211; voordat de befaamde Christmas winds op komen zetten. We nemen afscheid van cruiservrienden en melden ons af bij álle autoriteiten. Drie mijl uit de kust worden we ingehaald door de Coast Guard. Vanuit de dikke RIB roept een van de opvarenden dat we onze paspoorten moeten overhandigen. Ik kijk naar het golfslagbad om ons heen en zucht… “Hoe dan?” ^Vertrek vanuit Santa Marta © SV Northern Shadow Schade 1: zee-reling gebeukt Vervolgens moeten we ook nog een formulier ondertekenen. Dan gebeurt er waar ik al bang voor was. De RIB beukt tegen onze romp en glijdt over onze stootlijst tegen de zee-reling. Een scepter zegt krak. Ik voel een pijnscheut. De RIB houdt weer wat afstand totdat we het formulier ondertekend hebben. “Dit gaan we dus niet weer zo doen, toch?!”, bries ik. “Lief, je moet écht je gemak houden nu. Dit is de Coast Guard. In CO-LOM-BI-A!”. Aan mijn gezicht was al af te lezen dat ik principieel op deze procedure tegen ben en dat ze nu ook niet zomaar met de schade weg kunnen komen. “Wil je dan omdraaien voor wat papierwerk waar we toch niets mee opschieten?”, overtuigt hij me uiteindelijk. Als de paspoorten eenmaal veilig en droog terug aan boord zijn, werpen we de verfrommelde papieren terug en kunnen we dan op ons gemakje de schade opmaken. “Het lijkt mee te vallen”. Niels buigt de metalen stang terug in lijn van de reling. “Het is gelukkig niet doorgebroken of van het dek gescheurd. Nu alleen hopen dat deze 33 jaar oude kit het nog even houdt totdat we in Panama zijn”. En we hebben nog meer geluk, want als de RIB een meter verder langszij lag dan had ie de verstaging vol geraakt. Dan hadden we zeker om kunnen draaien voor een mastinspectie. We pikken de wind op, rollen het voorzeil uit en zetten onze hydrovane aan het roer. Nu zijn we echt vertrokken. De drie dagen gaan nu van start. Regelmatig controleer ik het keukenkastje, waar de scepter op uitkomt, op mogelijke lekkage waterschade. Vooralsnog blijft het droog! ^De route van Colombia (Santa Marta) naar Panama (Linton Bay): 350 nm Schade 2: hydrovane flext Niels hangt als een fout boegbeeld achter aan de boot. Handen aan de hekstoel, voeten op de zwemtrap. Hij inspecteert hij de hydrovane (windvaanstuurinrichting) of eigenlijk de bevestiging ervan tegen de spiegel van de romp. In Curaçao zagen we al wat haarscheurtjes in de lak, rondom de bevestigingsplaten (brackets). Zoveel kracht komt er op het polyester te staan. Voor de zekerheid hebben we de spiegel van binnen verstevigd met vier lagen glasvezel en epoxy plus de ankerplaat aan de binnenzijde aangepast. En in Colombia nog een extra bracket naar de zwemtrap toe. “Het flext nog steeds te veel”, roept ie. “En binnen is het nog beter te zien, tussen iedere golf door voel je gewoon wat beweging”. Vanuit mijn zeekooi tel ik stilletjes de dagen van de eerstvolgende crossing: 30-40 dagen lang op de Pacific Ocean… Schade 3: keukenblok ontwricht “Lief, je moet nu echt gaan slapen. Ik kan weer prima een wachtje houden”. Niels hamert nog een extra spietje onder het keukenblok. “Eerst moet dit ellendig gekraak opgelost worden, ook voordat het hele interieur uit elkaar valt”. Het keukenblok beweegt ineens; niet zichtbaar veel, maar het maakt geluid en dan gaan er alarmbellen af. De houten plaat onder het keukenblok schuurt bij iedere golfslag tegen te balken op de vloer. Of andersom. Pff, het lijkt wel alsof dit onze eerste oversteek ever is en we allerlei kinderziektes ontdekken. Het is geen enorme ramp, maar inmiddels zijn we allebei vermoeid en gefrustreerd. “En nu ga je te kooi, dat is een bevel!”, knipoog ik. Het werkt. Schade 4: zonnepaneel gewrapt Na twee ellendige dagen begint het zowat kalmer te worden. Ons gemoedstoestand wordt zichtbaar positief beïnvloed. De hengel gaat uit. Niels staat enthousiast op het achterdek de vislijn te begeleiden naast het zonnepaneel aan bakboord. Vanuit zijn ooghoek ziet hij iets ongewoons. “Niet waar!” Een van de twee bevestigingen is afgebroken. Overboord. Gezonken. Foetsie. Tachtig dollar door de plee gespoeld. Ik haal een zakje met de stevigste tie-wraps die we hebben. Iedere tie-wrap wordt met een diepe zucht aangetrokken. Het zijn er zes. Het ziet er niet uit, maar de crisis is nu even afgewend. ^Niels doet een noodreparatie aan het zeil: &#8220;pleister&#8221; erop en door! Schade 5: “nieuw voorzeil” Ik kan het de vissen en de dolfijnen niet kwalijk nemen. Ik zou ook lekker diep onder water blijven als ik hen was. Al is het vergeleken met de afgelopen twee dagen nu redelijk aangenaam, het is en blijft een rottig zeetje. Geheel volgens voorspelling kakt de wind in. Dit is dan ook de...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/eindstation-panama/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>11</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Colombia als één grote waterval</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/colombia-als-een-grote-waterval/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/colombia-als-een-grote-waterval/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 07 Dec 2021 14:00:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Colombia]]></category>
		<category><![CDATA[Exploring]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8911</guid>

					<description><![CDATA[Voor onze boeg doemen de hoogste kustbergen ter wereld op, we passeren ze in het ochtendgloren. We beloven elkaar om deze mooie ankerbaaien later te bezoeken. Eerst gaan we naar Santa Marta Marina om in te klaren en schoon schip te maken. Na Suriname – tevens Zuid-Amerika – hebben we zes maanden achter anker gelegen. Wat een luxe dus weer! Na de onbeperkte douche vallen we in een warm bad door de hereniging met bekende cruiservrienden. Of we komende vier dagen mee op citytrip naar Cartagena gaan? Als in morgen al. Waarom niet?! Santa Marta wacht heus wel op ons, de berg erboven spoelt ook vast niet weg en de ankerbaaitjes doen we wel als we even van de drukte willen ontsnappen. Want druk is het. Overweldigend druk. Tijdens deze vier trips krijgen we een redelijk goede indruk van Colombia; alles gaat met volledige overgave. Als één grote waterval.  Cartagena: Big city De vijf uur durende taxirit langs de kust eindigt midden in het centrum van Cartagena, een grote stad met van oudsher een belangrijke havenplaats voor de handel. Gedropt in onze overduidelijk toeristische toestand worden we direct omsingeld door straatverkopers. Voor we naar onze kamers kunnen, ploffen we neer op een terras dat aan een parkje grenst. Grote fout. Er is geen enkel gesprek met elkaar mogelijk, want iedere vijf seconden doet de opvolgende straatverkoper een poging. Een vriend steekt een sigaartje op. En jawel, daar komt de sigarenverkoper. De mannen besluiten een potje schaak te spelen. Binnen luttele seconden wordt er een arrangement aan schaakborden te koop aangeboden. Voor de grap prijzen we de onze aan. “Good quality, good price”, grappen we. Maar boven verwachting zijn de mensen enorm gastvrij en proberen ze op creatieve manieren geld te verdienen. Overdag slenteren we in de moordende hitte door de stad. Standbeelden hier, musea daar. Er is gewoonweg te veel te zien in te korte tijd. De architectuur is prachtig, dus we hebben er de pas in om zoveel mogelijk te zien en “No, gracias-sen” erop los. Totdat het zo´n gewoonte wordt dat ik dat verkoelende drankje achteraf gezien best wel had willen kopen. Dan begint het ineens te stortregenen &#8211; en tadaa – de paraplu´s zijn in de aanbieding. Terwijl de straten onderstromen (lees: de rioolputten overstromen) proberen we een begaande weg naar die ene museum te vinden. Over enkele straten liggen planken of blokken steen om met enigszins droge voeten aan de overkant te komen. Vlak voor het museum stoppen de gratis hulpmiddelen. Een straatverkoper gebaart met zijn armen achter zijn onderrug spontaan een nieuw aanbod. Minca: oud bergdorpje in de natuur Uitgeput van de stadse indrukken rusten we een paar dagen thuis uit. De haven is goed beveiligd, hier komt geen straatverkoper binnen. Ik voel me een westerse tuthola, maar na vier dagen op zee was het behoorlijk overweldigend: met een clubje internationale vrienden in zo´n drukke stad, een nieuwe cultuur, een vreemde taal. We boeken een avontuurlijke accommodatie in Minca. Met z´n tweetjes. Minca is een inheems dorpje in de bergen vlak boven Santa Marta. Het is slechts 45 uur rijden met een taxi of collectivo busje. Vanuit het drukke centrum slinger je zo de bergen in en voel je de temperatuur geleidelijk aan dalen. Minca bevindt zich in een subtropisch klimaat en is dan ook omlijst met tropisch groen en gevuld met koffie- en cacaoplantages en watervallen… Het dorpje Minca bestaat uit één hoofdweg met twee zijstraatjes. Dat is niet bepaald een dagvullend programma, dus op iedere hoek staan crossmotoren stand-by als opvolgende taxihaltes. Nee, wij zijn Niels en Greetje, wij gaan gewoon hiken. Enthousiast kijk ik op vanuit de reisgids: “Deze trail heeft twee watervallen!”. De eerste vinden we al na een uur, is al prachtig en smaakt naar meer. We gaan door naar de volgende, welke het zweten zeker de moeite waard was. Het natuurgeweld op mijn hoofd was enorm. Om deze ervaring in perspectief te zetten: normaal bestaat onze dagelijkse douche uit amper 5 liter water, vanuit een emmertje achter op dek. Dit water was verrassend koud, maar oh zo lekker! Na een kwartier afdalen beginnen mijn scheepsknieën – voorheen kantoorknieën – al tegen te stribbelen. Opgelucht dat ook hier een crossmotor tactisch opgesteld staat, besluiten we het ons dan toch maar makkelijk te maken. Voor de locals is een paar dollar heel veel geld. En aangezien het al halverwege de middag is, kopen we zelf ook tijd. Nadat we al glibberend Minca naderen, crossen we de andere heuvel op om gelijk een koffieplantage te bezoeken. Met een kilo lokale bonen gaan we de dag erop terug naar huis voor het volgende uitstapje. Tyrona: National Park Onze kuipvloer is gevuld met twaalf blote voeten en vier hondenpootjes. Beurtelings hosten we een floating dinner: gegrilde kip en &#8211; groente of vers gevangen vis in pastaroomsaus met een gemengde salade van alles wat nog vers op de boten te vinden is. Met drie zeilboten liggen we aan de voet van de hoogste kustbergen ter wereld: de Sierra Nevada. Een weekje gaan we, dachten we. Dit zijn er uiteindelijk tien geworden. Off grid. Offline. Wat doe je dan zoal? Zeilen, snorkelen, freediven, speervissen, visjes grillen, hiken, een strandwandeling, uit een vers gehakte kokosnoot drinken (met een scheutje rum erin), een vuurtje op het strand maken, een aapje voeren. En terwijl we zo met z´n allen in de kuip of rondom een vuurtje zitten, delen we niet alleen eten en drankjes, maar ook ervaringen, idealen en toekomstplannen. We leven in een wereld zonder Corona. Niet omdat we ons kop in het strandzand steken, maar gewoonweg omdat het hier niet zo leeft. De angst bedoel ik dan. We volgen het nieuws amper &#8211; of laten ons er in ieder geval niet zo door beïnvloeden &#8211; enkel de restricties die voor ons echt van belang zijn om door te kunnen reizen. We leven bij de dag met als voornaamste doel: voldoende vis voor zes personen vangen en het drinkwaterniveau op peil houden… Santa Marta: Old city Eenmaal...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/colombia-als-een-grote-waterval/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>10</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Droomtocht naar Colombia</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/droomtocht-naar-colombia/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/droomtocht-naar-colombia/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 16 Nov 2021 15:02:54 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Colombia]]></category>
		<category><![CDATA[Curaçao]]></category>
		<category><![CDATA[Travel]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=8891</guid>

					<description><![CDATA[“Hebben we dan werkelijk alles?” Ik bekijk nogmaals de checklist. Nieuw voorzeil – waarvan de oude al bijna een jaar geleden kapot is gescheurd: check. Reserve GPS-receiver – waar we al ruim een jaar op zitten te wachten: check. Een tweedehandse watermaker – waarvan we altijd zeiden dat we dat nóóit zouden aanschaffen: check. “Oké, dan zijn we klaar om naar Colombia te gaan!”, grijns ik. We doen een vreugdedansje op onze 1 bij 1 dansvloer en ploffen bezweet neer op de bank. Niels bekijkt vanuit zijn ooghoek de glanzend rode zak met daarin ons nieuw, kraakvers, onberispelijk wit zeil. Een label met zijn achternaam en de afmetingen erop bengelt er als bewijsmateriaal aan. “Huh”, begint ie. “Zeg, was het voorlijk wel 12,73 meter?” Ik grijp wederom mijn telefoon voor de offerte: “Hier staat 12,37 meter”. Spontaan beginnen we weer te zweten…  Generale repetitie Na drie maanden Curaçao merken we dat het seizoen verandert. Het regent vaker, maar bovenal is het broeiend heet. Ofwel het is windstil, ofwel het waait loeihard. Momenteel is het tweede het geval. Het zeil blijft braaf in de zak. Maar we moeten en zullen het weten! De zak gaat ondersteboven op de amper twee meter lange bank. Samen met een meetlint bewandelen onze vingers de haarspeldbochten van het voorlijk. Mijn handen trillen. Niels ademt onrustig. Onze vingers vechten om voorrang. Iedere twintig centimeter wordt bij elkaar opgeteld tot de rekensom grofweg 12,45 meter zegt. Opluchting. Deze uitkomst zit het dichtstbij wat het zou moeten zijn. In dat geval hebben ze het verkeerd op de label geschreven. “En we hebben wat speelruimte”, luidt Niels´ slotpleidooi. Een generale repetitie leidt ons de week erop naar Klein Curaçao. Het zeil past naadloos. Uitwuiven en wegzeilen Je zou denken dat om ergens te komen je veel wind nodig hebt, met een zeilboot. Dat is een misopvatting: je moet vooral gunstige wind hebben. Nu wil het zo zijn dat de route naar Colombia iets bedrieglijks heeft. Het is de keuze tussen veel wind of licht tot geen wind, maar dan met kans op onweer en bliksem. Het is dus kiezen tussen twee kwaden. Met weemoed nemen we afscheid van Curaçao; van enkele cruisers en duikers die er voorlopig blijven en van een paar cruisers die een andere richting opgaan. Opgetogen varen we voor de laatste keer de kronkelende geul van Spaans Water richting Caribische zee met pal aan de overkant Venezuela, waar we ver uit de buurt moeten blijven. Iets met piraterij. Een handjevol palmbomen staan netjes in de rij om ons traag uit te wuiven. Eenmaal uit de geul slaan we rechts af en volgen we de kustlijn van Curaçao tot aan het meest westelijke puntje, vanaf dan zijn we officieel op open zee. De wind pikt op. De witte motor stuwt ons zwarte maantje met een nette 5,5 knopen snelheid door de blauwe golven. ^Vissen in onze onderbroek: 2x Bonito aan de haak, perfect formaat voor 2 personen Licht uit, spot aan Een zwaluw vliegt cirkeltjes rondom ons volle zeil. Normaal valt een individueel vogeltje niet zo op, maar eenmaal op zee wordt iedere verandering opgemerkt. Zintuigen staan op scherp. In contact met de elementen. Terwijl de brandende zon voor ons in het westen onder duikt, rijst de volle maan in het oosten achter ons op. Als in tegelijkertijd. Alsof er een verstekeling bij ons aan boord is met een draaiboek om dit fenomeen te regisseren precies op het moment dat we met een drankje in de kuip zitten, voordat de wachtjesloop van start gaat. We zijn er stil van en genieten van het spektakel om ons heen. “Dit heb ik nog nooit gezien”, fluister ik, bang om de voorstelling te verstoren. Binnen vijf minuten is de goocheltruc ten einde en is het zaallicht gedimd. Spot aan. Klaarmakend voor het volgende bedrijf nestel ik me in de navigatiehoek buiten in de kuip. Ik observeer de maan tot ze in haar volle glorie hoog aan de hemel prijkt. Een schouwspel van licht en schaduw volgt. Als een wolf in schaapkleren verklapt ze waar er zich scenes met drama afspelen. Schapenwolkjes worden verstoord door dikke, donkere wolken die zich boven ons verlaten eiland hebben opgebouwd en de achtervolging hebben ingezet. Alsof we voor de vorm een kleine voorsprong hebben gekregen, dat we anders niet meer van start zouden gaan. Ter hoogte van Venezuela zie ik bliksemflitsen. Pal boven me dansen de sterren aan de hemel. ^Wachtwissels: Volle maan komt op, Niels trimt het zeil, Greetje ligt plat op de vloer tegen zeeziekte, Aruba by night Surprise act Tijdens mijn tweede nachtwacht gaan we Aruba passeren. Anders dan anders ben ik meteen klaarwakker, in mijn nopjes van wederom een leuk wachtje. Ze kunnen ook heel eentonig, saai, koud, nat, oncomfortabel en vooral vermoeiend zijn. Vergezeld van een goede cast varen we nu langs een nieuw decor. Een rits van miljarden lichtjes staan te schitteren op het doek rechts van me. Het patroon wordt onderbroken door een enkele brug. In gedachte mijmer ik even hoe spijtig het is dat we ook dit eiland niet gaan bezoeken, maar we moeten nu eenmaal keuzes maken. We zien liever iets heel anders dan meer van hetzelfde. Een nieuw continent, een andere cultuur en wat ruigere natuur alstublieft. Voor me liggen een aantal vracht- en cruiseschepen voor anker. Op het blote oog zijn het er meer dan op ons schermpje. Fijn, maar niet heus, nu moet ik er slalommend doorheen. Ik verleg de koers beetje bij beetje om genoeg afstand te bewaren. Dan volgt er nog een surprise act. Een lichtbundel loopt weg van het hoofdpodium en komt recht op ons af. Ik roep het cruiseschip via de radio op. “I just wanted to check if you can see us and if you can pass us on our stern?”. Ze zien ons niet op AIS of radar, vreemd, maar uiteindelijk wel visueel. Ze verleggen vrijwel direct hun ramkoers. “Thank you, also a good watch to you sir.” Wissel van de wacht. Show stelen Nu dacht...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/droomtocht-naar-colombia/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>11</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
