<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Boek &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<atom:link href="https://www.sailingblackmoon.nl/category/boek/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<description>Sailing Black Moon</description>
	<lastBuildDate>Sat, 06 Dec 2025 10:24:08 +0000</lastBuildDate>
	<language>nl-NL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.7.5</generator>

<image>
	<url>https://www.sailingblackmoon.nl/wp-content/uploads/2026/04/cropped-dji_fly_20250830_131936_387_1756549664027_photo_optimized-scaled-1-32x32.jpg</url>
	<title>Boek &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Lancering Aarden op zee</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/lancering-aarden-op-zee/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/lancering-aarden-op-zee/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 06 Dec 2025 10:24:08 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Boek]]></category>
		<category><![CDATA[Flessenpost]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.sailingblackmoon.nl/?p=10926</guid>

					<description><![CDATA[Wanneer we ons leven zien als een lange, kronkelende reis vol pieken en dalen, worden de mensen die we onderweg ontmoeten onze reisgenoten. De één vanaf het eerste uur, de ander ergens halverwege. De één voor maar heel even, de ander misschien wel voor de rest van ons leven. De één luid, de ander stil. En dan is het moment daar: onze reisgenoten samenbrengen, allemaal op dezelfde plek en op hetzelfde moment &#8211; het voelt onwerkelijk. Want deze reisgenoten hebben ons allemaal op de een of andere manier geïnspireerd om Aarden op zee te schrijven, ons verhaal dat nu eindelijk in boekvorm tot leven is gekomen – ons geesteskind. Afgelopen week hadden we dus ineens een deel van onze reisgenoten bijeen, en dat was werkelijk ongelofelijk. Maar ook dat iedereen om klokslag 19.00 uur zowat tegelijkertijd door de deur van Lokaal23 naar binnen kwam, verbaasde me – dat zijn we helemaal niet meer gewend met ons zeenomadenbestaan, waarbij tijd wordt bepaald door het ritme van het eiland of door het ritme van de zee. Binnen no-time was het tropisch heet in deze creatieve ontmoetingsplek in hartje Heusden. Ik was verrast door al die bekende gezichten in één ruimte, die speciaal voor ons daar waren. Van familieleden die elkaar na jaren weer in de armen sloten, tot vrienden die elkaar alleen van naam kenden. Van buren uit onze oude straat tot buren uit ons nieuwe drijvende dorp. Van de allereerste jeugdvriend tot een allernieuwste besty. Van de gepensioneerde slager tot de lokale bakker. Van oud-studiegenoten tot oud-collega´s – zelfs van drie banen geleden. Van zeilers van WSV Heusden tot booteigenaren van het Taling Genootschap. Van zeilers die we vijf jaar geleden voor het eerst in Spanje ontmoetten tot en met die ene Amsterdamse solozeiler uit onze Red Sea Squad. Van zeilers die we nog nooit in levende lijven hebben ontmoet tot zeilers die ons jarenlang een kompas boden in de schrijverswereld. Er zijn zelfs mensen helemaal uit Groningen, België, Frankrijk en Zweden overgekomen… En nog een handjevol onbekenden die ons al die jaren hebben gevolgd, trouw reageerden of in stilte met onze verhalen meedeinden. Goed, een Groningse koek en een Brabants kwartiertje later begon Niels aan zijn welkomstwoord. Van hoe hij als kleine jongen ooit zijn ouders eindelijk wist te overtuigen om een eerste bootje te kopen, tot het boek ´Aarden op zee´ als bekroning van onze reis. Daarna vertelde de uitgever van Hollandia over het boekproces en overhandigde mij het allereerste exemplaar. Zenuwachtig lees ik een stukje voor uit het boek: hoe het idee voor deze reis is ontstaan (zie hoofdstuk 1 ´Huisje, bootje, beestje´). Het voorlezen vond ik nog spannender dan een oceaan oversteek – op de Rode zee na dan – niet alleen vanwege het intieme gebaar, maar ook het besef dat ons verhaal nu voor iedereen te lezen is. En achteraf gezien had ik nog zoveel meer willen vertellen… Bijvoorbeeld over de ketting die ik die avond droeg: een afscheidscadeau van de Cook-eilandbewoners (zie avonturenboek en hoofdstuk 15 ´Achter de horizon´) – zowel het souvenir als het verhaal erachter is onbetaalbaar! Maar ook over de foto van de boekcover (zie hoofdstuk 8, ´Stilte voor de storm´): Na vier zware zeildagen kwamen we aan op Martinique, een Caribisch eiland. Lees: een Frans eiland. Na maandenlang Surinaamse roti en blikvoer keken we hier zo erg naar uit dat we de punt brie ongegeneerd naar binnen hebben geduwd, om vervolgens in de hangmat uit te buiken. Niels wilde perse nog de mast in, want tijdens die tocht kraakte er weer wat. En dus takelde ik hem omhoog om vervolgens weer in de hangmat te kruipen. Vanuit die positie kon ik hem goed in de gaten houden. En daar, van vijftien meter hoog, maakte hij spontaan deze foto van mij. Wie had gedacht dat dit de coverfoto van ons eigen boek zou worden?! Maar ik wilde eigenlijk het allerliefst met al onze reisgenoten, die speciaal hierheen toe zijn gekomen, bijkletsen. Vooraf rekenden we uit hoeveel tijd we zouden hebben als we iedereen zouden willen spreken: 3 minuten per gast… Dus ging ik maar gauw aan mijn signeertafeltje zitten. Uiteraard was het allereerste gesigneerde exemplaar voor Niels, want de wereldreis en het boek is mede dankzij hem. In de week van de lancering hebben we ruim honderdvijftig mensen gezien, gesproken, geknuffeld én bijna evenzoveel boeken mogen signeren. En nu staat ons eigen boek in het rijtje van onze scheepsbibliotheek, tussen al die verhalen die ons ooit hebben geïnspireerd &#8211; nu is het onze beurt om anderen te inspireren of simpelweg te vermaken. Lieve reisgenoten, hoe, waar en wanneer onze paden elkaar precies gekruist hebben, doet er niet toe. Ik ben dankbaar dat het is gebeurd en dat jullie een stukje met ons mee hebben gereisd. Dat we elkaar hebben gevoed met wijsheid en inspiratie. Dat we elkaar hebben gesteund op het moment dat het nodig was. En dat we de moed vinden om elkaar opnieuw te leren kennen en vrij te laten, om een plek of een manier te vinden om te aarden. Liefs, Greetje &#160; P.S. Heb je nog geen boek? Bestel hier dan een (gesigneerd) exemplaar. P.P.S. Heb je het boek inmiddels gelezen? Laat dan hieronder een review achter!]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/lancering-aarden-op-zee/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>5</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Kijkje achter de schermen</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/kijkje-achter-de-schermen/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/kijkje-achter-de-schermen/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 26 Oct 2025 11:39:18 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Boek]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.sailingblackmoon.nl/?p=10452</guid>

					<description><![CDATA[Het boek is naar de drukker &#8211; er is dus niets meer aan te veranderen! En nu zit ik werktuiglijk achter de laptop — trots en opgelucht, maar ook een tikje onzeker. Van “Moest ik die ene gedachte nou echt zo nodig delen?” tot “Had ik dat andere verhaal niet óók op moeten schrijven?” En van “Zitten de lezers hier eigenlijk wel op te wachten?” tot “Wat zullen ze er uiteindelijk van vinden?” Maar dit alles is onderdeel van onze reis, en zoals altijd nemen we jullie daarin mee. Dus hierbij: het proces van het boek, verdeeld over tien mijlpalen. Mijlpaal 1 Na 101 blogs dacht ik: die bundel ik wel even tot een boek. Dus mailde ik exact een jaar geleden uitgeverij Hollandia: “TADAA!!” Zo werkt het blijkbaar niet helemaal, maar ik kwam wel binnen met een bijna-kant-en-klaar verhaal — én ontving een positieve reactie terug. Mijlpaal 2 Er volgde een belletje, een kennismaking – en zo kwam ook het verhaal áchter het verhaal op tafel. Oei... ga ik nu ook mijn inner journey met iedereen delen? Eén van de redenen – of misschien wel de aanleiding – voor onze reis, was dat we geen kinderen konden krijgen. Of wilden. Of allebei. Je merkt het al: dat is een proces. Onbewust nam ik die oude bagage mee aan boord. Want blijkbaar had ik daar nog iets mee te doen — en natuurlijk gebeurt dat midden op zee. De zee is namelijk een enorme spiegel. Alleen in mijn eigen gedachten en herinneringen, zonder afleiding, in zeeën van tijd. Of ik wilde of niet: vroeg of laat moest ik erin kijken. En zodoende heb ik er een passage of twee over geschreven. Niet om dramatisch te doen — het is een onderdeel van ons groeiproces, en dus onderdeel van ons verhaal. Mijlpaal 3 Terug naar start dus: het schrijven van een zogeheten synopsis. Eén A4’tje met daarin de hoofdthema’s, kernboodschap, hoofdstukindeling én mogelijke boektitels. Fun fact: in mijn top 5 stond Aarden op zee helemaal onderaan. Deze titel bedacht ik jaren geleden, ooit op zee — tijdens het moment dat ik over kinderloosheid reflecteerde, om precies te zijn. Maar nu zocht ik eigenlijk iets anders. Iets verfrissends. Zoals wanneer je naar een feestje gaat – een boekpresentatie bijvoorbeeld – en je per se iets nieuws wilt aantrekken, terwijl dat ene jurkje dat je al had hangen eigenlijk perfect is. En jawel… de uitgever pikte juist dié titel eruit. Zodoende werd er nieuw leven ingeblazen in Aarden op zee, en nu past het van begin tot eind. Mijlpaal 4 Dan het contract… dat was natuurlijk wat uitgebreider dan één A4’tje. Nadat we de Rode Zee (voor de tweede keer!) hadden getrotseerd, kreeg ik eindelijk het conceptcontract binnen. In de bus naar de Egyptische piramides begon ik te bladeren: veertien pagina’s vol juridische taal. Ik viel bijna van m’n kameel af — waar was ik aan begonnen?! Uitgeverij Hollandia zat midden in een verhuizing naar HarperCollins, dus het liet allemaal even op zich wachten. Ondertussen begon de tijd serieus te dringen: de deadline voor hun najaarscatalogus kwam in zicht. Daarmee gaan ze immers “de boer op” om de boeken van het najaar te presenteren. Er zat dus wat &#8220;druk&#8221; achter… Na een urenlang gesprek en wat aanpassingen hier en daar, zette ik uiteindelijk mijn handtekening onder ´Auteur: Greetje Tops´. Kippenvelmoment. Maar ook: nu is er geen weg meer terug. Mijlpaal 5 In rap tempo moeilijke keuzes maken: de titel, de coverfoto (één uit duizenden) of toch beter een grafisch ontwerp, de ondertitel (“Hoe kunnen we dat al beslissen als het boek nog niet geschreven is?!”), het aantal pagina’s, de verkoopprijs… En voor ik het wist stond de cover in de catalogus, op Bol.com — en dacht ChatGPT ook al te weten wat Aarden op zee betekent. Een side-projectje tijdens ons verblijf in Frankrijk (met dank aan zus en zwager voor de team effort) &#8211; zie Bonus onderaan Mijlpaal 6 Schrijven, herschrijven, schrappen, nadenken, herinneringen ophalen, “Niels, lees even mee!” toevoegen, redigeren, corrigeren… En dat alles tussen klussen, vliegen, zeilen, werken, enzovoort door. Het allermoeilijkste hoofdstuk, Blauwe woestijn — met notities van die 37 dagen op zee — schreef ik in een “hutje op de hei” bij mijn zus en zwager in Frankrijk. Het was niet de bedoeling om daar een maand lang te blijven, maar de tijd werd me gegeven en het was er zó fijn. Ik ben nog steeds ontzettend dankbaar voor die periode, de reflecties én het resultaat. Ook de uitgever was onder de indruk en zei: Een hoofdstuk als dit, daar hoopte ik op! Tijdens een van de laatste correctierondes werd het niveau weer wat verhoogd: “Zijn de gevoelige termen &#8211; zoals het beschrijven van iemands uiterlijk, de leefomstandigheden en de gebruiken binnen een bepaalde cultuur en &#8211; wel woke genoeg?” Taal vormt namelijk ons wereldbeeld — en dus gingen we nog één keer kritisch door het boek heen. Door samen te werken met Hollandia is het een betere versie geworden. Ik ben dankbaar voor het vertrouwen en de energie die ze er in hebben gestoken — om ons verhaal uit te brengen. Mijlpaal 7 Dan wat extra fun in de mix: foto’s selecteren, de route in kaart brengen, de bootindeling… dit biedt jou als lezer wat meer inzicht in het reilen en zeilen (#jargon). Geen zorgen: het boek is voor zowel doorgewinterde zeebonken als nieuwsgierige landlubbers. Ja, het staat stiekem bomvol zeiltermen — voor mij een leuke uitdaging om te laveren tussen deze twee doelgroepen, zodat iedereen het op z’n eigen niveau kan meebeleven. Bovendien komt er een mooie, gedetailleerde tekening met legenda van Black Moon bij, zodat je af en toe kunt spieken. Mijlpaal 8 Van eindredacteur naar zetter — is zetter niet heel ouderwets, met loden letters en zo? Klopt: hedendaags heet dat een DTP’er! Het boek is opgemaakt, de hoofdstukken zijn verdeeld, er is dagenlang gestoeid met enters en spaties. Net zo lang tot alles precies op z’n plek stond. Oeps… het zijn iets meer...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/kijkje-achter-de-schermen/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>9</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Het roer in eigen handen</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/het-roer-in-eigen-handen/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/het-roer-in-eigen-handen/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 03 Sep 2025 13:50:20 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Boek]]></category>
		<category><![CDATA[Europa]]></category>
		<category><![CDATA[Schippersklus]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.sailingblackmoon.nl/?p=10289</guid>

					<description><![CDATA[‘Waar precies is het misgegaan?’ – een typische vraag die we elkaar tijdens onze reis al veelvuldig gesteld hebben. En nu rijst deze vraag weer, zodra we terug op Lefkas aankomen. Dit keer met een spiksplinternieuwe boot, maar waar nog van alles mis mee is. Het idee: een korte stop ter voorbereiding op de tocht door de Rode Zee naar de Malediven. We strijken neer op een Taverne voor een eindevaluatie en verheugen ons in ieder geval op morgen, dan gaan we Black Moon bezoeken. Acht maanden staat ze al op de werf en dit keer zijn we drie maanden weggeweest – ons ingezet voor een zeilproject die op papier perfect leek, maar in de praktijk één groot drama bleek. Laten we maar bij het begin beginnen… Zeilproject op papier Het zeilproject op papier was als volgt: een zeilkennis van ons, in dit verslag Theo genaamd, zou ergens op de Middellandse Zee een tweedehands schip kopen, groot genoeg voor tien personen, en vervolgens op de Malediven een charterbedrijf opzetten. De opdrachten van Niels en mij waren drieledig: 1) de boot helpen gereedmaken voor een tocht van vijfduizend mijl én om er gasten op te laten verblijven; 2) de boot van de Middellandse Zee door o.a. de Rode Zee naar de Malediven te transporteren; 3) als vaste schipper/bemanning de charterboot onderhouden en er met gasten op de Malediven mee rondvaren. De honorering was ook drieledig: 1) een maandelijks bedrag om ons aan boord te houden – letterlijk en figuurlijk – inclusief bootonderhoud; 2) een vast bedrag om de boot naar de Malediven te varen; 3) een percentage van iedere boeking aan gasten. Dan nu de praktijk… Na een uitgebreide zoektocht naar een geschikte boot heeft Theo uiteindelijk besloten een spiksplinternieuwe boot te bestellen. In eerste instantie dachten we ‘interessant!’, maar deze keuze komt met nogal wat onvoorziene consequenties: langere levertijd, hogere kosten en vooral een intensievere voorbereidingstijd. De Jeanneau Sun Oddysey 490 werd uiteindelijk vier weken later dan gepland opgeleverd en blijkbaar is zo’n schip dan bij lange na nog niet gereed om ermee te varen. Deze moet namelijk door de desbetreffende dealers geïnstalleerd worden. Theo hield ons voor om deze commissioning met zes personen te doen – hij en zijn vrouw, de twee Jeanneau-dealers en wij twee – met zes man, zo´n twee weken werk. Zo wordt een zeiljacht opgeleverd, volledig in plastic folie verpakt en alles moet nog geïnstalleerd worden Maar bij aankomst in Frankrijk zijn er helemaal geen dealers. Het hek van de werf wordt achter ons gesloten en stap voor stap worden onze grenzen overschreden. Midden in een hittegolf maken we dagen van twaalf uur. ‘We’ zijn voornamelijk Niels ik, want Theo zit merendeel binnen aan zijn laptop voor zijn IT-bedrijf en zijn vrouw aan de telefoon met hun twee kinderen. En die twee dealers? Die zijn nooit gekomen. Ter verduidelijking: vanaf de dag van aankomst zijn we allemaal aan boord ingetrokken – zelfs het plastic moest nog van de matrassen afgehaald worden, zo nieuw! Maar het resulteert in een ‘verbouwen met de winkel open’, zeg maar. Koken, slapen, klussen, continue rommel maken, opruimen, alles loopt door elkaar. En om het nog erger te maken: de twee kinderen zijn na een week ook nog aan boord gekomen. Nu liggen er vier mensen binnen te vegeteren, terwijl Niels en ik het zware werk doen – letterlijk voor spek en bonen, want zo´n intensieve klus was niet de deal. We sturen dus maar een extra factuur ter compensatie… Klussen tijdens een hittegolf De installatie Een greep uit de installatie (plus vreemde gesprekken): Onderwaterschip: schuren, schilderen, gaten boren en zeekranen plaatsen – prima. Of we ook “even” een boeg- en hekschroef kunnen inbouwen… ´Uh, hoe dan?´ Mast horizontaal en vervolgens staand tuigen – Niels: ´Er zit een knik in de mast´, Theo: ´Oh dat trekt tijdens het zeilen vanzelf wel recht.´ Een spiksplinternieuwe radardome van 1.500 euro installeren – of we ook even een camera van 15 euro erop kunnen monteren. ´Serieus?!´ En bij iedere handeling komt Theo met de vraag: ‘Weet je wel zeker dat het zo moet? Wacht, ik vraag het even aan Chat-GPT!’ En natuurlijk komt Chat-GPT met een andere ideeën, waardoor de klus uitgesteld of zelfs helemaal opnieuw gedaan moet worden. Zo vaak dat we er gek van worden en Niels antwoordt: ‘Heeft Chat-GPT zelf ooit een boot gehad? Nee? Nou, dan doen we het alsnog op mijn manier!’ Iedere dag vraag ik naar de status van bijboot, buiskap en zonnetent. Antwoord: ´Daar is momenteel geen geld voor…´ ´Dus je verwacht van ons dat we een tocht van vijfduizend mijl afleggen, volledig blootgesteld aan de elementen? Ook zonnepanelen, airco, generator en watermaker komen op de lijst van 2026 te staan. En noodvuurpijlen? Theo: ´Dat is zó ouderwets, er is internet (Starlink) aan boord!´ Geen plan B Na vier lange weken is de boot nog bij lange na niet af. En de tijd om, via de Middellandse Zee, de Rode Zee, de Golf van Aden en de Arabische Zee, voor oktober op de Malediven aan te komen begint te dringen. Op mijn vraag ‘Wat is plan B?’ reageert Theo: ‘Er is geen plan B en komt geen plan B!’ Op Niels’ opmerking ‘Heb je die recente aanslagen op de Rode Zee gezien?’ wordt enkel gereageerd: ‘Oh ja, we moeten de drone nog instellen voor plaatjes op Instagram.’ Op ons voorstel qua route met mogelijke schuilhavens en -baaien wordt woestijndroog gezegd: ‘Jullie mogen nergens stoppen, want dat wordt niet door de verzekering gedekt.’ Conclusie: hij verwacht nu dat we duizenden mijlen non-stop door een hoog risicogebied afleggen &#8211; met een boot die niet af is en waar nog geen enkele mijl mee gevaren is… Twee dagen voor vertrek zijn de buiskap, zonnetent en bijboot toch nog aangekomen Geen testvaart Met letterlijk nul motoruren en nul zeemijlen op het log vertrekken we vanuit Port Napoleon in Frankrijk voor een duizend mijl naar Lefkas in Griekenland, want anders zitten we hier nog weken langer gevangen. Eén troost: zeilmaatje Eefje...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/het-roer-in-eigen-handen/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>12</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Piramide van Maslow</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/piramide-van-maslow/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/piramide-van-maslow/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 21 May 2025 14:11:03 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Boek]]></category>
		<category><![CDATA[Egypte]]></category>
		<category><![CDATA[Schippersklus]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.sailingblackmoon.nl/?p=10260</guid>

					<description><![CDATA[“Eerst goed achterover leunen en dan helemaal naar voren,” waarschuwt de gids. Met een zucht en een steun komt mijn kameel exact in deze twee etappes omhoog. “Whahaaa,” kreun ik mee. Ik wiebel nog wat heen en weer, net zo lang ik me wat zelfverzekerder op de bultrug vol kleden heb genesteld. In een treintje van zes stappen we rechtstreeks het decor van woestijnzand en piramides in. Caïro ligt aan de voet van een enorme Sphinx. Het is onverwachts druk met vooral lokale bezoekers, Ramadan is ten einde en iedereen in Egypte gaat er dus op uit om dat te vieren. Wij ook voor één dag, maar dan om een andere reden: we zijn halverwege het Suezkanaal, de Rode Zee ligt officieel achter ons. Nog slechts één etappe naar Cyprus en dan zit onze klus met Northstar erop. En de volgende projecten dienen zich al aan… Twee maanden geleden bij aankomst in Maleisië, vanwege de klus op Northstar, kwamen we ook oude bekenden tegen. Een Hongaarse familie die we voor het eerst in Panama, voordat we de Stille Oceaan gingen oversteken, ontmoeten. En eenmaal in Frans-Polynesië zijn we meerdere malen bij hen aan boord geweest. We hadden direct een klik met hen en Niels deed diverse bootklusjes op hun Jeanneau 51. Project 1: charteren Inmiddels zijn ze met hun eigen boot in Maleisië, in voorbereiding om hun wereldomzeiling naar de Middellandse Zee af te ronden. Maar ook in voorbereiding op een nieuwe onderneming. Ze nodigen ons uit voor een drankje in de Marina van Langkawi. Enerzijds voor tips over de Rode Zee. Anderzijds vanwege hun nieuwe onderneming: ze willen een tweede boot kopen en zoeken daar een charterkoppel voor. Correctie: ze hebben het ideale koppel gevonden en dat zijn wij! Maar willen wij dat wel? De opvolgende maanden volgt een proces: wat voor boot dan, waar te kopen, waar te starten, welke locatie te charteren, welke doelgroep? En persoonlijk: hoe lang willen we hieraan committeren, wat wordt ons salaris wat doen we dan met onze eigen Black Moon? Project 2: een eigen boek! In de tussentijd heb ik ook contact met een uitgeverij voor een boek over onze wereldreis. Hollandia om precies te zijn, dé uitgever van al die avonturenboeken die ons destijds hebben geïnspireerd. Durf ik dat wel? Aan de ene kant vind ik het doodeng om deze commitment aan te gaan. Een blog schrijven uit losse pols is toch echt een ander verhaal dan een compleet boek. Dat is niet zomaar de 100 blogs achter elkaar zetten, in ieder geval, dat is niet mijn bedoeling. Ik wil het dan ook persoonlijker maken, en dat is tegelijkertijd best spannend. Het zou sowieso een enorme eer zijn om ons boek tussen al die andere titels te hebben staan, een kers op de taart van onze wereldomzeiling. Eigenlijk heb ik ook wel zin om onze reis te herbeleven en voel daarbij de behoefte om er nog dieper op te reflecteren. Op bezoek bij Uitgeverij Hollandia, mei 2025 Toen we exact een jaar geleden in Griekenland aankwamen, waren we zowel blij als weemoedig. Eigenlijk waren we vooral opgelucht. Het laatste deel van de reis, met name door de Rode Zee, hebben we niet bepaald als een hoogtepunt ervaren en dat is zacht uitgedrukt. Een goed verhaal voor een boek, dat dan weer wel. Om heel eerlijk te zijn waren we extreem vermoeid, alle drie. De spanning, de onveiligheid, de onzekerheid, het gebrek aan slaap, de cultuurverschillen, de energie die het kostte, de motor die met iedere mijl harder begon te trillen… Ook vanwege deze vergankelijkheid bereikten we het punt dat we vanaf aankomst de behoeften hadden om te vertragen. We besloten om niet door te zeilen naar Nederland, naar huis, als we dat überhaupt nog ons thuis kunnen noemen. We besloten juist om te blijven, te vertragen. Om minimaal een jaar op een plek te blijven, om even te kunnen aarden, om te klussen aan Black Moon en om te werken. Inmiddels kwam de bodem van onze scheepskas ook in zicht. Kortom: onze behoeftes verschoven. De Giza Piramides en Great Sphinx in Caïro, Egypte, april 2025 Behoeftehiërarchie Al sjokkend op onze kamelen bewonderen we de piramides. Nu kan ik een heel blog aan dit wereldwonder wijden, maar momenteel vind ik het interessanter om een andere piramide te belichten: de Piramide van Maslow, een theorie over de behoeftehiërarchie. In de basis, de fundering van deze piramide, staan de primaire behoeftes van de mens: zuurstof, eten en drinken. Dit wordt op de voet gevolgd door een veilig huis en omgeving. Daarna volgt de behoefte aan sociaal contact met familie, vrienden en andere relaties. Als deze primaire behoeftes in de basis vervuld worden, ontstaat er ook ruimte voor erkenning en waardering door deze relaties, bijvoorbeeld waardering voor je werk &#8211; in ons geval vooral onze reis en levensstijl. De hoogst haalbare in deze theorie staat op de top van de piramide. Zelfrealisatie is de behoefte om jezelf te ontwikkelen tot de persoon die je graag zou willen zijn. Dit proces wordt aangedreven vanuit een intrinsieke motivatie. Onze behoeftes Met behulp van deze theorie hoop ik iets beter te duiden wat we zoal op reis door hebben gemaakt en vooral hoe we dit hebben ervaren. Sommige mensen in onze omgeving zeggen dat we in die vier jaar eigenlijk niet zoveel drama mee hebben gemaakt: geen stormen, geen aanvallen, geen diefstal, geen megaschades, geen waternood, etc. Maar ook zonder deze zogenaamde “cruciale gebeurtenissen” waren er heel veel momenten waarop we ons niet veilig hebben gevoeld: een primaire levensbehoefte. Een greep uit deze onveilige momenten: toen we een lekkage midden op zee hadden, met motorproblemen in Suriname aankwamen, een ernstig ziek familielid, morele kwesties, onveilige ankerplekken en gebedel aan boord, een ongewone route rond Papua Nieuw Guinea, van hindernissen tot bureaucratie en heimwee in Indonesië en tot slot de route naar en door de Rode Zee. Dus ja, we hadden even tijd nodig om bij te komen van dit omvangrijke avontuur vol levenslessen. Het afgelopen jaar heeft ons...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/piramide-van-maslow/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>9</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
