<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Flessenpost &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<atom:link href="https://www.sailingblackmoon.nl/category/blog-blog/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<description>Sailing Black Moon</description>
	<lastBuildDate>Sun, 23 Aug 2026 07:49:46 +0000</lastBuildDate>
	<language>nl-NL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.7.7</generator>

<image>
	<url>https://www.sailingblackmoon.nl/wp-content/uploads/2026/04/cropped-dji_fly_20250830_131936_387_1756549664027_photo_optimized-scaled-1-32x32.jpg</url>
	<title>Flessenpost &#8211; Sailing Black Moon</title>
	<link>https://www.sailingblackmoon.nl</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Ode aan Black Moon</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/ode-aan-black-moon/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/ode-aan-black-moon/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 23 Aug 2026 07:49:46 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Flessenpost]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.sailingblackmoon.nl/?p=11801</guid>

					<description><![CDATA[Onder zeilers wordt wel eens gekscherend gezegd dat er twee momenten zijn waarop je het meest blij bent met je boot: bij de aanschaf én bij de verkoop. Voor ons voelt dat anders. Toen wij zes jaar geleden Black Moon kochten, een stoere en klassiek gelijnde Taling 33, kochten we niet zozeer een zeilboot. We kochten vrijheid. En terwijl ik dit schrijf staat ze toch echt weer te koop. Gaan we deze vorm van vrijheid opgeven? We kochten geen boot, we kochten vrijheid Zes jaar lang was Black Moon niet zomaar het vervoermiddel van onze wereldreis. Ze was veel meer dan dat. Ze werd onze thuisbasis, een anker, een veilige haven en een metgezel ineen. Nu ligt ze in Griekenland, drijvend aan haar privémeerboei, met een rood bordje aan haar iconische boegspriet: For Sale. Met pijn in mijn hart schrijf ik dan ook deze ode aan haar en aan onze wereldomzeiling. We hebben namelijk heel wat samen beleefd… Dromen najagen Begin dertig waren we toen het zaadje werd geplant: een wereldomzeiling. Een bewuste keuze om de vrijheid tegemoet te varen. Ons toekomstplaatje liep anders dan we hadden gedacht en daardoor ontstond ruimte om andere dromen na te jagen. Maar we kozen vooral voor avontuur. Niets en niemand kon ons tegenhouden. Huis eruit, boot erin. Nog een aantal jaar klussen en werken, totdat we online afscheid namen van onze collega’s. Eenmaal zonder werk en huis diende zich onverwachts een pandemie aan. Met alle risico’s van dien vertrokken we toch. Ik lees een quote in mijn allereerste artikel in Zeilen 01/2021 terug: “We zien de pandemie als een extra kaart waarop we moeten leren navigeren. Zolang we bereid zijn om dat erbij te nemen, ligt de horizon voor ons open.” Dapper en een tikkeltje naïef, denk ik nu, maar het heeft ons ver gebracht. Van zeeziekte tot vertrouwen Nog niet eerder hadden we nachtwachtjes gedraaid, laat staan oceanen overgestoken. Het zeezeilen leerden we gaandeweg wel, dachten we zo. Natuurlijk was het handig geweest als we daar al ervaring in hadden opgedaan, maar we waren jong en we wilden nú op reis – niet wachten tot later. En dus startten we gewoon met een gezonde dosis vertrouwen. Van de circa 100 Talings die bestaan, hebben slechts een handjevol ooit hun neus buitengaats gestoken, voor zover wij weten. Was ze wel zeewaardig? Waren wij wel zeewaardig? Al vanaf de Golf van Biskaje raakte ik voor het eerst zeeziek – en vele oversteken verder nog steeds. En ja, ook Black Moon kreunde en zeurde dat ze er niet altijd zin in had. We merkten al gauw dat zowel schip als bemanning nooit helemaal perfect voorbereid kunnen zijn. Klussen moet je onderweg toch, en door het zelf te doen leer je het best. Dus door de jaren heen groeide het vertrouwen – in haar en in elkaar. Grenzen verleggen Een van de hoogtepunten van de reis was het Panamakanaal. Dit gigantische sluizenstelsel verbindt de Atlantische Oceaan met de Grote Oceaan. Zoom maar eens uit op Google Earth: precies daartussenin lag ons scheepje. Bewapend door enorme skippyballen en landvasten die niet onderdeden voor sleeplijnen van cargoschepen. Bibberend en bevend gingen we tezamen met de vrachtschepen van sluis naar sluis. En wat waren we blij met het stevige dek en de enorme kikkers – ik vond ze altijd een doorn in het oog, maar nu kon ik ze wel zoenen. Alleen op de wereld De laatste sluisdeuren sloten achter ons en er was geen weg meer terug. We maakten ons op voor de langste oversteek ter wereld: van Panama naar Polynesië. Maar liefst 37 dagen duurde het om de ruim 4.000 mijl te overbruggen. Alleen op de oceaan, alleen op de wereld. Zeeën van tijd, in een blauwe woestijn. En dan is daar ineens land. Een reeks eilanden, midden in de oceaan. De een nog paradijselijker dan de ander: de Markiezen, Tuamotus, Genootschapseilanden (beter bekend als Tahiti en Bora Bora), Cook, Tonga, Fiji… Keer op keer dreef Black Moon in een azuurblauw atol, maar soms ook tussen vlijmscherpe riffen en nieuwsgierige haaien. De ene keer lagen we wekenlang alleen bij een onbewoond eiland, de andere keer op plekken waar geen toeristen komen en waar eilandbewoners ons dolgraag wilden ontmoeten – en spontaan zelfgeteelde groenten en fruit vanuit hun kano kwamen brengen. Zeilvrienden Wat Black Moon ons ook gebracht heeft: zeilvrienden onderweg. Mijn contactenlijst staat vol met bootnamen, want wereldzeilers spreken elkaar zelden nog met hun eigen voornaam aan. Hoe vriendelijk en verwelkomend eilandbewoners ook kunnen zijn: in hun ogen ben je een toerist, een reiziger – en die vertrekt uiteindelijk weer. Andere wereldzeilers zijn niet alleen je drijvende buren, ze worden al snel je beste vrienden of ze voelen zelfs als familie. Soms heb je hetzelfde routeplan en vertrek je samen of tref je elkaar pas jaren later weer op een ander continent. Vrijwel iedereen is nieuwsgierig naar elkaars boten en leergierig naar elkaars ervaringen. Ook wij hielpen elkaar met reparaties en aldoende leer je elkaars normen en waarden aan boord kennen, tijdens een floating dinner of door observatie via de patrijspoortjes. En ja, wij waren misschien wel erg pietje-precies als het aankwam op netheid aan boord. Een aantal Nederlandse vertrekkers gaf ons niet voor niets de bijnaam Poets Moon. Thuiskomen Een reis is pas voltooid wanneer je weer thuiskomt, zo wordt vaak gesteld. De Griekse term nostos staat symbool voor de reis terug naar huis én naar jezelf – een combinatie van avontuur, lijden, herinnering, identiteit en thuiskomst. In ons geval zijn we vooral innerlijk thuisgekomen. We zijn namelijk in Griekenland blijven hangen. Ooit voelde Griekenland heel ver weg van huis, nu voelt Nederland heel dichtbij. Trots en weemoedig kijk ik rond in de kajuit; ze is een ware tijdcapsule geworden. Aan het hoofdwant hangt een wereldkaart uit Portugal, waarop we onze wereldomzeiling hebben nagetekend. Onder de tafel staat een bak vol schelpen, gevonden op de mooiste stranden. En tussen de boeken allerlei souvenirs – gekregen, gekocht of gemaakt; om te bewaren, om te koesteren of...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/ode-aan-black-moon/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>13</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Lancering Aarden op zee</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/lancering-aarden-op-zee/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/lancering-aarden-op-zee/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 06 Dec 2025 10:24:08 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Boek]]></category>
		<category><![CDATA[Flessenpost]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.sailingblackmoon.nl/?p=10926</guid>

					<description><![CDATA[Wanneer we ons leven zien als een lange, kronkelende reis vol pieken en dalen, worden de mensen die we onderweg ontmoeten onze reisgenoten. De één vanaf het eerste uur, de ander ergens halverwege. De één voor maar heel even, de ander misschien wel voor de rest van ons leven. De één luid, de ander stil. En dan is het moment daar: onze reisgenoten samenbrengen, allemaal op dezelfde plek en op hetzelfde moment &#8211; het voelt onwerkelijk. Want deze reisgenoten hebben ons allemaal op de een of andere manier geïnspireerd om Aarden op zee te schrijven, ons verhaal dat nu eindelijk in boekvorm tot leven is gekomen – ons geesteskind. Afgelopen week hadden we dus ineens een deel van onze reisgenoten bijeen, en dat was werkelijk ongelofelijk. Maar ook dat iedereen om klokslag 19.00 uur zowat tegelijkertijd door de deur van Lokaal23 naar binnen kwam, verbaasde me – dat zijn we helemaal niet meer gewend met ons zeenomadenbestaan, waarbij tijd wordt bepaald door het ritme van het eiland of door het ritme van de zee. Binnen no-time was het tropisch heet in deze creatieve ontmoetingsplek in hartje Heusden. Ik was verrast door al die bekende gezichten in één ruimte, die speciaal voor ons daar waren. Van familieleden die elkaar na jaren weer in de armen sloten, tot vrienden die elkaar alleen van naam kenden. Van buren uit onze oude straat tot buren uit ons nieuwe drijvende dorp. Van de allereerste jeugdvriend tot een allernieuwste besty. Van de gepensioneerde slager tot de lokale bakker. Van oud-studiegenoten tot oud-collega´s – zelfs van drie banen geleden. Van zeilers van WSV Heusden tot booteigenaren van het Taling Genootschap. Van zeilers die we vijf jaar geleden voor het eerst in Spanje ontmoetten tot en met die ene Amsterdamse solozeiler uit onze Red Sea Squad. Van zeilers die we nog nooit in levende lijven hebben ontmoet tot zeilers die ons jarenlang een kompas boden in de schrijverswereld. Er zijn zelfs mensen helemaal uit Groningen, België, Frankrijk en Zweden overgekomen… En nog een handjevol onbekenden die ons al die jaren hebben gevolgd, trouw reageerden of in stilte met onze verhalen meedeinden. Goed, een Groningse koek en een Brabants kwartiertje later begon Niels aan zijn welkomstwoord. Van hoe hij als kleine jongen ooit zijn ouders eindelijk wist te overtuigen om een eerste bootje te kopen, tot het boek ´Aarden op zee´ als bekroning van onze reis. Daarna vertelde de uitgever van Hollandia over het boekproces en overhandigde mij het allereerste exemplaar. Zenuwachtig lees ik een stukje voor uit het boek: hoe het idee voor deze reis is ontstaan (zie hoofdstuk 1 ´Huisje, bootje, beestje´). Het voorlezen vond ik nog spannender dan een oceaan oversteek – op de Rode zee na dan – niet alleen vanwege het intieme gebaar, maar ook het besef dat ons verhaal nu voor iedereen te lezen is. En achteraf gezien had ik nog zoveel meer willen vertellen… Bijvoorbeeld over de ketting die ik die avond droeg: een afscheidscadeau van de Cook-eilandbewoners (zie avonturenboek en hoofdstuk 15 ´Achter de horizon´) – zowel het souvenir als het verhaal erachter is onbetaalbaar! Maar ook over de foto van de boekcover (zie hoofdstuk 8, ´Stilte voor de storm´): Na vier zware zeildagen kwamen we aan op Martinique, een Caribisch eiland. Lees: een Frans eiland. Na maandenlang Surinaamse roti en blikvoer keken we hier zo erg naar uit dat we de punt brie ongegeneerd naar binnen hebben geduwd, om vervolgens in de hangmat uit te buiken. Niels wilde perse nog de mast in, want tijdens die tocht kraakte er weer wat. En dus takelde ik hem omhoog om vervolgens weer in de hangmat te kruipen. Vanuit die positie kon ik hem goed in de gaten houden. En daar, van vijftien meter hoog, maakte hij spontaan deze foto van mij. Wie had gedacht dat dit de coverfoto van ons eigen boek zou worden?! Maar ik wilde eigenlijk het allerliefst met al onze reisgenoten, die speciaal hierheen toe zijn gekomen, bijkletsen. Vooraf rekenden we uit hoeveel tijd we zouden hebben als we iedereen zouden willen spreken: 3 minuten per gast… Dus ging ik maar gauw aan mijn signeertafeltje zitten. Uiteraard was het allereerste gesigneerde exemplaar voor Niels, want de wereldreis en het boek is mede dankzij hem. In de week van de lancering hebben we ruim honderdvijftig mensen gezien, gesproken, geknuffeld én bijna evenzoveel boeken mogen signeren. En nu staat ons eigen boek in het rijtje van onze scheepsbibliotheek, tussen al die verhalen die ons ooit hebben geïnspireerd &#8211; nu is het onze beurt om anderen te inspireren of simpelweg te vermaken. Lieve reisgenoten, hoe, waar en wanneer onze paden elkaar precies gekruist hebben, doet er niet toe. Ik ben dankbaar dat het is gebeurd en dat jullie een stukje met ons mee hebben gereisd. Dat we elkaar hebben gevoed met wijsheid en inspiratie. Dat we elkaar hebben gesteund op het moment dat het nodig was. En dat we de moed vinden om elkaar opnieuw te leren kennen en vrij te laten, om een plek of een manier te vinden om te aarden. Liefs, Greetje &#160; P.S. Heb je nog geen boek? Bestel hier dan een (gesigneerd) exemplaar. P.P.S. Heb je het boek inmiddels gelezen? Laat dan hieronder een review achter!]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/lancering-aarden-op-zee/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>10</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Warm bad</title>
		<link>https://www.sailingblackmoon.nl/warm-bad/</link>
					<comments>https://www.sailingblackmoon.nl/warm-bad/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Greetje]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 12 Jan 2025 10:24:29 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Europa]]></category>
		<category><![CDATA[Flessenpost]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://sailingblackmoon.nl/?p=10157</guid>

					<description><![CDATA[“Een hete douche zou wel fijn zijn hè?” Het regent. Het waait. Het grauwt. De winter in Griekenland hebben we toch wat onderschat. Zodra de zon heel even verlegen tevoorschijn komt, zo rond het middaguur, trek ik gelijk de fles shampoo uit de kast om een koude dekdouche te nemen. Even in de zon opdrogen en dan weer naar binnen om te studeren. Over een aantal weken heb ik mijn herkansing en tussendoor krijgen we familiebezoek. Niet lang daarna vliegen we zelf uit voor een grote tour langs familie en vrienden; na vier jaar hebben we namelijk nog altijd niet iedereen gezien. Dat belooft een warm bad te worden! Of in ieder geval een dagelijkse warme douche… Ik sla zo hard als ik kan. Alle frustraties van het praktijkexamen moeten eruit. “Deze is voor de examinator”. Bam! De stok zwiert in de lucht, het regent olijven. We zijn bij een vriend van een vriend om te helpen met de jaarlijkse olijvenoogst. Na de RYA-cursus waren we toe aan even iets totaal anders; even van de boot, in het groen, andere taken, ons lichaam laten werken, en vooral onze gedachten verzetten. Het leek ons ook wel romantisch om olijven in Griekenland te plukken, wie wil dat nou niet? Awel, dat hebben we geweten. Het is keiharde arbeid. We mengen ons tussen 12 Albaniërs, het vaste team dat ieder jaar seizoenswerk doet. Ze werken 12 uur per dag en slapen gezamenlijk in een schuur waarvan we dachten dat er vee werd gehouden, of op z´n minst de opslag was. In het stalletje ernaast is een toilet met een warme douche, dat dan weer wel. Hashtag wintertijd Na twee lange werkdagen, en 300 kratten olijven, dragen we het stokje al over. Onze lijven voelen zwaar, maar mijn hoofd des te lichter. Het is tijd om me weer te gaan bezigen met nautische termen en berekeningen. Daarbij komen mijn vader en zijn vrouw op bezoek. Ze verblijven in een mooie villa &#8211; met warme douche &#8211; op loopafstand van onze ankerbaai. Met hun huurauto kammen we samen zowat heel Lefkas uit, van traditionele bergdorpjes tot en met de toeristische westkust, waar momenteel niet badgasten maar katten het straatbeeld domineren. Ook op vaste land toeren we via kustwegen langs ruige rotsformaties, op zoek naar iconische vissersdorpjes met de lekkerste Tavernes. Correctie: … op zoek naar een taverne die überhaupt nog open is. Hashtag wintertijd. En ondanks de regen is het een superleuke vakantie. Samen dingen beleven en herinneringen maken, dat is waar het om gaat. Herkansing Op de achterbank ligt steevast een studieboek. Ik kom er niet onderuit. Volgende week is mijn herkansing. Eenmaal terug aan boord wordt de theorieles meteorologie meteen in de praktijk gebracht. Een lagedrukgebied houdt ons in Nidri, dagen regent en dondert het. In plaats van varen leen ik een auto van mijn bootbuurvrouw om bij de zeilschool te geraken. Wanneer ik de baai van Sivota inrijd is deze haast onherkenbaar. Alle tavernes en souvenirwinkeltjes zijn gesloten. Slechts twee boten liggen nog aan de kade: dé lesboten van Ionianmode. “Welkom terug aan boord” zegt Nik. Ik schuifel voorzichtig over de gladde loopbrug (passerelle voor gevorderden). Bij binnenkomst besef ik pas dat het theorie-examen niet in het leslokaal maar hier aan boord wordt afgenomen. Op een boot waar vier mannen de afgelopen vijf dagen in de zeikende regen hun praktijkweek hebben afgelegd. Benauwd, bezweet, bedompt &#8211; ik weet niet welke term het beste past, maar neem vrolijk plaats aan de vochtige tafel en ga ijverig aan de slag. Ik begin met de oefening waarvan ik verwacht de grootste kans van slagen te hebben: Course to Steer en Estimated Position. Gevolgd door Tidal Height en Secondary Port. “Die laatste klopt niet helemaal, er zijn meerdere manieren om het te berekenen, ik doe het zo”. Ik zeg ja en amen, snap er nog minder van nu, maar prijs hem de lucht in. Het is namelijk beter smeren met olie dan met azijn. Tijdens de speed quiz herken ik iets geinigs van de vorige keer: zolang ik “warm” zit, ademt hij consistent. Maar zodra ik de mist in dreig te gaan, stokt zijn ademhaling. De meeste vragen beantwoord ik vlot en zelfverzekerd, maar dankzij de ademdetector scoor ik een 100%! “Gefeliciteerd, nu durf ik gerust bij je aan boord te stappen.” Ik adem diep uit, sjees zo over de passerelle naar buiten en adem weer diep in. Een week later meldt waterkaartenmaker Imray dat ze stoppen met het produceren van waterkaarten en volledig overgaan op digitale navigatie. Een koude douche voor Black Moon Winterslaap Om dit te vieren maken we op klaarlichte dag een fles prosecco soldaat. De dagen erna beginnen de voorbereidingen op de winter. Black Moon gaat eruit. De kant op. Op het droge. In winterslaap. Voor minstens drie maanden. Bewapend met een hogedrukreiniger en schraper verwijderen we alle pokjes en algjes van de bodem. We zijn de allerlaatste boot in het Tetris-veld. En als het goed is, zoals het er nu naar uit ziet, gaan we ook als allereerste er weer in. Afhankelijk hoe de bootklussen verlopen en wat we verder voor kansen tegen gaan komen. We pakken onze koffers en sluiten de kajuitdeuren voor een hele maand. Winterwonderland Wanneer ik de luiken op onze logeerkamer open, zie ik drie hertjes in de verse sneeuw schuifelen. We zijn in Zweden, bij onze (schoon)ouders, en worden meteen verwend met een vers pak sneeuw. Ondanks de winter-schemer-tijd piept de zon zelfs een paar uur per dag over de heuvel zo de tuin in. Dankzij de reflectie op de sneeuw bevinden we ons werkelijk in een winterwonderland. Wat hebben we dit gemist! En wat een feest om Wim &#38; Andra na zoveel jaren weer te zien. Twaalf dagen rijgen aaneen, gevuld met hout hakken, vuurtjes maken, keramieken, sneeuwwandelingen en “dia-avonden” over onze reis. Onze winterexpeditie eindigt in Noorwegen, bij zeilvrienden die we aan de andere kant van de wereld hebben ontmoet en maandenlang onze buren op Moorea waren. Nu twee jaar later is onze...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.sailingblackmoon.nl/warm-bad/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>5</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
